Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

20 verhalen gevonden voor jou

Mijn band met de familie
Mijn band met de familie
FamilieMijn woonsituatie(Geen) contact

📖 Mijn band met de familie

Na de scheiding van mijn ouders veranderde mijn woonsituatie: ik moest mijn tijd verdelen tussen mijn vader en mijn moeder. Daardoor ben ik niet alleen mijn ouders minder gaan zien. Opeens werd het zien van mijn opa’s en oma’s en andere familieleden ook moeilijker. Zo gingen we niet meer als gezin op bezoek bij familie. Dit waren allemaal factoren waardoor ik wat meer afstand van mijn familie had. Afstand waar ik even behoefte aan had, want ik had al zo veel aan mijn hoofd. Maar ook afstand die soms onoverbrugbaar voelde.

Balans in het contact

Hoe jammer ik het ook vond, betekende dit dat ik in deze periode meer steun zocht bij vrienden in plaats van bij familie. Ik vond het moeilijk om mijn weg te vinden in deze nieuwe situatie. Ik begon mijn andere familieleden te missen, maar ik wist niet zo goed hoe ik deze band kon herstellen. Het heeft een aantal jaar geduurd voordat ik weer in balans was en voorzichtig meer contact heb gezocht.

Mijn hele familie woont best verder weg, vier uur enkele reis, dus ik kan niet even bij ze langs voor de koffie. Daarnaast is het organiseren van een bezoek met andere gezinsleden soms ingewikkeld. De ene kant van mijn grootouders vindt het prima om hun ex-schoonkind (mijn ouder) te zien, de andere kant heeft dat liever niet. Daardoor moet ik meer plannen, afstemmen en regelen voordat ik ze kan bezoeken. 

INITIATIEF NEMEN

Wat ik heb geleerd is dat ik er soms van mijn kant meer moeite voor moet doen. Het is niet het automatische contact van mijn kindheid, waarin ik gewoon mijn ouders volgde. Nu moet ik meer initiatief nemen; al zal dit ook gewoon bij ouder worden horen. Het mooie hiervan vind ik dat er meer intentie achter zit: ik en mijn oma kiezen er nu allebei bewust voor om even wat tijd met elkaar te besteden. Ook hebben we een andere dynamiek zonder mijn ouders erbij. Ik merk dat ik nieuwsgieriger naar haar leven ben geworden en ik vind het leuk dat we nu andere onderwerpen bespreken.

De band met mijn grootouders is veranderd, mede door de scheiding. Sommige grootouders zullen meningen over de scheiding hebben, geen kant kiezen, of jouw kant kiezen. Wees niet bang om andere familieleden te vertellen hoe jij je voelt en het hebt ervaren. Misschien zijn er meer scheidingen in jouw familie, bij je grootouders of neven en nichten bijvoorbeeld? Als je je comfortabel ermee voelt, vraag ze er eens naar! Scheidingen hoeven geen onbespreekbaar onderwerp te zijn. In mijn ervaring hebben familieleden mij er niet naar gevraagd, omdat ze bang waren dat het gevoelig ligt. 

Je kunt ook vragen of je familieleden vaker contact met je willen opnemen. Misschien hebben jullie een gedeelde interesse, zoals een tv-programma om elke week te bespreken, of volgen jullie dezelfde sport? Wat ook kan helpen is om een vast moment te prikken en/of om aan te geven dat je het fijn vindt om jullie band te onderhouden, maar niet zo goed weet hoe. Ook kun je altijd op ons Forum terecht om advies te vragen.

Hoe is jouw relatie met je familie? Heb je een fijne band met familieleden of is het contact met sommige juist verwaterd? Laat het hieronder weten!

Verhaal lezen
Mijn gesprek bij de kinderrechter tijdens de scheiding
Mijn gesprek bij de kinderrechter tijdens de scheiding
Mijn woonsituatieRechtenGedachten en gevoelens

📖 Mijn gesprek bij de kinderrechter tijdens de scheiding

Toen ik 13 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Na de scheiding van mijn ouders was er vooral een strijd om de omgangsregeling. Mijn moeder wilde dat ik en mijn broertjes en zusje voornamelijk bij haar zouden blijven, met om de twee weken een weekend bij mijn vader. Mijn vader wilde graag dat de tijd gelijk zou worden verdeeld, dus 50/50.

In die tijd hadden mijn vader en ik vaak ruzie en wilde ik eigenlijk helemaal geen contact met hem. Toen ik een brief kreeg waarin ik werd uitgenodigd door de kinderrechter om mijn verhaal te vertellen, voelde ik mij vooral overweldigd. Het was een zakelijke brief, vol moeilijke woorden en het zag er erg serieus uit. Het voelde alsof ik een enorme verantwoordelijkheid op mijn schouders kreeg om te beslissen over hele belangrijke dingen, alsof mijn woorden definitief zouden zijn en alles zouden vastleggen.

Ik had niet echt verwachtingen van het gesprek bij de kinderrechter. Het liefst wilde ik er niet te veel aan denken en het gewoon gedaan hebben. Voor mijn gevoel gaf de brief voor het kindgesprek niet echt een keus of ik wel of niet wilde komen, wat ervoor zorgde dat ik er ook met tegenzin naartoe ben gegaan.  

De dag zelf herinner ik mij nog super goed. We parkeerden de auto in een parkeergarage met rode vlakken aan de zijkanten. Toen ik in het gerechtsgebouw kwam moest ik door de detectiepoortjes: dat voelde een beetje alsof ik iets crimineels had gedaan. Ik dacht iedere keer, hier komen echt gevaarlijke mensen toch alleen?

Het gesprek zelf vond plaats in een grote zaal. De kinderrechter zat op een verhoging en ik moest iets omhoog kijken om hem aan te kijken, hierdoor voelde ik mij heel klein. Ik had van tevoren samen met mijn mentor opgeschreven wat ik graag wilde vertellen en dit papiertje had ik mee, zodat ik hier tijdens het gesprek nog eens op kon kijken als ik het even niet meer zou weten. De kinderrechter was een vriendelijke man, die echt de tijd nam om naar mijn verhaal te luisteren. Dit was een enorm verschil met andere hulpverleners die ik al had gesproken. Voor het eerst in de scheiding had ik het gevoel dat mijn mening er echt toe deed.

Na de zitting besloot de kinderrechter dat ik geen contact hoefde te hebben met mijn vader, zoals ik dat graag wilde. Waarom de rechter dit besloten had is nooit echt duidelijk geworden, maar na het gesprek zei de rechter dat hij vond dat ik in staat was een keuze te maken die goed was voor mij. Vanaf dat moment heb ik mijn vader ook een paar jaar niet gesproken.

Maar sinds een paar jaar geleden heb ik weer goed contact met mijn vader. We kunnen weer met elkaar praten en ik denk dat de tijd apart nodig was om onze relatie te herstellen. Als we gedwongen waren geweest om contact te houden, hadden we misschien alleen maar meer ruzie gehad en zouden we nog verder uit elkaar gegroeid zijn.

Ik kijk positief terug op de uitspraak van de kinderrechter. De keuzes die ik heb gemaakt in dat gesprek, wat ik heb verteld, waren niet definitief. Het voelde toen wel alsof mijn woorden voor altijd vast stonden, maar dat is niet waar. Mensen veranderen, situaties veranderen en je kunt altijd terugkomen op beslissingen die eerder zijn genomen. Het belangrijkste is dat ik heb geluisterd naar wat goed voelt voor mij.

Verhaal lezen
Samen een brief teruggeschreven aan de rechter
Samen een brief teruggeschreven aan de rechter
Mijn woonsituatieRechtenGedachten en gevoelens

📖 Samen een brief teruggeschreven aan de rechter

Toen ik veertien jaar oud was, gingen mijn ouders uit elkaar. Tijdens de scheiding hebben mijn ouders te maken gehad met rechtszaken. Hierbij werd door de rechter ook om mijn mening gevraagd. Met behulp van een kindbehartiger heb ik toen een brief geschreven aan de rechter. Ondanks dat het ingewikkeld was, heb ik er dankzij deze steun een positieve ervaring aan overgehouden. In deze blog neem ik jullie mee in deze periode.

RECHTSZAKEN

Toen de rechtszaken begonnen, kreeg ik een uitnodiging om langs te komen bij de rechter. Op dat moment leek het mij niet zo fijn om naar de rechtbank toe te gaan en daarom heb ik besloten om in plaats daarvan een brief te schrijven. In de brief mocht ik mijn mening geven over hoe vaak ik mijn ouders wilde zien en waar ik wilde wonen. Omdat mijn vader destijds nog geen eigen woning had, was het logisch dat mijn zusjes en ik eerst bij mijn moeder zouden blijven wonen. Ik hoopte vooral dat we zo lang mogelijk in ons ouderlijk huis konden blijven, omdat het huis in eerste instantie direct in de verkoop zou gaan en het onduidelijk was waar in Nederland we dan terecht zouden komen.

ALIMENTATIE

Op mijn zestiende kreeg ik ook een uitnodiging om mijn mening te geven over de hoogte van de alimentatie. Dat vond ik heel lastig, want ik had geen flauw idee wat ik daarover kon zeggen. Moest ik een bedrag noemen? En wat was dan überhaupt een normaal bedrag? Ik had echt geen idee. Uiteindelijk heb ik maar in de brief geschreven wat ik belangrijk vond om te kunnen doen met de alimentatie, zoals blijven sporten of sparen voor mijn studie.

KINDBEHARTIGER

De brieven aan de rechter heb ik geschreven met behulp van een kindercoach, die bij de rechtszaken van mijn ouders functioneerde als kindbehartiger. Doordat ik met een onafhankelijk persoon kon sparren over de brief, kon ik opschrijven wat ik zelf vond in plaats van wat mijn ouders wilden dat ik op zou schrijven. Deze kindbehartiger vertegenwoordigde ook de stem van mijn zusjes en ik bij de rechtszaken. Het was ontzettend fijn dat zij er echt voor ons was en niet voor onze ouders. Dankzij haar had ik het idee dat mijn mening serieus werd genomen en voelde ik mij gesteund in deze gekke periode.

UITSPRAAK

Uiteindelijk besloot de rechter dat het ouderlijk huis niet verkocht mocht worden zolang mijn jongste zusje nog op de middelbare school zat. Ik was enorm opgelucht door dit besluit, want hierdoor mochten we nog een paar jaar in ons huis blijven wonen. Omdat ik destijds net achttien was geworden, moest ik het convenant ook ondertekenen. Ik vond het toen best ingewikkeld om het convenant te begrijpen, omdat het vooral uit juridische taal bestond en veel over geldzaken ging.

Een tijdje geleden heb ik uit nieuwsgierigheid samen met mijn vriend, die toevallig rechten studeert, het convenant nog een keer doorgelezen. Ik merk dat ik - nu ik ouder ben - erg benieuwd ben naar wat er eigenlijk echt is afgesproken, omdat ik altijd twee verschillende verhalen hoorde van mijn ouders. Ik had het fijn gevonden als ik na de rechtszaken een terugkoppeling had gehad over de uitspraak en de redenen daarvoor.

Nu

Inmiddels woon ik al een aantal jaar op kamers en pas vorig jaar zijn mijn moeder en zusjes verhuisd naar een huis in de buurt van onze oude wijk. Tijdens de verhuizing heb ik met mijn zusjes twee verhuisdozen vol met scheidingspapieren getild. We droegen letterlijk de last van de scheiding, daar kon ik toch ook wel een beetje om lachen. Met de afwikkeling van de verkoop van het huis, is na negen jaar het gehele proces rondom de scheiding afgerond.

Nu ik erop terugkijk, is voor mij de steun van de kindbehartiger datgene waar ik het meest dankbaar voor ben. Ik gun elk kind in een vergelijkbare situatie ook zo’n onafhankelijk steunfiguur, omdat dit voor mij echt het verschil heeft gemaakt.

Verhaal lezen
Back to school: het examenjaar
Back to school: het examenjaar
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Back to school: het examenjaar

Toen ik 16 jaar oud was, ging ik mijn examenjaar van de middelbare school in. Een paar weken nadat het schooljaar was begonnen, vertelden mijn ouders dat ze misschien uit elkaar zouden gaan. Ik had al gemerkt dat er iets speelde: meer irritatie in huis en ‘s avonds een huilende moeder. Dat jaar wisselden mijn ouders tussen het proberen om hun band te verbeteren en het proces van uit elkaar gaan. Dat was verwarrend en leidde me af van mijn al stressvolle examenjaar.

Hart luchten

Vanaf het moment dat mijn ouders me het nieuws vertelden, maakte ik me meer zorgen over mijn examens. Thuis was ik vaker overstuur en op school kon ik me moeilijk concentreren. Ik heb toen bij mijn mentor aangegeven dat mijn thuissituatie ingewikkeld was. Allereerst kon ik bij hem mijn hart luchten. Daarnaast vroeg hij wat ik van hem nodig had. Ik heb hem toen gevraagd om al mijn docenten op de hoogte te stellen. Doordat ze wisten wat er speelde, hoefde ik niet altijd mijn huiswerk op tijd af te hebben en hadden ze begrip als ik om uitstel vroeg. 

Ook heb ik aan mijn vrienden verteld wat er speelde. Zij gaven me toen ook een notitieboekje cadeau waarin ik kon opschrijven wat er in me omging. Ik gebruikte school als afleiding. Even een tijdje met mijn klasgenoten zijn en me concentreren op wiskunde, in plaats van mijn ingewikkelde thuissituatie. Soms lukte dat niet. Ik herinner me een lunch waar ik midden in de aula moest huilen, omdat ik het moeilijk had. Gelukkig troostten mijn vrienden me en namen me even mee naar buiten. Het was fijn om die steun te krijgen.

Ik had ook met mijn ouders kunnen praten. Ze wisten dat het een belangrijk jaar voor me was en probeerden mee te denken over mijn toekomst. Ik wist niet zo goed wat ik van ze nodig had en heb daarom niets van ze gevraagd. Wel gebruikte ik school soms als een excuus om me te kunnen afsluiten. Ook bleef ik wat vaker bij een vriendin eten, voor de gezelligheid en om even aan iets anders te denken.

Geslaagd!

Gelukkig heb ik mijn examenjaar succesvol afgerond. Het hielp erg dat mijn vrienden me steunden en dat mijn docenten begrip hadden voor mijn situatie. Misschien hadden mijn cijfers hoger uit kunnen vallen, maar dat maakte me niet uit. Ik had mijn best gedaan en leerde ook dat ik mijn mentale gezondheid belangrijker vond dan het uitblinken op school. 

Tips voor alle (eindexamen)leerlingen: 

Geef je grenzen aan: als je merkt dat iets niet goed voelt, vraag dan je ouders en anderen om je heen om dat te respecteren.

Schakel je school in: je mentor en andere vertrouwenspersonen zijn er om je te helpen. Als ze weten wat er speelt, kunnen ze begrip tonen en meedenken.

Plan leersessies in met klasgenoten of vrienden op school of bij iemand anders thuis: zo vind je afleiding en kun je ook aan school werken.

Vraag docenten om hulp: je docenten willen het beste voor je. Heb je extra tijd, uitleg of hulp nodig? Geef het aan. 

Vergelijk jezelf niet met anderen: je doet je best, maar als het even niet lukt, is dat ook oké.

Doe leuke dingen: juist als je gestresst bent, is het belangrijk om leuke dingen te blijven doen. School is niet alles, je verdient ook ontspanning.

Zet ‘m op dit schooljaar, je hoeft het niet alleen te doen! Heb jij nog tips om het (examen)jaar door te komen?

Verhaal lezen
Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?
Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Uit huis gaan, hoe pak je dat aan?

Uit huis gaan, op kamers of je eerste eigen plekje… Iedereen ervaart deze spannende periode op hun eigen manier. Misschien verloopt alles vlekkeloos, heb je snel weer je draai gevonden en voel je je helemaal klaar voor een nieuwe start! Maar misschien vind je de dagelijkse dingen nu juist wel extra lastig, of voel je je soms alleen.

Als kind van gescheiden ouders was ik heel blij toen ik deze stap kon maken. Ik ging studeren in een nieuwe stad, een nieuwe omgeving en ik had iets gevonden wat ik in mijn jeugd had moeten missen:

één vaste woonplek

. Niet meer op en neer pendelen tussen papa en mama, niet meer telkens moeten ‘verhuizen’ en me nergens écht thuis voelen. Deze nieuwe, eigen plek was er alleen maar voor mij.

Maar natuurlijk komen er ook juist uitdagingen bij, als kind van gescheiden ouders dat het nest uit vliegt. Herken je onderstaande situaties? Misschien kunnen de volgende tips jou daar dan doorheen helpen!

"Je voelt je verplicht om in de weekenden naar ‘huis’ te gaan. En naar welk huis dan? Naar welke ouder ga je wanneer, hoe vaak en wat als je eigenlijk liever op je nieuwe eigen plekje blijft?"

Mijn eerste tip is: neem je tijd. Als jij eerst een tijdje wil wennen aan je nieuwe leefomgeving, met misschien wel nieuwe vrienden en nieuwe routines of gewoonten, probeer jezelf die tijd dan te gunnen. Voel je niet verplicht om je ouders blij te maken door elk weekend naar ‘huis’ te komen als je daar eigenlijk veel onrust van krijgt. Uiteindelijk zullen je ouders het liefst willen dat jij gelukkig bent en daarvoor is het belangrijk dat jij goed voor jezelf zorgt. ?

Probeer aan je ouders te communiceren waar jij behoefte aan hebt. En laat ze weten dat je over een tijdje vast wel weer de ruimte voelt om gezellig bij hen langs te komen.

Misschien werkt het voor jou heel goed om om-en-om naar je ouders te gaan. Misschien wil je juist graag allebei je ouders zien in één weekend, door je bezoekjes te combineren. Of misschien onderhoud je het contact met (één van) je ouders liever door gezellig te (beeld)bellen. Er zijn zoveel mogelijkheden! Het belangrijkste blijft: luister goed naar wat jij nodig hebt. Dan vinden jullie er samen vast een fijne manier in die voor jullie allemaal past.

"Je voelt je alleen of afgezonderd van je ouders. Je ziet hoe je leeftijdsgenoten misschien wel worden geholpen door hun ouders, bij het verhuizen of klussen aan hun nieuwe woonplek. Hoe pak jij dit aan?"

Misschien had je toen je nog thuiswoonde al last van gevoelens van eenzaamheid, of voelde je je al regelmatig alleen. Dit is een gevoel dat veel van ons (kinderen van gescheiden ouders) helaas ervaren. En dit kan versterkt worden, doordat er nu bijvoorbeeld een grotere fysieke afstand tussen jou en je ouder(s) zit of doordat je elkaar simpelweg minder ziet. Onthoud dan dat het nooit te laat is om nieuwe gewoonten te creëren, zoals eens wat vaker een appje naar of belletje met je ouder(s) om even bij te kletsen. Of misschien maken jullie er wel een nieuwe traditie van om elkaar regelmatig bij een vast koffietentje te ontmoeten, ergens halverwege de afstand tussen jullie in.

Mis je ouderlijke hulp bij het verhuizen of klussen aan je nieuwe stekje? En vind je het confronterend om te zien hoe leeftijdsgenoten (misschien wel huisgenoten) deze ouderlijke steun en hulp wel krijgen? Ik begrijp je en ik denk dat velen van ons dit herkennen. Maar hoe mooi zou het zijn als je van deze ouderlijke steun van anderen juist een beetje mag genieten? Maak er gezellig een gezamenlijke klusdag van, waarbij ook jij geholpen kan worden; klusfeestje!

Onthoud daarnaast dat steun en hulp (en liefde!) ook vanuit andere hoeken kan komen. Misschien vinden je vrienden het wel heel leuk om je te komen helpen, of heb je een fijne band met een ander familielid. Dat leeftijdsgenoten dit misschien bij hun ouders vinden, betekent niet dat het voor jou niet in andere kringen bestaat.

"Nu moeten mijn ouders maar eens bij míj langskomen, in plaats van ik bij hen! Maar… hoe pak ik dit aan?"

Is je kamer te klein om je familie te hosten? Misschien is het dan een idee om buitenshuis af te spreken. Wil je wel graag je nieuwe plekje laten zien? Combineer het dan! Laat ze even je gloednieuwe stekkie zien, om vervolgens gezellig naar jouw nieuwe favoriete plekje te gaan.

Vind je het ongemakkelijk om je ouder(s) uit te nodigen? Misschien is het dan fijn om alvast een plan te maken voor wat jullie kunnen gaan doen. Heb je bijvoorbeeld al een leuk museum gevonden in deze nieuwe stad? Of ben je niet ver weg verhuist en kennen jullie beiden al een plek waar jullie graag komen of een activiteit om te doen? En ben je bang dat er stiltes vallen en vind je dat vervelend? Dan is de bioscoop wat mij betreft een goede optie!

Vind je het lastig om het van je ouder(s) te vragen om langs te komen? Misschien omdat het ver weg is, of omdat ze het vaak druk hebben? Dan ga ik graag met je terug naar de eerste tip die ik je in deze blog gaf: zorg goed voor jezelf. Jouw behoeften mogen nu even voorrang krijgen. Het is tijd voor een nieuw hoofdstuk in jouw leven: eentje waarvan jij de spelregels mag bepalen.

Verhaal lezen
‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 ‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’

Ik was 4 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. De eerste jaren daarna zijn we nog in hetzelfde dorp blijven wonen. Ik bleef naar dezelfde basisschool en sportgroepen gaan. En ondanks het wonen in twee huizen, veranderde er niet veel.

Tot ik 6 jaar oud was en mijn moeder een nieuwe partner vond. Hij woonde 60 kilometer verderop en een half jaar later trokken wij bij hem in. Ik was net 7 jaar en ongeveer halverwege groep 4. Deze verhuizing betekende veel veranderingen, met een nieuwe school, een nieuwe reddingsbrigade om te zwemmen en een nieuw huis.

Om de overgang iets makkelijker te maken, gingen mijn zusje en ik naar dezelfde basisschool als mijn nieuwe bonusbroer en -zusje. Mijn bonuszusje en ik schelen maar een half jaar, waardoor wij in dezelfde ‘gemengde’ groep 3/4 kwamen. En toch maakte dit alles het voor mij niet altijd gemakkelijker. Ik voelde mij altijd een beetje anders dan de andere kinderen. Zij kenden elkaar al een aantal jaar, zaten met elkaar op verschillende sporten en hadden al veel vriend(inn)en gemaakt. Daarnaast kwam ik uit een dorp waar iedereen elkaar al generaties lang kent en kwam ik terecht in een kleine stad met veel verschillende culturen, waar ik totaal niet mee bekend was. Ook was ik altijd bijna een jaar jonger dan de andere kinderen, aangezien ik door mijn geboortedatum iets korter heb gekleuterd.

Hierdoor heb ik op de basisschool altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel. Ik was anders.

Ik was met andere dingen bezig, zoals zorgen maken over mijn ouders of de scheiding. Ik vond andere dingen leuk. Ik las bijvoorbeeld graag veel boeken, terwijl andere kinderen liever bezig waren met hun idolen, tekenen of buitenspelen. Ik werd nooit uitgenodigd op verjaardagsfeestjes. Ik was vaak alleen aan het spelen in de pauzes en zonderde mij af van de andere kinderen. Ik voelde mij niet op mijn plek en heel erg onzeker, vooral rond kinderen van mijn eigen leeftijd.

Maar alles veranderde toen ik naar de middelbare school ging. Een nieuwe school met nieuwe kinderen. Ondanks mijn onzekerheid door de eerdere ervaringen, heb ik daar een hele fijne vriendengroep gevonden met wie ik meer dan 10 jaar later nog steeds vrienden ben.

In een bepaalde periode in jouw leven, bijvoorbeeld in de jaren na een verhuizing of de scheiding van je ouders, kan het voelen alsof je nergens meer bij hoort. Of dat je volledig buiten de groep valt, doordat je met andere dingen bezig bent. Maar eerder of later, komen er altijd nieuwe mensen op jouw pad, die perfect bij jou passen.

Ook bij Villa Pinedo vond ik nieuwe mensen, die mij wel begrijpen en die een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt. Om dit mogelijk te maken voor iedere jongere met gescheiden ouders, kan je altijd een Online-Buddy aanvragen bij Villa Pinedo: een jongvolwassene met gescheiden ouders. Want niemand zou zich alleen moeten voelen!

Verhaal lezen
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 “De slechte communicatie had enorme impact op mij.”

Laatst aan de kersttafel met mijn nieuwe schoonfamilie werd ineens een vraag gesteld: “Wat zijn eigenlijk de eerste herinneringen uit jouw jeugd?” Dit zette mij aan het denken. Wat zijn eigenlijk mijn eerste herinneringen? Aangezien mijn ouders gescheiden zijn toen ik 4 jaar oud was, komt die gebeurtenis veel terug in mijn eerste herinneringen. De twee herinneringen die meteen opkomen, liggen iets meer dan 2 jaar uit elkaar en hebben alles te maken met deze scheiding en de communicatie tussen mijn ouders.

Mijn eerste herinnering.

Ik was 5 jaar oud. Mijn zusje en ik woonden met mijn moeder korte tijd in haar nieuwe huis. Dat was zo’n twee straten bij mijn vader en ons oude huis vandaan. Ondanks dat uit elkaar gaan nooit leuk is, was de communicatie in die tijd tussen mijn ouders nog fatsoenlijk. Eigenlijk zelfs goed.

Een nieuw huis brengt altijd veel nieuwe spullen met zich mee. Mijn zusje en ik zaten op ‘gym’ (oftewel: turnen). We waren daar enorm fan van de rekstok. Bij mijn vader thuis stond deze altijd al in de tuin en daar hadden we veel plezier van. Om dit ook bij mijn moeders huis mogelijk te maken, kwam mijn vader op een weekenddag bij mijn moeder thuis. Ik herinner mij een fijne, zonnige dag, waarbij mijn ouders gezellig met elkaar omgingen en wij uiteindelijk ook een fijne speelplek bij mijn moeder in de achtertuin hadden.

De tweede herinnering.

Ik was 7 jaar oud en in de tussentijd was er iets belangrijks gebeurd. Mijn moeder was een nieuwe man tegengekomen, mijn huidige bonusvader. Hij woonde 60 kilometer verderop. En wij dus inmiddels ook. Daardoor is er veel veranderd. Niet alleen woonde ik in een ander huis, in een andere stad, ik zat ook op een andere school en de verdeling wanneer wij bij papa en wanneer wij bij mama waren veranderde. Ook veranderde de communicatie en de band tussen mijn ouders.

Ineens was de communicatie slecht. De enige communicatie die er nog was, vond plaats via mail, advocaten of aan de deur bij het ophalen of wegbrengen. Want voor ieder wisselmoment werden we weggebracht of opgehaald door een van onze ouders. Zo ook een wisselmoment in december. Wij werden door mijn moeder opgehaald bij mijn vader. Ik weet niet meer wat de oorzaak was, maar wat mij nog goed bijstaat is dat er een ruzie ontstond. Een vrij heftige ruzie waarbij er geschreeuwd werd. Wat er gaande was, of wie er begon: ik weet het niet meer. Maar het resulteerde voor mij in een enorm angstig gevoel. Terwijl gedreigd werd de politie erbij te halen door een van hen, liep de ander boos weg. Deze ruzie en dit gevoel kenmerkten voor mij de periode die volgde met advocaten, mediators en wij kinderen als tussenpersonen.

Inmiddels zijn we 16 jaar verder en is er veel veranderd

De communicatie is nu weer goed en ze kunnen gelukkig samen aanwezig zijn op voor ons belangrijke momenten, zonder spanning. Toch heeft de periode van slechte communicatie tussen mijn ouders een enorme impact gehad op mij.

Ervaar jij nu zelf ook zo’n periode, of heb je nog last van slechte communicatie tussen je ouders dat eerder heeft plaatsgevonden? Weet dat je je altijd kan aanmelden voor een Online-Buddy bij Villa Pinedo - een jongere die ook gescheiden ouders heeft - die jou een luisterend oor kan bieden en die begrijpt waar je het over hebt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen
Wat gebeurt er met de omgangsregeling als ouders er niet uitkomen?
Wat gebeurt er met de omgangsregeling als ouders er niet uitkomen?
Mijn woonsituatieRechten

📖 Wat gebeurt er met de omgangsregeling als ouders er niet uitkomen?

Thomas (13 jaar) op het forum van Villa Pinedo: "Mijn ouders kunnen het maar niet eens worden over de omgangsregeling. Ze willen mij allebei in het weekend hebben."

Wat kan er gebeuren in de situatie van Thomas als zijn ouders er zelf niet uitkomen? Familie- en Jeugdrechter Cees van Leuven legt het uit in dit filmpje!

Verhaal lezen
Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"
Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"
StiefoudersMijn woonsituatie

📖 Giovi: "De eerste ontmoeting met mijn bonusgezin"

Het was ergens in juni 2007: de eerste ontmoeting met mijn bonusgezin. Mijn ouders waren ongeveer 3 jaar gescheiden en mijn moeder had al een aantal weken een nieuwe partner, die wij ook al ontmoet hadden. Tussen de nieuwe partner, m'n zusje en mij klikte het goed en nu was daar het moment om de kinderen van mijn bonusvader (dit gebruiken wij thuis in plaats van stiefvader) te ontmoeten.

Amsterdamse Bos

Aangezien we zo’n 60 kilometer uit elkaar woonden, hadden mijn moeder en bonusvader besloten om elkaar op een iets meer ‘neutraal’ terrein te ontmoeten. Mijn zusje en ik reden samen met mijn moeder richting het wegrestaurant over de A4, waar ook mijn bonusvader met zijn dochter en zoon aankwam. Ik weet nog dat iedereen het een heel spannend moment vond. De auto van mijn bonusvader stond er al, we kwamen er aan en hadden een korte eerste kennismaking. Beetje ongemakkelijk, maar niet vervelend. We reden in onze eigen auto’s door naar de geitenboerderij in het Amsterdamse bos. Een plek waar wij al vaker waren geweest en het heel erg naar ons zin hadden. Er waren geitjes om te voeren, een speeltuintje en ijs gemaakt van geitenmelk.

Daar aangekomen, was het nog een stukje lopen van de parkeerplaats. Op de geitenboerderij zelf was het nog een beetje aftasten. Maar tegelijk was er ook vrij snel een klik en voelde het zoals het altijd is als je nieuwe andere kinderen leert kennen. Je speelt samen, laat zien wat voor coole dingen je kan doen op de speeltoestellen en sluit vrij snel nieuwe vriendschappen.

We hadden een hele leuke middag, het contact was goed en gelukkig mochten we elkaar. We voerden de geiten (zie foto), en dan merk je toch dat je soms nog wel even je eigen vertrouwde broertje of zusje opzoekt, in plaats van die nieuwe kindjes. Maar het ging steeds makkelijker en beter. En dat werd in de komende weken en dagen alleen maar beter. In de zomervakantie die volgde, zijn we even samen op vakantie geweest en zagen we elkaar steeds vaker.

Een groot gezin

Ik was 6 jaar oud toen ik mijn bonusvader leerde kennen en ik was 7 jaar oud toen we samen gingen wonen met het hele samengestelde gezin in 1 huis. Ik deelde een kamer met mijn bonuszusje voor eventjes. Wij scheelden maar een half jaar in leeftijd. Hierdoor eindigden we ook in dezelfde groep op de basisschool, voor mij heel fijn, want ik had er al meteen een vriendinnetje!

Inmiddels ben ik 22 jaar oud en wonen 3 van de 4 kinderen al niet meer thuis. Maar het voelt de afgelopen jaren oprecht alsof ik opgegroeid ben met 2 zusjes en 1 broer, in plaats van enkel mijn kleine zusje. De band is onwijs goed. Het voelt echt als een groot gezin als we op zondagavond samen komen voor een etentje of een weekendje weg gaan. Ik kan mij niet meer voorstellen om zonder hen te zijn opgegroeid en ik zou ze ook niet meer willen missen.

Voor het eerst kennismaken met een nieuwe partner van een ouder of de kinderen van de nieuwe partner, die mogelijk later jouw bonusgezin worden, is altijd spannend. Iedereen vindt het spannend. Maar het kan zomaar een kennismaking zijn met jouw nieuwe bonusgezin, nieuwe mensen waarmee je een band opbouwt en mogelijk nieuwe vriendjes of vriendinnetjes om thuis en op vakantie mee te spelen.

Verhaal lezen