Hoi, Van kleins af aan ben ik al 'gewend' geraakt aan de vele ruzies in huis, in hoeverre dat kan. De meenste mensen op dit forum hebben gescheiden ouders, ik niet, maar ik zou willen dat dit zo was omdat het niet meer leefbaar is in huis! Mijn ouders zijn inmiddels bijna 30 jaar getrouwd maar dat is niet iets waar ik blij om kan worden. Ik zie liever dat ze vandaag gaan scheiden dan morgen. Mijn vader is een moeilijke man die graag zijn zin wil hebben. Mijn moeder is een zachtaardige en (soms te) lieve vrouw. Ze zijn allebei christelijk opgevoed en dat is een grote reden voor mijn moeder om niet te gaan scheiden ook al is het steeds minder leefbaar omdat mijn vader, inmiddels al twee jaar, geen werk meer heeft. Hij zeurt heel veel en als er niet iets is om over te zeuren zoekt hij het wel op... Heel vermoeiend! Mijn broer was vanmiddag bij ons en hij zou t/m morgen bij ons blijven maar hij is door de sfeer vanavond alweer naar huis gegaan (hij woont op zichzelf met zijn vriendin) en hij komt al zo weinig langs.. Ik ben zelf een deeltijd studente die weer thuis is komen wonen i.v.m. het stoppen van mijn (vorige) studie. Ik zou graag tips willen over hoe ik mijn moeder kan overhalen om tóch te gaan scheiden. Mijn broer en ik hebben het al vaak genoeg gezegd maar ze doet er (nog) niks aan en hier veranderd ook helemaal niks... Groetjes M

hoi allemaal ik had eerst een probleem met mijn moeders nieuwe vriend omdat ik hem een creep vond gelukkig is dat nu over. maar het was echt super erg want ik kon niet met hem in een kamer zitten alleen want dan ging ik denken dat hij aan mij ging zitten, maar dat was helemaal niet zo en hij is achteraf gezien heel aardig. ik heb hier een paar tips voor als je je moeders/vaders nieuwe vriend(in) eng vind. 1. denk aan de leuke dingen die hij/zij met zich meeneemt, want bijvoorbeeld heeft hij een zwembad en geeft hij jouw een telefoon cadeau. 2. zeg het tegen je moeder/vader die zal je helpen om hem minder eng te vinden 3. je moet het zoiezo kwijt dus vertel het aan je bff of aan iemand die er helemaal niks mee te maken heeft hij/zij vraagt dan waar je het obver hebt en je hebt het vertelt en zegt gewoon : o niks 4. als hij/zij ook echt aan je gaat zitten of dingen zegt die jij niet fijn vindt: GIL keihard het zal hem/haar afschrikken en hij/zij doet het niet meer, en waarschijnlijk komt dan je moeder/vader erachter en maakt het uit 5. je kan het ook gewoon natuurlijk zeggen maar dan heb je kans dat je moeder/vader je niet serieus neemt veel succes

hoi allemaal ik zal proberen het kort te houden, maar het is best moeilijk om het kort te houden. ik zit echt met een probleem want bij mijn vader wordt mijn moeder de hele tijd zwart gemaakt en allemaal dingen die ik helemaal niet wil weten, en hij probeert ons zo tegen onze moeder op te zette! (ik heb ook nog 2 broertjes) en bij mijn broertjes lukt dat maar niet bij mij, en dat is heel vervelend want ik ben bang dat ze bij mijn vader gaan wonen, en ik ga waarschijnlijk bij mijn moeder wonen. en ze gaan dan helemaal in ede wonen en dat wil ik niet. en verder vond ik eerst mijn moeders nieuwe vriend een creep want hij was klein en een beetje rood en hij moest altijd om zijn eigen grapjes lachen. ik was bang dat hij opeens midden in de kamer stond en dan aan me ging zitten. maar nu gaat het een stuk beter alleen heb ik nog steeds dat eerste probleem en ik weet niet wat ik moet doen want als ik het zeg wordt hij boos of hij gaat zeggen dat ie het maar moeilijk heeft en dan denk ik van ik heb het ook moeilijk want ik ben hier de dupe van. ik steek tegen het scheiden en dat soort dingen mijn middelvinger op!!!!!!!!!!!!!!!

hey iedereen, Ik zal proberen mijn verhaal kort op te schrijven maar ik kan niks beloven. mijn vader is ,toen ik 7 was, een aantal keren vreemd gegaan. ik ben nu inmiddels al 12 jaar oud en mijn ouders zitten nu midden in een scheiding. door wat mijn vader heeft gedaan haat mijn moeder mijn vader ineens. in al deze spanning van 5 jaar ben ik opgegroeid naast dat had ik ook nog een zus met een ernstige hartafwijking waar alle aandacht naar toe ging, en anders was het wel naar mijn 2 broers. ik begrijp dit alles ergens ook wel. maar mijn probleem is dat mijn moeder en mijn vader steeds achter alles iets zoeken. een voorbeeld : ik kreeg laatst een brief van \'de rechtspraak\' over het kinderverhoor. die werd (net als alles) gewoon bij mij thuis bezorgd. maar op de dag dat het bezorgd werd, stond ik net op het punt om naar mijn vader te gaan. {mijn vader woont 90 km van mij vandaan, maar ik wil hem wel blijven zien dus ga ik een keer in de 2 weken een weekendje naar hem toe. hij woont nog niet op zichzelf ergens maar bij mijn (nog niet officiële) stiefmoeder(het klinkt misschien gemeen maar ze is echt heel lief).} maar ik wilde op schieten omdat we eerst nog een uur in de auto moesten zitten voordat we thuis aankwamen (bij hem thuis dus) en ik wil er altijd zo snel mogelijk zijn.dus nam ik de brief mee en zou ik hem in de auto lezen, maar ik ben wagenziek dus.. ik was weer heel slim enzo..... ;) dus ik las hem bij mijn vader thuis. er stond in dat ik naar het kinderverhoor mocht komen( bij de rechtbank) en zelf mocht kiezen met wie van mijn ouders ik zou komen. omdat ik mijn vader al zo weinig zag wilde ik met mijn vader gaan. toen ik op zondag aan het eind van het weekend weer thuis kwam gaf ik de brief aan mijn moeder en ze werd meteen woest. omdat ik naar de rechtbank ging, met mijn vader. ik snapte niet waarom. maar ze stormde naar buiten en begon mijn vader volop uit te schelden. ik en mijn broer, die hier gewoon bij stonden, probeerden ze nog te stoppen maar ja.. als kind werd ik toch niet serieus genomen. mijn broer wel een beetje maar die is dan ook al 20. mijn andere broer is 19 en mijn zus 18, ik weet niet of het interessant is om te weten, maar ik voelde me dus nooit echt HEEL serieus genomen zeg maar.. ik was ,nadat dit voorbij was en mijn vader was weggereden en mijn moeder half huilend binnen stond, echter de enigste die even zei tegen mijn moeder hoe het zat. \"Ik ben het zat, jullie zijn godverdomme 28 jaar getrouwd geweest.. ik weet dat papa fouten heeft gemaakt die groter zijn dan die van jouw, en het is ook heel stom en raar dat dit na een klap allemaal voorbij is. maar jullie kunnen door die ene fout, nu niet eens meer normaal met elkaar praten, in een kamer zijn,elkaar in de ogen kijken of een gesprek voeren zonder elkaar uit te schelden. ik weet dat het allemaal moeilijk is, maar dat is het voor iedereen. ook voor mij. jullie zouden mij het goede voorbeeld moeten geven, maar in plaats van dat gedragen jullie je als een stel kleine kinderen. elkaar een beetje lopen uitschelden voor de deur terwijl iedereen mee kan luisteren. sorry dat ik zeg, maar iemand moest dit zeggen. sorry hoor, maar als je na 28 jaar huwelijk al die problemen hebt kunnen doorstaan, en ik weet dat je dit probleem niet zomaar \'oplost\', dan zou je toch op zich kunnen proberen om goed om te gaan met dit gedoe. en je hebt 4 kinderen dus je zou uiteindelijk toch moeten gaan proberen normaal met elkaar te communiceren.\" nadat ik dit gezegd had was ik huilend naar boven gerend, bang wachtend op de reactie van mijn moeder, omdat wat ik had gezegd toch wel een beetje grof was. na een tijdje stormde ze mijn kamer binnen met de brief in haar handen \"waarom ga je naar die rechtbank met je vader en niet met mij?!?!?\" zei ze overstuur, ze had nog niet echt de tijd gelezen om de brief helemaal te lezen. \'ga weg mam ik wil alleen zijn\' had ik gezegd.( misschien leek het ook wel op schreeuwen denk ik nu achteraf) \"NEE ik ga pas weg als je me alles hebt uitgelegd!\" is wat ze zei. ik hield nog steeds vol dat ze weg moest gaan. toen kwamen de woorden die alles verklaarden.. \"jij spant zeker samen met je vader tegen mij?!?! JA dat is het! ik mag het daarom niet weten hè?!\" ik zei nog een laatste keer.. ga weg. uiteindelijk gooide ze de brief op mijn bed, liep mijn kamer uit en even later hoorde ik haar, terwijl ik zelf toevallig bezig was met het zelfde, huilend op haar bed liggen. geen idee hoe je iemand kan horen liggen.. maar toch, het was wel zo. dit was mijn \'voorbeeld\' van een van de vele gebeurtenissen waarin mijn moeder iets achter mijn vader zocht, of anders om. mijn moeder en vader hebben inmiddels wel al sorry gezegd enzo, maar dan nog ben ik boos. boos op de scheiding, op hun gedrag en op... alles. mijn moeder zegt dat een scheiding in je familie iets is als een rouwproces. en dat boos zijn een van de gevoelens is die je hoort te voelen. ik weet het zo net nog niet. zou iemand alsjeblieft willen reageren op dit \"korte\" verhaal. en me wat uitleg geven om je ouders te begrijpen. OO en dit is mijn tip voor de ouders : zorg alsjeblieft dat, ook al haat je elkaar, de ruzie moeten niet te horen of zien zijn door je kinderen of andere mensen. (een psycholoog natuurlijk wel) groetjes, anoniempje.

mijn uoders zijn al 4 jaar gescheiden ik ga elk weekend naar mijn vader en door de weeks ben ik bij mijn moeder ik moet elk weekend afscheid nemen van mijn vader daar word ik gek van hebben jullie nog tips ik hoor het graag

mijn vader en moeder... zijn al zints mijn 6 gescheiden...maar het begint nu pas....mijn vader heeft een nieuwe vriendin... maar hij wil het niet toegeven....ik ken die vrouw wel, ze zijn een jaar bij elkaar geweest...maar hij ZEGT dat het uit is...ik heb in een kast gekeken daar lag haar pyama+tandenborstel.....ik dacht ff na een ging huilen... dat mijn vader zo tegen me doet snap ik gewoon niet....

Mijn ouders zijn al een jaar gescheiden en ze hebben een hele erge ruzie gehad en dat was niet leuk. Ik was er bij en mijn vader woont nu ik Grongen en heeft een nieuwe vriendin en dat is niet leuk. Maar ik woon bij mijn moeder en 2 keer in de ,week bij mijn vader en soms 3 ik heb 2 broers en die steunen mij en mijn vrienden ook ,en als ik ruzie heb moet ik aan mijn ouders denken. En ik doe steeds een leuk liedje op als mijn moeder huilt en dat is happy en rather be. en daar vrolijk ik ook van op !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Beste Gescheiden ouders van Nederland, Via deze weg wil ik jullie allemaal zeggen stop met jullie belang boven die van ons te zetten. Ja jullie kunnen niet door 1 deur, ja jullie haten elkaar, ja jullie mogen elkaar niet. Dat weten we maar dat betekent niet dat wij dat ook moeten doen! Mijn vader heeft 2 jaar geleden een einde gemaakt aan zijn leven. En waarom omdat mijn moeder koste wat kost. mij bij hem weg wilde houden. Jarenlang rechtszaken etc simpel gezegd me moeder werkte alles tegen en me vader wil aan alles meewerken. Eindstand bij me moeder wonen en me vader 1 keer per week zien en met geluk in de vakantie bij hem mogen zijn. Maar mijn moeder luisterde niet. Dus elke keer ruzie als me moeder mij niet naar me vader liet gaan. Totdat mijn vader er niet meer tegen kon en een einde maakte aan zijn leven. Mijn moeder was niet eens verdrietig. Ik kon het niet geloven me wereld storte in. Ik heb de dagboeken van me vader gelezen die hij mij achterliet. Want hij wilde mij laten zien dat hij alles had geprobeerd. Ik woon nu in een pleeggezin want ik ben niet alleen me vader kwijt ook me moeder want die wil ik nooit meer zien. Als ze nou had geluisterd of gewoon mij had laten gaan naar me vader. Was hij er nu nog dat weet ik zeker! Als je dit ooit lees mama had geluisterd. Dus ouders van Nederland STOP met ruzie maken en elkaar of een ouder frustreren. Maar luister naar ons wij kinderen hebben ook iets te willen en zeggen. Groetjes Jason

Mijn ouders zijn 2 jaar geleden gescheiden en de manier waarop dit is gegaan blijft voor mijn nog altijd ondraaglijk. Mijn ouders hadden een lat-relatie, wat wil zeggen dat zij niet bij elkaar woonden maar wel een relatie hadden. Mijn vader stuurde op een avond een mailtje naar mijn moeder waarin, kort samengevat, stond dat hij de relatie wilde beëindigen en dat het tijd was om allebei een andere kant op te gaan. Deze actie kon ik al heel slecht verdragen en ik heb hem dan ook boos opgebeld. Hij beloofde mooie dingen en dat hij mij en mijn broer nog altijd op zou zoeken en dat er zeker tijd was om nog dingen te doen als een familie. "Je vader en moeder hebben geen ruzie, ze zijn gewoon liever vrienden." zei hij. Van al deze mooie beloftes is nog nooit iets waargemaakt. Hij miste dan ook mijn 16e verjaardag, omdat hij te bang was mijn moeder onder ogen te komen. Na de scheiding heeft hij mijn broer anderhalf jaar niet gezien, ook heeft hij niks van zich laten horen. Wel kwam hij steeds met de mooie woorden: "Jullie zijn altijd welkom bij mij." Maar zelf eens een keer zijn kinderen opbellen, ho maar. Nu, 2 jaar later, kan ik het nog steeds heel goed met mijn vader vinden. Onze band is zo hecht, ook al zie ik hem ongeveer één keer in de twee weken. Toch kan ik mezelf niet over het feit heenzetten dat alles van één kant moet komen, dat ik altijd degene moet zijn die belt en die vraagt of hij misschien tijd heeft om iets leuks te doen. Meer dan samen bij hem thuis een film kijken wordt het niet, als ik eens een keer wat leuks wil gaan doen, dan zegt hij : "leuke dingen deed ik ook nooit met mijn vader, zo zijn wij gewoon niet." Het breekt me nog elke dag dat mijn vader mijn broer niet ziet en dat ik overal tussenin sta. Ik word van alle kanten beïnvloed en weet af en toe niet meer welke kant ik moet kiezen en of ik überhaupt een kant moet kiezen.. Iemand die dit herkent?

mijn ouders zijn nu al bijna zeven jaar uit elkaar. laats is er ruzie geweest, mijn ouders hadden ruzie voor mijn stiefvader (hij heeft ons vroeger vaak geslagen) door die ruzie is nu alles verandert ik heb slecht contact met mijn vader en die vriendin van haar. ik voel me niet fijn bij me ouders thuis, maar ik wil ook niet weg daar. ik weet nu effe niet meer wat ik moet doen. help me