Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

Het kan: moeite hebben met iemand die je nooit ziet
Het kan: moeite hebben met iemand die je nooit ziet

📖 Het kan: moeite hebben met iemand die je nooit ziet

Sinds de rechtszaak rond de scheiding van mijn ouders jaren geleden heb ik geen contact meer met mijn vader. In het begin vond ik dit heerlijk. Geen geruzie, geen nare stiltes en vooral ook geen contact met mijn stiefmoeder. Bovendien had (en heb ik nog steeds) een schat van een stiefvader die er altijd voor mijn broertje en mij was en op veel momenten meer een vader voor me is geweest dan mijn eigenlijke vader.

Maar toch begon het op een gegeven moment te knagen. Natuurlijk had ik een hele lieve stiefvader, maar het was niet mijn vader. Mijn vader woonde aan de andere kant van het land met mijn stiefmoeder en haar kinderen. Kinderen die wel aandacht van hem kregen, wel door hem gefeliciteerd werden op hun verjaardag. Het deed pijn. Waarom zij wel, terwijl ik niet eens een kaartje hoefde te verwachten?

Als ik het aan anderen voorlegde snapten ze het niet. Ik had toch een lieve stiefvader die er voor me was? Die goed voor me zorgde? En met mijn vader had ik al zolang geen contact meer, daar kon ik onmogelijk nog problemen mee hebben.

Maar, het kan echt. Dat je iemand niet meer ziet betekent niet dat je niets meer voor diegene voelt of dat je geen vragen hebt. Iets dat er al heel lang niet meer is kan na verloop van tijd toch een gemis blijken. En dat gemis is soms groter dan verwacht.

Sanne (19)

Verhaal lezen
Te veel stress door het verdriet van de scheiding
Te veel stress door het verdriet van de scheiding

📖 Te veel stress door het verdriet van de scheiding

Daar zat ik dan, stijf van de zenuwen in de collegebanken. De docent ratelde door en ik kreeg het steeds benauwder. Ondertussen praatten ook medeleerlingen tegen mij. Ik was er niet bij met mijn hoofd, knikte af en toe en probeerde mijzelf rustig te houden. Op een gegeven moment liep ik de klas uit om op adem te komen. Helaas mislukte dat en kreeg ik een hyperventilatie.

Allemaal veroorzaakt door de onrust thuis. Door mijn hoofd spookte de woorden die mama over papa zei, die papa over mama zei maar vooral ook wat er gezegd werd door naasten. De ruzie met oma over papa, de verwijten over en weer, en niet te vergeten al die mensen die het beter wisten. Gescheiden ouders? Kicken joh! Lekker twee keer je verjaardag vieren en twee keer op vakantie. Of wat dacht je van twee kamers en twee fietsen? Geloof me, alles wat jij juist als verdrietig ervaart ziet de buitenwereld als een geschenk uit de hemel. Onzin.

In paniek belde ik de huisarts, ik moest er met een buitenstaander over praten, iemand zonder directe mening over mama of papa. Helaas, niet te bereiken. Ik besloot mijn moeder te bellen. Ze schrok en zei dat ik rustig moest blijven en naar huis moest komen. Niet direct een oplossing om over mijn hersenspinsels te praten, want hoe goed je moeder het ook bedoeld, ook zij is slachtoffer van de scheiding en heeft haar mening.

Helaas moest ik in tranen terug de klas in om mijn spullen te pakken. Een aantal klasgenoten kwam direct op mij af. De docent daarentegen zag mijn tranen en snauwde dat ik lekker moest stoppen als ik dit niveau nu al niet aan kon. Verkeerde timing meneer de leraar, de tranen werden alleen maar erger.

Later heb ik op advies van de huisarts de docent aangesproken op zijn ongenuanceerde opmerking. Helaas begreep hij mij niet. Hij vond dat ik privé en school gescheiden moest kunnen houden.

Eerst twijfelde ik aan mijzelf. Ben ik emotioneel dan zo labiel? Kan ik het niet aan? Is het HBO dan toch te hoog gegrepen? Nee! Het was menselijk. Het is normaal verdriet te hebben en spanning te voelen over de scheiding van je ouders. Wel heb ik hiervan geleerd hulp te zoeken door met lotgenoten te praten en vooral dicht bij mezelf te blijven. Maak het bespreekbaar, voordat je hoofd uit elkaar klapt en je in een ongemakkelijke situatie belandt.

Annabel (21)

 

Verhaal lezen
Prachtig en emotioneel aanzoek
Prachtig en emotioneel aanzoek

📖 Prachtig en emotioneel aanzoek

Graag delen wij met jullie het prachtige aanzoek van Jessica. Haar ouders zijn gescheiden toen zij 15 jaar was. Helaas was er tussen haar ouders veel haat, wat veel belangrijke dagen erg moeilijk maakte voor Jessica. Maar gelukkig kwamen ze op de mooiste dag van haar leven toch allebei, zonder geruzie. Jessica is super dankbaar en vindt het fantastisch dat haar ouders er op deze dag wel allebei voor haar waren. Ze vond het een wonder dat ze samen aanwezig waren. Een mooie boodschap aan alle ouders die het vertikken om samen te zitten op de diploma-uitreiking, een verjaardag en zelfs een huwelijk. Voor je kinderen zijn dit de belangrijkste dagen uit hun leven en daarbij moeten ze zich niet zorgen maken over jullie.

Bekijk hieronder het prachtige filmpje van het ontroerende aanzoek. Pas op! Dit is bijna onmogelijk te bekijken zonder een traantje weg te pinken.

https://www.youtube.com/watch?v=DQ8SLPu0f3c

Wij van Villa Pinedo wensen Jessica en haar aanstaande man al het geluk van de wereld toe.

Kiki (19)

Verhaal lezen
Verslag Dag van de Scheiding
Verslag Dag van de Scheiding

📖 Verslag Dag van de Scheiding

Afgelopen vrijdag was het de Dag van de Scheiding, een dag in het jaar waarop Villa Pinedo zich éxtra inzet voor kinderen van gescheiden ouders. Dit jaar legden we ons toe op het verbeteren van het proces dat kinderen doorlopen als hun ouders in vechtscheiding zijn, waarbij een bezoekje aan de rechtbank geen uitzondering is.

Voorafgaand aan de Dag van de Scheiding


Voorafgaand aan de Dag van de Scheiding hebben verscheidene jongeren hun persoonlijke ervaring met de rechtbank gedeeld, waarbij meerdere adviezen naar voren kwamen. Floor gaf in haar blog bijvoorbeeld aan dat het als kind duidelijk moet zijn wat er verwacht kan worden van een gesprek met de kinderrechter, vaak worden kinderen nog teleurgesteld door té hoge verwachtingen die ontstaan zijn gedurende het proces

Kelsey vroeg zich af waarom de kinderrechter in toga verscheen toen zij zelf op de rechtbank was voor een kindgesprek. Dit schrikt toch alleen maar af?

Bij kinderen is het belangrijk dat drempels verlaagd worden, waardoor vertrouwen ontstaat. Mark Tuitert sluit zich hier volledig bij aan, ook hij gaf in zijn interview aan dat kinderen het vertrouwen moet voelen voordat ze hun hart openen. “Als een kind echt vertelt wat er aan de hand is, dan kom je tot de kern van de zaak.”

Tevens vraagt hij rechters om zich te beseffen dat kinderen het liefst willen dat de rechter zo snel mogelijk een beslissing neemt, want als kind heb je geen boodschap aan het gevecht van je ouders; je wil dat het geruzie en gevecht ophoudt.

De grote dag: 11 september


Na alle voorbereiding was de Dag van de Scheiding aangebroken. Marsha, Dara, Zara en Mark Tuitert waren al vroeg aan de beurt om hun verhaal te komen vertellen bij Radio 1. Daarna werd op de rechtbank in Utrecht aan de twee voorzitters van het LOVF de kindvriendelijke uitnodiging voor een kindgesprek aangeboden, die in samenwerking met vele Villa Pinedo jongeren en rechters was opgesteld. Hierbij was RTV Utrecht aanwezig, zij maakten graag verslag van de overhandiging van de brief.

[video width="720" height="406" mp4="http://www.villapinedo.nl//wp-content/uploads/2015/09/150911_Instart-dag-van-de-scheiding_0001_HQ.mp4"\]\[/video\]

Wil je de uitnodigingsbrief zelf lezen en weten wat erin staat? Hieronder kun je zelf de brief lezen. Deel hem met zoveel mogelijk mensen en laat weten wat jij van de brief vindt! (Klik op de afbeeldingen voor een grotere versie)

 

Als afsluiter werd Marsha door het Jeugdjournaal geïnterviewd, hier kreeg Marsha de gelegenheid om over Villa Pinedo en de Dag van de Scheiding te vertellen.

Naar aanleiding van deze inspirerende week gaat Villa Pinedo zich verder inzetten om de positie van en de omgang met het kind in (v)echtscheidingssituaties te verbeteren.

Door Martijn en Floor

Verhaal lezen
Kelsey (23) over haar ervaring bij de rechtbank
Kelsey (23) over haar ervaring bij de rechtbank

📖 Kelsey (23) over haar ervaring bij de rechtbank

“Heel eerlijk gezegd vind ik dat het huidige rechtssysteem rondom de rechten van een kind in een echtscheiding faalt.”

Aanstaande vrijdag is het de Dag van de Scheiding. Iets waar ik als kind van gescheiden ouders erg blij mee ben. Want als er iets is bewezen de afgelopen jaren, dan is het wel dat wij kinderen meer spreektijd willen. Meer tijd om te zeggen wie wij zijn, wat we willen en vooral ook wat we niet willen. Dat we óók een mening hebben. En ik geloof dat ik voor menig kind spreek, als ik zeg dat wij zeker géén ruzie willen. Niet met onze ouders, en niet tussen onze ouders. De Dag van de Scheiding kan hieraan bijdragen. Het grootste doel van deze dag is het bewustzijn creëren voor het verbeteren van het proces rondom echtscheidingen. Zodat (ex-)partners zorgvuldig en respectvol uit elkaar gaan en eventuele kinderen in een echtscheiding een veilig thuis geboden kan worden.

Ik ben een grote voorstander van deze dag. Mijn ouders zijn volgens mij best oké uit elkaar gegaan, toch denk ik dat er procesmatig een heleboel te verbeteren valt. Toen mijn ouders gesprekken aangingen bij de rechter, werd ook ik uitgenodigd voor een ‘kindverhoor’. Bij de rechtbank wel te verstaan. Inclusief detectiepoortjes en grote, gespierde bewakers met boze hoofden. Ik was vijftien jaar, maar het voelde alsof ik werd verwelkomt als een lang gezochte crimineel. Ik schrok hier hevig van. ‘Kon dat niet anders?’, vraag ik mezelf nog steeds hardop af.

De kinderrechter was niet meer dan een mevrouw in toga die een tienminuten gesprekje voerde, zoals mijn decaan dat ook met mij zou doen. Alleen dan met termen waar je spontaan 100 punten met Wordfeud mee zou behalen. Ik begreep het niet. Waar ging het mis? Ik leek misschien wel zo goed georganiseerd, maar ook ik was gewoon een doodnormale puber die deed alsof ze alles beter begreep dan dat ze werkelijk deed. En de rechter trapte er gewoon in…

Juist daarom is deze dag zo belangrijk. Laten we ons allemaal inzetten voor betere aansluiting bij kinderen in een echtscheiding. Laten we stoppen met het benoemen van het ‘verhoor’. Een kindergesprek is beter op zijn plek. Zónder een grote rechtbank, maar op een locatie die geschikt is voor het niveau van het kind. Ik ben één van die jongeren die haar ervaring mag inzetten voor betere rechten van kinderen in een echtscheiding. En laten we daar vooral nu al mee beginnen: met minder moeilijke woorden en meer begrijpelijke daden!

Kelsey (23)

Bekijk ook het filmpje van Kelsey

Verhaal lezen
Discussie tussen jongeren op WhatsApp
Discussie tussen jongeren op WhatsApp

📖 Discussie tussen jongeren op WhatsApp

Kinderen vanaf twaalf jaar krijgen een uitnodiging van de rechtbank voor een kindgesprek, wanneer ouders het niet eens zijn over de gemaakte afspraken of wanneer er een wijziging plaats vindt in het ouderschapsplan. Als je ouders naar een mediator gaan, krijgen ze helemaal geen uitnodiging voor een gesprek. Moet dit gesprek verplicht worden? En wat vinden de jongeren van Villa Pinedo hiervan? Meningen uit de Villa Pinedo WhatsApp-groep:

K

: Ik vind dat kinderen ten alle tijden het recht moeten hebben om gehoord te worden – of dit nu door een mediator of door een kinderrechter gebeurt. Wellicht niet meebeslissen over afspraken, maar wel hun mening en wensen kenbaar maken.

S

: Ik ben het absoluut met je eens. Uiteindelijk wordt er wel beslist over jouw toekomst als kind en hoe deze ingevuld gaat worden. Daar moet je zeker een stem in kunnen hebben.

F

: Het is meer de insteek van een gesprek, waar ik over val. Het is ook niet aan kinderen om mee te beslissen over afspraken, dan leg je de kinderen een verantwoordelijkheid op die niet voor hen bedoeld is. Ze moeten hun mening kunnen uitspreken en die moet worden meegenomen in beslissingen. Het is dus meer het woord ‘beslissen’ waar ik over val.

A

: Ik merk vaak dat kinderen overrompeld worden door het feit dat hun ouders gaan scheiden en het gevoel krijgen dat er niet naar hen geluisterd wordt. Dit is in sommige gevallen ook echt zo als er niet aan kinderen gevraagd wordt wat zij het liefste willen. Er worden beslissingen genomen over ze, terwijl ze zelf helemaal niets te zeggen hebben. Ik kan me voorstellen dat veel kinderen en jongeren daar heel gefrustreerd van raken. Aan de andere kant denk ik dat het aan de rechter/mediator is om (samen met de ouders) te bepalen wat belangrijk is in de situatie van het kind.

F

: Ik vind dat kinderen er met een simpele ‘nee’ niet zomaar van af moeten kunnen komen. Ik denk dat elke professional (hulpverlener, advocaat, rechter of mediator) een gesprek van minimaal 15 minuten moet hebben met een kind. In de trant van: ‘Hoe gaat het met jou?’ en niet: ‘Wat is jouw mening?’ Ik denk dat sommige kinderen daarom namelijk eerder ‘nee’ antwoorden op de vraag of ze met de rechter willen praten. Als je zou zeggen: ‘De rechter wil graag ook weten hoe het met jou gaat. Zou je misschien op gesprek willen komen?’ klinkt het al veel beter. Het gaat voornamelijk om hoe je de kinderen benaderd en met welke insteek je dat doet.

A

: Als ouders het niet samen kunnen beslissen, moet ook het kind worden gevraagd om zijn mening, als het kind dat wil.

D

: Ik ben het met je eens dat kinderen altijd die mogelijkheid moeten hebben. Verplicht lijkt me niet handig omdat sommige kinderen dit echt niet willen doen. Maar ik vind dus wel dat deze mogelijkheid ze altijd aangeboden moet worden.

 

Verhaal lezen
Kindvriendelijk scheiden volgens Floor (21)
Kindvriendelijk scheiden volgens Floor (21)

📖 Kindvriendelijk scheiden volgens Floor (21)

“Heel eerlijk gezegd vind ik het moeilijk dat rechters tijdens een kindverhoor in toga zitten en zich formeel opstellen. Dat kan écht niet!”

11 september is het de Dag van de Scheiding. Ik vind het bijzonder en heel fijn dat deze dag bestaat. Ik denk dat het goed is dat men er op deze manier weer even bij stil kan staan dat het helaas heel veel kinderen aangaat. Dat er 70.000 kinderen per jaar te horen krijgen dat hun ouders gaan scheiden. Veel van (de ouders van) deze kinderen gaan een proces via de rechtbank in. Wij, Villa Pinedo, willen rechtbanken in Nederland wijzen op het feit dat dit proces voor kinderen echt heel intimiderend en naar kan zijn en we zijn er tegelijkertijd ook van overtuigd dat er eenvoudige veranderingen kunnen plaatsvinden die het proces voor kinderen meer draagbaar maken.

Kinderen, vanaf twaalf jaar, ontvangen een brief van de Rechtbank waarin zij worden uitgenodigd om op gesprek te komen. Het gesprek wordt tegenwoordig helaas nog vaak ‘kinderverhoor’ genoemd, maar hoe intimiderend klinkt een ‘verhoor’, en hoe eenvoudig is dit te veranderen naar ‘gesprek’? Daarnaast is de rechtbank als gebouw ook niet de meest gezellige plek. Ik begrijp dat het voor een rechter niet anders kan dan dat het gesprek daar plaatsvindt, maar ik zou dan willen vragen om er even bij stil te staan wat het voor een kind betekent om daar naartoe te moeten komen. Het is voor een kind een hele opgave om naar de rechtbank toe komen, en door detectiepoortjes en langs kille muren naar een kamertje te gaan waar een rechter, vaak in toga, op hem of haar zit te wachten. Besef als kinderrechter dat het niet niks is, dat een kind gespannen is en geen idee heeft van wat hij of zij daar precies komt doen. Wat wordt er verwacht? Wat zeg ik wel en is de kinderrechter daar speciaal voor mij? Ook het moment van het gesprek, vaak vlak voor de zitting waarin de uitspraak wordt gedaan, vind ik echt wel vreemd. Hoe kun je je als kind serieus genomen voelen als je een gesprek van tien minuten krijgt, een half uurtje voor de zitting. Heb je dan het gevoel dat het door jou vertelde verhaal in het gesprek nog meegenomen wordt in de uitspraak? Wat daar nog bij komt is dat de kinderrechter die het gesprek voert met het kind, vaak een heel andere rechter is dan degene die de uiteindelijke uitspraak doet. Ik begrijp dat de rechtbank een procedure voor kinderen ingang heeft gezet, dat de kinderen op deze manier ook hun verhaal kunnen komen doen. Maar het lijkt nu alsof het meer voor de vorm gebeurt, dan dat er werkelijk aandacht geschonken wordt aan het kind.

Ik ben echt heel erg blij dat de rechtbank aandacht schenkt aan het proces voor het kind, en ik denk dat er nog eens goed moet worden nagedacht waarom dit proces ook alweer precies in werking is gesteld. Als het echt gaat om het verhaal van de kinderen, dan moet daar nog maar is even goed naar gekeken worden. Want zeg nou zelf, dit is toch niks voor kinderen? Dat je ouders gaan scheiden is één, maar dat je als kind vervolgens zo’n proces ingedreven wordt, waar meer uit jou gehaald wordt dan dat er voor jou ingestopt wordt, dat lijkt mij toch niet helemaal de bedoeling..

Laten we daarom, samen met de rechtbanken in Nederland, kijken hoe we dit proces zo kindvriendelijk mogelijk kunnen maken.

Floor (21)

Bekijk ook het filmpje van Floor

Verhaal lezen
Dara (21) geeft advies aan rechters in NL
Dara (21) geeft advies aan rechters in NL

📖 Dara (21) geeft advies aan rechters in NL

“Heel eerlijk gezegd vind ik dat het kinderen in het huidige systeem veel te veel moeite kost om goed gehoord te worden.”

Als ik kinderrechter was, zou ik (net zoals mijn rechter deed) oprecht en geïnteresseerd naar kinderen luisteren en hun verhaal serieus nemen. Dit is erg belangrijk en kan een groot verschil maken. Eigenlijk zou het dus ook de norm moeten zijn dat rechters zo handelen. Mijn eigen verhaal is hier een goed voorbeeld van.

Mijn ouders zijn al sinds mijn derde gescheiden, maar door verscheidende problemen begon er weer een rechtszaak toen ik twaalf was. Dit ging over de omgang, ik woonde namelijk bij mijn moeder en zag mijn vader relatief weinig. Zelf wilde ik graag bij mijn vader wonen en de rechtszaak bood mij de beste mogelijkheid om dit te regelen. Dus stuurde ik een brief naar de rechter, waarin ik mijn positie en mijn mening uitlegde, en waarin ik vroeg om op kindgesprek te komen. Dit werd geaccepteerd en ik werd uitgenodigd om naar de rechtbank te komen.

Het was erg spannend, want ik had geen idee hoe het allemaal zou verlopen. De naam "kinderverhoor" werd toen nog gebruikt, dus ik dacht dat ik op zo'n stoeltje voor een grote tribune zou zitten, zoals je altijd in Amerikaanse films ziet. Ik was dan ook blij verrast toen ik een simpel klein kamertje in liep en tegenover de rechter aan een houten tafel ging zitten. Er was ook een vrouw bij die alles opschreef, maar hiervoor was ik gelukkig al gewaarschuwd in de brief van de rechtbank, de "griffier" wist ik dus. Vervolgens vond er gewoon een gesprek plaats. De rechter leek oprecht geïnteresseerd in mijn kant van het verhaal en nam mijn antwoorden serieus. Toen ik liet weten dat ik het eng vond dat al mijn woorden werden opgeschreven en gebruikt zouden worden reageerde hij hierop met begrip. Hij legde uit waarom dit nodig was en waarom dit ook voor mijn belang was, maar liet ook blijken dat hij hier voorzichtig mee om zou gaan.

Dit gesprek was fijn, maar niet het enige waaruit bleek dat de rechter mij serieus had genomen. Niet lang hierna kreeg ik bericht dat de rechter mij een bijzonder curator had aangesteld. Dit is een soort kinderadvocaat, die het kind vertegenwoordigt tijdens de rechtszaak. Als minderjarige mag je namelijk niet in de rechtszaal aanwezig zijn, wat tot gevolg heeft dat je geen invloed uit kunt oefenen op de gang van zaken. Een bijzonder curator is iemand die de mening en het standpunt van het kind naar voren brengt en verdedigt in de rechtsprocedure. Ik kwam bij haar op kantoor om te bespreken wat de nieuwe ontwikkelingen waren en wat ik hier van vond, dit presenteerde zij dan in de rechtszaal. Zo kon ik invloed uitoefenen op wat er allemaal in de rechtszaak gebeurde, in de bepaling van mijn leven en mijn toekomst.

De uiteindelijke beoordeling bleek het grootste bewijs dat de rechter oprecht naar mij geluisterd had; zijn besluit was precies wat ik wilde en precies wat ik nodig had.

Het is heel belangrijk dat kinderen in deze situaties serieus genomen worden en gelukkig gebeurt dit (soms) ook, zoals mijn verhaal laat zien. Maar om invloed uit te oefenen op mijn eigen leven heb ik me erg sterk op moeten stellen, door een brief te sturen en naar de rechtbank te komen. Ik moest duidelijk en dapper zijn. Voor veel kinderen is dit nog erg lastig, en dit vermindert dan ook vaak de invloed die ze kunnen hebben. Dus hoewel het bij mij goed ging vind ik toch heel eerlijk gezegd dat het kinderen in het huidige systeem veel te veel moeite kost om goed gehoord te worden.

Dara (21)

Bekijk ook het filmpje van Dara

Verhaal lezen
De gevolgen van een scheiding
De gevolgen van een scheiding

📖 De gevolgen van een scheiding

Het artikel van het NRC over de gevolgen van een echtscheiding voor kinderen, waar Iris afgelopen zondag ook over schreef, maakte ook in mij veel los. Het artikel concludeerde: ruziënde ouders zijn nog schadelijker voor de ontwikkeling van kinderen dan gescheiden ouders. En juist over dat laatste kan ik sinds kort meepraten, terwijl mijn ouders al zo’n zeven jaar uit elkaar zijn.

Bij een scheiding is ‘teveel ruzie’ dikwijls de doorslaggevende factor. Mijn ouders hadden nooit ruzie. Maar dan bedoel ik ook echt nooit. Misschien een keer wat woorden, maar daar bleef het bij. Ik was degene die ruzie met ze maakte, zeker in mijn puberteit. Maar dat was geoorloofd, ik was met recht een puber. Nu zijn we zeven jaar, verschillende huizen en woonplaatsen verder en zijn we er als gescheiden gezin –wat mij betreft- alleen maar op achteruit gegaan.

Soms zit je zo met jezelf in de knel, met de hele situatie, dat je handelt uit vluchtgedrag. Ik heb dat ook gehad, maar met therapie kunnen ombuigen. Het wordt pas lastig als een kind van gescheiden ouders van de ene naar de andere ouder vlucht, omdat de situatie bij de andere ouder in eerste instantie beter lijkt. Dat dat vaak een illusie is, komt pas veel later aan de orde. Helaas is het kwaad dan al geschied. Want mama beschuldigt papa van valse beloftes en papa zet dochter op tegen mama, want ‘ze luistert niet naar je gevoel’.

Nu, zeven jaar nadat ze gescheiden zijn, hebben mijn ouders ruzie over de voogdij van hun meerderjarig kind met vluchtgedrag. Ze durven allebei niet los te laten. Verlatingsangst noemen ze dat. En kinderen creëren op hun beurt weer loyaliteitsproblemen. Een vicieuze cirkel blijft in stand.

De beste optie blijft nog om écht voor jezelf te kiezen. Een eigen plek, een veilig huis en een psycholoog die met jou werkt aan je knelpunten. Net zoals ik gedaan heb.

Het is niet de scheiding die kinderen belemmert in hun ontwikkeling. Het zijn de gevolgen van een scheiding, die zich uiten in ruzie en loyaliteitsproblemen. Wij zijn niet het probleem van onze ouders, maar worden het vanzelf.

Maria (21)

Verhaal lezen