Stoppen met onzin over mijn moeder

Hoi jill, Wat een verhaal zeg! Ik snap goed hoe je je voelt. Het is helemaal niet leuk om slechte dingen over je moeder te horen. En andersom zou dat ook zijn. het is jammer dat je vader dat niet begrijpt. Dat hij die vervelende dingen blijft zeggen en je nu chanteerd met foto's. Je psychiater heeft gelijk, je hebt ALLES geprobeerd om de relatie tussen jou en jouw vader goed te houden. Ik vind dat heel knap van je! Dat je ondanks alles het blijft proberen. Mijn tip zou zijn om het allemaal op papier te zetten. Leg maar uit hoe jij je voelt en wat het met jou doet als je daar komt en ze praten slecht over je moeder etc. Ik zou noemen dat jij graag aan jullie onderlinge band zou willen werken maar dat daar 2 mensen voor nodig zijn. Jij kan wel je best doen maar dat moet hij dan ook doen. zo ligt de bal bij hem en is het aan hem om het eerste contact weer te zoeken. doet hij dat niet dan is dat heel vervelend maar dan weet je welnwaar je aan toe bent en wat je aan hem hebt. Hoe lastig dat dan ook is om te accepteren. Ik wens je veel succes. Als je nog vragen hebt of je wilt gewoon weer je verhaal kwijt dan kan je altijd bij villapinedo terecht. Liefs evi

Hoi Jill, Wat een vervelende situatie. Ik herken wel veel, jouw vader lijkt namelijk erg op mijn moeder, vooral in het zwart maken en niet luisteren. Jammer genoeg heb ik hier zelf nog geen oplossing op kunnen vinden, maar mijn plan is om haar op een gegeven moment een brief te sturen waarin ik alles uitleg, waarom het mij pijn doet wat ze allemaal doet en gedaan heeft. Want schrijven is een manier om te praten zonder onderbroken te worden. Mijn moeder is er wel mee gestopt om mijn vader zwart te maken; op jouw leeftijd ben ik bij haar weggelopen en bij mijn vader gaan wonen, dit plus veel ander gedoe maakte het blijkbaar aan haar duidelijk dat ik een aantal dingen bij haar echt niet fijn vond. Dus heeft ze belooft mijn vader niet meer zwart te maken, ze houd zich er echter niet altijd aan en ze luistert nog steeds niet. Dus ik krijg het idee dat wij alleen een band kunnen hebben als we alle serieuze dingen geheel negeren en er niet over praten. Ik hoop wel echt dat dit voor jou anders kan zijn. Dus ik zou je wel adviseren je vader een brief/email te sturen. Op papier moet hij wel luisteren, geschreven woorden kan je niet zo makkelijk omheen. Misschien is het ook handig om af en toe even pauze van hem nemen ofzo. Dat je even ergens anders rust kan nemen en je gedachten weer bij elkaar kan krijgen. Ik snap dat het al lastig is als je hem zo weinig ziet (vooral door zijn reactie), maar blijf bij jezelf en houd je eigen geluk en gezondheid als prioriteit, zoals je vader eigenlijk ook zou moeten doen. Ook moet ik zeggen dat ik snap dat het lastig is met je broer. Ik heb zelf alleen een half broer maar hij stond mij ook nooit bij, alleen tegen, samen met mijn moeder. Terwijl je juist van hem zou verwachten dat hij jouw situatie beter kan begrijpen. Je zou toch willen dat jullie elkaar konden steunen. Ook met hem zou ik proberen te praten, of hem iets te schrijven. Broer-zus relaties zijn belangrijk en ik denk wel dat er een kans is dat je deze kan redden (als hij dat ook wilt tenminste). Het is wel echt fijn dat je iemand hebt om mee te praten. Wel zou ik ook adviseren om te praten met iemand op school, een vertrouwenspersoon of zo. Niet als een vervanging voor Sisca, maar zodat iemand op school weet wat er aan de hand is. Dit is namelijk heel handig, als er dan weer wat misgaat, en je niet zo op school kan concentreren, is er hier begrip voor en kan er iets geregeld worden. Ik heb hier zelf heel veel steun aan gehad, het haalt weer een zorg van je schouders op zo’n moment. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, en ik wens je heel veel sterkte toe.