Beste, Mijn ouders zijn sinds mijn derde gescheiden. Ik kan me nog precies het moment herinneren dat mijn moeder weg ging bij mijn vader. Dat moment vergeet ik nooit meer! Eerst dacht ik dat het mijn schuld was, sinds een paar jaar weet ik dat dat niet zo is. Voor alle kinderen waarvan de ouders gaan scheiden Het Is Nooit Jou Schuld! Verder kreeg mijn vader in de jaren daarna een nieuwe vrouw. In die tijd wou ik niet meer naar mijn vader. Waardoor er twee rechtzaken zijn geweest! Mijn vader en zijn nieuwe vrouw hebben 3 kinderen gekregen. Met de oudste kan ik het niet zo goed vinden en heb ik altijd ruzie! Verder woon ik nu bij mijn moeder en ga ik elke vrijdag naar mijn vader. Xx van mij

beste villapinedo. ik en mijn vader hebben ruzie en de ruzies worden steets erger en meer. laats heeft had ik een gesprek met mijn vader en toen ging mijn stief moeder zich er mee bemoeien toen heb ik haar gevraagt om weg te gaan maar ze blijft zich met mij bemoeien toen heb ik tegen haar gezecht dat ze niet mijn moeder is toen schrok ze en liet ze me met rust. nu wil ik niet meer naar mijn vader toe door al die ruzies en mijn stief moeder wat moet ik doen?

Hallo, Sinds twee jaar zijn mijn ouders gescheiden. Het is een vechtscheiding geworden. Waarbij mijn vader de scheiding niet heeft willen accepteren. Mijn vader wilde niet doorkrijgen dat, door de strijd die hij voerde, ik eraan kapot ging. Die persoon wist altijd precies wat 'goed voor mij was'. Mijn vader wilde niet luisteren naar wat ik het liefste wilde, maar wat voor hem het beste was. Als hij zijn zin niet kreeg dan dreigde hij met allemaal 'stappen' die hij zou ondernemen tegen mijn moeder. Dit terwijl het bijna nooit aan haar lag. Hij zocht iemand om zich op af te reageren en mijn moeder was de zondebok. Mede, omdat zij alles opzij zette voor mij als ik wat nodig had. Mijn vader had alleen maar tijd voor zijn hobby en keek alleen maar mij om als hij daar tijd voor had. Hij begreep ook nooit waarom ik dingen deed. Hij had het idee dat ik me tegen hem keerde. Dit ten onrechte. Hij wilde mij niet begrijpen en mijn keuzes niet accepteren. Als ik hier iets over zei tegen hem dan was het allemaal mijn fout of die van mijn moeder. Het lag nooit aan hem. Ik had hier zoveel last van dat ik op mijn achttiende heb besloten het contact te verbreken, zodat er een last van mijn schouders af zou vallen en ik verder kon met mijn leven. Het advies wat ik ouders wil geven die uit elkaar gaan is: Luister naar je kind(eren). Neem de tijd voor ze en denk niet het zelf allemaal beter te weten. Dat is niet goed voor de kinderen. Zij hebben al genoeg moeite met de scheiding. Laat staan dat die dan ook nog eens over de ruggen van de kinderen gespeeld gaat worden om er zelf als ouder beter van te worden. Je hebt in het verleden voor je kind(eren) gekozen. Wees dan ook na de scheiding de ouder die zij stuk voor stuk verdienen. Je eigen kinderen moeten boven je eigen belang staan. Wees er in zo'n moeilijke tijd voor ze, want ze hebben je nodig!

Mijn ouders zijn al bijna 9 jaar gescheiden. Ik was 5 toen ze officieel uit elkaar gingen. Ik woon nu bij mijn moeder en ga om de 2 weken van zaterdag tot zondag naar mijn vader. Mijn moeder heeft een paar ´´Vriendjes´´ gehad na de scheiding maar die liepen allemaal niet zo goed af en mijn vader heeft geluk gehad en heeft een nieuwe vriendin. Maar ik mag haar niet. Ze bemoeit zich met ALLES. Alles aan haar irriteert me. Ze heeft ook 2 zoons die precies hetzelfde zijn en altijd de sfeer verzieken. Me moeder zegt altijd dat ik niet hoef te gaan maar dat vind ik zielig voor me vader want zelf komt hij niet naar mij...Dat zal betekenen dat ik hem nooit meer zie. Hij heeft dan wel met die vrouw maar zij past helemaal niet bij hem. Ze is heeel anders dan hem. En verbied hem vanalles. Als hij de kans had was hij allang gegaan maar dat gaat niet want hij heeft geen geld. Hij heeft namelijk een hersentumor. Het is verboden voor hem om te werken.

Ik voel me echt slecht en onveilig bij me vader.hij pakte me gewoon uit woede bij me strot.me moeder vind ik ook veel aardiger en als ik dan wat vraag dan geeft ze eerlijk andwoord en me vader regelmatig niet.ze zijn nu al 2 jaar geschijden. Daardoor kan ik moeilijk met er mee door gaan.en met me stief vader kan ik het goed vertelen.me moeder gaat ook veel vaker mee naar school dan me vader.hij kijk ook altijd zagerijnig als hij me komt ophaalen op de na schoolsopvang.

zijn er ook jongeren van zo boven de 18 van wie de ouders toen pas gingen scheiden zo ja hoe ging je daar toen mee om? ben zelf 25 en mijn ouders gaan nu scheiden.

mag je als kind zeggen of je bij je moeder of vader wil wonen als je bij 1 van je ouders niet veilig voelt?

mijn ouders zijn al 3 en half jaar maar het contact is waardeloos mijn zus heeft ruzie met mijn stiefmoeder ze vinden dat mijn zus in gesprek met ze moet laatst deden ze dat en het ging helemaal mis mijn stief moeder loopt dingen over mijn oma te zeggen die niet waar zijn ook heeft hij gezecht dat hij vreemd is gegaan wat moet doen om nog met bijde ouders het leuk te hebben

hallo, In de tijd dat mijn ouders gingen scheiden was er veel geweld in huis. Niet alleen met woorden maar ook lichamelijk. Mijn vader kende zijn krachten niet. Toen de ruzies voor het eerst een ruzie uit de hand liep dacht ik dat het nooit meer zou gebeuren. Dat zeiden ze tegen mij en ik geloofde er heilig in. Maar na een paar weken ging het weer mis. Mijn vader en broertje hadden ruzie. Toen mijn broertje de telefoon kapot wou gooien, schopte mijn vader tegen zijn been. Hij kon daarna niet meer lopen of fietsen. Daarna kreeg mijn broertje steeds meer en ergere woede aanvallen. Mijn moeder liet het allemaal toe en liet zich helemaal in elkaar slaan door hem. Ook mijn vader deed niks. Omdat ik het gevoel had dat mijn broertje alle aandacht kreeg en iedereen maar dacht dat ik er geen problemen mee had ben ik zijn gedrag gaan nadoen. Gewoon om duidelijk te maken dat ik er ook nog was en dat ik er genoeg van had. Alleen was ik toen 11 en mijn broertje 9. Ik was dus een stuk sterker en daardoor liep het alleen maar meer uit de hand. Op gegeven moment moest zelfs de jeugdzorg er bij gehaald worden, omdat ik niet meer aanspreekbaar was. Pas na de scheiding zag mijn moeder in dat er hulp nodig was, en werd het snel een stuk rustiger. Maar eigenlijk was dat te laat. Ik heb nog veel last van de dingen die gebeurt zijn. Ik kan er niet tegen als mensen boos zijn en gaan schreeuwen enzo. En ik voel me ook erg schuldig over de dingen die gebeurt zijn. Na de scheiding is mijn relatie met mijn vader op de klippen gelopen. Hij deed er niks aan om ons te zien en we mochten alleen komen als het hem uitkwam. hij wou niet naar de dingen toe die ik erg belangrijk vond. Ook moest mijn broertje bijna stoppen met voetbal omdat hij hem niet wou brengen naar wedstrijden. Ik heb geprobeert met hem te praten over wat ik wou bij hem thuis maar dat lukte niet. Na een jaar had ik bij hem nog geen bed en was mijn kamer nog helemaal kaal ook was er nog geen tafel en aten we op kartonnen dozen. Toen ik nog een keer een gesprek met hem probeerde te voeren ging het helemaal mis. Hij heeft me voor van alles en nog wat uitgescholden en ik heb nu geen contact meer met hem. Ik ga binnenkort beginnen met gesprekken met een psygoloog en ik hoop dat dat helpt om de dingen te verwerken. Want ook al zijn we drie jaar verder, ik kan nog steeds elke klap horen alsof hij net is uitgedeelt.

In het kort leg ik mijn verhaaleven uit. Mijn ouders zijn in mei 207 overeengekomen dat zij uit elkaar gaan. Mijn moeder heeft het vermoeden gehad dat ik misbruikt werd door mijn vader. En heeftdat met de halfzus van mijn vader besproken maar ook met mijn toenmalige 15 jaar oude zus. Na 4 maanden werd mijn vader door de politie opgehaald. 2 jaar heeft het geduurd, voordat de rechtbank en politie verteld dat mijn vader vrij wordt gesproken. Ook is door de politie een aantal zaken gevonden en bevestigd dat mijn zusje niet de waarheid sprak en dat mijn moeder de leider was van het verhaal tegen mijn vader. Ik ben heel ziek geweest omdat het veel pijn heeft gedaan en ik mijn vader al jaren niet heb mogen zien. GGD jeugdzorg zegt tegenstrijdiger dingen dan kinderbescherming. Ik durf mijn vader niet aan toespreken. Ik zit tussen mensen van mijn moeder. En die veroordelen mijn vader. Ik ben radeloos. Wat kan ik doen..... Mijn vader haat mijn moeder. En wil ze niet meer spreken... Mijn zus die houd vol dat zij is misbruikt. Terwijl de werkelijkheid " het onderzoek" aangeeft dat zij niet naar waarheid verklaart !! Ik wil me vader weer zien en spreken... Maar weet het niet meer..... Ben radeloos en bang.