Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

86 verhalen gevonden voor jou

Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige
Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige
Gedachten en gevoelensSteun

📖 Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige

Vorige maand kwam de eerste column over mijn eigen ervaring met gescheiden ouders online. Ik vind het mooi om te zien dat mijn column goed is ontvangen en dat mensen mijn verhaal als helpend ervaren. In deze column vertel ik jullie over mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding als maatschappelijk deskundige. Bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding kun je terecht voor verschillende vormen van ondersteuning. Denk aan een laagdrempelig telefonisch advies, het bezoeken van een gratis spreekuur of het volgen van een training.

Iets doen met de scheiding

Tijdens mijn opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening, merkte ik al dat ik iets wilde doen op het gebied van scheidingen, mede door mijn eigen ervaringen. Na wat research op internet kwam ik terecht bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Wat was ik blij dat ik hier mijn afstudeerstage- en onderzoek mocht doen. Ik heb onderzoek gedaan naar de wijze waarop ouders gemotiveerd kunnen worden in het naleven van de omgangsregeling, zodat het belang van het kind centraal staat. Na het positief afronden van mijn studie kon mijn carrière beginnen en inmiddels werk ik alweer drie jaar bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding.

In deze column neem ik jullie mee in mijn week bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en de werkzaamheden die daarbij komen kijken. Op de maandagochtenden en vrijdagochtenden begin ik de dag vaak met het verzorgen van een spreekuur, op wisselende plekken in en rond Den Haag. Bij deze spreekuren is er ook een mediator, advocaat, kinderpsycholoog, Kindbehartiger of emotietherapeut aanwezig. Ouders, het netwerk van het gezin en/of de professionals kunnen tijdens dit half uur durende spreekuur vrijblijvend advies vragen rondom hun situatie. Dit kunnen vragen zijn als: hoe vertel ik de kinderen dat we gaan scheiden? Welke juridische stappen kan ik nog ondernemen? Welke tips zijn er om mijn kinderen te ondersteunen? Is mediation passend voor ons?

Trainingen geven

Naast het spreekuur geef ik meerdere keren per week de kindtrainingen: de Stoere Schildpadden en de Dappere Dino’s. De trainingen Stoere Schildpadden (4-6 jaar) en Dappere Dino’s (6-8 jaar) creëren een ondersteunende groepsomgeving waarin kinderen - onder begeleiding van speciaal opgeleide trainers -leren omgaan met problemen en emoties rond de scheiding van hun ouders. Als ik kijk naar hoe de kinderen de training starten en na 12 bijeenkomsten eindigen, zie en hoor ik echt een verschil. Veel kinderen zitten beter in hun vel en durven meer te praten over hun gevoel. Als dit er vroeger ook was geweest, weet ik zeker dat ik hier ook veel baat bij zou hebben gehad. Je wordt erkend en je hoort van andere kinderen dat je niet de enige bent met gescheiden ouders.

Verder geef ik ook regelmatig ScheidingsATLAS aan ouders. Dit is een preventieve training van twee bijeenkomsten van drie uur, die ik samen met een collega geef. Deze training is vooral gericht op het ondersteunen van ouders na een scheiding, maar we geven de ouders ook tips over hoe zij hun kinderen kunnen ondersteunen. Ouders krijgen daarnaast ook handvatten over de communicatie met de andere ouder en we nemen ze mee in het rouw- en verliesproces dat bij een scheiding komt kijken.

Het is ontzettend mooi en dankbaar werk, waarbij ik hoop nog lang ouders en kinderen te mogen helpen in hun proces. Elk zaadje dat kan worden geplant, is er een. Scheidingen kunnen we niet voorkomen, maar door preventief hulp in te zetten, kunnen veel problemen worden voorkomen. Het volgen van deze trainingen gun ik elke ouder en elk kind, zodat ze zich gehoord voelen en handvatten meekrijgen, waardoor hun draagkracht weer groter mag worden dan hun draaglast.

Ben je benieuwd naar wat we nog meer doen? Neem dan vooral een kijkje op de website van het Kenniscentrum Kind en Scheiding!

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Schrijf je eigen brief
Schrijf je eigen brief
Gedachten en gevoelens

📖 Schrijf je eigen brief

Hey jij! Wat stoer dat jij een brief wil gaan schrijven. Een brief kan je helpen om jouw gevoelens of gedachten op een andere manier met iemand te delen. Want soms zou je graag iets tegen iemand zeggen, maar vind je het spannend om dit te doen. Dan kan het opschrijven van wat je wil zeggen heel fijn zijn. Je hebt dan namelijk alle tijd om daar rustig over na te denken.

En heb je een brief geschreven? Dan kan je daarna helemaal zelf beslissen wat je met de brief doet. Je kan de brief gelijk versturen. Maar misschien vind je het alleen al heel fijn om je gedachten op papier te zetten. Het kan ook fijn zijn om de brief erbij te pakken tijdens een gesprek. Je kan de brief ook bewaren voor een ander moment, weggooien of in stukjes scheuren. Wat je ook kiest, dat is helemaal aan jou.

Om je op weg te helpen met het schrijven, geven wij je wat tips. Wij hebben zelf ook weleens een brief aan iemand geschreven, bijvoorbeeld aan één van onze ouders, en weten dat dit soms best lastig kan zijn. Want hoe begin je de brief? En wat schrijf je precies op? Onze 10 tips helpen je vast een beetje op weg!

Tips voor het schrijven van jouw brief:

Ten eerste, dit is JOUW brief. Er is dus geen goed of fout.

Vertel waarom je deze brief schrijft: wat wil je delen of bespreken? Dit kunnen angsten, zorgen of andere emoties zijn die je met de ander wilt delen.

Schrijf de brief vanuit jouw eigen gevoel, een voorbeeld is: “Ik voel me verdrietig als je weinig tijd met mij doorbrengt” of “Ik voel me eenzaam als jullie ruzie maken”. Soms helpt het om de zin met ‘ik’ te beginnen.

Geef voorbeelden! Beschrijf op welke momenten jij je zo voelt.

Alles wat je voelt is oké. Het is normaal om je een beetje zenuwachtig te voelen bij het delen van moeilijke gevoelens. Wees niet streng voor jezelf en als het even niet lukt, kan je er ook op een ander moment mee verdergaan.

Herschrijf de brief zo vaak als je wilt. De meeste dingen gaan niet in één keer goed. Neem de tijd om de brief een aantal keer door te lezen en aan te passen als je dat wil.

Verstuur de brief alleen als je er klaar voor bent en je dit zelf wil. Het is oké als je de brief toch niet deelt of als je er wat tijd voor neemt voordat je de brief met de ander deelt.

Inspiratie nodig? Je kan onze brieven hier lezen.

Wat wij hebben gemerkt tijdens het schrijven van een brief, is dat we soms al bezig kunnen zijn met hoe de ander gaat reageren op de brief. Probeer dat helemaal los te laten. Dit is namelijk jouw moment om te zeggen wat je écht voelt.

Je kan de brief afsluiten met een vraag aan de ander. Dit kan een vraag om steun zijn, maar je kan ook om hulp of een luisterend oor vragen. Soms kan alleen een beetje begrip van de ander ook al genoeg zijn. Geef je wensen hierin aan, dan weet de ander wat hij terug kan doen.

Wij wensen je heel veel succes met het schrijven van je brief. Wil je er nog even met iemand over kletsen of nog meer tips? Vraag dan hier een Online-Buddy aan.

Liefs van alle jongeren van Villa Pinedo -X-

Verhaal lezen
5 tips van kinderen over de zomervakantie
5 tips van kinderen over de zomervakantie
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

📖 5 tips van kinderen over de zomervakantie

DIT HEBBEN MIJN OUDERS ÉCHT GOED GEDAAN IN DE ZOMERVAKANTIE!

“Als ik papa of mama miste, mocht ik altijd even bellen of appen als ik dat fijn vond.”

“Ze vroegen mij allebei hoe ik de zomervakantie het liefst voor me zag. En als het kon, dan hielden ze daar gewoon rekening mee.”

“Toen ik met vakantie was met mama mocht ik gewoon aan haar vertellen dat ik papa miste. Ze luisterde dan naar me en vond me niet vervelend. We hebben samen een kaartje van mij naar papa gestuurd.”

“Ik deed op vakantie ook altijd wat leuks met mama. Gewoon even met z’n tweetjes, zonder haar nieuwe vriend. Dat vond ik wel heel fijn.”

“Op vakantie met het nieuwe gezin van papa was het soms gewoon helemaal niet leuk. Maar papa zei altijd dat dat niet erg is. Dat het erbij hoort, omdat we allemaal aan elkaar moeten wennen. Daardoor werd het veel minder erg.”

Wil je weten wat er in het hoofd en hart van kinderen omgaat? Check eens het Forum van Villa Pinedo. Kinderen met gescheiden ouders stellen hier al hun vragen, waar onze Online-Buddy’s vanuit hun eigen ervaring op reageren met hun tips en adviezen.

Verhaal lezen
Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie
Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie

Drie weken op vakantie met allebei mijn gescheiden ouders. “Super tof!” zeiden mijn vriendinnen. “Jij zit gewoon 6 weken in Kroatië”. En dat klopte. Natuurlijk was dat tof. Wie kon dat nou zeggen?

Wisselen in Kroatië

Toen mijn ouders naar hetzelfde land op vakantie wilden, werd er gelukkig aan ons gedacht. Want om nou van Nederland naar Kroatië te rijden, weer terug naar Nederland om vervolgens weer naar Kroatië te rijden, vonden ze toch een beetje gekkenwerk. We wisselden in Kroatië zelf. Voordat we met mama op vakantie konden, moest ik eerst mijn tas inpakken voor de laatste 3 weken van de vakantie. Die spullen namen papa en mijn stiefmoeder mee. Dat is nog eens ver vooruit denken en plannen. Maar daar was ik inmiddels wel goed in geworden. Toen de spullen bij mama ingepakt waren konden de eerste 3 weken van de vakantie beginnen. We hadden vaste belmomenten met de andere ouder, (erg stressvol met van die muntjes steeds tijd bijkopen) en als er WiFi was konden we een mailtje sturen.

Op de wisseldag hadden mijn zusje en ik onze spullen ingepakt. We hadden wat dingetjes verzameld die we mee wilden nemen naar de vakantie met papa. Er was een tijd afgesproken dat papa op de parkeerplaats van de camping (waar we met mama waren) zou staan om ons mee te nemen naar de volgende camping. Het was zo rond etenstijd en mijn moeder wilde de vakantie feestelijk afsluiten met een pizza bij het restaurantje. Je raadt het misschien al: tijd tekort. Papa stond op de parkeerplaats. Hij had uren rijden achter de rug en wilde gewoon snel naar de camping. Ik kreeg een sms’je dat ze er waren. Ik probeerde natuurlijk haast te maken, maar ja, als je in een restaurantje zit met het hele gezin gaat dat niet zo makkelijk. Ik voelde overal spanning. Wetende dat mijn vader stond te wachten, maar ik ook de afsluiting met mijn moeder niet te gehaast wilde doen. Die zou ik hierna ook 3 weken niet zien.

Niet jouw verantwoordelijkheid

Ik was opgelucht toen ik eindelijk in de auto zat. Gemopper van mijn vader. Verdriet bij mijn moeder, ook omdat ze ons natuurlijk 3 weken moest missen. Maar ik was opgelucht. Dit moment had natuurlijk voorkomen kunnen worden. Duidelijke afspraken en ouders die elkaar op de hoogte hielden van de verwachte aankomsttijd. Ik voelde me verantwoordelijk dat dit soepel zou lopen. Ik kreeg tenslotte de sms’jes. Maar dit was helemaal niet aan mij. Dit was slechte communicatie tussen mijn ouders. En nu ik eraan terugdenk heb ik dit soort momenten heel vaak gehad. Dat ik ervoor wilde zorgen dat het soepel liep. En daarom heb ik mezelf in een situatie gezet waar ik helemaal niet tussen hoorde te staan. Nu doe ik dat niet meer. Ik ben geen boodschapper of doorgeefluik. Ik wil geen spanning voor iets waar ik niets aan kan doen. Regel het zelf onderling maar, is mijn nieuwe motto.

Wisselen in een ander land is overigens niet meer voorgekomen. Terug naar Nederland, en dan gewoon opnieuw in een auto naar het volgende land. Stuk rustiger!

Verhaal lezen
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders

Mijn naam is Sascha van der Burg en ik ben 25 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar oud was.

Waar ik in 2020 begon als stagiaire, werk ik inmiddels alweer drie jaar als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Daarnaast ben ik ook twee jaar, als vrijwilliger, Online-Buddy geweest bij Villa Pinedo. Dit wil zeggen dat je als ervaringsdeskundige via een app contact hebt met kinderen/jongeren van gescheiden ouders, die behoefte hebben aan een luisterend oor. In de aankomende maanden vertel ik in drie columns over mijn eigen ervaring, mijn rol als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en mijn rol als Online-Buddy bij Villa Pinedo. In deze column deel ik mijn eigen ervaringen rondom de scheiding van mijn ouders.

Mijn verhaal

De ambitie om mijn ervaringen om te zetten in kracht voelde ik al tijdens mijn hbo-studie. Ik wilde heel graag andere ouders en kinderen helpen in een scheidingssituatie. Mijn ouders zijn zelf gescheiden toen ik vijf jaar oud was. Samen met mijn twaalf jaar oudere broer bleef ik bij mijn moeder wonen. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn moeder die er altijd voor ons is geweest en heel hard heeft gewerkt om ons het beste te kunnen geven. Mijn vader zag ik de eerste jaren om de week een weekend en tijdens de pauzes van school om samen te eten. In mijn herinnering had ik best veel verdriet en vond ik de weekenden bij mijn vader moeilijk. Naast het feit dat mijn ouders uit elkaar gingen, had mijn vader een nieuwe relatie. Dit maakte dat ik aan zowel de scheiding als de nieuwe partner van mijn vader moest wennen. Ik zag en voelde het verdriet bij ons allemaal. Ik ervaarde hierbij ook veel onduidelijkheid en heb mij lang schuldig gevoeld. Komt het door mij? Had ik het kunnen voorkomen door bijvoorbeeld minder te huilen of liever te zijn? Nu weet ik natuurlijk dat het niet zo was.

Toen mijn ouders merkten dat de omgangsregeling van om het weekend niet fijn verliep, hebben ze dit uiteindelijk gestopt. Hoe dit precies is verlopen, kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Wel weet ik dat het mij rust gaf en dat dit toen de juiste keuze is geweest. Vanaf dat moment zie ik mijn vader eens in de zoveel tijd, zo’n vijf keer per jaar. Dit zijn vooral de verjaardagen en sommige feestdagen. Voor mij is dat nu goed zo. Ik heb een lange weg moeten afleggen om hier vrede mee te hebben. Ik heb namelijk altijd de hoop gehad dat mijn ouders meer met elkaar zouden gaan communiceren als ouders van mijn broer en mij. En de hoop dat mijn vader een actievere rol in mijn leven zou hebben. Het is gelopen zoals het is gelopen en ik kan nu inzien dat alle ouders doen wat ze kunnen doen en geven wat zij kunnen geven.

Dankbaar

Met de kennis van nu heb ik veel meer begrip gekregen voor de situatie zoals deze gelopen is. Dat komt onder andere door mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding, maar ook door mijn rol als vrijwilliger bij Villa Pinedo, verschillende coaches (binnen mijn organisatie en vanuit Villa Pinedo), psychologen en familieopstellingen. Ik vond het zelf heel prettig om te kunnen praten met een professional, zodat er vanuit een objectieve blik meegedacht kon worden. Zelf voelde het altijd beladen om te spreken over dit thema in mijn leven, maar door er met een derde over te praten, kon ik leren het een plek te geven. Ook mijn ouders hebben hun eigen rugzak met hun eigen verleden, waarbij zij op hun manier alles hebben geprobeerd om het zo goed mogelijk voor ons te regelen.

Ik ben tot slot ontzettend dankbaar voor het netwerk om mij heen. Ik heb altijd veel liefde gevoeld en gekregen. Familie was en is er altijd voor ons. Dit zal ik altijd als warm en fijn ervaren. In de volgende column zal ik meer ingaan op mijn rol bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en wat ik daar doe voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie.

Ben je benieuwd naar de website van Villa Pinedo of het Kenniscentrum Kind en Scheiding of herken jij je in mijn verhaal? Neem dan vooral een kijkje op de websites: https://www.kenniscentrumkindenscheiding.nl/ en https://www.villapinedo.nl/

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Kaja over haar verjaardagen #samentrots
Kaja over haar verjaardagen #samentrots
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Kaja over haar verjaardagen #samentrots

Het voelt voor mij gek om hierover te schrijven. Verjaardagen waarbij beide ouders werden uitgenodigd, waren er niet. Dat was uitgesloten. In elkaars huis komen was echt een ‘no go’ namelijk. Er werd ook nooit gevraagd aan mij of aan mijn zus of we graag zouden willen dat de andere ouder zou komen.

Vroeger vond ik dat niet zo erg. Het scheelde namelijk een hoop spanningen en gedoe. Ik wilde gewoon jarig zijn en niet omgaan met de stress van mijn ouders. Als ik er nu op terugkijk, merk ik dat het mij toch wel dwars zit. Ik was bezig met mijn ouders en ‘hun’ gedoe namelijk. Het ging helemaal niet om mij in zo’n situatie. Ik had graag gewild dat ik beide ouders kon uitnodigen zonder daar gespannen over te zijn. Ik had gehoopt dat ze op z’n minst zouden vragen of ik het leuk zou vinden als de andere ouder erbij is. Het frustreert mij dat mijn ouders zo koppig waren. Het voelt alsof ze alleen aan zichzelf dachten.

Mijn ouders waren er destijds niet klaar voor om hun gedoe aan de kant te zetten voor mij en mijn zus. Wel begint er een positieve verandering in te komen. Ik had laatst het 21-diner van mijn zus bij mijn vader thuis. En wie werd er uitgenodigd? Mijn moeder! Dat was heel onverwachts voor mij. Het maakte me emotioneel om te zien dat mijn ouders naast elkaar stonden met een drankje in hun handen. Ik werd er heel gelukkig van en voelde een soort last van mijn schouders vallen. Het had wat tijd nodig om dit punt te bereiken, maar ik heb gezien dat het wel kan. De volgende keer zal ik daarom ook beide ouders uitnodigen op mijn 21-diner en zal ik genieten van dit soort fijne momenten.

Bij Stichting Villa Pinedo hebben wij, jongeren met gescheiden ouders, open brieven geschreven aan twee belangrijke momenten in ons leven. Help je ons mee de boodschap te verspreiden?

Open brief ‘Aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8’

Open Brief ‘Aan alle gescheiden ouders met een eindexamenkandidaat’

Verhaal lezen
Gejuich uit 2 kanten van de zaal
Gejuich uit 2 kanten van de zaal
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Gejuich uit 2 kanten van de zaal

Het is vanzelfsprekend dat de diploma-uitreiking van de middelbare school een memorabel moment is voor elke ouder en kind. Een dag gevuld met trots, opluchting en geluk. Zo kan ik me deze dag heel goed herinneren, maar niet om de redenen die je zou denken.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik al redelijk jong was. Ze zijn daarna allebei hertrouwd en ik heb er een hoop halfbroertjes en -zusjes bij gekregen, waar ik overigens heel blij mee ben. Omdat mijn ouders al vroeg gescheiden zijn, was ik het al redelijk gewend om grote evenementen apart te doen, zoals kerstmis, pasen of verjaardagen. Er waren weinig gemeenschappelijke evenementen die samen gevierd of gedaan moesten worden. Als een evenement niet kon worden gedeeld, werd het of door één ouder gedaan, of door geen van beiden. In het jaar van mijn eindexamens waren de maanden maart, april en mei mij heel simpel: alleen maar met de neus in de boeken. Om de twee weken wisselde ik van huis tussen mama en papa, met een enorme rugzak met zware boeken en schriften.

Na weken strijden, uren leren en concentreren, kreeg ik eindelijk mijn langverwachte telefoontje. Om precies 14.00 uur werd ik gebeld. Ik hield mijn hart vast… ik was geslaagd! In de tuin van mijn moeder bouwden we een klein feestje, om het einde van mijn middelbare schoolcarrière te vieren. Diezelfde dag ontving ik de uitnodiging voor mijn diploma-uitreiking, en kreeg meteen een knoop in mijn maag. Mijn enthousiasme verdween als sneeuw voor de zon. Mijn ouders moesten allebei naar mijn diploma-uitreiking komen. Dit was de eerste keer sinds jaren dat we een gemeenschappelijk evenement hadden, waar beide ouders heel graag bij willen zijn. Ik werd hier heel onrustig van, aangezien mijn ouders het liefst niet met elkaar communiceren. Mijn moeder stelde nog voor om mijn vader helemaal niet uit te nodigen voor mijn diploma-uitreiking, zodat er geen ongemakkelijkheid ontstaat. Ik voelde me toen erg ongehoord, omdat ik heel graag mama en papa samen erbij wilde hebben op deze grote dag. Hierdoor keek ik helemaal niet uit naar mijn eigen diploma-uitreiking.

Na mijn moeder even apart genomen te hebben, waren we samen met een oplossing gekomen: papa en mama konden allebei komen, op voorwaarde dat ze niet bij elkaar gingen zitten. Hoewel dit niet ideaal was, was het zeker beter dan helemaal geen ouder erbij te hebben. Ik was weer tevreden. Nu kon ik met een rustig hart slapen, wetende dat niemand werd buitengesloten of ontevreden was. Ik was heel enthousiast toen de dag eenmaal was aangebroken. Ik had speciaal een mooi jurkje gekocht en mijn haren gestyled. Ik was er helemaal klaar voor. Hoewel ik me een klein beetje zorgen maakte over hoe het zou gaan tussen mama en papa, ging alles volgens plan. Mama en papa (en aanhang) gingen, zoals beloofd, op andere plekken in de zaal zitten. Toen eenmaal mijn naam werd geroepen door mijn mentor, om mijn diploma aan mij te overhandigen, hoorde ik gejuich uit twee kanten van de zaal. Ik moest hier erg om lachen. Dit was toch de beste keuze geweest, bedacht ik bij mezelf.

Achteraf kreeg ik, zoals ik vanouds gewend was, twee keer felicitaties en twee keer cadeautjes. Op dat moment bedacht ik me, dat gescheiden ouders niet altijd droevig hoeft te zijn, maar ook zo zijn pluspunten heeft. Hoewel gescheiden ouders in dit soort situaties voor wat obstakels kunnen zorgen, zijn de momenten die eruit komen vaak twee keer zo leuk (letterlijk).

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Remi
Lieve pap - een brief van Remi
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Lieve pap - een brief van Remi

Lieve pa,

Vandaag is het Vaderdag en denk ik extra veel aan je. Het voelt spannend om toe te geven, maar als ik heel eerlijk ben geeft denken aan jou mij een dubbel gevoel. Ik heb hele warme en liefdevolle herinneringen aan jou van toen ik kind was, maar tegenwoordig vind ik het moeilijk om contact met jou te maken. Aan de ene kant ben ik blij en trots met jou als vader, en aan de andere kant voel ik dat ik je mis.

Als kind heb ik van jou geleerd hoe leuk het is om een rijke fantasie te hebben en jezelf niet al te serieus te nemen. Je kon ontzettend leuk met me spelen, en ik heb voor mijn gevoel op dagelijkse basis om jouw knotsgekke grapjes en verhalen gelachen. Zeker in de periode dat jij en mam uit elkaar gingen voelde ik me bij jou helemaal veilig. Omdat je veel vanuit huis kon werken was je er gewoon altijd, en maakte je veel tijd voor mij. We deden zo veel samen, van boodschappen tot filmavondjes. We gingen veel samen naar buiten om te spelen, te sporten of te wandelen. Je las me elke avond voor uit ‘Alleen op de wereld’ en als het verhaal verdrietig werd, konden we er samen om huilen. Je was in die tijd echt mijn steun en toeverlaat.

Maar terwijl ik dit schrijf krijg ik een brok in mijn keel, en moet ik wat traantjes wegpinken. Want de connectie die ik hier omschrijf, zijn we ergens kwijtgeraakt. Na de scheiding is er nog veel gebeurd bij jou in huis, zoals ruzies die ik had met jouw nieuwe partner. Dit zijn herinneringen waar ik nu, jaren later, nog steeds verdrietig om kan worden. Maar ik vind het ontzettend moeilijk om het hier over te hebben, en het kost me moeite om me gehoord te voelen. Inmiddels kijken we ook op een hele verschillende manier naar de wereld. En als we elkaar zien lijkt het alsof we alleen nog maar kunnen verzeilen in discussies over deze verschillen. We zijn elkaar letterlijk en figuurlijk uit het oog verloren.

We zien elkaar tegenwoordig niet meer zo vaak, en vergeten zelfs elkaars verjaardag. Ik vind het moeilijk om aan te wijzen hoe dat zo is gegroeid. Misschien komt het door de periode na de scheiding. Misschien zijn we uit elkaar gegroeid. Of misschien hoort het simpelweg bij volwassen worden. Het is vast niemands schuld. Maar het knaagt aan me dat we nog allebei op deze wereld rondlopen, en dat dit de mate is waarin we met elkaar in contact staan.

Lieve pa, met deze brief wil ik je vertellen dat ik van je houd, en dat ik je mis. Ik ben nu al zo ver gekomen met het verwerken van de scheiding en de periode daarna. Maar voor het laatste stukje verwerking voel ik dat ik jou nodig heb. Ik mis dat we begaan zijn met elkaars leven. Ik vind onze verschillen helemaal niet belangrijk. Ik zou met zo veel liefde en trots onze aandacht willen richten op onze overeenkomsten, want die zijn er genoeg.

Heel veel liefs, je zoon.

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Marijn
Lieve pap - een brief van Marijn
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

📖 Lieve pap - een brief van Marijn

Lieve papa,

Fijne Vaderdag! Dit zijn woorden die ik al 20 jaar naar jou uitspreek, net nadat jij met mijn moeder een relatie kreeg en bij ons thuis introk. Samenwonen met een nieuwe vrouw is spannend. Samenwonen met een vrouw en een kind van 3 jaar geeft echter wel wat meer uitdagingen. Zeker als je misschien nog onbewust blijft concurreren met mijn biologische vader die nog gewoon in beeld is, en er een goede band bestaat.

De uitdagingen schrokken jou echter niet af. Je haalde je schouders op en stond met al je spullen onder je arm voor de deur. Vanaf dag 1 heb je mij onder je vleugel genomen. Jij hebt mij altijd met al je kracht en vuur beschermd tegen de nare kanten van de wereld en de scheiding. Alsof ik je eigen dochter ben. Zelfs nadat jij en mama nog drie kinderen op de wereld hebben gezet, heb ik mij nooit minder ‘jouw kind’ gevoeld dan mijn halfbroertje en halfzusjes. Voor mij ben je dan ook niet een stiefvader maar mijn tweede vader, van wie ik net zoveel kenmerken heb overgenomen. Dat ik niet jouw DNA heb geërfd is makkelijk te zien: met jouw Indische afkomst lijk ik met mijn volledig Nederlandse afkomst totaal niet op jou.

Jouw trotse blik wanneer jij mij voorstelt als jouw dochter aan collega’s en vrienden maakt dat ik mij gewenst, geliefd en op en top onderdeel van jouw kinderen voel. Je hebt mij geleerd dat ik trots moet zijn op wie ik ben. Dat ik ruimte mag innemen, dat ik ertoe doe en in staat ben tot grote dingen. Dat ik niet moet wachten op kansen, maar deze voor mijzelf moet maken. Maar ook dat familie belangrijk is. De liefde en band die wij in het gezin delen komt ook grotendeels uit jouw normen en waarden in combinatie met alle uitjes, vakanties en weekendjes weg die jij voor ons organiseert. Ik hoef maar een keer te bellen en jij staat meteen voor mij klaar.

Lieve papa, bedankt voor een stabiele basis tijdens een roerige tijd in mijn jeugd die een scheiding met zich meebrengt. Ik ben trots dat ik mijzelf jouw dochter mag noemen.

Dikke kus, Marijn

Verhaal lezen