Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

10 verhalen gevonden voor jou

Gedichtje over families
Gedichtje over families
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over families

Nieuwjaar met mijn moeder. Een nieuw huis, vol met alleen haar spullen en toch voelt het leeg. We krijgen de zak oliebollen niet alleen op.

Ik wou dat mijn familie normaal was.

De kerstlichtjes verspreiden een warme gloed rondom de woonkamer van mijn schoonouders. Daar zit ik dan, tussen een gelukkig getrouwd ouderpaar, hun kinderen en aanhang. Dat beeld zal zich thuis niet meer herhalen.

Ik wou dat mijn familie ook normaal was.

Huilend belt een vriendin me op. Haar ouders zijn al jaren getrouwd en toch is het elk weekend raak: dichtgeslagen deuren en pijnlijke woorden.

Ik wou dat haar familie normaal was. 

Ik kijk een documentaire over een familie waar de vader veel te jong is overleden. Moeder en zoon omarmen elkaar. Ik zie veel liefde, maar ook veel gemis.

Is dit de normale familie waar ik naar verlang? Wat bedoel ik met normaal?

Een vriend haalt koffie en vertelt enthousiast hoe hij voor het eerst met zijn stiefzussen een weekend weg is geweest. Ik weet nog hoe hij me had toevertrouwd dat hij nooit een enig kind wilde zijn.

Ik ben blij dat zijn familie niet normaal hoeft te zijn. 

Een collega met wie ik altijd klets, vertelt waarom haar ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Het contact verloopt soms moeilijk. Met de verhalen over de sportwedstrijden die ze samen bezoeken, had ik dat nooit verwacht. Toch wenst ze zich geen andere ouders.

Normaal, wat betekent dat eigenlijk?

Gelukkig bestaat een normale familie helemaal niet.

Mijn nieuwsgierigheid naar de families van andere mensen wordt beloond door verhalen over ieders unieke relaties.

Ik ben niet alleen met mijn gevoelens.

Als ik aan een normale familie denk, zag ik eerst twee getrouwde ouders voor me. Maar families hebben verschillende vormen. Een wereld zonder fouten of bijzonderheden zou wel heel saai worden. Zonder mijn niet zo buitengewone familie had ik nooit bestaan.

Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.

Verhaal lezen
Mijn band met de familie
Mijn band met de familie
FamilieMijn woonsituatie(Geen) contact

📖 Mijn band met de familie

Na de scheiding van mijn ouders veranderde mijn woonsituatie: ik moest mijn tijd verdelen tussen mijn vader en mijn moeder. Daardoor ben ik niet alleen mijn ouders minder gaan zien. Opeens werd het zien van mijn opa’s en oma’s en andere familieleden ook moeilijker. Zo gingen we niet meer als gezin op bezoek bij familie. Dit waren allemaal factoren waardoor ik wat meer afstand van mijn familie had. Afstand waar ik even behoefte aan had, want ik had al zo veel aan mijn hoofd. Maar ook afstand die soms onoverbrugbaar voelde.

Balans in het contact

Hoe jammer ik het ook vond, betekende dit dat ik in deze periode meer steun zocht bij vrienden in plaats van bij familie. Ik vond het moeilijk om mijn weg te vinden in deze nieuwe situatie. Ik begon mijn andere familieleden te missen, maar ik wist niet zo goed hoe ik deze band kon herstellen. Het heeft een aantal jaar geduurd voordat ik weer in balans was en voorzichtig meer contact heb gezocht.

Mijn hele familie woont best verder weg, vier uur enkele reis, dus ik kan niet even bij ze langs voor de koffie. Daarnaast is het organiseren van een bezoek met andere gezinsleden soms ingewikkeld. De ene kant van mijn grootouders vindt het prima om hun ex-schoonkind (mijn ouder) te zien, de andere kant heeft dat liever niet. Daardoor moet ik meer plannen, afstemmen en regelen voordat ik ze kan bezoeken. 

INITIATIEF NEMEN

Wat ik heb geleerd is dat ik er soms van mijn kant meer moeite voor moet doen. Het is niet het automatische contact van mijn kindheid, waarin ik gewoon mijn ouders volgde. Nu moet ik meer initiatief nemen; al zal dit ook gewoon bij ouder worden horen. Het mooie hiervan vind ik dat er meer intentie achter zit: ik en mijn oma kiezen er nu allebei bewust voor om even wat tijd met elkaar te besteden. Ook hebben we een andere dynamiek zonder mijn ouders erbij. Ik merk dat ik nieuwsgieriger naar haar leven ben geworden en ik vind het leuk dat we nu andere onderwerpen bespreken.

De band met mijn grootouders is veranderd, mede door de scheiding. Sommige grootouders zullen meningen over de scheiding hebben, geen kant kiezen, of jouw kant kiezen. Wees niet bang om andere familieleden te vertellen hoe jij je voelt en het hebt ervaren. Misschien zijn er meer scheidingen in jouw familie, bij je grootouders of neven en nichten bijvoorbeeld? Als je je comfortabel ermee voelt, vraag ze er eens naar! Scheidingen hoeven geen onbespreekbaar onderwerp te zijn. In mijn ervaring hebben familieleden mij er niet naar gevraagd, omdat ze bang waren dat het gevoelig ligt. 

Je kunt ook vragen of je familieleden vaker contact met je willen opnemen. Misschien hebben jullie een gedeelde interesse, zoals een tv-programma om elke week te bespreken, of volgen jullie dezelfde sport? Wat ook kan helpen is om een vast moment te prikken en/of om aan te geven dat je het fijn vindt om jullie band te onderhouden, maar niet zo goed weet hoe. Ook kun je altijd op ons Forum terecht om advies te vragen.

Hoe is jouw relatie met je familie? Heb je een fijne band met familieleden of is het contact met sommige juist verwaterd? Laat het hieronder weten!

Verhaal lezen
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
FamilieGedachten en gevoelensSteun

📖 Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking

Tot op de dag van vandaag is er veel spanning tussen mijn ouders. Ik keek dan ook niet echt uit naar mijn diploma-uitreiking. Gelukkig waren mijn ouders en oma (de moeder van mijn vader) er wel, maar ze gingen heel ver uit elkaar zitten. Mijn vader en oma zaten helemaal vooraan en mijn moeder helemaal achteraan. Ik wachtte totdat mijn naam werd omgeroepen zodat ik mijn diploma kon ondertekenen. Ik was zo zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. En dat was niet omdat ik op een podium stond. Ik was alleen maar bezig met hoe het daarna zou gaan.

"Naar wie moest ik als eerste toelopen? Voelde mama zich wel goed? Hoe kan ik mijn spanning verbergen en doen alsof ik heel blij ben? Gaan mijn ouders elkaar feliciteren of gaan ze misschien wel ruzie maken?"

Aangezien mijn vader vooraan zat liep ik maar als eerste naar hem toe. Mijn oma zat naast hem. Ze keek naar achteren en zei: oh daar is mama! Wat leuk om haar te zien! Ik ga even naar haar toe, loop je mee? Ze liep naar mijn moeder en knuffelde haar stevig. Ik werd helemaal warm van binnen. Even waren de werelden van mijn ouders weer verbonden. Wat een opluchting. Ik voelde de spanning langs mijn schouders wegvloeien en ik kon ineens ruimte maken voor trots. Trots zijn op mezelf.

Heb jij ook iemand die neutraal kan zijn en jou écht begrijpt? #jehoefthetnietalleentedoen

Verhaal lezen
‘De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’
‘De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’
FamilieGedachten en gevoelensRuzie

📖 ‘De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’

Als je broers of zussen hebt, dan heeft ‘het lot’ (oftewel; je ouders die een leuke nacht hadden ?) jullie aan elkaar verbonden. Jullie ‘lijntje’ zal er altijd zijn, vanwege de bloedband en dezelfde biologische ouder(s) die jullie delen. Hoewel het er in het dagelijks leven heel anders uit kan zien, is de liefde tussen broers en zussen diep vanbinnen vaak heel groot.

De scheiding van je ouders heeft hoe dan ook invloed op jou en je broers of zussen. Ieder kind (en ja; ook dus uit hetzelfde gezin) reageert anders op een scheiding. De één laat verdriet toe, de ander schiet in boosheid, is opgelucht, sluit zich af voor gevoelens of neemt veel verantwoordelijkheid op zich en is bijvoorbeeld heel lief en braaf (om zo niet tot last) te zijn. De kans bestaat dat jullie – door de verschillen – een tijdje uit elkaar drijven. Je begrijpt elkaar even niet meer en leeft langs elkaar heen. Vaak zie je dat broers en zussen elkaar weer vinden als ze beiden het ouderlijk huis hebben verlaten. De gezinsdynamieken zijn er nog wel, maar er is meer ruimte voor je eigen ontwikkeling, waardoor je je broer of zus ‘ineens’ anders ziet en wellicht minder irritant vindt ?. De scheiding kan jou en je broers of zussen natuurlijk ook veel dichter bij elkaar brengen. Je deelt immers hetzelfde lot en dat biedt vaak steun.

Het kan ook gebeuren dat er na een scheiding ruzie ontstaat tussen broers en zussen. Vaak is ruzie tussen de kinderen een niet uitgevochten gevecht tussen de ouders. Hoe zit dat dan? Bijvoorbeeld: jij en je broer hebben dezelfde ouders en zijn dus allebei 50% je biologische vader en 50% je biologische moeder. Door de scheiding kan vanuit loyaliteit naar allebei jullie ouders frictie ontstaan tussen jou en je broer. Je broer kiest bijvoorbeeld meer de richting van je vader en jij beweegt meer naar je moeder. Zo brengen jullie samen (onbewust) de loyaliteit weer ‘in balans’. Het kan dan zo zijn dat jullie een ruzie tussen je ouders proberen uit te vechten. Maar! Zo’n conflict kan echt alleen maar uitgewerkt worden op de plek waar hij hoort: bij je ouders dus. Het gedoe tussen jou en je broer heeft in essentie dus helemaal niets met jullie twee te maken: het is een systemische dynamiek. Dit inzicht kan ruimte geven om je broer (of zus) en jullie band eens vanuit een ander perspectief te bekijken. Dit maakt je vaak een stuk milder naar de ander én naar jezelf.

Hoe is de band met jouw broer of zus na de scheiding van je ouders?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.
Verhaal lezen
Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?
Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?
FamilieGedachten en gevoelensSteun

📖 Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?

In de wereld wordt een zus gezien als een vrouwelijk kind van jouw ouders en een broer als een mannelijk kind van jouw ouders. Een eigenlijk best wel biologische beschrijving van een band die zoveel meer kan zijn. Een bijna emotieloze uitdrukking over de relaties binnen jouw gezin. Maar is een broer of zus niet zoveel meer dan dat of kan het niet meer zijn dan dat? Als ik denk aan een zus of aan mijn broer, dan denk ik aan iemand met wie ik lief en leed kan delen. Ik denk aan iemand die voor mij klaar staat en iemand voor wie ik alles zou willen doen. Een vriendschap, een band die ontstaat ondanks alle verschillen die er zijn. Dan denk ik aan mijn nichtje. Zij houdt van feestjes en ik houd van een rustige avond op de bank. Ik ben gek van voetbal en zij gaat voor de sportschool. En ik ben vier jaar ouder, nou en?

Wij delen geen genen van onze ouders, al delen wij vast ergens wat genen van opa en oma. Wij deelden nooit een huis, maar gaan wel samen op vakantie. Wij delen geen gezin, maar delen wel een verhaal. Een verhaal dat ons sterker maakt, dat ons verbindt en waardoor wij samen zijn. Als kleine meisjes waren wij al veel bij elkaar. Op de glijbaan ging zij voorop en kwam ik daar achteraan. Muziek luisterden wij van mijn discman, ik het linkeroortje en zij het rechteroortje. Samen met opa en oma naar de dierentuin, samen logeren en spelen. Maar het ging niet altijd soepel en ook dat hoort erbij. Want zij heeft een eigen weg die ze gaat. Er zijn momenten dat wij elkaar minder spreken. En ‘ineens’ kom je elkaar toch weer tegen. Wij gingen een verhaal delen. Een verhaal waarin wij er voor elkaar konden zijn. Want ik vond het best moeilijk dat ook haar ouders gingen scheiden.

"Welke opbeurende woorden kan ik haar geven als het mij verdriet doet? Welke hoop kan ik haar geven als het mij pijn doet? En welke feestdagen vier je dubbel?"

Want eigenlijk is het soms ook best wel stressen. Maar het gaat niet om dat ik een encyclopedie ben. Het gaat erom dat ik een arm om haar heen kan slaan als zij bang is. Dat zij met mij haar zorgen en vragen kan delen. Het gaat erom dat wij ervaringen en emoties kunnen delen. Dat we elkaar vast kunnen houden als het moeilijk is. En ik kan haar helpen door wat ik heb meegemaakt, dan is alleen praten al genoeg en zijn tips niet nodig. En waar zij ooit naar mij toekwam, kom ik straks naar haar als ik vastloop in de liefde of als mijn onzekerheid weer eens opspeelt. Tussendoor gaan wij samen naar concerten, een weekendje weg en delen we het leven.

Het maakt niet uit welke bloedband of genen er wel of niet gedeeld worden. Iemand kan als jouw broer of zus voelen op een manier die niet wordt beperkt door de lijnen van het woordenboek, wat niet wordt beperkt door grenzen die er soms lijken te zijn. Een broer of zus kan iemand zijn waar jij het leven mee deelt, die dicht bij jou staat. Waar de lijnen van het leven mee samen lopen, soms uit elkaar gaan en met de jaren weer samen komen. En of het nou je stiefzus, je bonusbroer, je zus, je halfbroer, je nichtje of je allerbeste jeugdvriend is, samen zijn is het mooiste dat er is.

Verhaal lezen
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld

Broers en zussen kunnen steun geven tijdens de scheiding en natuurlijk zijn ze soms ook best lastig. In dit verhaal wil ik jullie graag meenemen in mijn ervaringen met het hebben van broers en zussen, met gedeeltelijk dezelfde ervaringen en de keuzes die er gemaakt moeten worden.

Zelf heb ik 1 halfzus, 1 halfbroer en 1 zus. Voor, tijdens en na de scheiding konden we elkaar steunen. We hadden soortgelijke ervaringen die we met elkaar konden delen. Wat ik helaas ook heb gemerkt, is dat er wel meer afstand kwam tussen ons. Met mijn zus heb ik weinig over de scheiding gepraat en mijn halfzus en halfbroer zijn een stuk ouder en gingen weer bij hun moeder wonen na de scheiding.

Na de scheiding hadden mijn zus en ik een bezoekregeling. Net als mijn halfzus en halfbroer. Op die manier zagen mijn zus en ik hen dus alleen als we bij mijn vader waren. Later besloten ze allebei niet meer naar mijn vader te gaan. Het contact is wel gebleven maar veel minder goed dan dat het eerst was. Ook mijn zus nam op een gegeven moment de beslissing om mijn vader niet meer op te zoeken. Hierdoor bleef ik alleen achter. Aan de ene kant wilde ik mijn vader nog graag zien en aan de andere kant was het daar niet leuk meer.

Uiteindelijk is ook tussen mijn vader en mij het contact verbroken. Dit was en is nog steeds erg lastig. Je mist een vaderfiguur in je leven en op verschillende momenten kan dit best confronterend zijn. Ook zit ik vaak in conflict met hoe ik mijn vader benoem in verhalen. Noem ik hem bij zijn naam of noem ik hem nog papa? De keuze hierin is ook lastig, omdat mijn broer en zussen deze keuze al gemaakt hebben.

Nu zijn we inmiddels bijna 15 jaar verder. Met mijn halfzus en halfbroer heb ik nog zo veel mogelijk contact en ook mijn zus spreek ik regelmatig.

We hebben allemaal een klap moeten opvangen van de scheiding. Toch hebben we onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld als dat kon en nu nog steeds kan. Ik denk dat dit komt door het leeftijdsverschil en door de afstand die er ontstond nadat ze mijn vader niet meer zagen. Hierdoor is onze band niet zo hecht en is er denk ik niet voldoende veiligheid ontstaan om het over moeilijke onderwerpen te hebben. Terwijl het denk ik wel had kunnen /helpen. Ik hoop dat als je dit leest, jij wel jouw ervaring met je broer(s) of zus(sen) kunt delen als je daar klaar voor bent. Of misschien heb jij wel een vriend of vriendin die als een broer of zus voelt. Of wil je met een Online-Buddy van Villa Pinedo kletsen. Praten over de scheiding kan echt heel veel steun geven. Je hoeft ’t niet alleen te doen!

Verhaal lezen
‘Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’
‘Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 ‘Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’

Momenteel eet ik elke donderdagavond bij mijn vader. Ik vind het belangrijk om hem te zien, vooral omdat ik bij mijn moeder woon. Dus hebben we afgesproken om elke donderdagavond samen te eten en bij te praten. Mijn zusje, die drie jaar jonger is dan ik, ziet mijn vader misschien eens per maand. Het doet me pijn om te zien dat ze zo weinig tijd met hem doorbrengt. Daarom irriteer ik me vaak aan haar reacties als ik naar papa ga. Onlangs stuurde ze hem een appje, omdat ze een bus nodig had om een kast te vervoeren naar een vriendin. Natuurlijk was mijn vader er meteen om te helpen met zijn bus. Ik kon het niet laten om op te merken: “Jij appt ook alleen als je hem nodig hebt.” Ze reageerde niet. Op dat moment was ik echt boos.

Waarom gaat ze niet gewoon een avond gezellig naar hem toe? Waarom appt ze hem zo weinig? Die vragen spookten door mijn hoofd.

Sinds de scheiding van mijn ouders heb ik altijd mijn best gedaan om iedereen in het gezin tevreden te houden. Mijn ideale beeld was dan ook dat iedereen lief voor elkaar zou zijn en naar elkaar zou luisteren. En als dat dan niet lukte, dan zou ik wel komen helpen. Ik heb mij dus altijd verantwoordelijk gevoeld om iedereen tevreden te houden. Maar zo werkt dat niet.

Ik besloot hier met mijn zusje over te praten. Ik vind het zelf belangrijk om beide ouders te zien en te spreken. Mijn zusje ziet dit niet zo, dat vind ik vervelend. Door mijn verantwoordelijkheidsgevoel voel ik mij verplicht zo vaak mogelijk langs te komen. Ik ben bang dat mijn vader eenzaam is en dat mijn zusje niet meer langs gaat komen.

Ik vertelde haar hoe ik me voelde en hoe ik graag wil dat iedereen met elkaar omgaat in ons gezin. Ze luisterde naar me en legde haar kant uit. Opeens begreep ik waarom ze deed wat ze deed. Ze bedoelt het niet gemeen naar mijn vader toe, maar ze heeft het heel erg druk met haar werk en vriendinnen. Ze stuurt mijn vader een berichtje als ze hulp nodig heeft of advies wil. Mijn vader is heel erg behulpzaam en als je hem iets vraagt, is het vaker ja dan nee. Het is haar manier om contact te hebben met mijn vader. Toen mijn zusje dat vertelde, voelde ik me opgelucht. Ik dacht eigenlijk dat ze geen contact met mijn vader zocht omdat ze het contact wilde laten verwateren. Dat ze mijn vader zou gaan negeren en dat mijn vader daar zelf ook niks aan zou doen. Ze bedoelt het niet verkeerd en wil papa juist vaak zien.

Doordat ik met mijn zusje het gesprek aanging en mijn zorgen bespreekbaar maakte met haar, kwam ik erachter dat we allebei iets anders willen. En dat is ook helemaal oké.

Verhaal lezen
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
FamilieGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 "Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"

Als klein meisje was kerst voor mij de leukste tijd van het jaar. De versierde kerstboom, bergen cadeautjes, vrolijke kerstliedjes en het heerlijke eten… Maar rond mijn 9e veranderde alles toen mijn ouders uit elkaar gingen. Plotseling voelden de feestdagen anders aan.

De leegte van een gebroken gezin

Met mijn vader heb ik geen contact meer en door de scheiding van mijn ouders viel ook de rest van het gezin uit elkaar. Mijn broer, zus, moeder en ik leefden ieder hun eigen leven. Toen ik in mijn puberteit kwam, werd kerst minder leuk. Ik zag andere mensen vrolijk kerst vieren, maar bij ons was het niet meer compleet. Mijn zus ontbrak bij de kerstdiners en soms sloegen we zelfs kerst over. Dat voelde best verdrietig, zeker als je op social media ziet hoe iedereen samen is.

Toen bedacht ik me: hoe kan ik mijn familie weer bij elkaar brengen? Geen idee… Ik kon geen oplossing bedenken. Eigenlijk dacht ik ook dat mijn familie er niet meer op zat te wachten om kerst samen te vieren. Ik besloot te gaan werken in de horeca. Slim idee? Geen idee… Want eigenlijk voelde ik me juist eenzamer. Ik kwam oog in oog te staan met het warme kerstgevoel bij andere mensen en collega’s die een dag vrij waren om samen met hun familie te zijn.

Ondanks mijn eenzaamheid zette ik mijn vrolijkste lach op. Durven zeggen dat ik alleen was met kerst deed ik niet, tot ik mijn verhaal deelde met twee liefdevolle mensen. Zij nodigden mij uit om kerst met hen te vieren. Zo zat ik opeens met kerst aan tafel bij een familie. Een bijzonder moment. Maar genoot ik optimaal? Helaas niet. Het bleef dubbel voelen, maar ik was enorm dankbaar. Want ik had weer mogen ervaren hoe het samenzijn voelt.

Van eenzaamheid naar bonusfamilies

Het jaar erop voelde ik niet meer de negatieve energie van kerst omdat ik me realiseerde dat ik niet alleen hoefde te zijn. Ik schoof aan bij andere families. Mijn grootste angst om alleen zijn met kerst, was eindelijk opgelost. Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Mijn broer en zus organiseerden kerst voor onze familie. Dit had ik nooit zien aankomen. Eerlijk gezegd vond ik het best spannend, maar vooral heel erg leuk! Ik was nog nooit zo blij geweest. Eindelijk was iedereen bij elkaar. Mijn kerst was weer compleet.

Dankbaarheid

De hele situatie, mijn acties en het resultaat dat ik nu kerst vier met zowel mijn eigen familie als bonusfamilies, hebben me geleerd dat kerst draait om de warmte van mensen onder elkaar. Het heeft me bewust gemaakt van mijn behoefte aan verbondenheid. Mijn dankbaarheid groeide voor de mensen die aan mij dachten en voor de mogelijkheid om samen te zijn.

Dit jaar wordt denk ik nu al de beste kerst ooit na de scheiding van mijn ouders. Ik heb veel appjes gehad van mensen die aan mij hebben gedacht en vroegen wat ik ga doen met kerst. Dat mensen aan mij denken en mij berichten is voor mij het allermooiste wat er is.

Het allerleukste en mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen? Gewoon samen zijn!

Mijn boodschap voor kerst aan alle kinderen met gescheiden ouders

Aan alle kinderen met gescheiden ouders die mijn verhaal lezen, blijf praten en deel je gevoelens. Wees eerlijk over je wensen en weet dat het nooit aan jou ligt dat je je eenzaam kunt voelen. Ooit op een dag komt het goed. Blijf hoop houden in iets wat voor jou belangrijk is.

Mijn boodschap voor kerst aan alle volwassenen

In deze kersttijd koester ik de herinnering aan de twee bijzondere mensen die mijn eenzaamheid doorbraken. Hun vriendelijkheid opende de deur naar warmte en hoop en dat inspireert mij. Hopelijk kunnen we er met elkaar voor zorgen dat niemand alleen hoeft te zijn met kerst.

Mijn kerstwens

Laten we, als we iemand zien die dit nodig heeft, de deur voor de ander openzetten en verwelkomen met heerlijk eten en een warm kerstgevoel. Dat we allemaal de kracht van vriendelijkheid begrijpen en de magie van open deuren delen

Een vrolijke en liefdevolle kerst toegewenst, met dat we echt aan elkaar denken en dat ook delen! Je hoeft ’t niet alleen te doen.

Verhaal lezen
5 manieren om je stiefbroer- en zus te leren kennen
5 manieren om je stiefbroer- en zus te leren kennen
FamilieStiefouders

📖 5 manieren om je stiefbroer- en zus te leren kennen

Met de scheiding werd mijn gezin niet alleen gesplitst, maar ook een stuk groter. Allebei mijn ouders hadden relatief snel nieuwe partners. En bij de partner van mijn vader, kwamen er ook twee grote stiefbroers bij. Als cadeautje. Ik was eerst altijd de oudste en moest enorm wennen aan mijn twee broers. Zij waren 17 en 19. En ik was 8. In het begin kwamen ze beiden bij ons wonen, maar de oudste ging al snel uit huis. Ik moest heel erg aan ze wennen, maar nu ben ik echt blij dat ik ze erbij heb en zou ik niet meer zonder ze kunnen.

Dit zijn 5 manieren die je kan gebruiken om je nieuwe stiefbroers/zussen te leren kennen:

Doe met het hele (nieuwe) gezin spelletjes. Zo heb je bekende en minder bekende mensen om je heen en is het makkelijker om elkaar te leren kennen

Ga wandelen of iets anders actiefs met de nieuwe broers/zussen. Als je een gezamenlijke activiteit doet, of je werkt naar een bepaald doel, voel je je sneller op je gemak dan wanneer je bijvoorbeeld uit eten gaat.

Bedenk vragen die je elkaar kan stellen, schrijf die op kaartjes en doe ze in een pot. Trek een kaartje en beantwoord de vraag. Bijvoorbeeld “Welke hobby’s heb je?”. “Wat kan ik van jou leren?” maar ook vragen als “Wat vind je van de scheiding van je ouders?” Je kan het zo luchtig of serieus maken als je zelf wil.

Overleg over hoe je elkaar wil noemen. Soms voelt het nog niet goed om echt broer of zus te zeggen, iemands naam kan altijd of bijvoorbeeld de kinderen van mijn stiefmoeder is ook goed.

Vraag aan je ouders wat het favoriete snoep/speelgoed is van je nieuwe stiefbroers/zussen en verras ze daarmee als je ze voor het eerst ontmoet.

Verhaal lezen