Hoi, Ik zit echt met een probleem. Mijn ouders zijn 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. ik was toen 10 jaar. Best wel jong. Het lukt mij nog niet om het goed te verwerken. Voor de zomervakantie voelde ik mij niet goed. Dat was ongeveer een half jaar geleden. Ik zat niet lekker in mijn vel. Ik wilde niks meer en kon mij niet meer concentreren op mijn huiswerk. Ik wou niet laten merken dat ik daar last van had en daarom lachte ik maar en zei niks over mijn gevoelens. Mijn de 2 beste vriendinnen wouden afstand met mij. Want ik was stil, zei niks en was chagrijnig. Ze deden dat op whatsapp. Het werd mij toen ze veel en ik huilde en huilde. Ik was alleen thuis. Ik ging in mijn raam zitten. Mijn kamer zit op zolder. Ik wilde mij afzetten en toen kwam mijn zus binnen. Ze rende meteen naar mij toe en legde mij op mijn bed. Ik huilde en huilde. Na een tijd kwam mijn moeder thuis. Ik ben toen een weekje naar mijn oma gegaan. Want ik heb gewoon een serieuze zelfmoordpoging gedaan. Toen ik alles aan mijn vader vertelde over mijn zelfmoordpoging en dat ik depressief ben geweest. Zei hij alleen "Dat is niet zo goed" zonder emotie. Dat heeft mij veel pijn gedaan en nu zijn we een half jaar verder en ik ben nog steeds depressief. Die vriendinnen hebben me laten vallen. Juist op het moment dat ik ze nodig had. In de klas heb ik wel vriendinnen maar dat gaat nog moeilijk. Ik heb wel 1 beste vriendin alleen die heeft ook wel andere en laat mij een beetje vallen. Dat doet mij dan nog meer pijn. Ik kan gewoon de hele tijd huilen, janken. Het liefste wil ik nu echt zelfmoord plegen. Maar dat is fout. Dat weet ik. Ik denk er ook wel is over dat ik mijzelf kan snijden. Ik wil niet meer naar school. Ik wil weg van mijn vader. Weg van dit leven wat ik nu heb. Maar ik weet dat dat niet kan. Dit komt allemaal door de scheiding. Die ik niet goed heb verwerkt. Dat is mijn tip. Verwerk dingen goed. Zelf weet ik niet meer wat ik moet. Aan de ene kant wil ik weg maar ik begrijp dat dat niet kan. Ik probeer aan zoveel leuke dingen te denken maar dat lukt mij ook niet meer. Mijn moeder vind dat ik naar de dokter moet. Maar we hebben het niet breed thuis nu en dat kost veel geld om met iemand te gaan praten. Ik wil niet dat mijn moeder zoveel geld aan mij uit geeft. Ik ben dat niet waard. Wat kan ik het beste doen? Ik weet het niet meer.... kunnen jullie mij helpen?

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden gescheiden. Het was niet zo van "sorry, we gaan scheiden" maar het was zo op een zondagmiddag zei mijn vader 'ik ga weg'. Toen is hij vertrokken en nooit meer terug gekomen. We hebben eerst 2 jaar inspanning gezeten want misschien kwam hij nog terug. Maar hij heeft mij en mijn zusjes verteld in een wegrestaurant dat hij niet meer terug zou komen. Het heeft veel pijn gedaan aan het begin. Ik wilde mijn verdriet niet laten zien. Nu 3 jaar verder zit er teveel verdriet in mij. Het lukt mij niet meer te concentreren op mijn school en ik kan niet meer blij zijn. Dus praat er gewoon over en verstop het niet. Ik eet iedere maandagavond bij mijn vader en ik ga om de week een weekend naar hem toe. Hij woont in een klein flatje, ik heb 1 zus en 1 zusje en we hebben maar 2 bedden. En mijn vader heeft zijn tweepersoonsbed. Ik ben al 13 en mijn zus al 16. Wij willen niet meer bij mijn vader slapen. Mijn zusje van 11 ook niet meer. Daarom hebben we nu 2 eenpersoonbedden en een luchtbed. Mijn zus is niet zo vaak meer bij mijn vader. Dat scheelt wel. Ik heb niet meer echt een band met mijn vader. Daar baal ik van. Maar ik mis hem niet ofzo. Dat is niet echt aardig.

hallo, mijn moeder en de vriend van me moeder wonen sinds kort samen, nu durfde ik niet te zeggen dat ik dat niet wilde. maar sinds dat ze dus samenwonen is het een zeer vreselijke kwal! ook heeft hij mijn 10-rijlessen die hij mij cadeau had gegeven aan iemand gegeven waarvan ik zijn bmx had gestolen. ik weet zelf heel goed dat dat geen slimme keuze was dus ging mee met de vriend van me moeder om die bmx terug te brengen om het schuldgevoel weg te krijgen. hij heeft dus die 10 rijlessen aan dat jochie gegeven. DAT DOE JE TOCH NIET! verder is de situatie om te snijden als ik thuis kom en mijn moeder zit op de bank is het gewoon heey, alleen als die kwal er ook bij is zegt hij niks. tijdens eten, slapen, in de ochtend hij zegt helemaal niks. ik heb het er vandaag ook over gehad met mijn moeder, ze zei dat ze mij ook uit huis had kunnen zetten vanwege ik had gedaan. ik wist even niet wat ik moest zeggen en sloeg helemaal dicht. maar goed.... ze wonen nu samen maar heb ik er dan niks over te zeggen? ik ben mijn moeder haar kind en het lijkt mij dat ik er wel wat van te zeggen heb dat ik niet meer wil dat hij hier woont... ik weet me even geen raad meer en er vliegt van alles door me hoofd heen. me school lijd er ook onder, ik kan me niet meer concentreren. het liefst mep ik hem op ze bek, maarja wat geeft dat voor gevolgen.... iemand help!?!? gr robin

Mijn ouders zijn ook gescheiden en Ik heb ik heb een zus (mijn zus en ik zijn van mijn vader en moeder) en een zusje ( mijn zusje is van mijn vader en stiefmoeder) waar ik heel veel van hou en ik mis ze allebei heeeeeel erg omdat ze bij mijn vader wonen en ik bij mijn moeder dus ik wil en wou er een oplossing voor zoeken en ik dacht toen dus aan week op week af en dat ik dus bij mijn zus op de middelbare school kom (dat ik haar meer zie omdat mijn vader en moeder 40 km uit mekaar wonen) en dan een paar dagen tussen door naar de ander dus ik heb dat voor gesteld aan mijn vader en aan mijn moeder. mijn vader zij dat ik zelf moest doen wat mij goed voelde dus dit, maar mijn moeder en stiefvader vonden het niet goed. Mijn stiefvader zei dat als mijn moeder door zou draaien het mijn schuld zal zijn en dat doet mij nog veel pijn. Het liefst wil ik helemaal bij mijn vader wonen maar ik doe dit voor mijn moederen zelfs dan denk ik aan mijn moeder en dan mag week op week af ook niet. Mijn vader heeft ook een paar keer met mijn moeder gepraat en gezegd dat ze meer aan mij moet denken in plaats van aan der zelf, papa wil dat ik gelukkig ben en mama denkt aan der zelf Wat moet ik nu doen? En wat moet ik doen met die reaktie van mijn stiefvader

Hoi Ik heb ook een vraag. Want alle volwassenen denken dat ik niet zelf kan denken en beslissen. Ik heb het syndroom van asperger en dat is op zich zelf al heel moeilijk dus al helemaal als je dan ook nog eens niet word gelooft of dat je omdat je een vorm van autisme hebt je niet kan zien wat de gevolgen kunnen zijn voor je latere leven. Daar raak ik helemaal opgefokt van. Mijn ouders zijn gescheiden en het is mijn eigen keus dat ik mijn vader niet wil zien. De kinderbescherming heeft ook geadviseerd dat mijn moeder alleen het gezag over me moet krijgen en dat ik geen omgang met mijn vader moet hebben. Nu heeft de rechter bepaald dat mijn vader wel gezag met mijn moeder mag houden. En dat is mijn probleem. Waarom denken volwassenen dat het allemaal wel meevalt en dat met praten het kan worden opgelost en dat het allemaal tijd kost en dat je mening wordt beinvloed door je moeder ( of andersom ). Mijn moeder praat helemaal niet gemeen over mijn vader. Van mijn moeder mag ik mijn vader zien en emailen maar ik wil dat beslist niet. Sinds hij weg is gaat het heel goed met me. Ik heb mijn vader nu ruim een jaar niet gezien en ik wil dat het zo blijft. Misschien dat jullie je dat niet voor kunnen stellen maar het is gewoon zo. Mijn vader wil zijn gedrag niet veranderen. Ik ga niet allemaal vertellen wat hij heeft gedaan. Alleen dat hij heel agressief is altijd liegt en daar ook niet mee kan stoppen. Hij heeft me zelf gemailt dat hij elke week naar de psychiater ging en dat de psychiater hem leerde niet meer boos te zijn en te liegen. Maar na een half jaar bleek dat hij dit ook had verzonnen en helemaal niet was geweest. Liegen is sowieso heel erg maar als je asperger hebt kan je dat helemaal niet hebben. En toen was het voor mij klaar. Ik heb nu een leuk leven met mijn moeder en broer en heb vrienden en geen stress meer. Maar nu weer wel want wat als hij wel dingen mag bepalen over mijn leven ? Mijn moeder gaat in hoger beroep ook omdat de kinderbescherming zegt dat hij onbetrouwbaar is. Mijn moeder mailt alleen informatie over ons naar mijn vader , verder geen contact vanwege dat hij gewelddadig is geweest. Ik heb een hele goede therapeut die mij wel begrijpt en serieus neemt. En de rechter waar ik mee heb gesproken ook. Maar de rechter die heeft beslist was een andere omdat het vakantie was. Was ik maar 18 , dan kon ik zelf beslissen. Sorry dat ik mijn naam hier niet durf te zetten. groeten van anoniem.

Een dood normale donderdag, tot een uur of 6. Mn broer en ik werden geroepen naar de keuken bar, Daar vertelde mn vader dat mn moeder een affaire heeft met een andere man. De man waar mn vader 3x in de week mee hardloopt of tennist. Een man die mn moeder 3 jaar geleden heeft voor gesteld aan mn vader. Ze kon hem al van haar basisschool jaren, Mn moeder wilt veder met die man, en scheiden van mn vader. Na die dag heb ik mijn moeder een half jaar niet gezien. Ons leven ging gewoon weer veder maar dan zonder mn moeder, er werd amper een woord gesproken over de scheiding, Die man had ook een vrouw en 2 kinderen. Mn vader had haar denk 2 keer gezien, Uit nieuwsgierighied pushte ik mn vader om haar te bellen, hoe het met haar gaat. Na dat belletje hebben ze afsgesproken om een keer bij elkaar op de koffie te gaan. Na een paar bezoekjes, zijn ze verliefd op elkaar geworden. Het ging allemaal heel snel, binnen 2 jaar. Zijn alle twee mn ouders opnieuw getrouwd en zn we verhuisd en heb ik 2 stiefzussen erbij. Jouw vrouw, mijn vrouw.... Dit mijn verhaal in het kort. Ik wil er alleen maar mee zeggen, dat praten heel belangrijk is. Ik ben nu 21 en ik was 13 toen mn ouders uit elkaar gingen. Ik heb er nooit echt problemen mee gehad, ik 'lachte' er altijd overheen en ontweek de moeilijke gesprekken, De klap heb ik 2 jaar geleden opgevangen. Een tijd dat ik alleen maar kon huilen, Ik heb met iemand een paar keer gepraat. Toen ik dacht dat het iets beter ging, ben ik gelijk gestopt. Acherteraf veelste snel geweest, want ik ga er nu weer heen...

Hallo, Mijn ouders zijn momenteel aan het scheiden, ik heb hier zelf vrij weinig moeite mee maar heb geen contact meer met mijn moeder. Het zit zo: in maart zei mijn moeder tegen mijn vader dat ze moest gaan denken of ze nog wel verder wil met ONS. Mijn moeder is nu dus al vanaf Maart weg en heeft in al die tijd geen contact met mij opgenomen, we hebben wel af en toe geappt maar ze vroeg nooit of ik een langs kwam. Nu zit mijn vader hier best wel mee en wil misschien toch een omgangsregeling in het conference (ofzo iets) laten zetten, nu is mijn vraag: als mijn vader dat nou echt wil doen, en ik ben het daar absoluut niet mee eens. Ben ik dan alsnog verplicht om naar mijn moeder te gaan?? of kan ik daar tegen in gaan. Hoop dat jullie mij kunnen helpen. groetjes Remco

Goedeavond, mijn naam is jennifer en ik ben 16 jaar, mijn situatie nu is niet zo fijn mijn ouders zitten in een scheiding en ik ben nu de dupe van omdat mijn vader vreemd is gegaan en hij doet mij en m'n moeder en m'n broer heel veel pijn met dit rare gedoe het lijkt alsof ik niets voor hem beteken. Ik doe wel gewoon op school en met m'n vrienden maar diep van binnen kan ik wel huilen... ik hoop dat jullie mij hiermee kunnen helpen groetjes jennifer

ik heb al 1,5 jaar een vriendin. het is allemaal niet helemaal goed gegaan(allebei soms vreemdgegaan en een paar keer al uitgemaakt) de ouders van mijn vriendin verbieden haar nog met me om te gaan en dreigen naar de politie te stappen als ze contact met me houd. ik ben hopeloos want ik wil haar niet kwijt. ik weet niet meer wat ik moet doen. ik hoop dat jullie me kunnen helpen.

Hallo, Ik wil graag even een reactie op de uitzendig van rtl late night geven!! Het gaat daar vooral over kinderen die moeite hebben met de scheiding.. ik snap dat wel maar ik vind ook dat verhalen zoals die van mij verteld moeten worden!! Mijn verhaal is dat mijn broertje en ik door onze vader meerdere jaren zijn mishandeld.. op een avond heeft hij ook mijn moeder mishandeld en toen zijn we voor 2 maanden bij me opa en oma gaan wonen ( mijn moeders kant).. de scheiding is rond ( gelukkig) en mijn broertje en ik hebben ervoor gekozen geen contact meer te hebben met onze vader dit willen we ook niet.. hij snapt dat niet dat wij als kinderen zelf keuzes kunnen maken!! Hij blijft mijn moeder en opa en oma de schuld geven dat ze ons verbieden contact te hebben met hem... ik heb besloten dit te delen met jullie, omdat er wordt gepraat over kinderen die er moeite mee hebben dat hun ouders scheiden, maar vergeet niet dat er ook kinderen zijn die blij zijn met de keuze van scheiding maar die wel moeite hebben met hoe 1 van de ouders de andere ouder zwart blijft maken...