Maxime repellendus optio culpa mollitia harum.

Ik ben Sara en 18 jaar oud. Mijn ouders zijn druk met het alles wat bij een scheiding komt kijken. Ondanks dat het nog niet officieel op papier staat is het duidelijk, mijn ouders horen niet meer bij elkaar. In deze gekke "tussen situatie" merk ik echter maar al te veel van de scheiding die komen gaat. Familie appgroepen worden verwijderd, mama slaapt regelmatig bij haar vader (mijn opa) en er is een contract opgesteld over de kinderen (ik en mijn zus). Ook al is dit bijna het enigste onderwerp in huis (en dat bevalt zwaar) zorg ik ervoor dat ik familie van beiden kanten, vrienden en collega's goed blijf spreken, maar het gesprek begint gaat het alleen maar over mijn ouders. "Hoe gaat het met ze?" "Wat zijn ze nu aan het regelen?" "Heeft mama al een huis gevonden?" "Wat vind je zus ervan?" "Hoe gaan je ouders dat regelen met de kinderen" en zo kan ik nog wel even door gaan met de vragen die ik continu krijg. Dit vind ik erg vervelend, omdat de scheiding het enigste onderwerp is waar ze wat over willen horen. Soms voelt het daardoor alsof ik geen eigen persoon meer ben maar puur "het kind van gescheiden ouders". Ik denk niet dat ze dat doorhebben, maar wil het toch graag aankaarten bij al die mensen. Hoe begin ik daar het best over?

Hoi! ik ben marit en ik heb een probleem, bij mijn vader woon ik op een boerderij en bij mijn moeder niet want mijn moeder is gescheiden omdat ze de boerderij haatte maar ook de rest van haar familie kant haatte het terwijl ik het heel leuk vind. Dus daarom gedraag ik me bij mijn moeder heel anders dan bij mijn vader en ik weet niet hoe ik dat op kan lossen. Kan iemand me helpen?

ik was 7 toen ik het hoorde. ik moest toen huilen langer dan een uur. :'( :'( :'( ik ben nu 8 en ik ben soms ook nog verdrietig soms wat meer dan de andere keer.

Heyyy lieve mensen op Villa Pinedo, Mijn vader heeft sinds iets meer dan 1 jaar een vriendin. Ze heeft 2 zoons, de oudste is een paar maanden ouder dan mij, de jongste een paar maanden jonger dan mijn zusje, das wel chill dat ze ongeveer even oud zijn. Door mijn ouders huwelijk (nauwelijks echte liefde en vreemdgaan) heb ik met alles wat over mijn vaders vriendin en haar zoons te maken heeft dubbele gevoelens erover. Ik ben echt blij dat hij eindelijk een serieuze relatie heeft, helaas is het lange afstands relatie en is zij en haar zoons niet gelovig en mijn vaders familie en mijn moeders familie compleet christelijk. Dat vind ik best rot, dat hij geen christelijke vriendin gevonden heeft, want dat zal toch moeilijkheden met mijn moeder en familieleden opleveren,ook vind ik het rot dat ze erg van elkaar verschillen mijn vader en zijn vriendin,zij woont in een dorp, en mijn vader in een grote stad,zij heeft haar leven best perfect op de scheiding na,en mn vader echt niet,zij een rijtjeshuis en kan 2 dagen per week vrij hebben en alsnog genoeg verdienen, mijn vader heeft een portiekwoning en heeft geldproblemen,en dan zijn er nog een paar. Daardoor pieker ik vaak en ben bang dat het uitgaat en ze dan uit m'n leven moeten wissen. Dat maakt het lastiger om haar en haar zoons te zien enzo. Heeft iemand tips voor een 2e leuke ontmoeting om te doen als het bijvoorbeeld ongemakkelijk is/wordt en hoe ik met dat piekeren enzo om kan gaan? Liefs van Louèn😊👋

Mijn ouders zijn al 30 jaar getrouwd, alleen de laatste tijd gaat het de slechte kant op. Vorig jaar kwamen we erachter dat mijn vader vreemdging. Dit was hartbrekend voor mijn moeder zus en ik. Een man waar je naar opkijkt, er razen zoveel emoties door je heen maar voornamelijk teleurstelling. We besloten gezamenlijk hem nog 1 kans te geven. Ik heb altijd een goede band gehad met mijn vader. Vanaf dat moment is het nooit meer hersteld, ik gedraag me normaal, maar het doet ontzettend veel pijn als ik naar hem kijk. Mijn moeder heeft het erg moeilijk om het te verwerken. Maar we zijn nu al een jaar verder op een moment moet je het kunnen laten rusten, of je moet er een punt achter zetten. Op het moment voelt m’n moeder zich niet meer gehoord door mij en m’n zus. Alleen na een jaar lang gezeik over je heen te krijgen is dat logisch, ik wil zo graag dat het weer normaal word maar dat zal het nooit zijn. Dit huwelijk wat weer is voortgezet is uitstel van executie, ik verwacht ook niet dat dit meer ooit zal werken. Het wordt met de tijd erger en erger en ik voel me hierdoor zo eenzaam. Ik ben van nature altijd heel gelukkig, maar iedere keer als ik thuis kom en ik merk weer dat er ruzie is geweest zakt het moed me weer in de schoenen. Mijn wens is dat m’n ouders het met elkaar oppakken en weer verder gaan met hun leven, misschien ben ik naïef of durf ik de waarheid niet onder ogen te zien. De tijd zal het leren.

Ik voel me absoluut niet meer thuis bij m'n vader. Het is vies en er wordt niet schoongemaakt en het is super rommelig en hij ruimt zelf helemaal niks op. Daardoor heb ik laatst gescheurde enkelbanden gehad omdat ik was gevallen over de spullen van hem. Ik heb een knal roze kamer (de muren) en super lelijke meubels. ik ben ondertussen 13 en ik wil gewoon niemand in me kamer hebben. we hebben ook een kat en hij is echt een van me beste maatjes ik wil hem echt niet kwijt raken. Maar er gebeuren super veel nare dingen die ik niemand gun. het doet ook zoveel pijn om te zien dat het me zusje en broertje echt raakt als me vader hun wat doet of als hij mij wat doet. Me moeder weet wat er gebeurd. Ik moet natuurlijk hulp zoeken met een professional en die kan mij helpen met het proces van niet meer naar mn vader gaan. Maar op een of andere manier denk ik ook n soort weet je boeie wat er gebeurd. maar het doet me allemaal echt heel erg veel pijn maar ik weet het niet, Ik wil me kat en me familie van die kant echt niet missen. Ook een nadeel is dat me opa en oma en tante en oom van die kant altijd super naar naar ons doen (me broetje en zusje en ik) ze praten altijd over iedereen en alles en ze doen super vervelend naar ons. Me vader kan ook niet goed voor ons zorgen. Het voelt niet vertrouwd en niet veilig.

hoi, mijn moeder heeft sinds de scheiding van mijn ouders heel veel gelogen over van alles. En ik ben mijn vertrouwen in haar helemaal verloren, ik weet ook niet of ik dat wel kan, haar weer vertrouwen. Ze behandelt mij als een volwassene en zegt soms ook wel dingen die niet leuk zijn. Maar mijn moeder is zo'n type die als er ruzie is geweest ze de volgende dag gewoon weer doodgewoon doet, zonder iets uit te praten. Wat moet ik doen want ik wil niet met mijn moeder praten maar ze praat wel de hele tijd tegen mij?

Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik 5 ben, en afgelopen zomer zijn mijn moeder en stiefvader ook gescheiden. Ik heb een vriend sinds 2 jaar, en ik merk dat ik sinds die scheiding meer moeite heb met het zien van 'hun famillie' even stom gezegd (zijn ouders zijn bij elkaar). Ik ben vrij jaloers op hun gezinsleven, ze gaan leuke dagjes weg en hij gaat met zijn zusje regelmatig samen leuke dingen doen, iets wat ik met mijn broertjes niet heb. Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee moet omgaan, omdat ik nooit het 'papa mama' gevoel heb gehad. Heeft iemand hier tips voor?

Hey m'n pa heeft in november 2023 vertel dat ie een vriendin heeft en ze een lange afstand relatie hebben ( hij woont in Den Haag en zij op de grens van Utrecht en Gelderland) mijn zus en ik hebben d'r al een aantal keer ontmoet en ze is van de 4 keer 2 keer wezen logeren, nu is dus het moment gekomen dat we haar zoons van 12 en 15 ( dezelfde leeftijd als m'n zus en ik dus) zullen ontmoeten. We gaan naar hun voor het eerst en zullen daar bowlen en daarna avondeten bij hen. We gaan daar zaterdag ( 20 april) naartoe. Maar met de dag krijg ik meer spanning en daarbij heb ik nog steeds moeite dat m'n pa in een relatie zit, ik heb een lieve buddy en een School Maatschappelijke Werker die mij goed helpen maar hebben jullie zelf ook nog tips voor mij om m'n vaders vriendin kinderen te ontmoeten? En hoe ik makkelijker met het idee om kan gaan dat ze wat hebben? Groetjes Louèn👋 en bedankt voor het lezen😊