Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

Ik ben sterker geworden door de scheiding
Ik ben sterker geworden door de scheiding

📖 Ik ben sterker geworden door de scheiding

Soms lees je iets in de krant wat je meteen wil delen. In de zaterdageditie van NRC Next staat op pagina twee in grote letters: “Een scheiding remt de ontwikkeling van een kind”. Er staat in het artikel dat een scheiding voor zoveel stress zorgt bij een kind, dat hij of zij hoger scoort op agressie, angst en depressie dan kinderen van niet gescheiden ouders. Maar het artikel stelt dat er nog iets ergers is dan gescheiden ouders, namelijk ruziënde ouders.

Deze conclusie geloof ik graag. Ik weet dat de constante spanning in huis nog veel schadelijker is. Als je thuis op je tenen moet lopen of moet schreeuwen om aandacht van je ouders, dán heb je het in mijn ogen als ouder echt te bont gemaakt. Kies er in dat geval dan alsjeblieft voor om uit elkaar te gaan. Misschien dat het op korte termijn het vuur alleen maar aanwakkert, maar op lange termijn kom je daar een stuk verder mee.

Ja, een scheiding tekent je voor het leven. Maar deze littekens zijn iets waar je trots op mag zijn. Ik denk dat ik nooit zo sterk en zelfverzekerd zou zijn geweest als mijn ouders bij elkaar waren gebleven. Nooit zo voor mezelf zou zijn gaan vechten. Nooit zo realistisch naar het leven zou zijn gaan kijken. Nooit zo snel hebben geleerd te accepteren dat dingen nu eenmaal veranderen, zónder dat je daar iets mee te maken hebt of er iets aan kan doen. En ik leer nog steeds. Een kind van gescheiden ouders blijf je voor het leven.

Toen ik voor het eerst mijn mede-trainers ontmoette bij Villa Pinedo werd mij dat gelijk duidelijk. Deze meiden zijn net zoals ik. Wij zijn sterk geworden doordat we dit hebben meegemaakt, en niet ondanks.

Iris (24)

 

 

Verhaal lezen
Ik wil niet volwassen worden
Ik wil niet volwassen worden

📖 Ik wil niet volwassen worden

Dit jaar ben ik 24 geworden. Klasgenoten ronden studies af, gaan samenwonen, trouwen en krijgen kinderen. En ik? Ik lijk wel vast te zitten in mijn volwassen, doch af en toe 'kinderlijke' brein. Niet dat ik het erg vind, helemaal niet zelfs, maar blijkbaar zijn er toch een hele hoop oudere mensen die me met andere ogen bekijken.

Drie dingen waarom ik soms niet met volwassenen geassocieerd wil worden:

Naarmate je ouder wordt, verwachten mensen dat je je verantwoordelijk en verstandig gaat gedragen. Natuurlijk kom wijsheid met de jaren en als je ouder wordt, dan kun je steeds beter dingen accepteren die je als kind heel moeilijk vond. Toch lijken volwassenen daar ontzettend misbruik van te maken als het erop aankomt.

'Zo'n opmerking had ik niet van een volwassen dame zoals jij verwacht!' - Mag ik niet nog steeds moeite hebben met de vriend van mijn moeder? Zij is nog steeds mijn moeder en ik nog steeds haar kind.

Volwassenen denken het altijd beter te weten (maar dat weten ze niet ;-)). Begrijp me niet verkeerd: ik denk dat alle ouders doen waarvan ze denken dat het beste is voor hun kind. Maar je hebt een verschil in 'denken' dat je het beste doet en daadwerkelijk het beste doen. Jij denkt dat je het beste doet voor je kind door hem/haar weg te houden bij zijn/haar vader/moeder? Prima. Maar ís dat ook het beste? Voor de kinderen, niet voor jou. En wie weet er in deze situatie wat het beste is voor de kinderen zelf? Vraag de kinderen wat ze nodig hebben.

Je kunt van pubers zeggen dat ze vinden dat ze het centrum van hun wereld zijn, maar ouders kunnen er ook wat van. Ouders en andere volwassenen. Hé, natuurlijk zijn er een heleboel liefhebbende en zorgzame volwassenen. Toch blijkt uit veel berichten op social media dat er veel volwassenen zijn die moeite hebben met bepaalde situaties en dat ze die niet los kunnen laten. Gaan die opmerkingen over de kinderen of over henzelf?

Met dit artikel wil ik niemand voor het hoofd stoten, het zijn gedachten die in mijn hoofd rondspoken. Ik krijg dagelijks te horen dat je als 24-jarige geacht wordt volwassen te zijn, maar je bent en blijft een kind van je ouders. Hoe oud je ook bent.

Femke (24)

Verhaal lezen
Rust & ruimte
Rust & ruimte

📖 Rust & ruimte

De zomervakantie zit er weer op en de meeste gezinnen zijn op vakantie geweest. Zo ook ik. Met mijn vader ging ik, net als vorig jaar, naar Italië. Mijn vader heeft een vriendin met twee kinderen. Het is lekker druk, want ik heb ook een zusje en we zijn dan dus met z’n zessen. Dat is vaak gezellig, want we kunnen het goed met elkaar vinden. Maar na verloop van tijd beginnen er ook ergernissen te ontstaan. Dat hoort erbij, maar het is wel irritant.

Thuis heb ik altijd een eigen kamer en een plek waar ik mij terug kan trekken als het mij even te druk wordt (en met nog drie andere kinderen is dat best vaak). Als je op vakantie bent heb je dat niet. Je zit drie weken lang met elkaar opgescheept. De enige plek waar ik me dan kan terugtrekken (als het grote gezin mij even te druk wordt) zijn mijn vrienden. Maar die optie valt ook weg als je kleinere zusje ook met die vrienden omgaat. Dus dan is er geen plek meer waar je heen kunt om je even terug te trekken uit het gezin.

Wat is nu mijn punt met dit verhaal? Hoe gezellig en leuk de nieuwe familie ook is, soms heb ik gewoon even ruimte nodig. Dus mijn tip aan ouders (gescheiden of niet) die met een groot gezin op vakantie gaan, gaan samenwonen (want dat is nu ook aan het gebeuren sinds ik weer terug ben in Nederland): geef je kind een beetje ruimte. Want soms hebben we gewoon even een momentje voor onszelf nodig om tot rust te komen, anders worden we gek!

Robin (16)

Verhaal lezen
Altijd dat geruzie
Altijd dat geruzie

📖 Altijd dat geruzie

Ik zit op mijn kamer tv te kijken. Een paar dagen geleden vertelde mijn ouders dat ze gaan scheiden. Mijn moeder is weg en ik ben met mijn vader en zusje (die al ligt te slapen) thuis.

Beneden zijn mijn vader en moeder. Als je kijkt naar de afgelopen periode is het geen verrassing: ze hebben ruzie. Ik probeer mij er niets van aan te trekken maar dat lukt niet. Ik zet de tv harder zodat ik niet hoef te horen waar het over gaat.

Na een tijdje besluit ik maar naar beneden te gaan. Ik weet niet waarom, maar toch doe ik het.

"Kunnen jullie even ophouden?" Mijn ouders kijken verbaasd op. Ze zijn meteen stil. Mijn moeder gaat weg en ik ga met mijn vader op de bank zitten. Even zeggen we allebei niets. Dan breekt mijn vader de stilte. "Wil je dat ik uitleg wat er aan de hand was?" Eigenlijk wil ik er niets van weten maar ik knik toch ja.

Waar de ruzie over ging, dat weet ik niet meer. Wel weet ik dat deze avond nu ruim vijf jaar geleden is. Het is ook de laatste ruzie tussen mijn ouders waar ik herinneringen aan heb. Dat was toen ondenkbaar...

Robin (17)

Verhaal lezen
Kom jij Villa Pinedo versterken?
Kom jij Villa Pinedo versterken?

📖 Kom jij Villa Pinedo versterken?

Heb jij gescheiden ouders en een grote interesse voor schrijven of filmpjes maken? Als je tussen de 12 en 25 jaar bent kun je onze jongeren redactie komen versterken! Je kunt hier jouw ervaringen delen met anderen en dat doen in een vorm die jij leuk vindt. Het is super fijn dat andere jongeren zich herkennen in jouw verhalen en zich niet alleen voelen.

Ook ouders lezen onze artikelen. Je kunt ze wakker schudden om het anders te doen of juist om een voorbeeld te nemen aan jouw situatie. Spreekt dit je aan? Stuur dan een mailtje naar kiki@villapinedo.nl. We zien je mailtje graag verschijnen!

Verhaal lezen
Dichtbij maar toch verder weg
Dichtbij maar toch verder weg

📖 Dichtbij maar toch verder weg

Mijn ouders zijn gescheiden. Als twaalfjarige zat ik er middenin, een orkaan vol emoties, net zoals alle kinderen waarvan de ouders gaan scheiden. Nu maak ik weer een scheiding mee, dichtbij maar toch ook weer verder weg. Hierdoor merk ik dat ik er vanuit een ander perspectief naar kijk.

Mijn stiefzus ligt in scheiding. Twee kleine kinderen van bijna drie jaar en zeven maanden. Als ik aan die kinderen denk voel ik de pijn en hoop ik dat deze twee kleintjes die nergens om gevraagd hebben zo min mogelijk last krijgen van de scheiding van hun ouders.

Deze scheiding komt dichtbij, maar toch kan ik mij er iets makkelijker vanaf zetten en het observeren. Ik denk omdat ik inmiddels ouder ben en het nu niet gaat om mijn eigen ouders die elkaar uitschelden, vechten en noem maar op. Nu ik er van een afstandje naar kijk vallen mij heel veel dingen op. Kinderen die het slachtoffer zijn, maar ook hoeveel pijn het de opa’s en oma’s doet. Mijn stiefmoeder en vooral mijn vader die mijn stiefzus willen beschermen, die de kleintjes opvangen en helpen met het regelen van een huurwoning, advocaat etc. De andere opa en oma die de kleintjes willen blijven zien en daarin heel ver gaan. Te ver vind ik eigenlijk. Mijn stiefzus werd gestalked, bedreigd en achtervolgd door haar schoonouders en schoonzus. Het is een echte vechtscheiding, waarbij de emoties hoog oplopen en waarbij er zoveel mensen betrokken zijn. Laatst stonden mijn vader en de ex-man van mijn stiefzus neus aan neus, van het weekend werd mijn vader nog klemgereden en bedreigd door een vriend van haar ex-man. Het gaat allemaal veel te ver, ondanks dat er al een eerste gesprek bij de mediator is geweest. Ik zei tegen mijn vader: probeer het wat los te laten, je bent er veel te veel bij betrokken. Maar dat kan hij niet. Mijn stiefzus gaat er bijna aan onderdoor.

Tja en wat moet ik daarop zeggen? Wat valt er te zeggen, een scheiding is moeilijk. En nu ik het van een afstandje bekijk zie ik dat het niet alleen moeilijk is voor de kinderen en de ouders maar ook voor alle mensen daaromheen.

Michelle (23)

Verhaal lezen
Verslechterd contact met mijn opa en oma
Verslechterd contact met mijn opa en oma

📖 Verslechterd contact met mijn opa en oma

Sinds de scheiding van mijn ouders is, behalve het contact met mijn vader, ook het contact met mijn opa en oma verslechterd. Normaal gesproken pasten ze om de week op, maar sinds mijn zusje oud genoeg is zijn ze daarmee stopt. Ook van de verjaar- en feestdagen, waarop ik ze zag is niet veel meer over. Ik zie ze nog maar een paar keer per jaar.

Laatst kreeg ik een sms van mijn oma. Ze vroeg of ik langs wilde komen om te vertellen hoe het met mijn studie gaat. Mijn zusje was ook uitgenodigd maar die kon niet. Ik besloot alleen te gaan, maar vond het best spannend. Ik ben namelijk altijd bang dat mijn opa en oma over mijn vader beginnen, terwijl ik de behoefte niet heb om daarover te praten. Ze staan aan zijn kant en vinden het moeilijk dat ik slecht contact met hem heb. Ik hoopte dus vooral dat we over mijn studie zouden hebben en over waar ik verder allemaal mee bezig ben.

Bij aankomst zag een auto voor de deur staan. Mijn opa en oma hebben zelf geen auto dus er moest wel bezoek zijn. Ik dacht gelijk aan de vriendin van mijn vader of mijn vader zelf en dat ik erheen gelokt was om met hem te praten. Toen mijn opa met een vrolijk ‘’Hoi! Leuk dat je er bent!’’ open deed vroeg ik direct van wie die auto was. Oké ik geef toe, het was geen soepele opening maar ik wilde het weten, want dan kon ik nog terug. Ik zag dat mijn opa aarzelde, maar hij antwoordde: ‘’Die is van je tante. Ze is hier om een paar dingen te regelen.’’ Mijn tante? Ik had haar al drie jaar niet gezien of gesproken. En ze moet dingen regelen? Ik begreep er niets van.

Binnen begroette ik mijn oma en mijn tante en we begonnen te praten over koetjes en kalfjes. Na een tijdje dacht ik: Dit gaat de goede kant op! Ik had een gesprek en zowel mijn opa en oma als mijn tante waren geïnteresseerd. Maar toen kwam de gevreesde vraag van mijn tante.

‘’Zo. En dan gaat je vader opeens trouwen! Hoe is dat nou?’’ Ehmm… Die vraag had ik echt niet zien aankomen. Ik herpakte mijzelf en antwoordde: ‘’Ik had het verwacht, maar gehoopt dat het nooit zou gebeuren.’’ Vervolgens ging mijn tante vragen stellen over de scheiding en overal had ik een goed antwoord op, maar mijn opa en oma zeiden geen woord meer. Ik gaf aan hoe ik het zag en hoe ik in de situatie stond. Maar ik was vooral benieuwd naar mijn opa en oma. Ik wilde weten of ze het goed vinden dat mijn vader gaat trouwen of dat ze het liever anders hadden gezien. Terwijl ik ze aankeek en het vroeg ontweken ze mijn blik en keken naar beneden. Tien hele stille seconden gingen voorbij en toen begon mijn tante weer, ‘’Ik antwoord wel voor jullie.’’ Ik wist niet wat ik meemaakte. Had mijn familie nou gewoon een woordvoerder? Ik wilde het uit de monden van mijn opa en oma horen!

Het gesprek was hierna snel afgelopen en ik wilde graag naar huis. Ik heb iedereen gedag gezegd en op de fiets naar huis besefte ik mij wat er was gebeurd. Mijn opa en oma durven volgens mij niet meer met mij te praten en hebben mijn tante ingeschakeld om het woord te doen. De volgende keer ga ik onaangekondigd voor hun deur staan en hoop ik dat we een écht gesprek hebben.

Rebecca (17)

Verhaal lezen
Happy tips
Happy tips

📖 Happy tips

How to be happy? Natuurlijk bestaat er niet één antwoord op deze vraag. Gelukkig zijn is voor iedereen anders en heeft voor iedereen een andere betekenis. Wat maakt jou gelukkig? En wat betekent ‘gelukkig zijn’ voor jou? Is dat wanneer je veel vrienden/vriendinnen hebt? Wanneer je gezond bent of wanneer je veel geld hebt? Als je je rot voelt denk je vaak dat het niet beter zal worden. I will prove you wrong! Als je onderstaande tips opvolgt, weet ik zeker dat je je voor de tijd dat je ermee bezig bent, vrolijk en misschien wel gelukkig voelt.

Tip 1:

Als je je rot voelt, helpt praten absoluut. Met je broer, vriendin, klasgenoot, het maakt niet uit, als jij je maar op je gemak voelt bij diegene. Op die manier kun jij je verhaal kwijt en wordt er naar je geluisterd.

Tip 2:

Vind je het moeilijk om erover te praten? Schrijf het dan van je af. Door je frustraties, woede en verdriet van je af te schrijven, wordt het rustiger in je hoofd. Natuurlijk lost dit het probleem niet op, maar je bent het wel voor even kwijt. Lekker schelden en krassen op papier.

Tip 3:

Ga opzoek naar leuke DIY’s (do it yourself). Op YouTube vind je tal van DIY’s waar je gerust de hele middag mee bezig kunt zijn. Zo ben je even afgeleid én maak je iets leuks. Je kunt bijvoorbeeld die oude spijkerbroek pimpen met stukjes stof op de zakken of door er een aztec printje op te tekenen met textiel stift. Ook zou je zelf sieraden kunnen maken, een prikbord versieren met leuke herinneringen en ga zo maar door.

Tip 4:

Als je niet zo creatief bent, kun je ook wat anders doen. Ga sporten! Ik vond niets lekkerder dan helemaal los te gaan op het hockeyveld. Het liefst in de regen, dat vond ik het fijnst. Ik rende dan keihard achter de bal aan en kon op die manier de adrenaline ‘uit mijn lichaam rennen’.

Tip 5:

Muziek maken of luisteren kan ook helpen. Soms kunnen songteksten van een bepaald liedje je helpen. Zoek de teksten van een liedje eens op internet op en kijk wat ze betekenen. Soms staan er hele inspirerende zinnen in die je verder kunnen helpen of die je anders laat kijken naar bepaalde dingen in het leven.

Tip 6:

Ben je echt een girly girl? Zoek dan eens leuke make-up of haar tutorials op YouTube en probeer ze uit bij jezelf. Op YouTube staan zo ontzettend veel filmpjes met tips en trucs over o.a. haar en make-up, dat je ook hier gerust de hele dag zoet mee kunt zijn. Het is ook leuk om dit samen met je vriendin(nen) te doen. Maak elkaar eens ‘gek’ op en een leuke, gezellige middag vol gieren en brullen is verzekerd! Er zijn veel challenges die je met vriendinnen kunt doen. Google maar eens op ‘babyfood challenge’, ‘blindfolded make-up challenge’, ‘not my arms challenge’, ‘chubby bunny challenge’ en zo zijn er nog een paar.

Je hebt hier nu een aantal tips kunnen lezen, maar mijn belangrijkste tip is dat je iets doet wat jij leuk vindt. Is dat breien? Ga dan zeker lekker breien. Is het maken van een wandeling in het bos jouw favoriete bezigheid? Ga dat dan ook zeker doen! Door te doen wat jij leuk vindt kun je even helemaal opgaan in het moment en vergeet je voor even de reden waarom jij je zo rot voelt.

Janouk (22)

Verhaal lezen
Heimwee verpest mijn vakantie
Heimwee verpest mijn vakantie

📖 Heimwee verpest mijn vakantie

Ken je dat gevoel? Het zonnetje schijnt, je hebt net je laatste schooldag achter de rug en de zomervakantie staat voor de deur. Je kijkt uit naar de vakantie met je ouders en je broertjes of zusjes: eindeloos lang zwemmen, badmintonnen in het veldje voor je tent. Misschien ga je wel op zeilvakantie en zie je dolfijnen boven het water uitspringen. Of misschien ga je wel de Big Ben bekijken en word je zoenend gespot onder de Eiffeltoren. Ken je dat gevoel? Ik niet namelijk.

Al sinds ik me kan herinneren hou ik niet van vakanties. Ik hou niet van de drukte op straat, ik hou niet van de brandende zon in mijn nek, ik hou niet van schreeuwende kinderen op de speelplaats en ik hou vooral niet van het lang weg zijn van huis. Maximaal vijf dagen houd ik het vol. Een week op vakantie? Prima, maar dan deal jij met mijn humeurigheid de laatste twee dagen. Heimwee noemen ze dat geloof ik.

Vroeger associeerde ik heimwee met het verlangen naar je ouders. Naar je eigen kamer, je eigen geur. Misschien is dat ook wel wat ik mis. Ik ben al zeker zes jaar het huis uit en zou echt niet meer weten hoe mijn puberkamer rook (vast zoals elke puberkamer), maar ik weet inmiddels wel wat echt missen betekent.

Sinds de scheiding hecht ik meer waarde aan materiële dingen. Kleding, sieraden, mijn eigen bedje, zelfs mijn eigen huis. En volgens mij is dat de kern van de pijn die een echtscheiding teweeg brengt. Tenminste, dat heeft een psychologe ooit tegen me gezegd. Na al die jaren na de scheiding, vind ik het nog steeds moeilijk om me emotioneel te hechten aan mensen. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar heeft echt een vervelende uitwerking. Zo hou ik absoluut niet van borrels met onbekende mensen, vertrouw ik alleen mensen die ik al jaren ken en hou ik dus ook niet van vakanties. Vakanties betekenen lang van huis weg. En lang van huis weg zijn brengt de angst met zich mee dat er dingen kunnen gebeuren waar ik geen controle op heb.

Maar het gaat beter. De afgelopen twee jaar ben ik samen met mijn vriend op vakantie geweest. Eerst een kleine week naar Duitsland (lekker dichtbij huis) en daarna een week naar Oostenrijk. Tien uur van huis verwijderd heb ik de beste week van de afgelopen jaren gehad. De Oostenrijkse bergen stonden identiek aan mijn controledrift. Ze zijn allemachtig hoog, maar wanneer je ze eenmaal over bent, kan het genieten beginnen.

Deze zomer geen Oostenrijkse bergen, maar misschien wel een grensverleggende vliegreis. Ik ben benieuwd welke metafoor er dit keer aan de betoverende wolken hangt…

Kelsey (24)

Verhaal lezen