Beste Villa Pinedo, In februari vorig jaar vertelden mijn ouders dat ze gingen scheiden. Mijn moeder had het graag nog even willen proberen, maar mijn vader wou daar niets van weten. Na een tijdje kwam er een rechtzaak om de voogdij, en wie er in het huis mocht blijven wonen want mijn ouders kwamen daar zelf niet uit. Daaruit kwam dat mijn moeder in het huis mocht blijven wonen, en de voogdij kreeg over mijn broertje (11) en mij. Sinds oktober heeft mijn vader nu een huis voor zichzelf. Er is nog steeds geen omgangsregeling en telkens als mijn broertje en ik naar mijn vader toe gaan/willen, moet dat vanuit ons komen, mijn vader heeft nog niet een keer gevraagd of wij naar hem wouden komen. Hij heeft ondertussen ook een nieuwe vriendin, mijn broertje en ik vinden haar wel aardig, maar het is natuurlijk wel raar om te zien dat m'n vader nu iemand anders heeft. Maar ik geloof dat ook mijn moeder het er heel erg moeilijk mee heeft dat hij een nieuwe vriendin heeft, want elke keer als wij terugkomen van m'n vader, vraagt ze naar heel veel dingen, of zij er ook de hele tijd bij was en dat soort dingen. Ze geeft me ook wel het gevoel dat ik moet kiezen bij wie ik wil wonen, omdat mijn moeder ook zegt: als het daar zo leuk is met die nieuwe vrouw, ga dan maar daar wonen als je dat wil. Maar dat wil ik niet, ik blijf veel liever bij m'n moeder wonen. Ik heb met haar ook een hele goede band, met mijn vader veel minder. Maar als mijn moeder er de hele tijd over blijft doorgaan, weet ik niet of ik dat wel kan, want gisteren zijn we terug gekomen van m'n vader en sindsdien hangt er een hele vervelende sfeer in huis. Ik hoop dat het snel weer beter word. Ik weet verder ook niet met wie ik er goed over kan praten, want het liefst doe ik dat met vriendinnen, alleen er zijn maar tweemeisje in mijn vriendinnengroepje wiens ouders ook gescheiden zijn, en met hun ben ik nou ook weer niet zo goed bevriend dat ik hun alles wil vertellen, en hun ouder hebben een heel ander soort scheiding. Liefs,

Laatst werd ik getipt door iemand die een krantenbericht had gevonden over een 'brief' die was gericht aan alle gescheiden ouders van Nederland. De brief werd geschreven vanuit het perspectief van een kind die gescheiden ouders heeft. Mijn ouders zijn gescheiden en ik kon me in deze brief helemaal vinden en ik denk dat ik mag spreken voor alle kinderen die gescheiden ouders hebben, ongeacht hun leeftijd. Ik hoop dat alle (gescheiden) ouders hier iets mee gaan doen en dat kinderen hierdoor hun gevoelens misschien beter kunnen verwoorden. "AAN ALLE GESCHEIDEN OUDERS VAN NEDERLAND Met deze brief willen wij jullie laten weten hoe wij ons voelen. 'Wij' zijn de 70.000 kinderen per jaar die op een dag te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan. Op die dag stort onze wereld in. Alles wat veilig en vertrouwd was wordt ineens anders. Veel van ons moeten verhuizen, naar een andere school, wennen aan jullie nieuwe liefdes en in het ergste geval 1 van de ouders heel erg missen. En dat doet pijn. We willen Zó graag allebei onze ouders in ons leven. Twee ouders die van ons houden en ons groot zien worden. Twee ouders die staan te juichen langs de lijn, trots zijn als we goeie cijfers halen en alles willen weten over ons eerste gebroken hart. Die samen op de eerste rij zitten als we examen doen en liefdevol hun eerste kleinkind vasthouden. Weten jullie wel hoeveel verdriet we soms stiekem hebben? Als we de boodschapper moeten zijn. Als we moeten luisteren naar de gemene dingen die jullie over elkaar zeggen. Als we zien dat jullie elkaar negeren waar we bijzijn. Weten jullie wel hoe moeilijk het is om van jullie allebei te houden, terwijl dat soms van 1 van jullie niet mag? Dat we dan maar niks zeggen over hoe leuk het weekend was? We voelen ons verscheurd tussen de twee mensen waar we zoveel van houden. We voelen ons schuldig als we het leuk hebben bij de ander. We voelen ons verantwoordelijk voor jullie geluk. Meestal zijn jullie zelf na een tijdje weer gelukkiger. Maar voor ons is dat vaak niet zo makkelijk. Sommigen van ons houden er de rest van hun leven last van. DUS MOGEN WE JULLIE EEN PAAR DINGEN VRAGEN? - Laat ons alsjeblieft geen kant kiezen - Maak geen ruzie waar we bij zijn - Zeg geen slechte dingen over elkaar tegen ons - Geef ons de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie - Luister écht naar wat we te zeggen hebben - Geef ons de ruimte om van jullie allebei te houden - Vergeet niet dat jullie samen voor ons hebben gekozen Een scheiding voelt als een veilig huis dat ineens helemaal verbouwd wordt. Muren eruit, nieuwe vloerbedekking, ander behang. Eerst is het 1 grote puinhoop en dan komt er heel langzaam iets moois tevoorschijn. Laat ons rustig mee verven en vraag ons wat we van het uitzicht vinden. Zo bouwen we met jullie samen aan een nieuw huis. Met hier en daar een barst of een kapotte dakpan. Maar wel warm, veilig en stevig. Een plek waar wij ons weer THUIS voelen. De sleutel hebben jullie net gekregen. X"

Hallo iedereen op Villa Pinedo, Dit jaar is voor mij een jaar van veel veranderingen. Ik ben aangenomen op de opleiding waar ik graag heen wilde, ben daarvoor naar de grote stad verhuisd en daarmee het kleine dorp achter me gelaten. Vol goede moed om daar als jong volwassene een nieuw leven op te bouwen. Klinkt goed toch?? het wordt helaas minder leuk als er allemaal nare dingen voorbij komen. De beste vriendin van je zusje wordt vermoord, oma overlijdt bijna (gelukkig goed afgelopen!!) en om het rijtje compleet te maken, gaan nu mijn ouders uit elkaar. Niet een fijn uitgangspunt om een nieuwe frisse start te maken. Dat m'n vader bij mijn moeder weg wilde kwam als een complete verassing. Ik dacht dat we het perfecte gezin waren. Het was mijn trots dat we zo'n goede band met elkaar hadden. De klap kwam daarom hard aan toen hij vertelde dat hij eigenlijk al jaren niet meer van mijn moeder houdt. Ook mijn moeder was een en al onbegrip en is nog steeds bezig met zinloze strategien om hem terug te winnen. Zoals ik hier meer lees was ik de dochter die als praatpaal fungeerde. Dingen die ik niet wilde horen kwamen toch binnen. Avonden zat ze huilend naast me op de bank. Als ik een weekeind thuis was, kwam ik half depressief weer terug in de stad waar ik studeer en kostte het me weer een hele dag om om te schakelen. Moest ik weer naar huis om een of andere reden kon ik me daar al dagen van tevoren misselijk over voelen. Ik kreeg het advies om me meer op mijn eigen leven te richten en vertelde mijn moeder dat ik meer in de stad zou blijven. Haar teleurstelling maakt me erg verdrietig elke keer als ik haar spreek aan de telefoon. Ik voel me ontzettend alleen als ik zonder mensen om me heen op mijn kamertje zit. Ik ben het gevoel van 'thuis' even helemaal kwijt en dat voelt ontzettend naar. Mijn schoolprestaties helpt het ook niet echt voorruit. Ik volg een kunstopleiding en daar kan het er behoorlijk persoonlijk aan toe gaan. En op dit moment heb ik geen zin om daar persoonlijk zitten te zijn. Ik vindt het moeilijk om te communiceren dat het slecht met me gaat want wil absoluut niet in een slachtofferrol schieten. Maar heb het gevoel dat ik uit elkaar getrokken wordt vanbinnen. Op het moment dat je op eigen benen moet leren staan wordt je hele fundament onder je voeten weggetrokken waar je op terug kon vallen. Dat doet heel veel pijn en maakt me onzeker. Heeft er iemand dezelfde ervaring of tips om weer wat sterker te worden? Groetjes,

Hallo, Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden (Volgens mij door mijn overleden broertje een paar jaar terug, wat nogal impact heeft gemaakt..) , mijn andere broertje was toen 2 jaar, mijn moeder depressief met enorm veel pijn en een huis om te verbouwen. doordeweeks ben ik bij mijn moeder vanwege school en elk weekend ben ik bij mijn vader. Bij mijn vader mogen we eigenlijk alles, hij voedt ons dus niet op. omdat mijn moeder ziek was destijds heb ik zowat mijn eigen broertje moeten opvoeden, mama lag destijds 24/7 in bed. na een paar jaar is mijn moeder er 'bovenop'gekomen. ze heeft nu een baan en financieel gaat het nu ook weer makkelijker. maar ze is noch steeds niet vrolijk. ze wordt boos als ik ook maar een lepel verkeerd weg leg. ik kook 2/3 in de week, breng en haal mijn broertje 1 soms 2 keer in de week naar/van school en verzorg alle dieren. ik heb zelf al een aantal jaar (ongeveer 3) last van enorme hoofdpijn en moe. destijds niks mee gedaan. veel ziekteverzuim, niveau's omlaag met school. na heel veel dokters die niks konden vinden gaan we (kennis & ik, mama waarschijnlijk niet door ruzie) naar de neuroloog. nu het vakantie is zitten we de hele tijd op elkaars lip. ik weet niet wat ik daaraan kan doen, vanavond ga ik naar mijn vader voor de rest van de vakantie. mijn moeder roept ook vaak dat ze helemaal alleen is en pijn heeft. maar dat zegt ze meerdere keren per dag. dan wordt ze kwaad omdat we niet 'reageren'. moet ik dan de hele tijd achter haar aan lopen ofzo? ik zeg het al lang niet meer als ik hoofdpijn heb, ik ga gewoon naar bed. wat verwacht ze dat ik doe, medeleven tonen ofzo? na al die jaren? Heel verhaal geworden, bedankt voor het lezen. ik weet gewoon niet wat ik hieraan kan doen. al meerdere malen moesten we 'oprotten' naar onze vader, zodat ze van ons af was, nou vanavond gaan we gelukkig weg.

Hallo beste ouders die naar villa pinedo kijken ik zou u vandaag een paar tips geven Als uw zoon of dochter boos is of verdrietig. Eerst bij de boos heid Tip 1 : naar zijn of haar kamer sturen ( dat trukje heb ik van een soort activiteit : Alleskids als u interesseert met die activiteit kunt u via internet op zoeken dan zou er iemand ontmoeten ( zeg maar ) die uw zoon of dochter kan helpen:) ) MAAR als u uw zoon of dochter naar de kamer wilt sturen kunt u beter op een aardige manier doen zoals ... Wil je misschien naar je kamer gaan?? Of hoeft je niet afte koelen??? Dat werk beter dan ga naar je kamer ...!!!! Dat zou minder werken. Tip 2 : even met rust laten Tip 3 : over vergeven bijv als uw kind slechts deed of rusie heeft : als u denkt dat uw zoon of dochter spijt had wat hij heeft gedaan bij de ruzie's dan komt het goed!! Tip 4 : met uw kind(eren) gaan picknicken of naar de pret park als hij het wil # laat uw kind denken dat uw van de kind hou ik weer zeker dat uw van u kinderen hou maar toch nog even proberen:) proberen is altijd goed!! Dat was het een beetje eigenlijk ik ben blij als u die berichtje leest en gebruikt veeeeeeeel succes Groetjes Yuki

Mijn ouders gaan scheiden, een paar weken geleden kreeg ik te horen dat mijn ouders gingen scheiden. Ik had het wel al een beetje door maar ik ben er wel verdrietig om. Mijn broertje had het helemaal niet verwacht! Gelukkig hebben mijn ouders geen ruzie. Ik weet niet of ik "gelukkig" moet zeggen want het is natuurlijk allemaal niet leuk..

Mijn ouders zijn nu 5 jaar gescheiden,mijn vader heb ik voor het laatst gezien 5 jaar geleden op het schoolplein had een mooie tekening voor hem gemaakt. Daarna heeft mijn moeder samen met haar ouders mij weggehouden bij mijn vader en zijn familie. Ik moest toen allemaal rare dingen zeggen over mijn vader,hoe slecht hij wel niet was,mijn moeder deed er alles aan om mijn papa te beschuldigen. Tot nu toe en na vele rechtszaken ben ik stiekum met mijn moeder verhuisd die nu weer is getrouwd. Ik heb 1,5 jaar onder toezicht gestaan van buro jeugdzorg maar de gezinsvoogd heb ik maar 1x gesproken,daarna mocht ik niks meer zeggen tegen haar van mijn moeder. Ik mag geen contact hebben met mijn vader van mijn moeder en haar ouders, mag alleen maar steeds het zelfde verhaaltje zeggen en opschrijven tegen rechters kinderbescherming,namelijk ik haat mijn vader en wil hem nooit meer zien,ik weet niet wat ik moet doen. Op school gaat het ook niet zo haal veel onvoldoende's,zal mijn vader nu nog wel met mij contact willen hebben ,nu ik al deze vreselijke dingen over hem heb moeten zeggen van mijn moeder. Groetjes Thomas

hoi, mijn ouders zijn pas sinds kort gescheiden, mijn moeder heeft nu een vriendin, ze is nog nooit eerder op vrouwen gevallen. Ook mijn vader ofja het is altijd al mijn stiefvader geweest heeft nu ook een vriendin. Ik woon bij me moeder en mag zelf kiezen wanneer ik naar me vader ga. Me vader heeft eerst bij me oma gewoond omdat hij een huis moest vinden en sinds 1 april heeft hij er een en woont hij daar. Maar ik ga er nooit naar toe, want iets houdt me tegen. Zijn vriendin is heel aardig ja maar die vriendin heeft een zoon (14 jaar) en ongeveer in februari/maart was ik met hem bezig maar dat heb ik afgekapt omdat ik wist dat zijn moeder en mijn vader met elkaar bezig waren. Ik ben nu 2 keer bij me vader geweest en de eerste keer was ik alleen met me vader en broertje en zusje. en de tweede keer was ook zijn vriendin en haar zoontje er bij. En ik voelde me toen heel ongemakkelijk daar. later toen ik naar me moeders huis terug ging begon hij me te appen en begon ik hem weer leuk te vinden maar dat heb ik ook weer af gekapt. Maar ik wil nu niet meer naar me vader want het houdt me tegen dat dat zoontje daar kan zijn. En als ik bij me vader ben voel ik me gewoon niet thuis. heeft iemand ongeveer hetzelfde probleem of weet iemand hier raad mee?

hoi mensen, ik ging altijd om de 2 weken een weekend naar mijn vader. nu niet meer omdat ik me daar niet fijn voel. het is altijd in het begin heel leuk en gezellig, gaan we naar de stad, maar daarna kan ik niks meet goed doen en krijg overal commentaar. laatst kregen we ruzie omdat ik te lang op facebook zat, terwijl zijn vriendin de héle dag candy crush speelt. het ergste is nog dat hij niet wil snappen dat hij iets fout doet want: als ik me gewoon gedraag, is er toch niks aan de hand? hij schuift ook vaak de schuld op mijn moeder. ik zit er nu bijna doorheen, maar ik wil hem ook niet kwijt, want het is toch mijn vader en ik hou van hem. xx Emma

Hoi, Hoewel mijn ouders al een tijdje gescheiden zijn, vond ik het toch wel interessant om mijn verhaal hier te uiten. Vanaf dat ik baby was konden mijn ouders het niet echt goed met elkaar vinden. Mijn moeder zegt dat ze nooit van mijn vader gehouden heeft en dat het allemaal onder dwang was. Ik heb veel verhalen gehoord dat ik gebruikt werd in ruzies, zodat er geen gevecht zou ontstaan. Vooral door mijn vader. Ik ben tot mijn 12e eigenlijk heel vaak voor de gek gehouden door mijn vader.. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4jr was. Dus nu zo'n 10jr geleden. Zoals ik al zei is dat best een tijdje geleden, maar ik kan er nog steeds zo boos om worden over hoe het allemaal is gelopen. Mijn ouders hebben heel vaak ruzie gehad. Mijn moeder ging het om mij, maar mijn vader ging het allemaal om de eer en zijn gelijkheid. Daar ben ik pas achter gekomen toen ik ongeveer 10jr was. Ik begin even bij het begin. Toen ik nog een baby was kregen mijn ouders een keer hevige ruzie, terwijl ik lag te slapen. Het begon een soortvan gevecht te worden. Mijn vader heeft mij uit mijn bedje gehaald, zodat hij veilig was en mijn moeder hem niets aan kon doen, omdat hij mij in zijn handen had. Hij heeft mijn moeder naar de trap gelokt en met een rare beweging van de trap geduwd. Toen is hij er met mij vandoor gegaan. Mijn oma (de moeder van mijn vader) kwam op dat moment naar ons huis en zag mijn moeder onderaan de trap liggen. Zij gaf mijn moeder overal de schuld van. Wat nergens op sloeg, want mijn vader was degene die fout zat. Dit verhaal kreeg ik pas te horen toen ik ongeveer 12jr was. Mijn moeder vertelde mij vaak verhalen over hoe het in het verleden allemaal was gegaan. Ze vond mij iets te jong om dit verhaal te weten. Ze wist dat ik er heel boos om zou kunnen worden. Dat was ook waar. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom mijn vader zoiets zou kunnen doen. Na een tijdje waren we verhuisd naar een wat groter huis. Ik was ongeveer 3jr toen mijn vader na een werkdag thuiskwam. Mijn moeder had eten gemaakt en we zaten samen op de bank. Mijn vader ging tegenover ons zitten op de stoel. Nadat hij zijn eerste bord leeg had gegeten, wilde hij nog een bord. Hij schoof zijn bord naar het midden van de tafel en wachtte af tot mijn moeder opnieuw ging opscheppen voor hem. Aangezien mijn moeder dat dus niet deed, werd hij boos en beveelde een soortvan dat mijn moeder een tweede bord moest opscheppen. Mijn moeder zei dat ze mij eten aan het geven was en dat ze zelf ook nog moest beginnen met eten, dus ze vroeg of hij het zelf wilde doen. Mijn vader werd woest en had het bord tegen de muur gegooid waar de bank tegenaan stond waar mijn moeder en ik op zaten. Alle bordstukjes vielen op ons. Wat daarna is gebeurd weet ik niet. Dat is mij niet verteld. Volgens mij kwam er weer een hevige ruzie. Mijn vader heeft vaak gedreigd dat hij mijn moeder iets aan zou doen als ze wegging bij hem. Ook heeft hij gezegd dat hij mij wat aan zou doen. Ik was nog klein, dus ik had niets in de gaten. Naarmate ik ouder werd, begon ik steeds meer na te denken en ik wilde op een gegeven moment niets meer met mijn vader te maken hebben. Mijn moeder was het zat en toen ik 4jr was, zijn wij verhuisd en hebben we zo'n 2jr samengewoond. Totdat mijn moeder mijn stiefvader leerde kennen op een feest. Al vanaf de allereerste keer dat ik hem zag, ben ik superblij met hem. Ik heb een hele goede band met mijn stiefvader en hij heeft eigenlijk ''het vaderschap'' overgenomen in mijn leven. Mijn ouders hadden heel veel rechtszaken. De ene na de andere volgde. De rechter had besloten dat ik om het weekend mijn vader mocht zien. Rond de tijd dat ik 5 tot 7jr was, vond ik het hartstikke leuk om naar mijn vader te gaan. Ik had nooit problemen en ik had eigenlijk ook nog niet echt door wat er aan de hand was tussen mn ouders. Vanaf mijn 7e werd het steeds duidelijker. Ik kreeg verhalen te horen die ik allemaal niet wist en ik kreeg het steeds minder naar mn zin bij mn vader. Ik moest heel vaak dingen voor hem doen en we deden alleen maar dingen wat hij leuk vond. Als ik wat wilde, deden we het tegenovergestelde. Ik kreeg steeds meer door hoe hij was en uiteindelijk was ik aan het twijfelen of ik nog wel naar hem toe wilde. Ik kreeg steeds vaker ruzie met mijn vader en hij gaf altijd mijn moeder de schuld. Hij zei dat ik haar aan het napraten was en dat als we aan het bellen waren, dat mijn moeder naast mij zat om me in te fluisteren wat ik tegen hem moest zeggen. Dat was natuurlijk helemaal niet waar. Mijn moeder vond en vind het prima als ik contact heb met mijn vader en hoe erg ze hem ook haat, wil ze het me niet verbieden om hem te zien. Het is mijn eigen keuze. Dat heeft hij nooit gelooft en dat gelooft hij nu nog steeds niet. Mijn moeder heeft uiteindelijk gelijk gekregen in alle rechtszaken. Toen dat voorbij was, begon mijn vader weer te dreigen. De afspraak was dat hij mij om 6 uur om de vrijdag ophaalt thuis, maar dat is niet wat hij wilde. Heel vaak stond hij opeens op de stoep voor school. Ik wist nooit wat ik op dat moment moest doen en ik verstopte me de hele tijd totdat hij weer wegging. Ik werd op een gegeven moment zo bang van hem dat ik niet eens meer durfde te praten aan de telefoon. Ik kreeg bijna een hartaanval als ik zag dat er ''pappa'' op mijn telefoonschermpje stond. Ik durfde niet op te nemen, maar heb dat vaak genoeg wel gedaan. Gewoon uit respect. Het is allemaal veel te ver gegaan. Bang worden van je eigen vader. Dat hoort niet. Mijn moeder en stiefvader hebben vaak genoeg de politie erbij gehaald wanneer hij weer eens op de stoep stond, terwijl het geen 6 uur was. Toen ik 10jr was, ben ik erachter gekomen dat het bij mijn vader allemaal om zijn eer en gelijkheid ging. Na alle rechtszaken heeft hij niet meer zoveel tijd in mij gestoken. Hij ging verder met zijn leven en ik hoorde daar niet meer bij. Hoewel hij dat wel heel vaak zei. Hij vertelde altijd dat ik zijn prinsesje was en hij altijd van mij zou blijven houden, no matter what. Dat heb ik dus nooit gelooft. Als je dan zoveel van je kind houd, waarom blijf je er dan niet voor ''vechten'' om je kind te kunnen blijven zien?! Ik heb nu al zo'n 4jr geen contact meer met mijn vader. Ik heb er ook geeeen behoefte aan. Van mijn part hoef ik die man nooit meer van mijn leven te zien. Mijn stiefvader is nu mijn vader. Al vanaf dat ik 6 was en dat zal altijd zo blijven. Groetjes, Nina.