tip van een vriend

Lieve Sharon, Heel erg bedankt voor je bericht! Die laatste tip 'Er is niks beters om je gevoelens te bespreken dan bij de groente afdeling' geeft me een lach op mijn gezicht. Want die zin geeft eigenlijk precies weer hoe ik jouw bericht heb gelezen en welk advies ik jou wil geven. Toen ik negentien was ben ik ook uit huis gegaan, omdat ik de situatie met mijn 'stiefouders' (brrr, ik hou er niet van om ze zo te noemen :-)) niet meer trok. Ik werd er chagrijnig, boos en verdrietig van en mijn schoolprestaties leden daaronder. Ik besloot zelf uit huis te gaan en aan jongeren van die leeftijd zou ik altijd adviseren om hetzelfde te doen. Voor mij is het namelijk de beste beslissing ooit geweest, want doordat ik niet meer iedere dag met de situatie thuis geconfronteerd werd, werd de relatie tussen mij, mijn ouders en hun partners echt een heel stuk beter! Een wereld van verschil was het. Toen ik weer terug naar huis verhuisde (voor stage), ging het zoveel beter. Het is niet zo dat ik hun partners meteen geweldig vond, maar ik kon er gewoon mee omgaan. Ik leerde accepteren dat het was zoals het was. Wat ik ook leerde in die tijd, is dat mijn leven om mij draait. En op jouw leeftijd krijg je daar steeds meer mee te maken. Je leeft je leven voor jezelf en niet voor iemand anders. Je krijgt nu de kans om volwassen te worden en je eigen weg te bewandelen. Om alles wat je hebt meegemaakt om te zetten in positieve energie en toffe dingen te doen. Wie weet heb je zelf een relatie en zit daar een mooie toekomst in, een goede opleiding, leuke stages en vervolgens een te gekke baan waar je blij van wordt. Vroeg of laat kom je op het punt dat je je beseft dat dit het moment is om je eigen weg te gaan en er iets van te maken. Bij mij was dat op het moment dat ik op mezelf ging (ook al ging het niet echt van harte allemaal) en ik gun jou hetzelfde. Over het gevoel dat je krijgt dat je stiefmoeder je weg wilde hebben: misschien is het een idee om samen met haar naar een willekeurige groente afdeling te lopen? ;-) Wie weet komt daar ook een goed gesprek uit voort. Dat je tegen haar vertelt dat ze je het gevoel geeft dat je niet meer welkom bent en dat je je afvraagt hoe dat komt. Wie weet valt het mee? Misschien waardeert ze het wel dat jij naar haar toe komt. Bij de vriendin van mijn vader is het namelijk altijd zo geweest, dat ze super onzeker van mij werd, omdat ze dacht dat ik haar niet leuk vond. Daardoor praatte ze niet meer tegen mij enzo. Ik moest van mijn broertje horen dat ze een beetje bang voor me was (ik kan nogal chagrijnig kijken :')) en toen hebben we een gesprek gehad en nu weet ze dat ik het allemaal niet zo bedoelde. Dus ik dacht dat ze mij niet leuk vond, maar zij dacht juist dat ik haar niet leuk vond. Miscommunicatie! Dus: zet een brede glimlach op je gezicht, borst vooruit, maak gebruik van de kansen die het je biedt nu je op jezelf woont en kijk met een positieve blik de toekomst in. Succes! Liefs, Femke

Lieve Sharon, Dankjewel voor je berichtje. Het is een heftig verhaal dat je geplaatst hebt en zo te lezen heb je veel stukjes van jezelf ingeleverd, om dat aan anderen te geven en ze een plezier te doen. Precies zoals Femke zegt draait jou leven om jouzelf, met je eigen grenzen, idealen en ambities. Je bent zelf een huis in de stad die leven heet. Zelf heb ik ook nog een dubbel gevoel bij het op mezelf wonen, maar heb ook gemerkt dat het met de tijd steeds beter gaat. Toch vind ik het nog enorm fijn om thuis aan te kloppen en zo nog terug te gaan naar iets dat (nog meer) vertrouwd is. Heb je jouw dubbele gevoel eigenijk wel eens met je ouders besproken? De tip die je aandraagt over het communiceren is zó ontzettend waardevol. Heel veel mensen kunnen daar nog veel van leren. Take care en heel veel geluk in het leven :-) Beau