hallo mijn ouders zijn al geschijden toen ik nog in de buik van mijn moeder zat toen was mijn zus (13) 3 jaar dus al heel lang maar ik kan er niet meer tegenaan ik zie steeds zelf in mijn hooofd hoe mijn vader mijn moeder slaade en toen zij hij tegen mij hou je bek mijn vader ik mis hem heel erg ik vind het fijn om zo tgeen jullie te praten dus dankjewel als jullie mischien nog tips hebben.... Liefs anoniem

Hallo, Gisteren gebeurde er iets heel stoms. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en ze wil bij hem gaan wonen in Brabant. Ik wil niet weg hier omdat ik hier al mijn vrienden heb en ik woon hier al heel mijn leven. Ik wil ook wel mee omdat ik anders mijn moeder bijna nooit meer zou zien. Mijn vader wil natuurlijk niet dat ik weg ga omdat ik hém dan bijna nooit meer zou zien. Mijn vader is dus heel boos op mijn moeder, en gisteren heeft mijn vader mijn moeder uitgescholden. Ik ga al best lang naar een coach en ik heb nu besloten om met mijn moeder mee te gaan. Mijn vader is daarom nog bozer geworden, en daarom heeft hij mijn moeder uitgescholden. Later in de auto heeft hij ook nog allemaal slechte dingen over mijn moeder en mijn stiefvader gezegd. Mijn vader dreigt ook soms om naar de rechter te gaan en daar word ik heel erg bang van. Heeft iemand advies???? xx

Hallo villa pinedo Ik las het nos nieuws en zag een stukje over villa pinedo en ik vind dat ik mijn verhaal hier ook wel tussen kan zetten: Mijn ouders zijn ook gescheiden, 1x in de 2 weken ga ik naar mijn vader. Als ik daar ben is het meteen een andere wereld, ik geef om beide evenveel maar dat lijkt niemand te beseffen. Als ik erover praat vind mijn moeder altijd mn vader de slechterik en mn vader altijd mn moeder, je zou dan zeggen je hebt toch vrienden maar mijn ouders wonen niet echt dicht bij elkaar en mijn vrienden kiezen meestal voor de gene die zij kennen. Bij mijn moeder zijn de gesprekken altijd heel intelligemt en bij mijn vader die vind kattekwaad niet heel erg. Ik vind dit zo vreemd klinken net alsof ik een hulpeloos geval ben misschien is het goed om erover te praten maar zo voelt het niet het voelt altijd alsof ik een kant moet kiezen en het is ook zo raar ik ben half en half en die twee helfde mogen elkaar niet eens hoe kan ik dan ooit weten wat ik moet doen??? Het maakt ook niet zoveel uit ik vind het ookal is het al 10 jaar geleden nog steeds raar dat mijn ouders zijn gescheiden. X I

Ik moet gewoon even mijn verhaal kwijt... Mijn ouders zijn bezig met scheiden en mijn vader gaf helemaal niks om me. Maar nu de scheiding begonnen is, ben ik in eenkeer de hele wereld voor hem. Daarmee bedoel ik dat hij me nu in eenkeer heel veel smst en belt om te vragen hoe het met me gaat Hij wil nu ook heel vaak met me zwemmen. Ik bedoel, het is vast aardig bedoeld, maar volgens mij probeert hij me gewoon om te kopen...

hoi ik weet niet meer wat ik moet doen... mijn moeder is een monster!!!! waar je niks tegen kan zeggen of ze ontploft. mijn vader gaat er kapot aan. ze maakt elke dag ruzie over de kleinste dingen. ik probeer zo lief mogelijk te zijn, maar als ik een vraag heb kan ik het gewoon aan niemand vragen. omdat ze dan vind dat het een domme vraag is en dat ik niet slim genoeg ben. (ik zit verdomme op Gymnasium) ik denk dat ze in de overgang zit. mijn moeder is altijd wel fel geweest maar nu is het echt erg. ze zegt allemaal gemene dingen over mensen. soms denk ik: wat als je dood was zou ik dat dan erg vinden? en dan denk ik: WTF wat denk ik het is mijn moeder. maar hoe moet ik leven met een moeder die alles van je afneemt omdat je iets fout hebt gezegd of ietsje te stom keek. en ik snap ook niet meer wie ik moet geloven omdat mijn moeder precies het tegenovergestelde van mijn vader zegt. ik ben hier helemaal niet goed in en ik ben altijd al heel erg onzeker geweest. WAT MOET IK DOEN? snapt iemand mij? help me AUB

Beste villa pinedo, mijn ouders zijn gescheiden toen in 12 was, ik had er veel moeite mee en wist niet hoe ik dit moest verwerken. Ik ben heel veel gaan blowen hierdoor en blow nu nog steeds elke dag,ik heb het gevoel dat ik ben blijven hangen soort van en ik word maar niet volwassener. Mvgr Robbert

Heey villa pindedo, Mijn ouders hebben me begin januari verteld dat ze uit elkaar gaan, voor de verandering is het een moeder die de keuzes maakt. Ze zegt dat ze niet meer van mijn vader houdt, maar zowel voor mijn vader als voor mij kwam dit als een schok. Ik heb het er de afgelopen maanden moeilijk mee gehad. Ik probeer mijn gevoelens en gedachtes binnen te houden. Als iemand vraagt hoe het met me gaat zorg ik voor een waterdicht masker. Altijd maar mijn hoofd dat me verteld dat ze het alleen vragen omdat het "moet" en het antwoord er eigenlijk niet toe doet. Bindingsangst en gebrek aan vertrouwen noemen ze dat volgens mij. Ik beschuldig het gepest in mijn verleden en de continue verandering van vrienden van deze eigenschappen. Vrienden of familie zijn beide niet echt mijn houvast.. Ik ben enigst kind, de familie aan mijn moeders is radicaal anders dan dat ik ben en de familie aan mijn vaders kant woont in België. Het is dus niet zo makkelijk om er eventjes heen te gaan. Mijn ouders waren tot voorkort het enige werkelijk stabiele aspect van mijn leven. Om het alles nog iets beter te maken zit ik in mijn eindexamenjaar van de havo, moet ik volgend jaar gaan studeren. En alsof dat nog niet genoeg was is mijn vader al een aantal jaar werkloos en zullen we binnenkort allemaal in een situatie van persoonlijke faillissementen komen met als waarschijnlijke uitkomst de schuldsanering... één bepaalde uitweg lijkt op het moment erg aantrekkelijk, ook al weet dat het de verkeerde oplossing is en ik het zelf nooit zo ver zal laten komen! Ik weet niet meer wat ik wil, wat ik moet en wat de werkelijke antwoorden zijn.. Moet ik volgend jaar als net 17 jarige uit huis gaan? Moet ik alles met een vriendin delen? Of doe ik er beter aan een vertrouwenspersoon te zoeken? Hoe krijg ik de grip op mijn emoties terug en hoe deal je met een scheiding die maar door één iemand gewild is? Ik zit vol vragen maar bezit niet de kennis om erop te antwoorden... Groetjes, L.

beste villa pinedo, mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden, maar alles komt nu op, ik denk er als maar aan, ik heb tips nodig, ik kan niet meer slapen en nadenken op school. Het is vervelend. hulp zou fijn zijn groetjes anoniem

Beste lezers, Ik heb juist geen evaring met scheidingen, maar 1 van me vrienden die al een heel stuk ouder is en een baby (meisje) en een dochtertje heeft van 2jaar wil scheiden. We hebben echt heel vaak gepraat maar hij heeft de keuzen echt al in zijn hoofd gemaakt om te scheiden. Het enige wat hem thuis houdt zijn zijn twee kleine prinsesjes zoals die ze zelf noemt. De thuis situatie is heel slecht hij en zijn vriendin praten nauwlijks meer want dat loopt meestal uit op ruzie. Ook is er geen enkel lichamelijk contact meer ze slapen gescheiden doen bijna alles al gescheiden wonen alleen nog maar in het zelfde huis. En ik heb het gevoel dat de 2 prinsesjes daar toch onbewust onderleiden.. Zijn grootste angst is dat hij zijn kinderen weinig te zien krijgt als ze uitelkaar gaan omdat ze nog zo ongelovelijk jong zijn. En dat je toch wel te horen krijgt dat de band met de vader verminderd... Nu wat moet ik hem als advies geven? Weet iemand waar alle regels staan en wat je het beste kan doen? Ik waardeer het echt heel graag als jullie me willen helpen! p.s. Er zijn natuurlijk forums voor volwassenen maar mij gaat het om de kinderen en ik denk persoonlijk dat jullie met evaring mij (dus eigenlijk mijn vriend (niet in de zin van vriendje hoor)) beter tips en advieze kunnen geven dan ouders die het zelf op een bepaalde manier uit elkaar zijn gegaan of hoe ze hadden willen scheiden achteraf!

Hoi, Mijn ouders zijn op mijn 4e gescheiden. Tot vorig jaar hadden we co-ouderschap en zat ik de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. Helaas kan ik helemaal niet opschieten met mijn vader, wat soms leidde tot (letterlijk) slaande ruzies. Ik heb daarom een half jaar geleden besloten om volledig bij mijn moeder te gaan wonen. Mijn vader is er heel erg boos om en wilt bijna geen contact met me. Het erge hiervan is dat de ouders van mijn vader, mijn opa en oma dus, volledig achter mijn vader staan. Ik heb ze altijd verteld hoe het daar aan toe ging en hoe ik me voelde, en nu laten ze me vallen als een baksteen omdat ik voor mijn moeder heb 'gekozen'. Ik vind dit heel moeilijk en weet niet hoe ik er mee om moet gaan.. Ik was altijd heel close met die opa en oma..