Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

86 verhalen gevonden voor jou

“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
“De slechte communicatie had enorme impact op mij.”
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 “De slechte communicatie had enorme impact op mij.”

Laatst aan de kersttafel met mijn nieuwe schoonfamilie werd ineens een vraag gesteld: “Wat zijn eigenlijk de eerste herinneringen uit jouw jeugd?” Dit zette mij aan het denken. Wat zijn eigenlijk mijn eerste herinneringen? Aangezien mijn ouders gescheiden zijn toen ik 4 jaar oud was, komt die gebeurtenis veel terug in mijn eerste herinneringen. De twee herinneringen die meteen opkomen, liggen iets meer dan 2 jaar uit elkaar en hebben alles te maken met deze scheiding en de communicatie tussen mijn ouders.

Mijn eerste herinnering.

Ik was 5 jaar oud. Mijn zusje en ik woonden met mijn moeder korte tijd in haar nieuwe huis. Dat was zo’n twee straten bij mijn vader en ons oude huis vandaan. Ondanks dat uit elkaar gaan nooit leuk is, was de communicatie in die tijd tussen mijn ouders nog fatsoenlijk. Eigenlijk zelfs goed.

Een nieuw huis brengt altijd veel nieuwe spullen met zich mee. Mijn zusje en ik zaten op ‘gym’ (oftewel: turnen). We waren daar enorm fan van de rekstok. Bij mijn vader thuis stond deze altijd al in de tuin en daar hadden we veel plezier van. Om dit ook bij mijn moeders huis mogelijk te maken, kwam mijn vader op een weekenddag bij mijn moeder thuis. Ik herinner mij een fijne, zonnige dag, waarbij mijn ouders gezellig met elkaar omgingen en wij uiteindelijk ook een fijne speelplek bij mijn moeder in de achtertuin hadden.

De tweede herinnering.

Ik was 7 jaar oud en in de tussentijd was er iets belangrijks gebeurd. Mijn moeder was een nieuwe man tegengekomen, mijn huidige bonusvader. Hij woonde 60 kilometer verderop. En wij dus inmiddels ook. Daardoor is er veel veranderd. Niet alleen woonde ik in een ander huis, in een andere stad, ik zat ook op een andere school en de verdeling wanneer wij bij papa en wanneer wij bij mama waren veranderde. Ook veranderde de communicatie en de band tussen mijn ouders.

Ineens was de communicatie slecht. De enige communicatie die er nog was, vond plaats via mail, advocaten of aan de deur bij het ophalen of wegbrengen. Want voor ieder wisselmoment werden we weggebracht of opgehaald door een van onze ouders. Zo ook een wisselmoment in december. Wij werden door mijn moeder opgehaald bij mijn vader. Ik weet niet meer wat de oorzaak was, maar wat mij nog goed bijstaat is dat er een ruzie ontstond. Een vrij heftige ruzie waarbij er geschreeuwd werd. Wat er gaande was, of wie er begon: ik weet het niet meer. Maar het resulteerde voor mij in een enorm angstig gevoel. Terwijl gedreigd werd de politie erbij te halen door een van hen, liep de ander boos weg. Deze ruzie en dit gevoel kenmerkten voor mij de periode die volgde met advocaten, mediators en wij kinderen als tussenpersonen.

Inmiddels zijn we 16 jaar verder en is er veel veranderd

De communicatie is nu weer goed en ze kunnen gelukkig samen aanwezig zijn op voor ons belangrijke momenten, zonder spanning. Toch heeft de periode van slechte communicatie tussen mijn ouders een enorme impact gehad op mij.

Ervaar jij nu zelf ook zo’n periode, of heb je nog last van slechte communicatie tussen je ouders dat eerder heeft plaatsgevonden? Weet dat je je altijd kan aanmelden voor een Online-Buddy bij Villa Pinedo - een jongere die ook gescheiden ouders heeft - die jou een luisterend oor kan bieden en die begrijpt waar je het over hebt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Maite over 'het allesbeslissende gesprek'
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Maite over 'het allesbeslissende gesprek'

“Shit!“ Dat was het eerste woord wat bij mij opkwam toen mij verteld werd dat mijn ouders gingen scheiden.

Toen mijn ouders mij vertelden dat ze gingen scheiden, was ik 12 jaar. In die tijd turnde ik veel. Op een maandagavond kwam ik vermoeid thuis van een turntraining. Het was een uur of 19:30. Mijn gezin (mijn ouders en mijn jongere zusje) had al eerder op de avond gegeten. Ik at op maandagavond altijd na afloop van mijn training, in mijn eentje. Deze keer mocht ik voor de tv eten. De rest van het gezin zat bij mij op de bank.

Mijn vader was degene die de eerste stap zette om het gesprek te beginnen. Hij begon met de woorden: “Dames, wij moeten jullie wat vertellen.” Na het horen van deze woorden wist ik al dat het foute boel was. Wij hadden thuis bijna nooit zulke serieuze gesprekken. Als we wel een keer een serieus gesprek hadden, dan was er ook echt wat aan de hand. Hij vervolgde zijn zin: “Je moeder en ik hebben de keuze gemaakt om uit elkaar te gaan.” Op dit moment knapte er iets in mij. Ik heb niet meer gehoord wat mijn vader nog meer heeft gezegd. Ik heb mijn bestek boos op tafel gesmeten en ben huilend naar boven toe gerend. Ik heb mezelf opgesloten in de badkamer, omdat ik wist dat daar niemand bij me kon komen.

Mijn hoofd was een overvloed vol met allemaal gedachten. Wat gaat er nu gebeuren? Hoe zal mijn toekomst eruit gaan zien? Waarom komt het dat papa en mama uit elkaar gaan? Komt dit misschien zelfs wel door mij? Zijn mijn ouders verliefd op iemand anders? Als ik hier nu op terug kijk, snap ik deze gedachten heel goed. Mijn beste vriendin had ook gescheiden ouders en ik heb haar hele leven zien veranderen hierdoor. Zelf was ik er denk ik gewoon bang voor dat hetzelfde ook bij mij zou gebeuren. Ik wilde niet dat mijn leven zou veranderen.

Omdat ik halverwege de mededeling van mijn vader naar boven ben gerend, was er voor mij heel veel onduidelijkheid. Mijn hoofd stond volgeschreven met vraagtekens: hoe nu verder? Gelukkig was mijn moeder al snel achter mij aan gekomen naar boven. Ik weigerde om haar binnen te laten. Uiteindelijk begon ze vanaf de overloop op mij in te praten. Hierdoor heb ik haar na een tijdje binnengelaten in de badkamer. Gelijk trok mijn moeder me in een warme knuffel. Een knuffel die me op dit moment ook een fijn gevoel gaf, want ik voelde me erg alleen. Daarna ging ze op de rand van het bad zitten en vertelde ze het verhaal.

Een tijd daarvoor had mijn vader bij mijn moeder aangegeven dat hij niet meer verliefd op haar was. Hij gaf toe dat hij graag van mijn moeder wilde scheiden. Voor mijn moeder was dit lastig om te horen. Ze was namelijk nog wel verliefd op papa. Ze vertelde aan mij dat papa zijn keuze vast stond en dat hij deze keuze zelf had gemaakt. Hoe graag mijn moeder ook nog samen wilde zijn met papa, ze kon hem hier niet toe dwingen.

Hierbij kreeg ik ook te horen dat mama en papa vanaf die week apart van elkaar, in aparte kamers zouden slapen. Mama vertelde verder. “Papa en ik gaan allebei op zoek naar een ander huis, omdat dit huis te groot en te duur is voor 1 volwassene met kinderen. Het zal nog wel even duren voordat we allebei een nieuw huis hebben, omdat het op dit moment lastig is om een huis te vinden.” Dit vond ik fijn om te horen. Dat kalmeerde mij. Mijn zusje en ik hadden dus rustig de tijd om te wennen aan het idee dat onze ouders gingen scheiden.

Als ik nu terugkijk op deze periode ben ik blij dat het zo is gegaan. Ik kan inzien dat het voor mijn zusje en mij beter is dat mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Er zijn minder ruzies thuis en ik heb leren inzien dat mijn ouders gelukkiger zijn zonder elkaar. Ik gun het mijn ouders dat ze gelukkig zijn. Als dat niet met elkaar is, dan moeten mijn zusje en ik dat maar leren accepteren.

Het komt goed!

Verhaal lezen
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
FamilieGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 "Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"

Als klein meisje was kerst voor mij de leukste tijd van het jaar. De versierde kerstboom, bergen cadeautjes, vrolijke kerstliedjes en het heerlijke eten… Maar rond mijn 9e veranderde alles toen mijn ouders uit elkaar gingen. Plotseling voelden de feestdagen anders aan.

De leegte van een gebroken gezin

Met mijn vader heb ik geen contact meer en door de scheiding van mijn ouders viel ook de rest van het gezin uit elkaar. Mijn broer, zus, moeder en ik leefden ieder hun eigen leven. Toen ik in mijn puberteit kwam, werd kerst minder leuk. Ik zag andere mensen vrolijk kerst vieren, maar bij ons was het niet meer compleet. Mijn zus ontbrak bij de kerstdiners en soms sloegen we zelfs kerst over. Dat voelde best verdrietig, zeker als je op social media ziet hoe iedereen samen is.

Toen bedacht ik me: hoe kan ik mijn familie weer bij elkaar brengen? Geen idee… Ik kon geen oplossing bedenken. Eigenlijk dacht ik ook dat mijn familie er niet meer op zat te wachten om kerst samen te vieren. Ik besloot te gaan werken in de horeca. Slim idee? Geen idee… Want eigenlijk voelde ik me juist eenzamer. Ik kwam oog in oog te staan met het warme kerstgevoel bij andere mensen en collega’s die een dag vrij waren om samen met hun familie te zijn.

Ondanks mijn eenzaamheid zette ik mijn vrolijkste lach op. Durven zeggen dat ik alleen was met kerst deed ik niet, tot ik mijn verhaal deelde met twee liefdevolle mensen. Zij nodigden mij uit om kerst met hen te vieren. Zo zat ik opeens met kerst aan tafel bij een familie. Een bijzonder moment. Maar genoot ik optimaal? Helaas niet. Het bleef dubbel voelen, maar ik was enorm dankbaar. Want ik had weer mogen ervaren hoe het samenzijn voelt.

Van eenzaamheid naar bonusfamilies

Het jaar erop voelde ik niet meer de negatieve energie van kerst omdat ik me realiseerde dat ik niet alleen hoefde te zijn. Ik schoof aan bij andere families. Mijn grootste angst om alleen zijn met kerst, was eindelijk opgelost. Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Mijn broer en zus organiseerden kerst voor onze familie. Dit had ik nooit zien aankomen. Eerlijk gezegd vond ik het best spannend, maar vooral heel erg leuk! Ik was nog nooit zo blij geweest. Eindelijk was iedereen bij elkaar. Mijn kerst was weer compleet.

Dankbaarheid

De hele situatie, mijn acties en het resultaat dat ik nu kerst vier met zowel mijn eigen familie als bonusfamilies, hebben me geleerd dat kerst draait om de warmte van mensen onder elkaar. Het heeft me bewust gemaakt van mijn behoefte aan verbondenheid. Mijn dankbaarheid groeide voor de mensen die aan mij dachten en voor de mogelijkheid om samen te zijn.

Dit jaar wordt denk ik nu al de beste kerst ooit na de scheiding van mijn ouders. Ik heb veel appjes gehad van mensen die aan mij hebben gedacht en vroegen wat ik ga doen met kerst. Dat mensen aan mij denken en mij berichten is voor mij het allermooiste wat er is.

Het allerleukste en mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen? Gewoon samen zijn!

Mijn boodschap voor kerst aan alle kinderen met gescheiden ouders

Aan alle kinderen met gescheiden ouders die mijn verhaal lezen, blijf praten en deel je gevoelens. Wees eerlijk over je wensen en weet dat het nooit aan jou ligt dat je je eenzaam kunt voelen. Ooit op een dag komt het goed. Blijf hoop houden in iets wat voor jou belangrijk is.

Mijn boodschap voor kerst aan alle volwassenen

In deze kersttijd koester ik de herinnering aan de twee bijzondere mensen die mijn eenzaamheid doorbraken. Hun vriendelijkheid opende de deur naar warmte en hoop en dat inspireert mij. Hopelijk kunnen we er met elkaar voor zorgen dat niemand alleen hoeft te zijn met kerst.

Mijn kerstwens

Laten we, als we iemand zien die dit nodig heeft, de deur voor de ander openzetten en verwelkomen met heerlijk eten en een warm kerstgevoel. Dat we allemaal de kracht van vriendelijkheid begrijpen en de magie van open deuren delen

Een vrolijke en liefdevolle kerst toegewenst, met dat we echt aan elkaar denken en dat ook delen! Je hoeft ’t niet alleen te doen.

Verhaal lezen
"Het nieuwe huwelijk bracht een achtbaan aan emoties"
"Het nieuwe huwelijk bracht een achtbaan aan emoties"
StiefoudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 "Het nieuwe huwelijk bracht een achtbaan aan emoties"

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 17 jaar oud was. Dat was geen verrassing voor mij. Toch belandde ik voor mijn gevoel in een achtbaan. Een onderdeel daarvan was het samengestelde gezin bij mijn vader.

Een nieuwe vriendin

Een half jaar nadat mijn ouders deelde dat zij gingen scheiden, merkte ik aan mijn vader dat hij zich anders gedroeg dan daarvoor. Na even gekletst te hebben, kwam ik erachter dat hij een nieuwe vriendin had. Ik was super blij! Het liefst wilde ik haar meteen ontmoeten en alles over haar weten.

Trouwen

Al snel bleek dat de liefde tussen mijn vader en mijn bonusmoeder heel groot was. Mijn vader bleef daarentegen wel benoemen dat hij nooit meer wilde trouwen. Tot een aantal weken geleden. Hij vertelde mij aan de telefoon dat hij mijn bonusmoeder ten huwelijk wilde vragen. Ik was blij, maar ook ontzettend verbaasd. Want ook al gun ik hen al het geluk van de wereld, ik begreep niet waarom hij nu toch wilde trouwen. Hij legde mij uit dat hij ontzettend gelukkig is met haar en hij graag een leven samen met haar voortzet, waarin alles op een goede manier is geregeld. Hierdoor keerde de rust al snel terug en ik keek uit naar het moment van het huwelijksaanzoek.

Een paar dagen later was het zover: het huwelijksaanzoek. Ik was er niet bij, maar ik wist wel waar en wanneer het plaats zou vinden. Ik wachtte rustig op een appje, dat een uur eerder bleek te komen dan ik had verwacht. Ik opende het filmpje waarin ik zag dat mijn vader mijn bonusmoeder ten huwelijk vroeg, en zij ‘ja’ antwoordde. Waar ik op het begin had verwacht dat ik alleen maar blijdschap zou voelen, kon ik op dat moment alleen maar huilen. Ik snapte niet hoe dat kwam. Ik was toch zo blij?

Duidelijkheid

Later heb ik hier met mijn vader over gebeld. Ik merkte dat ik vooral veel behoefte had aan duidelijkheid over wat het huwelijk voor ons ging betekenen. Hij vertelde dat hij samen zou gaan wonen met mijn bonusmoeder en dat dat de grootste verandering voor ons zou zijn. Ik vond het fijn dat hij dit zo duidelijk uitlegde. Ik heb daarna ook met wat vriendinnen gebeld om erover te praten. Zij benoemde dat mijn gevoel helemaal niet gek was en dat het ook een grote verandering is. Dat zorgde bij mij voor veel rust.

Op dit moment ben ik stapje voor stapje aan het voorbereiden op het huwelijk. Zo vertel ik aan mijn vader wat ik nodig heb en andersom geeft hij updates over het huwelijk. Dit werkt voor mij heel goed, omdat ik op deze manier het gevoel heb dat wij elkaar echt begrijpen. Ik heb veel zin in de bruiloft, maar accepteer het ook als het even wat lastiger is. Zo’n grote verandering is natuurlijk ook niet niks en alle gevoelens die je daarbij voelt zijn helemaal oké.

Geef jezelf tijd om te wennen

Al met al kijk ik erg uit naar het huwelijk en gun ik mijn vader en bonusmoeder al het moois van de wereld. Het maakt mij blij om te zien dat mijn vader zo gelukkig is. Ik weet dat het ook oké is dat ik mij er af en toe wat minder fijn bij voel. Dat mag er ook zijn. En als dat er is, heb ik een paar hele lieve mensen om mij heen die er voor mij kunnen zijn.

Ik hoop, dat als je dit leest, je jezelf de tijd geeft om te wennen aan de nieuwe situatie met een samengesteld gezin. Alle gevoelens en gedachten mogen er zijn en iedereen gaat er anders mee om. Gun jezelf de ruimte om met je ouder(s) te bespreken hoe jij je erbij voelt en verzamel fijne mensen om je heen die er voor je kunnen zijn. Als je dat laatste lastig vindt, kun je altijd een buddy aanvragen bij Villa Pinedo. Wij zijn er voor jou!

Verhaal lezen
4 tips bij PESTEN
4 tips bij PESTEN
Gedachten en gevoelensWat de f@#ck?!

📖 4 tips bij PESTEN

Als kind vond ik leren altijd heel leuk en ging ik graag naar school. School voelde namelijk fijner dan thuis. Toch was het vaak ook niet leuk op school. Hoe fijn ik de schoolstructuur en de lessen ook vond, er was altijd iets wat moeizamer ging: het omgaan met mijn klasgenoten. Zolang ik me kan herinneren werd ik heel erg buitengesloten door mijn medeleerlingen. Er was namelijk een groepje meiden die de hele klas tegen mij op zette. Ik had op die momenten geen idee wat ik moest doen en voelde me vaak heel alleen. Als ik terugkijk heb ik wel wat nieuwe dingen geleerd. Ik deel graag mijn tips bij pesten met je.

Probeer om je heen te kijken of er mensen zijn die je (enigszins) vertrouwt. Dit kunnen bijvoorbeeld vrienden, ouders, familieleden of leraren zijn. Ik vond het toentertijd moeilijk om iemand te vinden; ik had vaak geen (echte) vrienden en ik merkte dat mijn ouders emotioneel niet echt beschikbaar waren. Als ik nu terugkijk waren er wel een aantal volwassenen waar ik me oké genoeg bij had gevoeld om mijn verhaal bij kwijt te kunnen. Dit was dan bijvoorbeeld een kennis van mijn ouders geweest of mijn lerares op de basisschool in groep zes.

Als je je eenzaam voelt omdat je je niet gesteund voelt door vrienden of familie, of omdat je niet met je ouders hierover kunt praten, zoek dan eens online forums of sociale media-groepen voor jongeren met gescheiden ouders. Zoals Villa Pinedo. Bij ons kun je ervaringen delen, advies krijgen en steun vinden van mensen die soortgelijke situaties doormaken.

Doe iets wat je leuk vindt en ontwikkel zelfvertrouwen. Ontdek je sterke punten en interesses, en investeer tijd in activiteiten waar je goed in bent. Dit kan je helpen om meer zelfvertrouwen te krijgen en sterker in je schoenen te staan.

Ken je rechten: iedereen heeft recht op een veilige omgeving. Als het pesten ernstig is en je omgeving niet fijn en juist reageert, weet dan dat je het recht hebt om je stem te laten horen en dat er stappen kunnen worden ondernomen om je te beschermen.

Het is belangrijk om te onthouden dat pesten nooit jouw schuld is en dat er steun & hulp beschikbaar is. Je hoeft niet alleen met deze situatie om te gaan en er zijn veel mensen en bronnen die je kunnen steunen tijdens deze moeilijke periode. Check ook eens de Kindertelefoon als je hulp nodig hebt bij pesten.

Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat het beter wordt. Als iemand mij dit vroeger had verteld, had ik diegene waarschijnlijk niet geloofd. Mijn ervaring met pesters heeft me beschadigd, maar ik ben in de loop van de jaren steeds meer mensen om me heen gaan verzamelen die mij leuk vinden als persoon. Daardoor heb ik nu weer meer vertrouwen in vriendschappen en voel ik me minder alleen. Het kost helaas tijd om dat vertrouwen te winnen en herstelervaringen op te doen.

Verhaal lezen
“Toen ik ziek was kreeg ik de aandacht die ik zo miste.”
“Toen ik ziek was kreeg ik de aandacht die ik zo miste.”
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 “Toen ik ziek was kreeg ik de aandacht die ik zo miste.”

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 4 jaar was, inmiddels al bijna 18 jaar geleden. Sinds een paar jaar weet ik pas hoeveel de scheiding met mij heeft gedaan of eigenlijk nog steeds doet. Dat is niet gek, want zo’n lastige gebeurtenis kan gewoon veel invloed hebben.

Ruzie

Wat ik me vooral kan herinneren van de tijd dat mijn ouders uit elkaar gingen, is dat ik me heel erg alleen en als ‘te veel’ heb gevoeld. Voor mijn gevoel was er in mijn situatie vooral veel ruzie en meningsverschillen over van alles. Over bijvoorbeeld geld, maar ook over dingen die over mijn broer en mij gingen: welke dagen zijn we bij papa en welke bij mama? Bij wie gaan we wonen? Mogen we wel naar het kinderfeestje bij papa in de buurt als we bij mama zijn? Grotendeels overlegden mijn ouders dit niet met elkaar als ze elkaar spraken. Mijn moeder wilde mijn vader niet zien, dus dit werd schriftelijk of via ons als kinderen besproken.

Ziek

Dit heeft zich voor mijn gevoel mijn hele kindertijd afgespeeld. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik dat begon te merken en er last van kreeg. Ik begon steeds meer mijn eigen wil en gedachten hierover te krijgen. Ik was erg gevoelig voor de spanningen tussen mijn ouders. Het voelde niet fijn om te weten dat de ruzies tussen papa en mama ook over mij gingen. Ik dacht dat het mijn schuld was. Ook voelde ik me vaak niet gezien en gehoord.

Ik was een stil, gevoelig meisje dat haar ouders niet tot last wilde zijn met haar gevoelens. Mijn ouders hadden het namelijk al druk en moeilijk genoeg. Ik wilde ze ook niet pijn doen met dingen die ik zelf wilde; bijvoorbeeld alleen om het weekend bij mama zijn. Hierdoor had nooit iemand door hoe verdrietig ik eigenlijk was. En hoe angstig ik was om mijn moeder of vader verdriet te doen met mijn eigen keuzes. Ik voelde mij ook verantwoordelijk voor alles wat er gebeurde. Doordat niemand vroeg naar mijn gevoelens en gedachten, dacht ik dat dat niet belangrijk was en er niet mocht zijn. Waardoor ik mezelf ‘onzichtbaar’ wilde en ging maken.

Als kind ben ik veel ziek geweest. Achteraf is dit vaak een uiting geweest van stress en opgekropte emoties die ik thuis niet liet zien en waar geen aandacht voor was. Ergens vond ik het ziek zijn fijn. Op deze manier kon ik toch ‘verdriet’ laten zien en kreeg ik wel de aandacht die ik zo erg miste.

Therapie

In therapie is naar voren gekomen dat de scheiding een grote invloed heeft gehad op hoe ik nu als bijna 22-jarige meid ben. Nog altijd ben ik iemand die het moeilijk vindt een eigen mening te geven, om voor zichzelf op te komen en om emoties te voelen en te laten zien. Ik voel me vaak schuldig en tot last wanneer ik een van deze dingen wel doe. Ik probeer nog altijd zo min mogelijk aandacht te vragen en iemand ‘tot last’ te zijn.

Ik praat nu nog gemiddeld twee keer per week met hulpverlening en ik woon op een plek waar regelmatig begeleiding aanwezig is. Door geregeld ‘aandacht’ te krijgen voor alles wat er in mij omgaat, lukt het mij steeds beter mezelf te laten zien en zelfs om mezelf af en toe het meer waard te vinden. Ik heb nu steeds vaker het gevoel dat ik niet alleen ben en dat ik me gezien en gehoord voel en dat vind ik erg fijn.

Onthoud dat het normaal is wanneer je de scheiding van je ouders moeilijk vindt en je je hierbij bijvoorbeeld eenzaam, verantwoordelijk en/of tot last kan voelen. Maar jij bent nooit schuldig hieraan! Je verdient het om aandacht te krijgen van onder andere je ouders, voor wat jij voelt, denkt, nodig hebt en wil. Hiermee ben je niemand tot last! En het is dus ook niet gek of raar dat jij op andere manieren deze aandacht probeert te vragen van je ouders als jij je niet gehoord voelt. Maar ik heb geleerd dat het juist fijn is om met iemand te praten die mijn gevoel erkent en steunt. Dat gun ik jou ook! Als praten met je ouders lastig is, kan dit bijvoorbeeld ook met een docent of een goede tante.

Bij Villa Pinedo kan dit ook; je kunt chatten met een buddy, een jongere die zelf ook gescheiden ouders heeft en er voor jou is.

Verhaal lezen
Column #3: Sascha's ervaring als vrijwilliger bij Villa Pinedo
Column #3: Sascha's ervaring als vrijwilliger bij Villa Pinedo
Gedachten en gevoelensSteun

📖 Column #3: Sascha's ervaring als vrijwilliger bij Villa Pinedo

Vandaag komt alweer mijn derde en tevens laatste column online. In de eerste column heb ik geschreven over mijn eigen ervaring met gescheiden ouders. De tweede column gaat over mijn werkzaamheden bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en hoe mijn week er ongeveer uit ziet. In deze column wil ik jullie graag meer vertellen over Stichting Villa Pinedo en het vrijwilligerswerk dat ik daar heb gedaan als Online Buddy.

Vanuit mijn stage bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding in 2020, ben ik in contact gekomen met Villa Pinedo. Ik las op hun website dat je je kon aanmelden als vrijwilliger om zo met kinderen van gescheiden ouders te kunnen chatten. Dit leek mij heel mooi, omdat ik zelf ook ervaringsdeskundige ben op dit gebied. Ik wilde graag andere kinderen helpen door een luisterend oor te bieden en handvatten aan te reiken over leven met gescheiden ouders. Iedereen die bij Villa Pinedo start als vrijwilliger volgt een verplichte basistraining. Tijdens deze training leer je hoe je eigen ervaringen in kunt zetten, zodat je er anderen mee kunt steunen. Na deze training wordt je gekoppeld aan een kind met soortgelijke ervaringen. Zo was dit bij mij het stuk rondom stiefouders, het missen van de andere ouder en het loyaliteitsconflict. Dit maakte dat ik goed kon aansluiten bij de belevingswereld van deze kinderen, omdat ik wist hoe het voelde.

Het mooie aan Villa Pinedo vind ik dat zij er voor alle kinderen zijn die een scheiding van hun ouders meemaken. Iedereen mag er zijn en het doel is dat kinderen zo min mogelijk last hebben van de scheiding. Dat ze gewoon zichzelf kunnen zijn en dat er echt naar ze wordt geluisterd. Kinderen zijn immers echte ervaringsdeskundigen, omdat zij weten hoe het is om met gescheiden ouders te moeten leven.

Zo heb ik met meerdere kinderen gekletst via de Villa Pinedo Buddy-app. Ik heb vooral gemerkt dat ze behoefte hadden aan een luisterend oor en iemand die er voor ze is, zonder oordeel. Het erkennen in hun gevoel hielp hierbij enorm. Ze voelen dat ze er niet alleen voor staan. Sommige kinderen willen elke dag chatten en anderen sturen eens in de zoveel tijd een berichtje. Dit is allemaal goed, zolang zij er baat bij hebben.

Inmiddels werk ik niet meer als vrijwilliger, maar hebben het Kenniscentrum Kind en Scheiding en Villa Pinedo wel een mooie samenwerking met elkaar. Zo hebben we korte lijntjes met elkaar, maar geven we ook gezamenlijk bijeenkomsten, zoals de face-to-face workshop waar ouders een ervaringsverhaal horen van de jongeren van Villa Pinedo. Afgelopen 5 september was er ook een symposium georganiseerd door het Kenniscentrum Kind en Scheiding waar Villa Pinedo ook is uitgenodigd om in samenwerking een workshop aan te bieden.

Naar mijn mening is het heel belangrijk dat deze samenwerking er is, omdat we samen ouders en kinderen in een scheidingssituatie kunnen ondersteunen en zorg kunnen dragen voor het vroegtijdig inzetten van hulp.

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
5 tips om te praten over de scheiding van je ouders
5 tips om te praten over de scheiding van je ouders
Gedachten en gevoelensSteun

📖 5 tips om te praten over de scheiding van je ouders

Praten over de scheiding van je ouders kan mega lastig zijn. En toch is het heel fijn om je gevoelens met iemand te delen. Het lucht echt op! 

Ten eerste: jouw gevoelens mogen er zijn. Je hoeft je niet te schamen voor wat je voelt. Accepteer dat je gevoelens er zijn en stop ze niet weg. Vroeg of laat komen ze er toch wel uit en dan barst de bom. 💣

Schrijf je gevoelens en gedachten op als je het moeilijk vindt om te vertellen. Hierdoor blijven de gedachten niet door je hoofd gaan. Wanneer je er behoefte aan hebt kan je ook een bepaalde bladzijde laten lezen door iemand die je vertrouwt, zoals een vriend of een familielid. 

Misschien weet je ook even niet zo goed wat je voelt. Of vind je het moeilijk om er woorden aan te geven. Dat is heel logisch! Soms kan het helpen om je gedachten te tekenen. 

Zoek iemand in je omgeving die je helemaal vertrouwt en waar jij jezelf kan zijn. Denk aan een familielid, goede kennis, vriend of vriendin. Misschien is er op school een docent of mentor waar jij je fijn bij voelt.

Een Online-Buddy van Villa Pinedo is een jongere met gescheiden ouders. Een Buddy luistert naar jou en is er voor je. Hij of zij kan je tips geven om te praten over de scheiding van je ouders met iemand in je omgeving!

Wat helpt jou om te praten over leven met gescheiden ouders? Laat het weten in de comments! #jehoefthetnietalleentedoen

Verhaal lezen
Back to school: wat heeft een leerling nodig?
Back to school: wat heeft een leerling nodig?
Gedachten en gevoelensOp school

📖 Back to school: wat heeft een leerling nodig?

Ik was 9 jaar oud en ik zat in groep 5. Mijn ouders hadden mijn broers en mij onlangs verteld dat zij uit elkaar gingen en dat nieuws was nog lang niet verwerkt in mijn koppie. Ik probeerde mee te doen met de les. Maar zodra we voor onszelf mochten gaan werken en ik me niet meer kon vasthouden aan de afleiding van de lesstof, werd de chaos in mijn hoofd me te veel. Ik moest huilen. Een klasgenootje zag me huilen en vroeg me of ik wilde dat de juf even naar me toe kwam. Samen met de juf liep ik naar de gang, om daar even mijn verdriet te kunnen delen. Ik liet haar weten dat ik zo in de war was en verdriet had, omdat mijn ouders uit elkaar gingen. De juf probeerde me te troosten. “In ieder geval is er nu niet meer telkens ruzie thuis”, zei ze. Maar er was helemaal geen ruzie thuis, of in ieder geval niet voor zover ik wist. Dat vertelde ik haar. “Maar waarom gaan ze dan uit elkaar?” Ik wist het ook niet.

Niet begrepen worden én zelf dingen niet begrijpen, hebben me altijd al gefrustreerd. In deze situatie kwamen beide vormen van onbegrip samen, hoewel ik dat als 9-jarige waarschijnlijk niet zo bewust had geweten. Het gebrek aan controle over wat er stond te gebeuren en hoe mijn leven ging veranderen, maakte me angstig. Niet begrijpen wat er aan de hand was, maar wel doorhebben dat het nieuws een verscheurende impact zou hebben, maakte dit nog erger. Ieder kind is anders, net als iedere scheiding. Maar het gebrek aan controle over de situatie en niet begrijpen waarom papa en mama nou eigenlijk uit elkaar gaan, lijkt voor veel kinderen met gescheiden ouders erg lastig te zijn. Wat had mijn juf kunnen doen om mij hierin te kunnen steunen?

Tips voor leraren om leerlingen te troosten/steunen/helpen:

Luister naar de leerling. Laat de leerling praten en bied vooral een luisterend oor. Probeer te luisteren, zonder dingen zelf in te vullen.

Iedere scheiding is anders. Niet alle scheidende ouders maken ruzie en niet alle kinderen zijn er getuige van als er wél ruzies zijn. De complexe zaken die tussen ouders plaatsvinden, worden (gelukkig!) niet altijd door kinderen bewust ervaren.

Ieder kind is anders. Wat de ene leerling nodig heeft, kan voor een andere leerling minder helpend zijn. Onthoud daarom goed de eerste tip hierboven en luister vooral.

Vraag de leerling wat hij/zij/hen nodig heeft. Voor de ene leerling kan dat een knuffel zijn, voor de andere een dieper gesprek. Of misschien even een rondje rennen, of een frisse neus halen. Weet de leerling het zelf ook niet? Stel dan iets laagdrempeligs voor.

Laat de leerling weten dat je er als leraar en als school voor de leerling bent. Zoals: “Hoe je thuissituatie ook zal veranderen, op school proberen we het zo fijn en veilig mogelijk voor je te houden.”

Villa Pinedo heeft samen met jongeren verschillende open brieven geschreven, de open brief ‘Aan alle leraren en leraressen' vind je hier.

Verhaal lezen