Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

86 verhalen gevonden voor jou

‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 ‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’

Ik was 4 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. De eerste jaren daarna zijn we nog in hetzelfde dorp blijven wonen. Ik bleef naar dezelfde basisschool en sportgroepen gaan. En ondanks het wonen in twee huizen, veranderde er niet veel.

Tot ik 6 jaar oud was en mijn moeder een nieuwe partner vond. Hij woonde 60 kilometer verderop en een half jaar later trokken wij bij hem in. Ik was net 7 jaar en ongeveer halverwege groep 4. Deze verhuizing betekende veel veranderingen, met een nieuwe school, een nieuwe reddingsbrigade om te zwemmen en een nieuw huis.

Om de overgang iets makkelijker te maken, gingen mijn zusje en ik naar dezelfde basisschool als mijn nieuwe bonusbroer en -zusje. Mijn bonuszusje en ik schelen maar een half jaar, waardoor wij in dezelfde ‘gemengde’ groep 3/4 kwamen. En toch maakte dit alles het voor mij niet altijd gemakkelijker. Ik voelde mij altijd een beetje anders dan de andere kinderen. Zij kenden elkaar al een aantal jaar, zaten met elkaar op verschillende sporten en hadden al veel vriend(inn)en gemaakt. Daarnaast kwam ik uit een dorp waar iedereen elkaar al generaties lang kent en kwam ik terecht in een kleine stad met veel verschillende culturen, waar ik totaal niet mee bekend was. Ook was ik altijd bijna een jaar jonger dan de andere kinderen, aangezien ik door mijn geboortedatum iets korter heb gekleuterd.

Hierdoor heb ik op de basisschool altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel. Ik was anders.

Ik was met andere dingen bezig, zoals zorgen maken over mijn ouders of de scheiding. Ik vond andere dingen leuk. Ik las bijvoorbeeld graag veel boeken, terwijl andere kinderen liever bezig waren met hun idolen, tekenen of buitenspelen. Ik werd nooit uitgenodigd op verjaardagsfeestjes. Ik was vaak alleen aan het spelen in de pauzes en zonderde mij af van de andere kinderen. Ik voelde mij niet op mijn plek en heel erg onzeker, vooral rond kinderen van mijn eigen leeftijd.

Maar alles veranderde toen ik naar de middelbare school ging. Een nieuwe school met nieuwe kinderen. Ondanks mijn onzekerheid door de eerdere ervaringen, heb ik daar een hele fijne vriendengroep gevonden met wie ik meer dan 10 jaar later nog steeds vrienden ben.

In een bepaalde periode in jouw leven, bijvoorbeeld in de jaren na een verhuizing of de scheiding van je ouders, kan het voelen alsof je nergens meer bij hoort. Of dat je volledig buiten de groep valt, doordat je met andere dingen bezig bent. Maar eerder of later, komen er altijd nieuwe mensen op jouw pad, die perfect bij jou passen.

Ook bij Villa Pinedo vond ik nieuwe mensen, die mij wel begrijpen en die een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt. Om dit mogelijk te maken voor iedere jongere met gescheiden ouders, kan je altijd een Online-Buddy aanvragen bij Villa Pinedo: een jongvolwassene met gescheiden ouders. Want niemand zou zich alleen moeten voelen!

Verhaal lezen
Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!

Ik kan het mij niet meer herinneren: het gesprek. Ik was twee jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Altijd heb ik gedacht dat de reden voor de scheiding gewoonweg was omdat ze niet meer verliefd waren. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om te weten wat de echte reden is. Voor mij was het feit dat ik twee ouders heb die mij apart opvoeden, gewoon heel normaal.

Tot ik 18 jaar was en in mijn eerste jaar van de studie Pedagogiek een socialisatieverslag moest schrijven: een levensloop vanaf mijn geboorte tot mijn 18e. Tijdens mijn opleiding leerden we van alles over onszelf. Na een best wel turbulente jeugd – na de scheiding van mijn ouders – heb ik EMDR-therapie gevolgd. Hierdoor vond ik het heel moeilijk om terug te duiken in mijn jeugd. Het voelde als een kamertje in mijn hersenen die helemaal dichtgetimmerd is en waar ik niet meer in kon. Zo’n socialisatieverslag schrijven als je dingen zelf niet meer goed kan herinneren of waar je zelf niet veel meer bij voelt, is dan heel lastig.

De tip van mijn docent: duik met je ouders in de fotoboeken! En dat deed ik. Op een doordeweekse avond zat ik met mijn moeder aan de eetkamertafel. Ik heb het geluk dat mijn ouders heel veel herinneringen hebben bijgehouden, in ik denk wel 20 fotoboeken. Alhoewel ik geen idee heb hoe mijn ouders waren toen ze nog samen waren, kan ik dat wel zien in de fotoboeken. De foto’s dat ze verliefd naar elkaar kijken zijn nihil, maar ze zijn er wel.

‘Mam, waarom zijn jullie eigenlijk gescheiden? Wat is jouw kant van het verhaal?’, vroeg ik aan mijn moeder. Die vraag had ze even niet zien aankomen. Dezelfde vraag heb ik even later ook aan mijn vader gesteld. Ik kan je verzekeren: het waren twee hele andere verhalen. Maar dat maakte mij niet uit. Want zonder negatief te praten over de andere ouder, maar door juist naar hun eigen aandeel te kijken in de scheiding, waren ze allebei heel eerlijk en open over hoe zij dit hebben beleefd.

Sinds ik vrijwilliger ben bij Villa Pinedo (nu zo’n zes jaar), worden die vragen ook weleens aan mij gesteld. Mijn ouders zijn nieuwsgierig hoe ik het heb ervaren, wat ik wel fijn vond en wat ik graag anders had gewild. Ze weten dat ik het achteraf toch best heb gemist om mijn ouders samen te herinneren. De liefde die ze met elkaar hebben gedeeld. Dat gemist mag er zijn en dat voelt fijn.

Ik was 18 jaar toen ik voor het eerst hoorde waarom mijn ouders zijn gescheiden. Nu ik 27 jaar ben, weet ik dat ik nog steeds bij allebei mijn ouders terecht kan voor alle vragen die ik heb. Daar ben ik ze heel dankbaar voor. Want het is nooit te laat om over de scheiding te praten.

Verhaal lezen
5 tips om hulp te vragen tijdens en na de scheiding
5 tips om hulp te vragen tijdens en na de scheiding
Gedachten en gevoelensOp schoolSteun

📖 5 tips om hulp te vragen tijdens en na de scheiding

Steun en om hulp vragen, hoe doe je dat na of tijdens de scheiding?

Toen ik 9 jaar was, gingen mijn ouders scheiden. Ik was de eerste in de klas waarvan de ouders gingen scheiden. Daardoor wist ik ook niet zo goed hoe ik het andere kinderen moest vertellen. Ik had heel veel steun aan school. Ik had een hele lieve juf die altijd kwam vragen hoe het met mij ging. Ik wist zelf niet zo goed wat ik nodig had, maar de juf die wist heel goed aan mij te vragen hoe het met mij ging. Dit vond ik super fijn. Als ik verdrietig was op school, kon ik altijd naar de juf toe. Soms wilde ik niet aan de juf vertellen waarom ik verdrietig was, maar wilde ik gewoon even een knuffel. Dat was voor de juf ook goed. Wil je graag steun of gewoon een luisterend oor? Hier zijn 5 tips voor jou die mij hebben geholpen:

Zoek een vertrouwenspersoon. Denk na over een juf of een meester van school. Of misschien heb je wel een hele lieve buurvrouw bij wie je terecht kunt. Dit kan ook je oma of opa zijn of een tante. Zoek iemand met wie je goed kan praten. Als je je verdrietig, boos of in de war voelt, dan kun je hierover praten met deze persoon.

Vertel hoe je je voelt. Als je je verdrietig, boos of verward voelt, vertel het dan aan iemand die je vertrouwt. Je mag je gevoelens uiten. Het kan helpen om erover te praten, ze op te schrijven of te tekenen.

Denk goed na over wat jij nodig hebt en vertel het diegene. Wil je dat iemand alleen even naar je luistert, of wil je graag dat iemand advies geeft. Of wil je het er even helemaal niet over hebben en iets leuks doen?

Je hoeft het niet alleen te doen! Het kan moeilijk zijn als je ouders scheiden, maar onthoud dat je niet alleen bent. Veel kinderen maken dit mee en er zijn mensen die willen helpen. Geef jezelf de tijd om te wennen aan de veranderingen en weet dat het uiteindelijk beter zal worden.

Heb jij in je eigen omgeving niet echt iemand die je vertrouwt? Praat erover met een online Buddy van Villa Pinedo. Dit is een jongere die iets ouder is dan jij en ook gescheiden ouders heeft. Je kunt een Buddy aanvragen via de Villa Pinedo Buddy App, die je kunt downloaden in de App Store of Google Play.

Het is oké om je rot te voelen, maar vergeet niet dat er altijd mensen zijn die om je geven en die er voor je willen zijn, zelfs als dingen anders zijn dan voorheen.

Pssst
 Sanne is contentmaker bij Villa Pinedo. Zij zet haar ervaring als kind met gescheiden ouders in om andere kinderen te steunen bij de scheiding van hun ouders. Dat doet zij als vrijwilliger door middel van het maken van blogs, vlogs en TikToks. Wil jij ook contentmaker worden bij Villa Pinedo? Check alle informatie hier.

Verhaal lezen
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf

Duizenden mensen wandelen dagelijks langs dit gedicht van Willem Wilmink, op de ramen van het kantoor van Villa Pinedo in hartje Utrecht. Een gedicht over een diepe liefde en loyaliteit naar beide ouders, ook als ze gescheiden zijn.



Als mens ben je onlosmakelijk verbonden met je biologische ouders. Uiteraard kunnen er andere belangrijke opvoeders en mensen in jouw leven zijn, maar je bestaat altijd voor 50% uit je biologische vader en voor 50% uit je biologische moeder. Als kind ben je van nature loyaal aan je beide ouders. Loyaliteit is een gecombineerd gevoel van verbondenheid en trouw. Je kunt als klein meisje of jongetje nog niet voor jezelf zorgen en bent volledig afhankelijk van je ouders.

Dat ‘loyaal zijn aan’ dient dus een belangrijk doel. Van nature houd je daarmee de band met je ouders in stand en houd je jezelf daarmee in feite in leven. Je hoopt je veilig en gezien te voelen door je ouders. Die afhankelijkheid maakt dat je volstrekt loyaal bent aan jouw ouders: de mensen die jou het leven hebben gegeven.

Bij scheiding en conflicten tussen ouders bestaat de kans dat je als kind voelt dat je, zoals Willem Wilmink beschrijft in zijn gedicht, niet (meer) openlijk van je beide ouders kan of mag houden. Als je je loyaliteit naar de ene ouder wil uiten, voel je dat je daarmee tegelijkertijd de andere ouder tekort doet en andersom. Als de ene ouder slecht praat over de andere ouder doet dat pijn. Je voelt diep van binnen een afwijzing van een deel van jezelf. Je bént immers ook voor de helft de andere ouder.

Misschien heb jij als kind tijdens de scheiding (onbewust) een keuze gemaakt aan welke ouder je het meest loyaal bent. Je kon toen niet anders; en nu ben je volwassen. Mag jij jezelf toestaan om evenveel van je vader te houden als van je moeder, en andersom?

Besef dat je, ondanks de ingewikkelde loyaliteiten, allebei jouw ouders een plek in je hart kan geven. Dat wat er bij je ouders speelt, mag je bij hen laten. Dat laat je los. Misschien doet dat je ouder(s) pijn, en geeft dat jou vervolgens een schuldgevoel, maar het is onmogelijk om door het leven te gaan zonder je schuldig te voelen. Dus ga uit huis, terwijl je weet dat je moeder in een gat valt en liever hebt dat je thuis blijft wonen. Vier je verjaardag of kerst op een manier hoe jij dat wilt, terwijl je weet dat je vader iets anders voor ogen had. Het gevoel van onschuldig blijven, oftewel loyaal blijven, is vaak prettiger dan je schuldig maken. Maar groeien en écht volwassen worden is niet mogelijk zonder schuld.

Leef jouw eigen leven, met allebei je ouders in jouw hart. Hierdoor voel je je vollediger en kun je meer jezelf zijn. Ik wens je veel plezier met onderzoeken hoe je loyaal kunt zijn aan de belangrijkste persoon op deze wereld: jijzelf ?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.
Verhaal lezen
‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 ‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’

Keuzes, keuzes en nog eens keuzes. Als kind met gescheiden ouders sta je er misschien voor net iets meer. Toch blijven sommige keuzes ontzettend lastig. Zo was de keuze om niet allebei mijn ouders uit te nodigen voor mijn diploma-uitreiking moeilijk. Op dat soort bijzondere momenten wil je toch allebei je ouders erbij hebben. Ondanks dat ben ik blij met mijn keuze, al doet het me ook een beetje verdriet.

Is het de stress waard?

Al ver voordat ik ĂŒberhaupt m’n diploma had gehaald, gaf de uitreiking me stress. Konden m’n ouders wel normaal tegen elkaar doen? Zou ik me op m’n gemak voelen als ze samen waren? Werd het ongemakkelijk? Zou het echt mijn avond worden? Allemaal vragen die door m’n hoofd spookten. De sfeer was vaak niet best tussen mijn ouders. Ook wist ik van mezelf dat ik veel spanning zou voelen en er meer mee bezig zou zijn hoe het tussen mijn ouders ging, dan bezig zijn met deze mijlpaal. Ik was gewoon nooit op mijn gemak als mijn ouders samen waren, al was daar soms niet eens een reden voor.

Na lang wikken en wegen hakte ik de knoop door. Alle oplossingen die ik bedacht om ze er allebei bij te hebben, gaven niet echt rust. Ik wilde dat deze avond echt om mij draaide en ik zorgeloos dit succes kon vieren. Ik had het idee dat ik moest kiezen tussen mijn ouders om een fijne avond te hebben. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik voelde me namelijk loyaal aan beide ouders en vond het enorm lastig om dan de ander teleur te stellen. Ik wilde dat ze allebei op dit trotse moment aanwezig waren. Op een gegeven moment besefte ik me dat het allerbelangrijkste was dat ik loyaal aan mezelf zou zijn. Ik wilde dat het mijn avond werd en ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om samen met mijn vader en mijn vriend te gaan. Ik mocht maar twee mensen uitnodigen en trok het echt niet om tussen m’n ouders in te gaan zitten. Als ik er voorafgaand al zo veel buikpijn van had, ging het echte moment er waarschijnlijk niet heel veel beter uitzien.

Trots

Achteraf ben ik blij dat ik voor mezelf gekozen heb en het daardoor echt mijn avond was. Ik heb volledig kunnen genieten van de uitreiking en kijk met een heel warm gevoel terug. Iedereen zei dat ik echt straalde! Ik ben er echt trots op dat ik deze keuze durfde te maken en hoe het uiteindelijk allemaal heeft uitgepakt. Ik denk er nog vaak aan terug en heb zelfs een foto van die avond op mijn kamer staan. Bevind jij je in een soortgelijke situatie of krijg je ook buikpijn van aankomende belangrijke momenten? Misschien kunnen onze open brieven je hierbij helpen! Je vindt ze hier.

Verhaal lezen
'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'
'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 'Als ik iets leuks had gedaan, durfde ik dat niet te zeggen'

Stel je voor, je ouders gaan scheiden. Na de scheiding woon je gedurende de week bij jouw ene ouder en in het weekend bij de andere ouder. Ze wonen ver van elkaar vandaan en spreken elkaar alleen via mail of bij wisselingen aan de deur.

Dit was de situatie bij ons thuis. Als ik doordeweeks bij mijn moeder iets leuks had meegemaakt, durfde ik dat nooit te vertellen aan mijn vader in het weekend. Uit angst om teleurstelling op zijn gezicht te zien. Ik probeerde mezelf altijd zo perfect mogelijk te gedragen, goede cijfers te halen op school, niet te klieren of iets fout te doen. Uit angst voor een uitbarsting in boosheid. Ik kreeg het gevoel dat alles wat ik fout deed, de schuld was van de andere ouder. Dat leidde een aantal keer tot een situatie waarbij er slecht werd gesproken over de andere ouder. Ik ervaarde hierdoor veel verdriet, omdat ik me wel verbonden voel met de andere ouder. Het voelde hierdoor alsof ik een deel van mijzelf moest verbergen, alsof de andere ouder niet mocht bestaan.

Door mijn eigen ervaring met loyaliteitsconflicten, wil ik graag tips meegeven aan gescheiden ouders:

Zeg nooit iets vervelends over de andere ouder tegen ons. Dan voelt het namelijk alsof het over een deel van onszelf gaat en dat doet pijn.

Communiceer met de andere ouder – desnoods via een tussenpersoon – maar nooit via ons. Dit brengt ons in een lastige positie, omdat wij dan het gevoel hebben minimaal één van jullie te moeten teleurstellen.

Luister naar ons, als we willen vertellen over iets dat we hebben meegemaakt bij de ander. Het kan heel pijnlijk zijn, maar het is ons leven en voor ons is het heel belangrijk dat alles er mag zijn. Maar vraag ons niet uit, als we niets willen vertellen.

Moedig ons altijd aan om contact te hebben met de andere ouder (behalve als er een onveilige situatie is). Het is voor ons het allerfijnst om beide ouders in ons leven te hebben, ook als het soms even lastig is. En dan is het extra fijn als jij er voor ons bent om mee te denken.

Leun niet op ons. Dit geeft het gevoel dat we voor jou zouden moeten zorgen, of jou zouden moeten troosten. Waardoor we het gevoel krijgen altijd bij jou te moeten zijn.

Inmiddels communiceren mijn ouders weer met elkaar en horen ze graag alle verhalen over wat we meemaken! Hierdoor voel ik mij veel prettiger bij beide ouders thuis. Ik voel de ruimte om echt mezelf te kunnen zijn.

Wil je meer tips en ervaringen horen van kinderen met gescheiden ouders? Volg onze online training ‘Aan alle gescheiden ouders’. De online training wordt in veel gemeenten gratis aangeboden!

Verhaal lezen
‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’
‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 ‘Welke keuze maak je, welke is de ‘juiste’ en bestaat de perfecte keuze?’

Mama houdt niet meer van papa, ik houd wel van papa. Mag dat? Mijn broertje houd van papa, ik houd van mijn broertje, maar ik vind het bij papa niet zo leuk. Wat moet ik doen? Papa en mama willen de tijd gelijk verdelen. Ik wil niet blijven reizen en ik wil niet kiezen. Is er nog een oplossing?

Soms dan voelt het net alsof iedereen wat anders van jou zou willen. Papa die wil het een, mama wil het ander. Je broertje wilt naar papa, jij wilt naar mama. Of jij wilt evenveel naar papa en mama, maar dat kan niet qua planning. Wat kies je dan? Het kan voelen alsof je alle kanten op getrokken wordt. En ergens moet je een keuze maken, want je kan niet ALLE kanten op. Maar welke ga je maken, welke is de ‘juiste’ en bestaat er wel een perfecte keuze?

Als je voor iets of iemand kiest, diegene of die keuze steunt, dan ben je loyaal aan diegene. Zo noemen we dat als je voor een richting of persoon kiest en daardoor (misschien) minder in een andere richting of bij een ander persoon kan zijn. En soms kan dat heel erg veel pijn doen.

Ook ik heb die keuze moeten maken. Toen ik het niet leuk of fijn vond om bij mijn vader te zijn, heb ik de keuze gemaakt om bij mijn moeder te gaan wonen. Ik heb toen heel bewust gekozen voor mijn moeder. Maar mijn broertje niet. Die vond het fijn bij mijn vader en komt daar nog steeds graag. Voor mij was dat moeilijk. Want ik houd van mijn broertje, dus ik wil heel graag dat hij het goed heeft. En ik wil ook graag samen met hem zijn. Maar dat ging niet. Want het deed mij te veel pijn om naar papa toe te gaan.

Het is heel moeilijk om te kiezen. Want je hebt soms het gevoel alsof je het nooit echt goed kan doen. Je hebt soms het gevoel dat je altijd iemand teleur moet stellen. En dat geeft verdriet. Want soms is er geen manier om het ‘helemaal’ op te lossen. Maar ik heb een ding wel geleerd: het kan een stuk makkelijker worden als je er met elkaar over praat. Als je uitlegt aan iemand dat het je pijn doet en dat je de keuze niet zou willen moeten maken, maar dat jij geen andere optie ziet dan wel een keuze te maken. Dat kan misschien het gesprek openen om wel op een andere manier een oplossing te vinden. Dat je het goede naar elkaar uitspreekt en dat je met elkaar momenten zoekt om er wĂ©l voor elkaar te zijn. Op het moment dat je er niet voor iedereen tegelijk kan zijn.

Want jij bent maar één persoon. Jij kan je niet opsplitsen (en moet dat ook niet willen). Jij kan niet altijd de ander geven wat diegene verlangt. Jij mag je eigen wensen hebben en naleven. Jij mag er ook voor jezelf zijn, voor je moeder, je broertje, zusje, vader, oma, opa, vrienden, stief- en bonusouders, maar dat kan niet allemaal tegelijk. En dat is oké. Dat is niet erg. Het kan voelen alsof je uit elkaar getrokken wordt door de keuzes die je moet maken, maar jij mag kiezen. En praten kan helpen om elkaar te begrijpen. Zodat iedereen hopelijk met goede moed verder kan.

Verhaal lezen
Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?
Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?
Gedachten en gevoelensLiefde

📖 Zoek je liefde van je partner of ouder die je gemist hebt?

Hoe bindingsangst of verlatingsangst kan ontstaan uit de scheiding van je ouders

Je bent een (begin-)twintiger, misschien wel voor het eerst ‘echt’ verliefd. Je weet dat het niet altijd een ‘en toen leefden ze nog lang en gelukkig’ situatie wordt. Je weet dat het realistisch is dat een liefdesrelatie een begin en een eind kent. Je hebt het gezien bij je ouders. En misschien wel bij hun ouders. Of bij andere familieleden. De kans bestaat dus dat je gekwetst wordt. Als coach zie ik vaak dat sommigen van ons (meestal onbewust) een keuze maken tussen 1) heel snel wegrennen, of 2) juist vastklampen en er alles aan proberen te doen dat hij/zij/het nooit meer weggaat. Ben je team #bindingsangst of team #verlatingsangst? Laten we die twee eens uitpluizen.

Stel, je hebt (de band of het contact met) een ouder verloren door de scheiding. Bijvoorbeeld omdat je de volwassene in het gezin moest zijn; je ging – emotioneel of praktisch gezien – voor je vader of moeder zorgen. Of je veroordeelt één van je ouders: wat hij of zij je heeft gegeven was niet goed genoeg, te weinig, te veel, de verkeerde timing. Dat doet hoe dan ook pijn. Als kind heb je nog te weinig vaardigheden in je rugzak om die pijn op een gezonde manier een plek te geven. En wat doe je dan vervolgens, onbewust? Je ontwikkelt een overlevingsstrategie, die je helpt een pijnlijke situatie zo snel mogelijk door te komen of te vermijden. Bijvoorbeeld de strategie om je niet Ă©cht te verbinden tot een potentiĂ«le liefdespartner (je breekt je date of pre-la af voordat het Ă©cht serieus wordt). Want, zo denkt je overlevingsdeel: als ik geen relatie aan ga, ervaar ik ook geen pijn van een mogelijk verlies of breuk. Dit noemen we bindingsangst.

Andersom werkt het ook zo. Misschien is er tijdens de scheiding, toen je klein was, een moment geweest dat je ouder onvoldoende beschikbaar was voor jou. Je vader ging weg en werd verliefd op een andere vrouw, stichtte een ander gezin. Of je moeder was vooral bezig met haar eigen rouw- en verwerkingsproces waardoor ze (een tijdje) minder naar jou omkeek. Je ontwikkelt een andere overlevingsstrategie: nĂłg meer je best doen om wĂ©l gezien/geliefd/gehoord te worden. En nu geef je jezelf in relaties hĂ©lemaal en klamp je je aan iemand vast, met als onbewust doel dat je niet wordt afgewezen, en dat die ander jouw ‘oude pijn’ van het gemis van een ouder opvult. Zoek je liefde van je partner of eigenlijk, als je heel eerlijk bent, de liefde van de ouder die je zo gemist hebt? Dit noemen we verlatingsangst.

"Wat er in beide gevallen gebeurt, is dat je oude beelden en (on)bewuste herinneringen uit de scheiding van je ouders over het ‘nu’ plakt."

En daardoor wordt het hier en nu als onveilig beschouwd. Jouw jongere, gekwetste ‘ik’ zit aan het stuur in plaats van de volwassen, meest recente versie van jezelf. Alleen al dat besef kan veel antwoorden geven waarom je steeds bepaald gedrag vertoont in je liefdesleven. Schrijf maar eens op hoe jouw jongere ik vs. jouw volwassen ik zou reageren op situaties in je liefdesleven. Welke verschillen zie je en welke keuze wil je daarin maken? Wees lief voor het kind in jou dat mogelijk iets tekort is gekomen tijdens de scheiding van je ouders. Laat die gevoelens toe (want daarmee maak je jezelf letterlijk schoon). Vraag hulp als je het nodig hebt. En stap steeds vaker in die meest recente versie van jezelf. Oh ja, niet vergeten te genieten, de liefde is het mooiste wat er is?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Gedachten en gevoelensSteun

📖 Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”

Alle dingen die je als kind meemaakt vormen de basis voor hoe jij uiteindelijk als persoon wordt. Ik en waarschijnlijk jij ook, hebben de scheiding van onze ouders meegemaakt. Een gebeurtenis die een grote impact kan hebben op hoe jij nu naar jezelf kijkt, hoe je je in bepaalde situaties voelt en daarmee omgaat.

Zelfbeeld

Wanneer je zelfbeeld zich heeft gevormd naar de lastige dingen die je hebt meegekregen tijdens de scheiding kan dit soms erg lastig zijn. Je kan je minderwaardig en onzeker gaan voelen. Misschien wil je wel dat iedereen je leuk en aardig vindt, waardoor je jezelf anders gaat voordoen en dingen doet die je zelf eigenlijk helemaal niet wil doen. Zodat je een keer de bevestiging krijgt dat je wél goed genoeg bent. Of vind je van jezelf dat je alles super goed moet doen, omdat je anders faalt. Wat ervoor zorgt dat je over je eigen grenzen heen gaat. Want de eisen die je aan jezelf stelt, zijn eigenlijk onhaalbaar, zelfs wanneer je heel erg je best doet. Dit zorgt ervoor dat je keer op keer jezelf teleurstelt en boos bent op jezelf. Allemaal dingen die heel begrijpelijk zijn dat je ze doet, want ze lijken te helpen. Maar eigenlijk zitten ze erg in de weg en zorgen ze ervoor dat je zelfbeeld nog lager wordt.

Ik luisterde altijd naar het negatieve stemmetje

Gedachten als dat het allemaal mijn schuld is dat mijn ouders zijn gescheiden of dat ik de oorzaak was van hun ruzies, gingen vaak door mijn hoofd toen ik jong was. Ik begreep niet waarom mijn ouders elkaar niet meer leuk vonden en niet meer bij elkaar wilden zijn. Het feit dat ze op een gegeven moment niet meer samenwoonden, vond ik super lastig en maakte mij verdrietig. Maar de jaren die volgden met alle ruzies en boosheid tussen mijn vader en moeder vond ik nog veel moeilijker. Toen ik ouder werd, werd ik me ervan bewust dat veel ruzies vaak gingen over dingen die met mij en mijn broer te maken hadden. Wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat ik de schuld bij mezelf zocht. Die overtuiging is steeds groter geworden. Uiteindelijk ben ik zelfs gaan denken dat ik ook de oorzaak was van de scheiding zelf.

"Ik ben zo gewend geraakt aan het idee dat alles aan mij ligt, dat ik ook nu op latere leeftijd nog steeds heel snel mezelf de schuld geef voor dingen of bang ben dat ik iets verkeerds gedaan heb."

Bijvoorbeeld als iemand kortaf reageert op mij. Maar van zo onzeker zijn word ik helemaal niet gelukkig. Daarom probeer ik nu steeds wat liever voor mezelf te zijn. En dat kan jij ook leren!

Tips

Dat je ouders zijn of gaan scheiden ligt niet aan jou! Deze keuze maken ze, omdat je ouders niet meer verliefd zijn op elkaar of het niet meer fijn hebben samen. Als kind is dit moeilijk om te zien, te begrijpen of te geloven. Het is daarom begrijpelijk dat jij jezelf de schuld hiervoor geeft wat van invloed is op bijvoorbeeld je zelfbeeld. Maar dit betekent niet dat je daar voor altijd zo’n last van blijft houden! Misschien helpen de volgende tips je hierbij:

Draai je negatieve en/of veeleisende gedachten om in een gedachte die wat positiever en realistischer is. Hierbij kan het helpen om te bedenken wat jij tegen een goede vriend of vriendin zou zeggen, als diegene tegen jou zegt dat hij heeft gefaald, omdat hij geen 10 heeft gehaald voor een toets

Vertel aan je ouders dat je bang bent dat jij de oorzaak bent van de scheiding of de ruzies. Wanneer ze jou kunnen zeggen dat dat niet klopt, kan dat al veel schelen.

Praat met iemand die hier zelf ook ervaring mee heeft, zoals een Online-Buddy bij Villa Pinedo.

Probeer het eens: zeg eens tegen jezelf dat je je best doet en je geen 10 hoeft te halen voor die toets. Of bedenk je eens hoeveel mensen je om je heen hebt die jou ook leuk vinden als je wel jezelf bent. Dit is in het begin misschien raar en moeilijk, maar wanneer je het blijft proberen zul je zien dat je je er fijner door gaat voelen. Je zult merken dat er een druk van je schouders afvalt. En na een tijdje krijg ook jij een beter zelfbeeld. Want doordat jij de lat iets lager hebt gelegd voor jezelf, stel je jezelf ook minder vaak teleur. Nu is het namelijk wél haalbaar om aan je eigen eisen te voldoen.

Verhaal lezen