Ik weet niet waarom

Hoi Faith, Wat naar om te lezen dat je zo'n moeilijke tijd achter de rug hebt en dat je daardoor ook nog eens last kreeg van agressie. Het klinkt me herkenbaar in de oren, dat gevoel dat je wilt schreeuwen en zelfs wilt slaan. Ik heb zelf last van agressiviteit. Dat begon al van jongs af aan, ik deed vooral mezelf heel veel pijn. Ik wist niet dat dat fout was, ik had gewoon veel frustratie in me dat eruit moest. En nu, jaren later, heb ik er nog steeds last van. Ik scheld in mijn hoofd wat af en regelmatig gaan er vervelende gedachten in mijn hoofd om. Zelfs over de mensen waarvan ik houd. Jij hebt dat dus ook gehad met jouw juffrouw en je vriendin, dat moet vast schrikken zijn geweest. Daarom vind ik het super dapper dat je hier een berichtje plaatst. Wat ik altijd doe in zo'n situatie is me afzonderen. Even alleen zijn. Ik schrijf het dan van me af. Door juist al die negatieve gedachten ongegeneerd van me af te schrijven in een apart boekje, weet ik zeker dat ik het bij mezelf houd en dat ik niet die mensen ga slaan of naar ze ga schreeuwen. Ik heb overigens nog nooit iemand in elkaar geslagen en dat zou ik ook nooit doen, het is meer ontzettend veel frustratie en woede die eruit moet. Dus de tip die ik je zou meegeven is: schrijf het eens van je af. Op die manier kom ik er doorheen en weet ik zeker dat ik anderen er geen pijn mee doe, ik weet mijn eigen gevoelens te onderscheiden. Maar ook over de ex-vriend van je moeder: je bent eindelijk aan hem gaan hechten en nu is het ineens uit! Dat is niet niks. Schrijf daarover in je dagboek en wees zo eerlijk mogelijk, dat lucht het meeste op. Wat je ook kunt doen is vragen aan je moeder of je met iemand mag praten. Een psycholoog kan je helpen met frustraties uiten. Bij hem/haar is alles veilig en kun je alles vertellen wat je maar dwars zit. Als je dat net een te grote stap vindt, dan kun je natuurlijk ook naar je juffrouw gaan en je verhaal doen. Ik heb het ook tegen mijn lerares verteld toen ik nog op school zat en ze had super veel begrip voor de situatie! Ze was heel lief en daardoor verdween de frustratie op school (bijna) helemaal ... :) En natuurlijk is het ook goed om het erover te hebben met je moeder. Wellicht is het een idee om het schrijven te combineren met het erover hebben met je moeder? Dat je een brief schrijft met jouw gevoelens over de situatie. Dan weet ze wat er in je omgaat en dan kan ze daar rekening mee houden. Daar heeft ze vast respect voor. Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt. Als er nog iets is, dan kun je hier natuurlijk altijd terecht! Liefs, Femke

Hoi Faith, Allereerst dankjewel voor je berichtje. Het is een moeilijke tijd geweest zie ik, maar ik zie ook dat Femke al heel goede adviezen heeft gegeven. Ik zou graag nog eentje toevoegen: naast schrijven of praten, zou je er ook voor kunnen kiezen om een sport te zoeken waarin je je kunt uiten. Als je frustraties hebt kun je die er dan binnen een veilige manier uitgooien, door bijvoorbeeld tegen een bal te schoppen, te slaan met een stick tegen een bal of bijvoorbeeld ergens tegen aan te slaan. Er zijn namelijk ook tal van 'vecht'sporten, waar je op een beheerste manier mag slaan en er ook nog een goed stukje verdediging mee opbouwt. Heel veel sterkte voor nu en we lezen en reageren graag als er nog wat is :-)