Praat niet negatief over je ex (de moeder of vader van je kind) waar je kind bij is, dit kan heel moeilijk zijn voor een kind om daarna nog naar de vader of moeder te gaan.

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Beste ouders, 3 jaar geleden gingen mijn ouders scheiden. Ik was toen net een paar maanden 18. 2 januari, net nieuwjaar toen werd het ons verteld.. Er is natuurlijk geen enkel moment een goed moment om zoiets tegen je kinderen te vertellen, maar god wat was ik boos dat we zo het nieuwe jaar moesten starten. Het was rond het avond eten dat mijn moeder vroeg of we allemaal even beneden wilde komen zitten. Jaren lang heb ik het gezegd tegen vriendinnen: mijn ouders gaan nog ooit scheiden. Waarom? Dat kon ik niet uitleggen maar er was altijd spanning. Maar het moment de 2 januari dat het ons verteld werd zag ik het totaal niet aankomen. Samen met mijn zusjes zaten we op de bank toen onze moeder vertelde: jullie zullen misschien wel boos zijn en verdrietig maar papa en mama gaan uit elkaar. Het ergste was nog dat onze vader heel hard zat te huilen want deze scheiding was onze moeder haar keus. Mijn 2 zusjes en ik voelde ons werkelijk verschrikkelijk. Ik moet zeggen de scheiding van onze ouders ging als een speer en alles werd goed geregeld. Mijn vader was echter wel erg boos op mijn moeder waardoor alle over de rug van de kinderen ging. Alsjeblieft ouders doe dit niet want dat breekt je kinderen. Elk kind houd van beide ouders dus het laatste wat ze willen is moeten kiezen. Ik was meer postbode als kind, als ik bij mijn vader ging eten ging het alleen maar over spullen die ik bij mijn moeder nog moest ophalen voor hem en andersom precies hetzelfde. Verschrikkelijk, gelukkig heb ik na een paar maanden in een woede uitbarsting durven zeggen dat dit anders moest. Ik zat voor de scheiding al niet lekker in mijn vel maar hield dit voor me. Totdat ik erachter kwam dat mijn moeder al een nieuwe liefde op het oog had, dit was 3 maanden na de scheiding ik was natuurlijk hartstikke boos. Mijn moeder ging bij alles tegen mij in en was een andere moeder als dat ik haar kende. Ze ging veel vaker naar de kroeg en was steeds minder thuis bij ons. Uiteindelijk zijn de discussie uitgelopen tot een flinke ruzie, eindelijk kon ik zeggen dat ik het nut van het leven niet meer zat en dat zij en papa dat alleen maar erger maakte met hun gedrag. En EINDELIJK heeft mijn moeder geluisterd en na veel onderzoeken kwam eruit dat ik aan een depressie leed. Na een paar maanden medicijnen en veel gesprekken later dacht ik hé dit gaat steeds beter. Ook het contact met mijn vader werd weer beter. Totdat wij terug kwamen van onze eerste vakantie met onze vader. Hij wilde liever niet dat wij onze moeder belde op vakantie want het was de vakantie met hem (dit moet je niet doen bij je kinderen, zeker op een eerste vakantie met maar 1 van de ouders). Mijn zusje en ik waren de dag later jarig en waren blij dat we onze moeder weer zagen. Helaas kwamen we er toen via via achter dat onze moeder een nieuwe vriend had, dit hoor je natuurlijk het liefst van je ouders zelf en alsof dat nog niet erg genoeg was, was de nieuwe vriend van onze moeder de beste vriend van onze vader. We waren hartstikke kwaad, hoe kom ze dit nou doen, waarom hij en waarom 1 dag voor onze verjaardag. Onze vader was woest en dit liet hij ons merken, ouders doe dit je kinderen niet aan!!! Ouders die elkaar zwart maken is het ergste wat je mee kan maken!! Nu 3 jaar later woont mijn moeder met haar vriend samen en mijn vader heeft inmiddels ook een nieuwe vriendin en gelukkig praten ze nu ook weer makkelijker met elkaar. Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is dat kinderen het erg moeilijk vinden als ouders uit elkaar gaan. Hier komt veel verdriet bij kijken en gun dit de kinderen alsjeblieft! Gun de kinderen ook de tijd om alles te verwerken, stap niet snel zomaar opnieuw een relatie in. En nog het belangrijkste: zorg alsjeblieft dat als er een nieuwe liefde is of als er iets gaat veranderen de kinderen dit van u horen en niet van mensen uit de omgeving! Ik en ik denk alle kinderen voelen zich bedrogen en vertrouwen zal pas na lange tijd terug komen. Laat de nieuwe partner niet de vader of de moeder rol overnemen dit maakt de kinderen alleen maar kwaad en zo zal er steeds meer haat richting de nieuwe partner komen! Ga er alsjeblieft goed mee om want ik zit helaas nog steeds met een depressie en met medicijnen. De scheiding is niet de enige reden hiervan maar zal zeker een groot deel zijn van de depressie. Hopelijk heeft u iets aan dit verhaal. Liefs J.

Naar aanleiding vd uitzending van gisterenavond van rtl late night wil ik graag als een wat ouder kind van gescheiden ouders een reactie achterlaten. Inmiddels ben ik 36 en heb ik nog steeds `last` van de heftige vechtscheiding van mijn ouders. Vooral het 'er midden in zitten' tijdens de vele ruzies en het geen respect meer voor elkaar hebben is erg lastig. Bruiloften bijv. van broers, zussen en mijzelf worden er niet leuker op als je weet dat de 2 belangrijkste mensen in je leven elkaar haten en niet bij elkaar in de buurt kunnen komen. Wat nou als ik mijn eerste kindje krijg? Wie bel ik als eerste? Het is nooit goed. Ik wil geen slachtofferrol aannemen en probeer dat ook niet te doen. Maar moeilijk is het wel! Ook als je ouder wordt...kind van je ouders blijf je altijd!!! Dus ouders, luister naar je kind!!!

Ik slaap met een dekentje die ik was vergeten en men vader was helemaal boos hij is niet meer zoals vroeger

Hooi, ik heb een erge probleem met mijn echte moeder, ik mag helemaal niks! Ik ben 14 mijn moeder werkt van 07:00 tot 19:00 en ik moet de hele tijd thuis blijven en opruimen, ik vind het erg vervelend worden, ze begrijpt me niet.. Ik wil ook weg met vriendinnen en ik mag geen eens naar de stad met een vriendin! Heb ik niet opgeruimd? Ze wordt zooo boos! ;o Gwn niet meer normaal, ik heb al gedacht over zelfmoord, pleeggezin regelen ofz, ik kan het niet meer aan! Ik kan geen eens een vriendin hebben! Jaa was ik buiten? Mijn telefoon wordt afgepakt! Dat mens spoort niet! Wilt iemand praten ofz? dankje voor t lezen mopp! :**

dinsdag 9 september 2014 hoi ik ben mare!! mijn ouders zijn gescheiden toen ze gingen scheiden was ik enorm verdrietig maar mijn papa en mama helpen mij veel en mijn zus jasmijn ook van mijn papa krijg ik elke week 1 machace en dan kletsen we nog even over de scheiding en met mijn mama klets ik soms en op school klets ik ook veel eerst 1 keer per week als ik het moeilijk heb ga ik vaak naar mijn kamer om te schrijven of tekenen dat helpt veel bij mij en kletsen ook want dan gooi je het weg uit je hoofd maar het is best lang geleden dat me ouders zijn gescheiden wan het is albijna een jaar geleden dat het gebeurde maar een van mijn beste vriendinnen helpt me veel omdat ze het veel snapt want haar ouders zijn ook gescheiden en gelukkig woon ik bij allebei mijn ouders. Einde

Hoi. Mijn ouders zijn nu bijna een jaar gescheiden, en ik woon bij mijn vader. Ik kon voor de scheiding ook vaak niet goed communiceren met hem, maar dat is alleen maar erger geworden.. we hebben super vaak ruzie, hij schreeuwt zodra hij thuis komt van werk en pakt al t mogelijke van me af. Ik weet niet of ik bij mn moeder kan/wil wonen, ze woont in een andere stad, ik werk hier dichtbij en ik heb hier ook wat vrienden.. Ik heb ongeveer 4 jaar zware depressie gehad, wat nu al een tijd weg is maar ik voel het weer terug komen. En zeker wanneer ik ruzie heb met m'n vader. Soms is het zo erg dat ik neigingen heb om van huis wegtelopen of erger.. Xx.

Hoi ik ben annoniempje en ik ben 14 jaar. Mijn ouders zijn al 12 a 13 jaar gescheiden. Mijn moeder is opnieuw hertrouwd en mijn vader is nog steeds alleen. Mijn moeder is al 8 a 9 jaar samen met haar nieuwe man en zijn al 2jaar getrouwt. In het begin vond ik het heel lastig om mijn stiefvader te accsepteren (pff wat vind ik stiefvader een aakelig woord.) Het ging steeds beter tussen hem en mij. Maar als ik ruzie met hem heb staat mama altijd aan zijn kant. Ze zecht dan dat ik de terorist in huis ben. En dat ik de sweer verpest in huis. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ik er niet bij hoor. Ze staan altijd aan elkaars kant en ze geven mij nooit gelijk. Ik vind dat heel vervelend omdat ik een hele goede band met mijn moeder had. We konden over alles praten. Nu is het meer mijn stiefvader. Ik mis mijn moeder. Ben ik raar en en heeft mijn moeder gelijk ? Liefs annoniempjeexx

Mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Het ging al een tijdje niet goed. Er was al veel geweld bij te pas gekomen. Ik vind het eigelijk best fijn dat ze uit elkaar zijn. Het was wel een grote verandering, maar het ruzie maken is gstopt. Ik woon nu bij mijn moeder. Ik mag naar mijn vader wanneer ik wil. Alleen het moet wel minstens 1 keer in de week zijn en dan moet ik blijven logeren. Dat snap ik wel, maar ik vind het echt niet fijn bij mijn vader. Dat is niet omdat mijn moeder mij tegen hem opzet ofzo. Maar hij doet niks met mij of mijn zusje. Dus ik verveel me er erg. En vaak zeurt of zegt hij vervelende dingen over mijn moeder. Ik zit al 4 jaar bij een therapeut, ik heb namelijk trauma's van de scheiding die weer een postromatisch stress sindroom hebben veroorzaakt. Daar hebben we al een aantal keer besproken hoe ik het tegen mijn vader kan zeggen. Maar elke keer word hij boos en begrijpt hij het niet. Ik wil niet bij mijn vader 'wonen'. Maar dan ben ik bang dat hij zal zorgen dat ik bij mijn moeder word weggehaald of vaker naar hem moet, dat is al eerder gebeurd. Ik laat het nu maar, maar het is niet wat ik wil!!!