Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

20 verhalen gevonden voor jou

Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders

Mijn naam is Sascha van der Burg en ik ben 25 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar oud was.

Waar ik in 2020 begon als stagiaire, werk ik inmiddels alweer drie jaar als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Daarnaast ben ik ook twee jaar, als vrijwilliger, Online-Buddy geweest bij Villa Pinedo. Dit wil zeggen dat je als ervaringsdeskundige via een app contact hebt met kinderen/jongeren van gescheiden ouders, die behoefte hebben aan een luisterend oor. In de aankomende maanden vertel ik in drie columns over mijn eigen ervaring, mijn rol als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en mijn rol als Online-Buddy bij Villa Pinedo. In deze column deel ik mijn eigen ervaringen rondom de scheiding van mijn ouders.

Mijn verhaal

De ambitie om mijn ervaringen om te zetten in kracht voelde ik al tijdens mijn hbo-studie. Ik wilde heel graag andere ouders en kinderen helpen in een scheidingssituatie. Mijn ouders zijn zelf gescheiden toen ik vijf jaar oud was. Samen met mijn twaalf jaar oudere broer bleef ik bij mijn moeder wonen. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn moeder die er altijd voor ons is geweest en heel hard heeft gewerkt om ons het beste te kunnen geven. Mijn vader zag ik de eerste jaren om de week een weekend en tijdens de pauzes van school om samen te eten. In mijn herinnering had ik best veel verdriet en vond ik de weekenden bij mijn vader moeilijk. Naast het feit dat mijn ouders uit elkaar gingen, had mijn vader een nieuwe relatie. Dit maakte dat ik aan zowel de scheiding als de nieuwe partner van mijn vader moest wennen. Ik zag en voelde het verdriet bij ons allemaal. Ik ervaarde hierbij ook veel onduidelijkheid en heb mij lang schuldig gevoeld. Komt het door mij? Had ik het kunnen voorkomen door bijvoorbeeld minder te huilen of liever te zijn? Nu weet ik natuurlijk dat het niet zo was.

Toen mijn ouders merkten dat de omgangsregeling van om het weekend niet fijn verliep, hebben ze dit uiteindelijk gestopt. Hoe dit precies is verlopen, kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Wel weet ik dat het mij rust gaf en dat dit toen de juiste keuze is geweest. Vanaf dat moment zie ik mijn vader eens in de zoveel tijd, zo’n vijf keer per jaar. Dit zijn vooral de verjaardagen en sommige feestdagen. Voor mij is dat nu goed zo. Ik heb een lange weg moeten afleggen om hier vrede mee te hebben. Ik heb namelijk altijd de hoop gehad dat mijn ouders meer met elkaar zouden gaan communiceren als ouders van mijn broer en mij. En de hoop dat mijn vader een actievere rol in mijn leven zou hebben. Het is gelopen zoals het is gelopen en ik kan nu inzien dat alle ouders doen wat ze kunnen doen en geven wat zij kunnen geven.

Dankbaar

Met de kennis van nu heb ik veel meer begrip gekregen voor de situatie zoals deze gelopen is. Dat komt onder andere door mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding, maar ook door mijn rol als vrijwilliger bij Villa Pinedo, verschillende coaches (binnen mijn organisatie en vanuit Villa Pinedo), psychologen en familieopstellingen. Ik vond het zelf heel prettig om te kunnen praten met een professional, zodat er vanuit een objectieve blik meegedacht kon worden. Zelf voelde het altijd beladen om te spreken over dit thema in mijn leven, maar door er met een derde over te praten, kon ik leren het een plek te geven. Ook mijn ouders hebben hun eigen rugzak met hun eigen verleden, waarbij zij op hun manier alles hebben geprobeerd om het zo goed mogelijk voor ons te regelen.

Ik ben tot slot ontzettend dankbaar voor het netwerk om mij heen. Ik heb altijd veel liefde gevoeld en gekregen. Familie was en is er altijd voor ons. Dit zal ik altijd als warm en fijn ervaren. In de volgende column zal ik meer ingaan op mijn rol bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en wat ik daar doe voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie.

Ben je benieuwd naar de website van Villa Pinedo of het Kenniscentrum Kind en Scheiding of herken jij je in mijn verhaal? Neem dan vooral een kijkje op de websites: https://www.kenniscentrumkindenscheiding.nl/ en https://www.villapinedo.nl/

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Verhuiswagen op de fiets
Verhuiswagen op de fiets
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Verhuiswagen op de fiets

22 jaar geleden, toen ik twee jaar oud was, gingen mijn ouders uit elkaar. Ik weet dan ook niet beter dan dat mijn ouders gescheiden zijn. Nu woon ik samen en heb ik voor het eerst sinds 22 jaar één thuis.

Verhuiswagen op de fiets

Al vanaf mijn tweede wisselde ik om de paar dagen tussen mijn moeder en mijn vader. Gelukkig wonen mijn ouders dicht bij elkaar, maar toch voelde ik mij een verhuiswagen op de fiets. Ik had een grote mand op mijn fiets waar veel inpaste, dat was wel heel handig. Heel lang heb ik gedacht dat het wisselen tussen mijn ouders nauwelijks invloed op mij heeft gehad. Ik vond zelf dat ik altijd super snel kon inpakken. En mijn moeder noemde mij altijd een kameleon omdat ik in twee totaal verschillende gezinnen woonde. Dit zijn twee dingen die ik nog steeds heel erg goed kan, dat is dan wel een voordeel van het heen en weer verhuizen.

Toch waren er ook minder leuke dingen. Als ik op vakantie was, wilde ik nooit naar huis omdat ik eindelijk een langere tijd op een plek kon zijn. Maar ook het vergeten van schoolboeken, of net dat ene leuke shirtje bij mama laten liggen, gebeurde regelmatig. Uiteindelijk heb ik op mijn telefoon een inpaklijst gemaakt die ik altijd kon hergebruiken.

Toen de Coronaperiode begon, ging ik minder vaak heen en weer tussen mijn ouders. Ik was voornamelijk bij mijn moeder. Bij mijn vader ging ik toen enkel nog op bezoek om te eten. Ik was toen daar eigenlijk al uit huis. Ik merkte dat dit mij ook al rust gaf, maar tegelijkertijd kreeg ik een schuldgevoel naar mijn vader toe dat ik daar niet zo vaak meer was. Mijn vader reageerde hier wel heel goed op, hij heeft altijd herhaald dat ik moet doen waar ik gelukkig van word.

Samenwonen

Nu woon ik sinds een paar maanden samen met mijn vriend. Ik merk dat er veel rust is doordat ik minder heen en weer hoef te reizen. Het samenwonen bracht weer nieuwe, leuke uitdagingen met zich mee. Mijn ouders zijn altijd goed met elkaar om blijven gaan. Ik ben dan ook wel gewend om ze samen te zien, bijvoorbeeld bij mijn diploma-uitreiking. Toen kwam het moment dat ik ineens tussen mijn ouders in op mijn bank zat. Dat moment voelde voor mij heel bijzonder. Het voelde even alsof ik het achtjarige meisje was dat de droom had dat mijn ouders weer bij elkaar zijn. Gelukkig weet ik dat het beter is dat mijn ouders gescheiden zijn.

Nu een aantal maanden verder is de situatie weer normaal. Ik vind het fijn dat ik nu één huis heb en ik ben blij dat mijn ouders allebei op bezoek kunnen komen. Op bezoek gaan is soms wel een puzzel: ook de ouders van mijn vriend zijn uit elkaar. We moeten de aandacht goed verdelen. Soms heb ik nog wel een schuldgevoel omdat ik mijn ouders minder vaak zie. Maar ik weet ondertussen ook dat ik mezelf niet in allemaal stukjes kan delen en dat ik voor mezelf moet zorgen.

Je bent niet de enige

Mocht je op jezelf gaan wonen of samenwonen: het brengt echt weer nieuwe en leuke uitdagingen met zich mee. Uiteindelijk komt het goed! Weet dat je niet de enige bent die hier doorheen gaat. Mocht je erover willen praten met iemand, je kan altijd een berichtje plaatsen op het forum of chatten met een Online-Buddy van Villa Pinedo.

Verhaal lezen
Lisanne: "Ik heb me nooit thuisgevoeld"
Lisanne: "Ik heb me nooit thuisgevoeld"
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Lisanne: "Ik heb me nooit thuisgevoeld"

Mijn ouders zijn gescheiden sinds ik ongeveer één jaar oud was. De eerste jaren van de scheiding ging ik heen en weer van papa naar mama. Van het wisselen tussen mijn ouders heb ik niet veel van gemerkt, omdat ik nog heel jong was. Toen ik ging studeren wilde ik graag uit huis gaan en op kamers wonen. Maar dat ging niet zomaar…

Bij mama wonen & irritaties

Toen gingen mijn vader en moeder opnieuw trouwen. Ineens had ik een bonuspapa en een bonusmama. Een paar jaar later kreeg ik ook nog een zusje bij mijn vader en een broertje bij mijn moeder. Toen mijn zusje geboren werd was het lastig om mij heen en weer te brengen. Dus ging ik bij mama wonen. Een keer in de twee weken ging ik een weekend naar papa. Ik heb dus vanaf mijn negende altijd bij mama gewoond. Ik heb hier nooit problemen mee gehad. Tot ik op een gegeven moment uit huis wilde…

Drie jaar geleden begon ik met studeren. Ik wilde toen nog niet gelijk uit huis. Mijn vader en stiefmoeder wilden wel dat ik op kamers ging. Mijn moeder wilde juist dat ik thuis bleef wonen, omdat het veel geld kost om op jezelf te gaan wonen. Daarnaast was het bij mijn moeder thuis niet altijd even makkelijk met mijn bonusvader en mijn broertje. Mijn bonusvader wordt heel snel boos. En mijn broertje vroeg veel aandacht. Die boosheid van mijn bonusvader leidde altijd tot ruzies tussen mijn moeder en bonusvader. Daarom vond ik het ook heel vervelend voor mijn broertje. Het was geen fijne omgeving voor ons allebei. Hier had ik het heel moeilijk mee, maar mijn moeder ook. Ze wilde niet dat ik uit huis ging, want het lukte haar niet haar irritaties naar hen te uiten. Dus deed ze dat naar mij. Ik bleef daarom nog twee jaar thuis wonen. Voor mijn moeder en broertje. Ook al wilde mijn vader dat ik dus wel op kamers ging. Ik voelde me altijd een beetje er tussenin. Naar wie moest ik luisteren? Wie heeft er gelijk?

Thuis voelen

Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat ik niet de persoon ben die voor mijn moeder en mijn broertje moet zorgen. Dat is niet mijn taak. Dat deed me ook beseffen dat ik de stap moest maken om uit huis te gaan. Sinds ik was begonnen aan mijn studie ben ik veel meer met mensen gaan praten. Ik ging ook naar de schoolpsycholoog. Ik kwam er achter dat ik mij eigenlijk nooit thuis heb gevoeld. Ik besefte dat een huis voor mij pas een thuis is, als mijn beide ouders er zijn. En dat heb ik nooit gehad. Ik voelde me altijd als gast in mijn eigen huis. Al helemaal bij mijn vader: ik heb daar niet eens een huissleutel of eigen kamer gehad. Voor mijn zusje en broertje was dit anders. Zij hadden beide ouders thuis. Dit maakte het ook moeilijker voor mij. Toen ik die gesprekken voerde met mijn psycholoog ben ik achter veel meer dingen gekomen en kwamen wij samen tot de conclusie dat ik op zoek moest naar een kamer. Ik vond het toen heel fijn dat ik een keer iemand had die de situatie van een andere hoek kon bekijken.

Op zoek naar een kamer

Ik ben actief op zoek gegaan naar een kamer. Ik vroeg vrienden, maar ook via Facebook ging ik kijken waar er kamers beschikbaar waren om te hospiteren (solliciteren om huisgenoot te worden). Ik heb heel veel ‘hospies’ gehad, maar ik ben helaas nooit gekozen. Uiteindelijk heb ik een container studio gevonden waar ik in kon wonen.

Op het moment dat ik de studio vond, waren er inmiddels ook alweer twee jaren voorbij. Ik was gestopt met mijn studie en startte al bijna met mijn nieuwe studie. Ik had heel veel gepraat met mama en papa en uiteindelijk vonden ze het allebei een goed idee. Mama vond het moeilijk om aan het idee te wennen en nog steeds vindt ze het lastig. Het is nu een jaar later en ik woon nu bijna een jaar op mezelf. Ik heb veel hulp gekregen van mijn ouders, familie en vrienden.

Je hoeft het niet alleen te doen

Ik heb mij nooit thuis gevoeld, maar sinds ik alleen woon voel ik me meer thuis dan ooit. Ik ben ook het liefst thuis op mijn eigen plekje. Ik ben blij met waar ik ben en kan op deze manier veel vervelende dingen achter me laten. Het heeft mij heel erg geholpen om te weten dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik ben daardoor ook Online-Buddy geworden bij Villa Pinedo voor andere kinderen met gescheiden ouders.

Verhaal lezen
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Julie: "Praten kan echt wonden helen!"
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Julie: "Praten kan echt wonden helen!"

Toen ik ongeveer 14 jaar oud was gingen mijn ouders scheiden. Daar kwamen natuurlijk een heleboel gevoelens en gedachten bij kijken en daar wil ik jullie graag meer over vertellen.

Ruzies

Mijn ouders hebben tijdens en na de scheiding enorm veel ruzie met elkaar gemaakt en hier heb ik ontzettend veel last van gehad. Mijn twee grote zussen waren tijdens de scheiding meerderjarig (18 & 20) en daarom werd het ouderschapsplan alleen voor mij geschreven. In het ouderschapsplan staan alle afspraken die er over mij gemaakt werden tussen mijn ouders, bijvoorbeeld wanneer ik waar sliep en bij wie ik was met kerst. Het voelde daarom alsof de ruzies voornamelijk over mij gingen.

Piekergedachten

Ik weet nog dat veel mensen tegen mij zeiden: "Gelukkig heb je twee zussen, je bent niet alleen.” Maar stiekem voelde ik me toch heel erg eenzaam in die periode. We praatten er weinig tot niet over samen en daarbij was ik de enige die elke week gedoe had met heen en weer verhuizen. Ook moest ik als enige naar de kinderrechter en de boodschapper tussen mijn ouders zijn. Ik had vaak last van een loyaliteitsconflict; mijn zussen woonden vast bij mijn vader en daarom vond ik het vaak zielig voor mijn moeder als zij weer alleen was, omdat ik zag wat het met haar deed als ik weer vertrok. Het idee dat ik dit als enige voor mijn kiezen kreeg, maakte mij dan ook vaak verdrietig. In mijn omgeving begreep niemand écht hoe ik mij voelde en daarom begon ik steeds slechter in mijn vel te zitten. Ik wilde graag de hele dag in mijn bed liggen en deed bijvoorbeeld niet meer mijn best om er leuk uit te zien op school. Mijn omgeving zag hoe ik veranderde van een vrolijke, positieve meid naar iemand die alleen was in een donkere kamer vol met troep en het liefst de hele dag niets deed. ’s Avonds kon ik vaak niet slapen vanwege piekergedachten. Dan dacht ik veel na over de situatie tussen mijn ouders en maakte ik me zorgen over van alles en nog wat. Als afleiding bleef ik dan maar scrollen op mijn telefoon tot een uur of 4. De dag erna was ik dan vaak doodmoe op school en zodra ik vrij was, dook ik weer in mijn bed.

Therapie

Daarom besloot ik, op advies van mijn moeder, dit te bespreken met mijn huisarts. Hij verwees mij door naar een praktijkondersteuner. We konden goed praten over mijn situatie maar ik had behoefte aan meer hulp. Daarom ging ik op zoek naar een psycholoog, maar helaas was dat nog niet zo makkelijk. Met twee psychologen had ik bijvoorbeeld totaal geen klik, ze begrepen voor mijn gevoel niet écht wat ik ze vertelde en daarom werkte dat niet voor mij. Ik verloor steeds meer de moed, totdat ik bij mijn huidige therapeut terecht kwam. Er ging een wereld voor me open. We deden opdrachten waardoor ik letterlijk op papier zag staan waar ik in mijn hoofd mee bezig was en ze besprak met mij wat helpend zou kunnen zijn. Daarnaast was het heel voelbaar dat ze oprecht geïnteresseerd was en er alles aan wilde doen om mij te helpen. Tot op de dag van vandaag ben ik enorm dankbaar voor de hulp die ik heb gekregen. Af en toe kom ik nog steeds bij haar langs om alles even door te nemen, zodat ik daarna weer zonder piekergedachten verder kan. Ik wil jullie dus graag meegeven dat praten echt wonden kan helen, al lijkt dat in eerste instantie niet zo. Voor mij was dat vooral prettig met een neutraal persoon, zoals mijn therapeut. Zij koos geen kant en luisterde naar wat ik te vertellen had. Je bent veel sterker dan je denkt en er is altijd licht aan het einde van de tunnel. You can do it! Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Julie? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
"Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 "Ik kreeg een fijne nieuwe slaapkamer bij mijn vader"

Dertien jaar geleden kwam het grote nieuws: mijn ouders gingen scheiden. Ik was tien jaar oud. Er waren veel tranen en ik kon maar moeilijk begrijpen wat er allemaal gebeurde. Maar het bracht soms ook leuke momenten met zich mee. Zo kreeg mijn vader een nieuw huis en ik vond het best cool om een tweede kamer te krijgen. In zijn eerste huis deelde ik een slaapkamer met mijn twee zussen. Het voelde als een soort logeerpartijtje. En we kregen opeens een stapelbed, dat had ik nog nooit gehad!

Eigen kamer

In zijn tweede huis kreeg ik een eigen kamer. Ik weet nog goed dat we naar de IKEA gingen en dat ik een nieuw bed en bureau mocht uitzoeken. Dat vond ik zó leuk. Toen de belangrijkste meubels binnen waren, was mijn kamer ‘klaar’. Eigenlijk voelde hij helemaal niet klaar. Het voelde als een kamer waar ik twee keer per maand op bezoek kwam. Het had ook de kamer van iemand anders kunnen zijn. De lades van de kledingkast waren grotendeels leeg. Soms lag er een losse sok, waarvan de andere misschien bij mijn moeder lag. Of een oud shirt die ik eigenlijk nooit gebruikte. Handig om te hebben, als ik iets was vergeten in te pakken. De kamer bij mijn moeder was veel fijner. Die voelde écht als mijn slaapkamer. Mijn geur hing daar. Ik kende ieder stipje op het plafond en kon me er altijd veilig terugtrekken.

Fotolijstjes

De kamer bij mijn vader zou nooit als die bij mijn moeder worden, maar ik hoopte toch dat het gezelliger kon worden. Na een tijdje heb ik dit tegen mijn vader gezegd en gelukkig wilde hij toen helpen. We zijn naar een winkel gegaan om wat extra dingetjes te kopen, zodat de kamer gezelliger werd. Er kwamen fotolijstjes, waar ik foto’s van mijn vrienden in stopte. En een foto van mijn paard. Het bracht fijne herinneringen met zich mee. Er kwam een gezellig kleedje op de vloer. Het voelde niet als de vloerbedekking bij mama, maar het was warmer dan de houten vloer. Ik kreeg een fijnere kamer én ik had een leuk uitje met mijn vader gehad.

Als ik terugdenk aan deze tijd, ben ik blij dat ik het met mijn vader heb besproken. Want in je slaapkamer start je ieder dag en sluit je hem ook weer af. Als je je daar fijn in voelt, is het allemaal een stukje fijner. Mijn tip voor jou is om het met je ouders te bespreken en te kijken naar wat je anders zou willen. Mis je iets in je kamer? Misschien is het te regelen! En wist je dat de kringloopwinkel ook allerlei leuke dingetjes heeft? Het knus maken hoeft niet altijd veel geld te kosten. ?

Verhaal lezen
Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk
Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk
StiefoudersMijn woonsituatie(Geen) contact

📖 Mijn vader verhuisde naar Zuid-Frankrijk

Nadat mijn ouders uit elkaar gingen en de scheiding volledig rond was, verhuisde mijn vader na een tijdje naar Zuid-Frankrijk. Ik, toen 15 jaar, bleef bij mijn moeder wonen.

Weinig contact

De band met mijn vader was voor de scheiding niet al te best, na de scheiding had ik wel behoefte aan wat meer afstand van hem om rust te krijgen. Dat werd dus letterlijk een grotere fysieke afstand. Ook waren (en zijn we nog steeds) niet van elkaar bellen of appen. Daardoor had ik de jaren na zijn verhuizing weinig tot geen contact met hem, en zag ik hem alleen als hij naar Nederland kwam. Dit vond ik lastig, want dan werd er van mij verwacht dat ik tijd met hem ging doorbrengen wanneer hij er was, maar er werd me niet gevraagd of ik dat dan ook wel wilde en of het me wel uitkwam. Op mijn 21e heb ik kennisgemaakt met mijn vaders nieuwe gezin in Frankrijk, uit initiatief van zijn nieuwe vrouw. Ook al had mijn vader mij niet uitgenodigd, ik was wel nieuwsgierig. Ik vond het heel spannend om daar naartoe te gaan en het voelde alsof ik mijn vader niet kende. Wel ben ik nu blij dat ik dit gedaan heb, want daardoor heb ik mijn halfbroertje kunnen zien toen hij nog klein was.

Mezelf groot houden

Wat ik echt gemist heb toen mijn vader naar Frankrijk verhuisde, is dat niemand aan mij vroeg hoe ik mij daarover voelde en hoe het met mij ging. Ik had het gevoel dat ik me groot moest houden. Mijn ouders gingen scheiden en daarna ging ook mijn vader verder weg wonen, dat zijn grote veranderingen. Daar had ik graag met iemand over gepraat. Daarbij heeft zijn verhuizing zeker niet bijgedragen aan het verbeteren van onze band. Nu ik wat ouder ben probeer ik meer tijd met mijn vader door te brengen, al vormt het ongemak van beide kanten hierin nog wel een drempel.

Heb jij gescheiden ouders en herken jij je in het verhaal van Farah? Het helpt om er over te praten. Dat kan met een Buddy van Villa Pinedo. Download de ‘Villa Pinedo Buddy App’ en meld je aan!

Verhaal lezen
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?
Mijn oudersMijn woonsituatie

📖 Hoe overleef ik 7 keer verhuizen?

Van een appartementje op 10 minuten fietsafstand, naar een uur met de auto met mijn vader. Van de stad waar ik ben opgegroeid naar een dorpje op het platteland met mijn moeder. In maart van 2015 vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden, ik was toen 14 jaar. Ik vond het super naar voor mijn ouders. Ik was verdrietig. Toch was er ook veel opluchting. Helaas betekende de scheiding dat ze niet meer samen woonden. Daar komt dan verhuizen bij kijken. Ik ben 7 keer verhuisd met mijn ouders in 5 jaar tijd, vooral met mijn moeder.

7 keer verhuisd

Elke verhuizing keek ik er weer tegenop. Gaan we weer: alle spullen inpakken, verslepen en dan weer uitpakken. Vreselijk vond ik het. Een nieuw huis betekende ook nieuwe gewoontes, nieuwe omgeving, nieuwe mensen in de buurt, nieuwe regels. Elke keer weer aanpassen aan de nieuwe situaties. Samenwonen met stiefouders brengt dan ook nog een hele nieuwe opvoedstijl in de mix.

Het was absoluut niet makkelijk. Het blijft vervelend om je kamer in te pakken, waar je je net zo thuis voelde en om dat weer helemaal op te bouwen. Ik heb de pech gehad dat ik 3 jaar lang op een kamer sliep die niet van mij voelde. Super vervelend!

Gesprekken

Wat voor mij heel erg hielp, waren de gesprekken met de mensen om me heen. Ik had hele lieve vriendinnen die naar me wilden luisteren. Als ik het nodig had, mocht ik ook altijd bij een van hen blijven slapen. Ik heb mijn moeder ook altijd verteld wat ik van de verhuizingen vond. Ze begreep het heel goed en we hebben er veel gesprekken over gehad. Zij besefte ook dat ze niet de beste keuzes had gemaakt. Toch blijft zij ook een mens. Ook zij mag fouten maken.

Rust

Gelukkig heeft het me ook mooie dingen gebracht. Ik heb veel lieve mensen mogen ontmoeten en heb veel dingen geleerd. Ik ben mijn moeder heel dankbaar. Door alles wat we samen hebben meegemaakt, ben ik een sterker persoon geworden. De ervaringen zijn nu een deel van mij, die ik dagelijks in mijn werk kan gebruiken. Zij heeft ons uiteindelijk weer naar de stad gebracht waar ik ben opgegroeid.

Ik woon sinds een jaar samen met mijn vriend. Dit heeft mij heel veel rust gebracht. Het heeft me in laten zien dat verhuizen ook iets heel leuks kan zijn. Ik vond het vooral fijn om opnieuw te kunnen beginnen. Een nieuw hoofdstuk in mijn verhaal.

Als ik er nu op terugkijk, viel het allemaal wel mee. Ik ben veel bewuster gaan nadenken over bijvoorbeeld spullen. Wat heb ik nodig en wat vind ik leuk? Als ik het niet meer nodig heb, dan gaat het ook gewoon weg.

Selfcare verhuistips:

Bespreek met je ouders wat jij vindt van het verhuizen. Geef het aan als je het spannend vindt of moeilijk. Geef je grens aan. Dan kunnen je ouders daar rekening mee houden.

Ga ruim voor de verhuizing vast al je spullen door. Je hebt vast spullen liggen die je nooit meer gebruikt of dubbel hebt. Gooi het weg of breng het naar de kringloop. Tijdens het opruimen kun je dan ook al beginnen met inpakken.

Begin zo vroeg mogelijk met het inpakken van spullen die je niet elke dag nodig hebt. Dit geeft je meer rust op de dag van de verhuizing. Ook weet je dan ook welke dozen je direct moet uitpakken en welke dozen nog even kunnen wachten.

Vraag aan je ouders of een vriendje of vriendinnetje mag helpen met verhuizen. Het helpt als je iemand hebt om de last mee te dragen. Ook is het gewoon gezellig.

Ga met iemand uit je omgeving in gesprek. Dit kan een vriendje of vriendinnetje zijn, maar je kan ook met je opa of oma praten. Je kan je ook altijd aanmelden om met een Buddy van Villa Pinedo te praten. Deze jongeren hebben ongeveer hetzelfde meegemaakt en kunnen goed naar je luisteren.

Verhaal lezen
Maar wat als ík naar de kinderrechter wil?
Maar wat als ík naar de kinderrechter wil?
Mijn woonsituatieRechten

📖 Maar wat als ík naar de kinderrechter wil?

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 16 jaar oud was. Omdat ze er samen niet uitkwamen, kreeg ik een brief van de kinderrechter. In die brief zat een formulier waarop ik kon aangeven waar ik wilde wonen. Ik wilde graag in het huis blijven wonen waar ik opgegroeid was. Na de scheiding bleef mijn moeder in dat huis wonen. Ik ging rond deze tijd aan mijn eindexamens beginnen en ging naar een nieuwe MBO-school. Dat zijn natuurlijk ontzettend belangrijke momenten. Ik startte een hele nieuwe levensfase. Als ik dan ook nog eens zou moeten verhuizen uit het huis waar ik was opgegroeid: Ik zou daar zo ongelukkig van worden. Ik wilde heel graag grip houden op iets wat zo vertrouwd was.

Mijn brief!

Voordat mijn vader zijn eigen huis kreeg, ging hij eerst een jaar bij mijn oma wonen. Hij wilde dat ik van mijn moeders huis naar mijn oma’s huis ging. Ik hou heel erg veel van mijn oma, maar het idee dat ik opeens voor de helft in haar huis moest wonen vond ik wel even een gek idee. Dus ik schreef in de brief naar de rechter, dat ik het een heel spannend idee vond om opeens met mijn oma samen te gaan wonen. Mijn ouders zeiden al tegen me dat ik dat beter niet in de brief kon zetten: “Straks wilt de rechter nog met je praten en dat gaat dan weer zoveel geld kosten!”

Ze wilden dat ik opschreef dat alles oké is en ik het eens ben met mijn ouders. Maar ik was het niet helemaal eens met mijn ouders. Het is mijn brief, mijn naam staat erop en ik vond het belangrijk om op te schrijven wat ik vond en wat ik wilde. Uiteindelijk mocht ik het toch opschrijven na al het aandringen. Volgens mij hadden ze door dat ze me niet tegen konden houden, maar ik moest wel aanvinken dat ik niet met de rechter wilde praten. De brief was verstuurd en een paar dagen later kwam mijn vader een beetje boos naar me toe. De kinderrechter wilde toch met me praten. Mijn ouders wilden dit absoluut niet, dus heeft mijn vader aan de advocaat doorgegeven dat ik niet met de rechter wil praten en dat alles oké is.

Vrede bewaren

Ik voelde me helemaal niet gezien, het was alsof mijn mening er niet toe deed. Ik had me erbij neergelegd en heb het gelaten voor wat het was. Diep vanbinnen was ik wel een beetje boos, want mijn recht was me ontnomen. Ik heb dat gevoel alleen geblokkeerd om de vrede te bewaren. Als ik erop terugkijk ben ik wel trots op mezelf. Ik heb toch het formulier deels in kunnen vullen hoe ik de omgangsregeling wilde. Ik heb uiteindelijk niet met de kinderrechter kunnen praten, maar gelukkig was bij mijn oma wonen toch heel erg fijn.

PS. Check de websites www.gratisrechtshulp.nl en www.kjrw.eu/voor-wie/kinderen/ voor jouw rechten en eventuele hulp bij het schrijven van de brief!

Wil je over de scheiding van je ouders praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft? Meld je aan voor een Online-Buddy van Villa Pinedo! Nieuwsgierig? Lees hier meer informatie.

Verhaal lezen
Brief aan de rechter: jouw mening telt!
Brief aan de rechter: jouw mening telt!
Mijn woonsituatieRechten

📖 Brief aan de rechter: jouw mening telt!

Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 14 jaar oud was. Omdat mijn ouders er samen niet uitkwamen, zijn ze naar de rechtbank gegaan. Ik heb toen een brief aan de rechter geschreven. In deze blog neem ik jullie mee in hoe ik dat heb ervaren!

Plots

Nadat mijn ouders uit elkaar waren gegaan ontstond er vrij snel ruzie tussen mijn ouders. Dat ging over van alles: over het huis waarin we woonden, over de hoogte van de alimentatie en over de omgangsregeling. Samen met een mediator kwamen mijn ouders er niet uit en daarom volgden er een aantal rechtszaken. Dat was heel gek voor mijn zusjes en mij om mee te maken. Onze ouders die altijd zo goed met elkaar overweg konden, die nu alleen nog maar met elkaar wilden praten via hun advocaten… Hoe dan?

De rechtbank

Van de rechtbank kreeg ik een uitnodiging om langs te komen om met de rechter te praten. Op dat moment leek het mij geen fijn idee om naar de rechtbank te gaan en daarom heb ik besloten in plaats daarvan een brief te schrijven. In de brief mocht ik mijn mening geven over hoe vaak ik mijn ouders wilde zien en waar ik wilde wonen.

"Ik vond het erg fijn dat de rechter om mijn mening vroeg."

Het huis waarin ik nog met mijn moeder en zusjes woonde moest namelijk per direct in de verkoop en zo kon ik aan de rechter laten weten dat ik het liefst nog langer in ons huis zou willen wonen. Toen ik ouder was kreeg ik ook een uitnodiging om mijn mening te geven over de hoogte van de alimentatie. Dat vond ik best lastig, want ik had geen flauw idee wat ‘normaal’ was. Uiteindelijk heb ik vooral in de brief geschreven wat ik belangrijk vond om te kunnen doen van de alimentatie, zoals kunnen sporten en sparen voor mijn studie.

Samen schrijven

Een brief aan de rechter schrijven is best pittig. Wat moet er allemaal in, hoe verwoord je het? Ik heb de brief samen met een goede kennis geschreven. Ik vond dat super fijn, want op deze manier kon ik met iemand sparren over wat ik graag zou willen opschrijven. Daarnaast hoefde ik ook geen rekening te houden met wat mijn vader en moeder wilden dat ik zou schrijven. Het was echt míjn eigen brief!

Dankbaar

Uiteindelijk heeft de rechter besloten dat wij langer in het huis mochten blijven wonen. Tot de dag van vandaag wonen wij er nog steeds, al is er afgesproken dat wij dit jaar wel gaan verhuizen. Als ik op de rechtszaken terugkijk ben ik erg dankbaar dat de rechter heeft gekeken naar de situatie van mijn zusjes en ik. Ook ben ik trots dat ik mijn eigen mening op papier heb durven zetten!

Het gaat ook over jou

Als je ouders naar de rechtbank gaan heb jij het recht om jouw mening te laten horen. De scheiding gaat immers ook over jou! Dus stuur die brief en schrijf op wat je voelt en denkt. Om ervoor te zorgen dat het echt jouw eigen brief is en niet die van je vader of moeder, wil ik als tip meegeven om de brief te schrijven met iemand die je goed vertrouwt. Dat kan een juf of meester zijn, een tante of oom, een mentor of een goede vriendin of vriend. Vraag gerust om hulp, je hoeft het niet alleen te doen!

Liefs,

Celeste

PS. Check de websites www.gratisrechtshulp.nl en https://kjrw.eu/voor-wie/kinderen/ voor jouw rechten en eventuele hulp bij het schrijven van de brief!

Verhaal lezen