Een veilige jeugd heb ik nooit gehad. 4 jaar lang was ik elke dag bang dat de man die zich mijn stiefvader noemde mijn moeder iets aan zou doen. Ik zie hem nog steeds. Omdat hij de vader is van mijn broertje. Maar als het zou kunnen zou ik hem nooit meer zien. Ik heb professionele hulp gehad zo'n jaar geleden. Maar nu lijkt het alsof ik weer helemaal terugval. Iemand tips?

Lieve ouders, Mijn jeugd was ronduit vreselijk. Ik heb vier jaar lang in een enorme vechtscheiding gezeten en nog steeds heb ik er elke dag last van. Dit is iets was ik niemand gun! Probeer duidelijk te zijn en je kinderen erin te betrekken zodat de scheiding bespreekbaar is en niet iets waar ze niet over kunnen praten. Vraag naar hoe ze zich voelen en luister ook echt.. Veel sterkte in deze moeilijke tijd. Alles komt goed.

Hallo allemaal Mijn ouders gingen scheiden toen ik zes jaar was ik heb veel meegemaakt ze hadden vaak ruzzie en nog steeds best wel toen ze gingen scheiden heeft mijn vader bijvoorbeeld een klomp door het raam gegooit dat kan ik me nog goed herinneren waarom dat weet ik niet maar ik kan gellukig met ze allebei wel goed opschieten meer met mijn vader dan mijn moeder ik heb inmiddel ook stiefouder is heb een hele lieve stiefmoeder ze staat altijd voor me klaar en helpt me altijd als dat nodig is mijn stiefvader mag ik niet hij is echt een eikel om het netjes te zeggen maar het hoeft niet altijd zo te gebeuren het kan ook dat ze allebei superlief zijn net als mijn beste vriendin haar stiefouders zijn allebei super aardig. Xxxxx dian

Mijn vader is 14 jaar geleden weggegaan bij ons voor een andere vrouw. Hoewel moeilijk heb ik dit altijd geaccepteerd. Ik gun mijn vader zijn geluk. Hun relatie gaat al jaren aan en uit. Na de laatste keer heb ik gezegd er klaar mee te zijn. Ze zijn inmiddels weer samen. Ik gun het ze, maar ik heb weinig met haar. Ik kan wel prima met haar in een ruimte zijn. Ik woon inmiddels op mezelf. Mijn vader wil soms langskomen, met haar. Ik heb gezegd dat hij altijd mag komen maar dan liever zonder haar. Het is mijn huis en ik heb haar daar liever niet. Op elke andere plek, geen probleem maar mijn huis is mijn plekje. Vaders heeft er begrip voor en accepteert dit. Zij is echt hysterisch, wil geen contact meer met mij en negeert mij nu bijna compleet. Ze zeurt ook vaak tegen mijn vader hierover. Hoe erg ik wel niet ben! Ben ik echt zo erg? Een vriendin gaf aan dat ik inderdaad niet zo best overkom zo. Ik vind het vervelend voor mijn vader maar dit is wat ik wil.

Mijn ouders gaan scheiden (zijn ze pas officeel op 1 april) ze leven wel al apart. En ik moet 1derde van de tijd bij mijn vader zijn alleen dat wil ik niet want hij liegt over alles en hij wil niks betalen en zegt van wel alleen dat het niet mag van de rechter (onzin want het mag wel). En ik wil gewoon niet bij mijn vader wonen zolang hij liegt en niks voor mij wil betalen want dan ben ik ook gewoon niet bij hem!

mijn ouders zijn al 9 jaar gescheiden, alles ging prima, ik ging een week naar mijn vader en daarna een week naar mijn moeder. mijn vader en moeder zijn beide hertrouwd. dit was op het begin lastig maar ik ben gewend aan de situatie en heb een paar hele fijne nieuwe banden met ook familie van mijn stief ouders. mijn ouders hebben altijd in de knel gezeten over geld en andere volwassenen zaken, nu na de zomervakantie in 2013: eerste 3 weken gingen ik met mijn broer, mijn moeder en stief vader met zijn kinderen op vakantie, dit was een fijne vakantie, alhoewel mijn moeder en stief vader erg in de knel kwamen met mijn broer, die al lange tijd leugens vertelde bij mijn vader en zich zelf mengde in hun problemen. de laatste 3 weken ben ik met mijn broer op vakantie met mijn vader en zijn nieuwe vrouw gegaan, het was ook weer gezellig behalve dat ik de laatste tijd veel ruzie had met mijn vader en stiefmoeder, en ik voelde me totaal niet fijn daar. na de vakantie ging mijn broer bij mijn vader wonen, ik wilde de situatie zo normaal mogelijk houden en gewoon week op week gaan. ik kreeg steeds meer problemen daar en op welke manier ik het ook probeerde optelossen, een kind van (toen was ik 12) kan niet op tegen een man van 50. mijn vader, broer en stiefmoeder zeiden gruwelijke dingen over mijn moeder en de rest. ik wilde niet uit contact maar ik wilde graag een kortere tijd daar zijn. mijn reactie van mijn vader: dat past niet in mijn agenda, je kan beter maar een tijdje bij je moeder blijven. oftewel in mijn oren: ik ben niks voor hem omdat ik niet aan zijn kant sta, daarna heb ik alles op alles gezet om een goed contact met vooral mijn vader te krijgen, ik krijg hulp van sisca, mijn psychiater. ik heb wel duizende keren gesprokken met ze maar hij luisterde totaal niet, mijn vaders wil is wet, vorige vakantie ben ik dus ook niet met hem op vakantie gegaan (broer woont nogsteeds bij vader) het ging een tijdje goed, ik ging er nog maar een dag heen, maar dat bouwde wel wat op. totdat ik iets zei dat wel waar was maar niet slim, ik heb hem uitgelegd wat het betekende voor mij en sorry dat het anders op hem overkwam ( ik leerde van teun, mijn stiefvader om altijd rustig te blijven en geen ruzie) mijn vader ontwikkeld altijd een discussie tussen ons dat leidt op: hij heeft gelijk, de reactie die plaats vond toen ik dat niet zo handige zei was niet terecht. hij begon te dreigen met woorden als: ik kan een nieuwe vader voor je regelen en ik ga zorgen dat jou moeder in de gevangenis komt. ik schrok hiervan en het is nogsteeds moeilijk, mijn moeder komt echt niet in de gevangenis, ze heeft niks gedaan, dat weet ik. maar die woorden, en nog meer woorden lieten me enorm schrikken. mijn vader zegt dat ik een normale jeugd zou hebben als ik bij hem zou wonen. maar dat wil ik niet, ook beweert hij dat mijn moeder me beveelt om weg te blijven, wat niet zo is. na oud en nieuw deed hij alsof onze ruzie er nooit geweest was, hij vroeg me om leuke dingen te doen en naar een concert te gaan. ik zei nee, ik wil eerst alles uitpraten en mijn mening laten horen, hij beweert dat hij mij respecteert maar ik word daar even min als een hond behandeld, zelf dat mijn stiefmoeder zei: ik moet wennen dat je er bent, terwijl dat ik dat niet mocht toen zij zomaar in huis kwam, ook mijn huis. nu chanteerd hij me whapp profiel foto's van ons samen, ik voel me soms schuldig, maar sisca verteld me en herinnerd me dat ik ALLES OP ALLES heb gezet om een nieuwe goede band te creeren. tot de dag van vandaag blijft hij bezig, gelukkig heb ik geleerd hoe ik me weer kan concentreren op school (ik heb een niet al te goede start gemaakt omdat alles begon toen ik ook naar de 1e klas ging) vandaag heeft hij een tekening die ik heb gemaakt toen ik 8 was ong. als profiel foto gedaan: papa is de allerliefste x Jill, dat was het, ik heb altijd verteld dat ik van hem hou, en dat ik weet dat ik niet echt welkom meer ben bij hem. ik wil dat hij stopt met deze onzin over mijn moeder, stiefvader (ik heb een hele goede band met hem) en over de rest van de familie die hij kapot probeert te maken, ook wil ik dat hij stopt met mij te chanteren en mij begint te respecteren en wat ik wil (en nee ik vraag niet veel), hij moet stoppen met mijn broer en Mireille! maar ik heb er alles aan gedaan! wat kan ik nou nog meer doen??? ik wil niet helemaal uit contact zoals mijn broer zonder rede heeft gedaan! alhoewel ik vind dat ik dan wel eenrede zou hebben! iemand tips? xjess Jill

lieve pap en mam ik wil jullie iets vertellen. Mijn zussen en ik willen niet dat jullie gescheiden zijn. jullie zijn al 4 en een half jaar gescheiden. daarom wil ik liever dat jullie weer bij elkaar wonen. je kent dat gevoel toch geen jetske of ja maar. klaar je snapt het hoe dat voelt, niet leuk.

Mijn ouders gingen scheiden toen in 16 jaar was. moeilijk tijd gehad, maar uiteindelijk heb ik er wel vrede mee gekregen. tot dat mijn stiefouders in beeld kwamen. op het moment dat mijn stiefouders in beeld kwamen woonde ik nog bij mijn moeder. de eerste tijd ging het super met mijn stiefvader, altijd aardig, probeerde mijn broertje en ik het helemaal naar onze zin te maken. tot dat hij zich aan ons ging irriteren ging het mis. hij kon bepaalde dingen niet verdragen omdat zijn kinderen veel jonger zijn dan mijn broertje en ik. uiteindelijk besloten om bij mijn vader te gaan wonen om de relatie van mijn moeder en stiefvader te redden. ook bij mijn vader thuis ging het even goed. tot dat ik het gevoel kreeg dat ik altijd op mijn tenen moest lopen. niks was goed. ook hier speelde de kinderen van de andere kant een hele grote rol. beide zijn we heel verschillend. wat heel jammer is want we zijn allemaal ongeveer even oud. het meeste wat mij ooit pijn gedaan heeft is toen mijn vader aan mij vroeg of het niet het beste was om op mezelf te gaan. dit heeft mijn altijd het gevoel gegeven dat ik altijd ongewenst in huis ben geweest. ook heb ik het gevoel dat mijn stiefmoeder het nu voor elkaar heeft. ik ben nu het huis uit, mijn broertje gaat waarschijnlijk ergens in juli. ze heeft mijn vader nu en haar 2 kinderen. het ideale gezinnetje. ook al weet ik natuurlijk dat mijn beide ouders het beste met mij voor hebben, woon in toch met een dubbel gevoel op mezelf. aan de ene kant weet ik dat het bij mijn vader thuis niet meer ging. maar aan de andere kant neem ik het mijn stiefmoeder kwalijk dat ik daar ben weggegaan. hopen dat de keuze die ik gemaakt heb uiteindelijk goed uitpakt. ik hoop er door een betere band met mijn beide ouders te krijgen omdat ik ze nu niet meer elke dag zien. mijn beste tip voor jullie: praat er met je ouders over en doe dat alsjeblieft waar je stiefouders niet bij zijn. het zou mij een hele hoop ellende bespaard zijn geweest als ik er gewoon over had kunnen praten. neem even de tijd om met je ouders in gesprek te gaan. ga bijvoorbeeld even wandelen. of ga een keertje mee boodschappen doen. er is is niks beters om je gevoelens te bespreken bij de groente afdeling haha.

Hoi, ik woon bij mijn moeder. Maar ga heel soms naar mijn vader. Eerst ging ik om het weekend naar mijn vader toe. Maar ik was verdrietig en voelde me niet veilig. Er is geen mishandeling hoor maar, mijn vafer denkt nog steeds dat ik het super leuk vind om naar hem toe te gaan. Wat moet ik doen...?

Hey mijn ouders zijn gescheiden (nou gescheiden ze zijn nooit getrouwd) toen ik 2was . teminste mijn vader heeft ons uit huis gezet (ik mijn zus en mijn moeder). Maar ik ga nu 1weekend in de 2weken naar mijn vader toe maar ik wil daar niet naar toe. Ik ben ook al bij de rechter geweest (meerdere keren) maar die begrijpt mij volgens mij niet want die luisterde naar mijn vader die altijd met een fotoboekje komt en dan zegt de rechter zie je wel ze heeft het wel leuk terwel ik het echt niet leuk vind maar natuurlijk lach je in een achtbaan. Ik heb ook een bijzondere qurator maar of die nou zo helpt weet ik niet Niemand begrijpt dat ik gwn niet van hem hou De kindertelefoon heb ik al zo vaak gebelt en de Kinderombudsman ook en ik heb ook al een brief voor de rechter gemaakt bij de jongere rechts winkel in Groningen Ik stuur mijn vader ook altijd voor dat ik er naar toe moet een mailtje dat ik niet wil komen Wat moet ik doen? Ik hou echt niet van hem