mijn oiuders zitren ook in een vegt schijding ik word er idere keer in betrokken

mijn ouders hebben veel ruzie en betrekken mij daarbij ik vind dit heel moeilijk en ben mezelf gaan snijden om de pijn ergens anders te voelen ik ben al heel veel weggelopen ik huil iedere dag op school en thuis en op me sport doordat me ouders zovaak ruzie hebben ga ik me slechter en slechter voelen me ouders zeggen ook vaak ik wil uit huis ik wil niet meer hier wonen ik wil af van je en me moeder zegt wellis dat ik dood mag en dan denk ik oke ooit komt die dag en ik wil echt niet meer thuis wonen ik wil gwn helemaal weg van waar ik woon zodat ik me ouders ook nooit meer hoef te zien maar soms wil ze wel gwn zien maar dan gwn een heel weekend maar geen hele weken meer want wss veroorzaak ik alle ruzie...

Lieve ouders, de laatste tijd hoor ik in mijn omgeving en via via steeds meer verhalen over vechtscheiding, waar kinderen de dupe van worden. Het begon bij me te borrelen om er eens een stukje over te schrijven, wat ik als ervaringsdeskundige mee zou willen geven aan ouders in een (v) echtscheiding. Het aller belangrijkste is dat je communiceert. Zowel met je kind(eren) als met je ex partner. Ik zie dat 'in the heat of the moment' alles vaak heel groot gemaakt wordt, wat niet altijd nodig is. Terwijl het zo 'simpel' kan zijn. Vraag aan je kind, ongeacht de leeftijd :' Wat heb jij van papa en mama nodig om de vervelende situatie zo soepel mogelijk te laten verlopen? Vraag aan je ex partner :' Wat heb je van mij nodig om ervoor te zorgen dat we afspraken kunnen maken over de kinderen, en deze worden nagekomen?' En spreek jezelf uit; wat heb jij nodig? van je ex partner en ook van je kind? Blijf kwetsbaar, ookal is dat moeilijk. Want kwetsbaarheid is kracht. En wanneer we niet vragen wat de ander nodig heeft gaan we dingen voor ze invullen. We denken het vaak te weten, maar we weten het simpelweg niet tot we het vragen, en blijven vragen. Behoeftes kunnen veranderen. Stel je verwachtingen op elkaar af, maak duidelijk aan je kind wat je kind van jou/ jullie kan verwachten, en zo ook met je ex partner. Blijf je motieven checken, waarom doe je wat je doet, en merk je dat je per ongeluk toch je kind tussen de relatie van jou en je ex in zet, stop daar dan mee. En lieve ouders jullie mogen fouten maken, niemand is perfect. Maar blijf het communiceren. Zorg dat je kind weet waar het aan toe is, probeer zoveel mogelijk veiligheid te creëren. En vraag jezelf eens in de zoveel tijd af: wat heb ik nodig om er voor mijn kind te kunnen zijn? MVG, MW

Hoi, mijn vader en moeder zijn gescheiden toen ik in eind groep 8 zat (ik zit nu in klas 2) ik ben erachter gekomen dat mijn vader dus vreemd is gegaan.. En die vrouw waar hij nu mee heeft kenden we al want het was zijn collega. Maar nu doet ze altijd heel bot tegen mij en elke keer dat we daar komen krijg ik weer ruzie met haar om helemaal niks, m'n vader is net haar hondje en doet ALLES wat ze zegt dus luistert niet naar mij ik ben er achter gekomen dat haar vorige vriend het ook uit heeft gemaakt met haar omdat ze deed als of hij haar hondje was en alles wat die vriend zei doet ze ook bij mijn vader. Ik haat haar en heb altijd ruzie, ik heb ook al meerdere keren een brief geschreven aan mijn vader waar alles in staat wat ik vind maar er verandert niets. Ik wil nu graag eens weglopen als er weer eens ruzie is gewoon naar mijn oma die in hetzelfde dorp woont en daar gewoon zijn en even tot rust komen en dan weer terug gaan of mijn moeder bellen, een vriendin van mijn moeder is ook iets met scheidingen en die heeft gezegd dat dat misschien wel een keer goed is zodat hij eens een keer schrikt en ziet wat er aan de hand is, ik wil dan wel een briefje achterlaten van dat ik gewoon weg ben en dat ik niet langer dan 24 uur weg blijf en gewoon even weg wil en ze hun geen zorgen hoeven te maken en als er wat is dat ik bel.. Maar als het er op aankomt durf ik het niet omdat mijn broertje dan alleen met haar is en dat vind ik sneu. (zij heeft ook psychische ziektes in haar hoofd maar slikt pillen en ze is ook nog pedagoog) Wat moet ik doen

Lieve mensen Ik zit nu zelf in een scheiding. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Mijn vader doet heel moeilijk. En wil mij en vooral mijn broertjes dat wij 50%bij hem zijn maar wij hebben daar geen zin en we zijn liever bij mijn moeder ik maak best wel heftige ruzies met mijn vader ik zit daar erg mee want mijn vader doet moeilijk over wie de spullen krijgt en hij huilt ook waar wij bij zijn mijn kleine broertje kent geen ander leven dan alleen maar ruzie Heeft iemand tips ofzoo dit gaat niet goed mijn vader blijft maar denken dat ze bij elkaar kunnen blijven Help mee alstjeblieft Xxx een onzeker meisje x

Mijn ouders zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Waar ik geen problemen mee heb hoor. Maar mijn moeder had 3 jaar een vriend die ik eerst haten. Mijn moeder heeft me gedwongen om hem leuk tw vinden. Dt was een moeilijke tijd. Toen wou ik eindelijk vrienden zijn. Er was een last van mijn moeders schouders. Het laatste jaar was het leukst ik hield van hem. Maar 1 maand geleden hoorde ik dat ze uitelkaar waren. Ik moest huilen. Het voelde of ik iets kreeg en dAt dan weer weg was. Ik heb door dat mijn vriendin inelkaar geslagen en naar de juf geschreeuwt. Het deed me zo veel pijn wn ik wist echt noet waarom ik dat deed. Het is weer goed tussen ons (juf en vriendin) Heeft iemand tips?

Hey ik ben Roos. Mijn ouders waren al gescheiden vanaf toen ik 1 was. Maar me moeder Heeft een nieuwe vriend (Bart) en die woont in Hilversum. We gaan verhuizen over 6 maanden. Maar dat wil ik niet en ik heb het er heel moeilijk mee. Ik had al gevraagd of ik bij me vader in Gouda mocht wonen. Maar dat mocht niet van me moeder. Ik word over 9 dagen 12. Mag ik dan weten bij wie ik mag wonen? Ik hoop dat jullie me kunnen helpen!

Hoi, Mijn ouders zijn nu bijna 5 jaar gescheiden (ik was 9 jaar) en toen me moeder een nieuw huis had gevonden, had me moeder een nieuwe partner, een vrouw.. en die ging meteen bij ons inwonen. ik ga om het weekend naar me vader toen samen met me zusje van 7. Na het eerste jaar dat me ouders gescheiden waren, begon die vriendin zich nogal met mij te bemoeien. nu zijn we een paar jaar verder en toen ik 12 was wist ik dat ik mocht kiezen waar ik mocht wonen naja mee beslissen, en dat je een brief zou krijgen van de rechter. ik heb die brief nooit gekregen en de ruzie's werden steeds erger, ik krijg telkens te horen dat ik altijd alles fout doe en altijd alles bij elkaar lieg en dat is niet waar! nog niet zo heel lang geleden kon ik de ruzie niet meer aan en ben ik weggelopen, mijn vriendin Sanne had thuis ook problemen en nu ook nog wel is en ze zit in een pleeggezin, ik ben toen naar haar biologische moeder gegaan en heb gebeld met me vader en Sanne en Sanne der pleegmoeder, ik was echt heel erg bang! mijn vader had toestemming gegeven om dat ik daar mocht blijven slapen, want ik wou daar blijven want me moeder wist dan niet op welke plek ik was, ze wist wel bij wie ik was. me moeder had de politie gebeld en in die ochtend werd ik om half 7 opgehaald bij het adres waar ik was en naar huis gebracht. die dag hadden we op school challenge day dus best wel heftig was dat! toen mijn moeder een keer ruzie had met die vrouw heb ik mijn moeder horen zeggen anders gaat ze toch bij der vader wonen. en als ik dan zeg ik wil bij papa wonen mag dat niet?! voor mijn gevoel kiest ze die vrouw boven mij want ze wil mij weg hebben zodat die ruzie's stoppen. Ik lus geen bruin brood(heel raar) en ik was met mijn buren mee op vakantie, toen mijn moeder me kwam ophalen samen die vrouw en me zusje bleven ze daar nog een nachtje slapen, de volgende dag was er een of ander kermis ding en toen moest ik perse een bruine boterham van die vrouw eten, ik hoefde dat nooit ik vind dat echt gewoon ranzig! ze zei je mag pas weg als je boterham op is. ik was aan het huilen want ze weten dat ik het echt niet lus! toen ik hem eindelijk op had ging ik daar ook heen, en toen gingen we naar huis. dat was echt een van de kutste dingen ooit! ik wil bij me vader wonen en omdat me moeder dat niet goedkeurt, ga ik binnen kort naar de advocaat. ik wil me moeder alleen geen pijn doen en me zusje niet daar achterlaten.! en me zusje zegt ook steeds vaker dat ze niet meer hier wil wonen bij me moeder. ik weet waar ik dit aan heb verdiend wat ik fout heb gedaan? gelukkig heb ik heel veel steun van lieve vrienden, en de docenten op school, naja vorig jaar niet toen had ik een slechte mentor en hielp nergens bij en schold onze klas altijd uit.. ook al heb ik zoveel steun, ik weet echt niet meer wat ik moet doen! en omdat me moeder de politie toen had gebeld, zitten we bij jeugdzorg, ik heb alleen niks van jeugdzorg gehoord... ik hoop dat iemand me een beetje kan helpen.. Groetjes, Lindsey. alvast bedankt.

hoiii, Ik ben een meisje van 15. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 6e. Ik woon de ene week bij mijn vader en de andere week bij mij moeder. Mijn vader heeft een vriendin, de eerste 2 jaar ging het wel goed tussen ons. Maar nu begin ik haar steeds meer te haten, en sinds mijn zussen het huis uit zijn ben ik de enige thuis en heb ik niemand waartegen ik kan praten. Mijn vader gedraagt zich anders als ze in de buurt is, zonder haar is hij heel lief en aardig, maar als ze in de buurt is wordt hij ineens heel streng en mag ik niets meer. Ik durf mijn vader niet te zeggen hoe ik over haar denk omdat ik bang ben om hem te kwetsen. Ook denk ik zijn vriendin neurotisch-autistisch is, ze heeft allerlei kleine regeltjes en als iets niet klopt zoals het in haar hoofd zou moeten wordt ze boos en moet het op staande voet veranderen. Anders gaat ze boos in haar bed liggen wachten totdat ik mijn excuses aan kom bieden(ze is 40). Wat moet ik doen??? groetje en heel erg bedankt

Hey, mijn ouders zijn nu ongeveer een jaar gescheiden (mijn vader was vreemdgegaan , bij nieuwe vriendin in Brussel gaan wonen kind gekregen etc). sins die tijd ben ik nu ong 5x met de trein alleen naar Brussel gegaan, en heb ik daar één of twee nachtjes gelogeerd. ik heb er nu 2x gelogeerd sinds de baby er is en ik merkte dat ik dat best wel moeilijk vond. nu ga ik morgen weer, alleen dan voor de eerste keer een week lang, en ik zie er heel erg tegenop. ik heb er helemaal geen zin in, en wil t liefst gewoon hier blijven. ik weet dat dat natuurlijk ook niet kan, en ik wil mijn vader ook niet teleurstellen. In de nacht voelik me daar altijd heel eenzaam en ik ben ook vaak bang en verdrietig. daarom vroeg ik me af of er misschien iemand is die me kan helpen of tips kan geven...? alvast heel erg bedankt!