Ik ben 13 jaar. Ik zit nu in de brugklas. Om de week word ik op vrijdag door mijn vader opgehaald, hij woont aan de andere kant van het land.Hij kwam me op de basisschool altijd uit school halen om half vier. Maar nu ik op de middelbare school zit wil ik graag om half zeven opgehaald worden. Dan kan ik gewoon dingen doen met mijn vriendinnen en dan pas savons het weekend naar mijn vader. Hij is heel boos geworden en hij wil me beslist om half vijf komen halen. Direct uit school. Dan heb ik helemaal geen tijd om mijn spullen thuis op te ruimen en dingen na schooltijd met vriendinnen doen. Ik wil dat niet.... Maar ik ben heel bang voor hem en mijn moeder ook. Hij maakt altijd met mijn moeder ruzie en wij moeten altijd naar hem luisteren wat hij wil. Niet naar wat ik wil. Als ik een feestje heb waar ik naar toe wil of iets anders belangrijks in het weekend dat ik naar mijn vader moet dan mag dat niet van hem. Hij zegt dat het zijn weekend is en dat hij de baas is. Helppppppp hoe moet ik dit nou doen?

Mijn ouders hebben een paar dagen geleden besloten om te scheiden, ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Ik hoor sinds de beslissing mijn ouders vaak ruzieën en het voelt continu alsof ik een kant moet kiezen. Ook moet ik vaak huilen. Hoe ga ik hier mee om? Tips?

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.

Hoi! Ik ben Sam en in de laatste week van de vakantie hebben mijn ouders verteld dat ze gaan scheiden, ik vind dit extra moeilijk omdat ik PDD-NOS (autisme) heb. Ik ben dan ook erg verdrietig.... Heeft iemand wat tips voor mij? :(

Hallo ik ben Gappie ik heb begin deze vakantie gehoord dat mijn ouders gaan scheiden :( Ik merk dat ik er heel veel moeite mee heb. Op 'De middelbare school' gaat het wel aardig goed, maar thuis niet, ik ben telkens boos en heel verdrietig en het lijkt of alles tegenvalt ik haal mijzelf heel veel naar beneden. En ik zeg vaak dat ik DOOD wil. En een week geleden hoorde ik dat mijn zus bij mijn moeder wil wonen dat vind ik ook heel moeilijk. Weten jullie misschien hoe ik mij iets beter kan gaan voelen? Bedankt, Groetjes Gappie Guido

Hoi hoi! Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: Ik haat m'n stiefmoeder! Meer dan 7 jaar geleden zijn mijn ouders gaan scheiden. Mijn moeder is vreemd gegaan en m'n vader was er kapot van. Zo'n 5 jaar geleden is mijn moeder vervolgens overleden. Halfjaar hierna heeft mijn vader zijn huidige vriendin ontmoet. Omdat ik altijd bij m'n moeder heb gewoond en mijn vader was veel afwezig door werk, heb ik ruim 2 jaar bij mijn oma gewoond. Helaas kwam de puberteit, waardoor mijn oma me niet meer aankon. Die 'heftige' puberteit is inmiddels alweer wat teruggenomen. Dus sinds drie jaar woon ik weer bij mijn vader. Het eerste jaar toen ik weer thuis woonde (en toentertijd bij m'n oma) had ik geen klik met m'n stiefmoeder, maar ook geen haatgevoelens voor haar. Toen ik van school moest gaan wisselen begon het, ik werd opstandiger en had een grotere mond. Een jaar later is ze weggegaan bij ons uit huis, aangezien ze niets met mij te maken wilde hebben. Sinds een maand wonen mijn vader en ik bij haar in huis. (dus we moesten weer verhuizen) Nu wonen we in een heel andere omgeving, zo'n 100 kilometer verderop. Dit betekent dus dat ik op 3 middelbare scholen heb gezeten in ruim vier jaar tijd. Dit levert natuurlijk stress op, maar deze hoeveelheid heb ik niet verwacht. Ik ben wel een sloddervosJE, nadruk op 'je'. En mijn stiefmoeder is heel erg netjes. Nou ja, natuurlijk botst dit. Maar de ruzies en frustraties tegenover elkaar worden steeds erger. Zoals ik al zei; Ik ben een puber. Hierdoor heb ik ook wel eens een meningsverschil met mijn vader. Zodra ik dit heb, is het tussen mijn vader en mij weer uitgepraat. En natuurlijk snap ik dat je als partners de dag bespreekt. Dus mijn stiefmoeder komt ook te weten over de discussies van mij met m'n vader. Hier valt zij op terug en hierdoor ontstaan ruzies. Ik zal een ruzie noemen van gisteren. Informatie in voren: Ik moet m'n dingen wel eens opruimen, maar doe het niet meteen. Volgens m'n ouders heb ik ook een weerwoord en een grote mond en ben ik super brutaal. Ook heb ik toegezegd 2 weken geleden dat mijn gedrag zou veranderen. (in mijn ogen is er al heel veel positief veranderd) M'n stiefmoeder ging het huis stofzuigen, wel is ze zo beleefd dat ze mijn kamer erbij doet. Hierbij heeft ze een dicht flesje gevonden, waar nog 3 slokken water in zat. Dit lag naast mijn prullenbak op de grond. Ik zat in de huiskamer en ze komt naar me toe gelopen op een normale manier en zegt: 'Er ligt een flesje water op de grond, wil je dit even opruimen? ' Dus ik sta op om mijn glas weg te zetten in de keuken en het flesje te gaan opruimen. Waarna ze vervolgens boos op mij wordt, dat ik arrogant ben dat ik meteen het flesje ga opruimen en in haar looprichting loop. Is prima dacht ik, ik had geen zin om daar verder op in te gaan. Ik zit vervolgens een tijdje op mijn slaapkamer en ik hoor mijn vader en stiefmoeder praten dat we nog wel een afsluitend gesprek hebben na het eten. Ik dacht Oké, kom maar op. Wil wel eens horen wat je allemaal te zeggen hebt. Nou, uit het gesprek is opgemaakt - dat ik m'n gedrag niet verander - ik altijd een weerwoord heb en super brutaal ben - ik egoïstisch ben - ik nooit iets doe wat zij willen. Kortom: Was een leuk gesprek. Waarna ze nog zei dat ik de afwas moet doen. Gelukkig had ik nog huiswerk en zei dat ik dat ging doen. Waarop ze zei dat ik eerst moest gaan afwassen. Vervolgens zei ik dat papa zei dat alles voor school ging. Waarna ze me bitchy aankeek. Is prima. Toen zei ze: Je gaat afwassen! Ik zei: Jullie spreken elkaar tegen, dus nee. Nou ja, dit ging wel even zo door. Nadat ze weer haar praatje had gedaan bleef ze me aanstaren. Nou, dat is vrij intimiderend. Dus ik vroeg waarom doe je dat, want dat doe je wel vaker. Omdat ze graag wil weten hoe ik er op reageer wat ze vertelt. Nou ja, ik probeerde een beetje er onderuit te komen, dus ik vroeg aan m'n vader die nog geen woord gezegd had of hij het met deze dingen eens was. Waarna hij zegt ja. Nou ja, toen kwam er een gesprek en ik sprak hem telkens tegen omdat het niet waar was of omdat ik het er niet mee eens was. Dus ja, ik heb een weerwoord en dat is 'super brutaal'. Ik was klaar met het gesprek, ik heb er een punt achter gezet. Mocht ik niet gaan. Dus ik stond op en mijn vader pakt me vast bij de polsen. Ik zeg op een redelijk duidelijke en harde toon Laat los of Blijf van me af. Dit heb ik zo'n halve minuut staan roepen, totdat het knopje bij me omging. Ik heb een arm losgekregen en ik begon hem op z'n armen te slaan om me los te laten. Want ik was nu aan het hyperventileren. (Trouwens ik heb al eens eerder zo'n reactie gehad, nadat m'n stiefmoeder me een klap in het gezicht gaf en m'n vader hield me vast, omdat ik toen furieus was.) IK WEET HET, HET VALT NIET GOED TE PRATEN. GEEN GEWELD GEBRUIKEN, MAAR HET IS EEN SOORT REACTIE VAN JE LICHAAM! Terug komend op het verhaal, ik ben uiteindelijk toch op m'n kamer gekomen. Waarna m'n vader me achterna liep en zei dat ik maar moest opdonderen en dat ik ongewenst ben. Toen heb ik m'n schoenen gepakt en ben weggegaan in de stromende regen, ik moest afkoelen. Ik woon er nog maar net, dus ik heb niemand om heen te gaan. Dus ik ben rondjes om ons dorp aan het lopen geweest, waarnaast ik m'n oma (waarbij ik heb gewoond)en m'n vriendje heb gebeld om van me af te praten. Ik ben na 3 uur weer terug naar huis gegaan. Ik wilde de ruzie even delen. Maar waar ik het meeste mee zit is dat mijn vader zo veranderd is in deze maand. Hij heeft geen eigen mening meer, hij loopt dom achter m'n stiefmoeder aan, hij heeft geen tijd meer voor mij (hij gaat alleen met haar), helpt me niet meer, zegt geen goedendag o.i.d. Mijn vader is zichzelf niet meer en ik weet zeker dat het door m'n stiefmoeder komt. Ook heb ik vreselijk het gevoel dat ik niets meer goed doe. Alleen de negatieve dingen van mij worden besproken en dat zijn ook vrijwel de enige dingen die ze zeggen als ze met mij in één ruimte zijn. Voorbeeld: Ik ruim niet alles meteen op. Worden ze super boos en word ik de grond ingetrapt. Als ik het meteen opruim, dan ben ik ineens arrogant en word ik alsnog de grond ingetrapt. Nog een voorbeeld: Ik mag geen weerwoord hebben. Als ik dit heb worden ze boos en dan is het huis te klein. Als ik niets zeg als er niets wordt gevraagd in een ruzie, dan krijg ik precies dezelfde reactie. Ook met alle foute dingen in huis wordt er meteen naar mij gewezen, terwijl ik het niet heb gedaan. Laatst lagen er sokken in elkaar gevouwen in de wasmand. Komt m'n stiefmoeder eerst naar mij toe, terwijl het duidelijk die van m'n pa zijn. In een ruzie of discussie heb ik een duidelijk onderbouwde mening (zit in debatteam) en ben niet snel van standpunt te veranderen. Dit zint haar niet. Als ze zegt die steen is paars, maar het is een groene steen. Dan zeg ik gewoon die is groen. En dan ben ik brutaal. Met familiefeest had ik de kop dwars staan en ging niet mee. Iedereen vroeg waar ik was. Zou mij echt niet uitmaken, heb me prima vermaakt. Maar ze kwam binnen voor een gesprek met mij: Als ik stoer was dan *blablabla (weet niet meer)* Dus ben je stoer vroeg ze. Ik zei Hoezo? Stiefmoeder: Je wil altijd weten waar het vanaf hangt en of het bij jou in het straatje past. Dat haat ik nou zo! Dus ben je stoer? Ik zeg Nee, dan ben ik niet stoer. Waarop ze zegt Dat ik een misselijkmakend kind ben en nog veel meer dingen. En tot slot door de vriendin van m'n vader is de band tussen mijn vader en mij ook hatelijk geworden, hier baal ik echt van. Dat hij haar boven mij kiest (heb al tegen hem gezegd, ontkent alles). Ik baal er gewoon van. Moest even m'n ei kwijt en ik hoop dat jullie tips hebben. Ik zit er echt doorheen. Elke dag 2 à 3 keer ruzie 7 dagen in de week. Ik begin nog meer fysieke klachten te krijgen. Oja, ik moet naar een psycholoog van m'n vader, dit ga ik niet doen. (Voordat jullie het voorstellen). Want dit wordt al m'n 14e. Als het bij de 6e niet lukt waarom dan wel bij de 14e? Lieve groetjes, Vera (Sorry dat het verhaal door elkaar loopt en dat je het daardoor niet kan snappen).

Hoi mensen op dit forum, Mijn ouders zijn sinds juni gescheiden en in maart was er diabetis bij mij geconstateerd, ik vind het heel vervelend want mijn stiefmoeder helpt mij er helemaal niet mee, ze koopt alleen maar eten en drinken wat haar kinderen lekker vinden en dat is vooral eten met veel suiker erin, Ze geeft ook niets om ons (mijn broertje mijn zusje en ik). Ik ben erachter gekomen dat mijn stiefmoeder zich volledig bind aan mijn vader want ze heeft Netflix en dat soort accounts op mijn pa zijn email gezet met haar eigen naam, ik denk dat ze ons het huis uit wil want ze heeft twee gezichten 1 als mijn vader er is en 1 als hij er niet is dat is best wel vervelend. Ik vind het heel moeilijk om hiermee om te gaan want mijn pa is ook iemand die voor niks open staat dus praten werkt niet heeft iemand tips voor mij

Hoi, ik heb sinds een ander half jaar 'ruzie' met mijn vader. dit is ontstaan doordat ik paps nieuwe vriendin niet accepteerde. voordat pap en mam gingen scheiden waren de kinderen het belangrijkste in hun leven. vooral ik en pap waren veel samen en gingen bv iedere dag boodschappen doen en samen de hond uitlaten. ik ben dit altijd gewend geweest en vond het heel normaal om veel tijd met hem door te brengen. vanaf dat pap een nieuwe vriendin heeft zijn er een hoop dingen veranderd. ik merkte dat pap haar meer aandacht gaf en hij had vaak geen tijd meer voor mij. het ging zover dat hij soms 2 dagen niks tegen me zei. ik ben me ontzettend af gaan zetten tegen paps vriendin. ik kon haar niet uitstaan. ik heb haar de schuld gegeven van al deze dingen. waarschijnlijk omdat het makkelijker is om te accepteren dat ik paps vriendin niet mag dan te accepteren dat ik pap kwijtraak. ik heb na maanden nadenken pap een brief geschreven. hierin heb ik uitgelegd dat ik dingen miste van vroeger. die brief is helemaal fout opgepakt en paps vriendin was ontzettend boos. paps advies was om bij mam te gaan wonen. dit heb ik uiteindelijk gedaan. nadat ik bij mam ben gaan wonen zijn pap en ik alleen maar uit elkaar gegroeid. we zagen elkaar eens in de 3 weken. soms zag ik hem een maand niet.. als ik dan eens een middagje kwam gingen we praten over de 'ruzie' maar er kwam nooit een oplossing. ik bleef vasthouden aan mijn waarheid en pap bleef vasthouden aan zijn waarheid. mijn waarheid was dat ik best wou veranderen maar dat pap ook water bij de wijn zal moeten doen, en zijn waarheid was dat ik zal moeten accepteren dat het niet meer wordt zoals vroeger en ik me daar bij neer moet leggen. deze vakantie heb ik pap helemaal niet gezien. uiteindelijk appte hij dat ik mijn excuses moest maken aan zijn vriendin of de 'ruzie' zal niet opgelost worden. na lang nadenken heb ik ook beseft dat ik pap niet kan laten begrijpen wat ik bedoel. ik kan me vast blijven houden aan vroeger en het contact met pap verbreekt of ik bied men excuses aan en accepteer dat paps vriendin belangrijker is voor hem dan ik ben (dat zijn zijn woorden) maar ik hou wel pap bij me. 2 dagen geleden heb ik mijn excuses aangeboden aan paps vriendin. ze begon toen uit te leggen dat ik pap kleem en dat ik stik jaloers was op paps vriendin. ook vertelde ze me dat ik mijn broertje altijd achter heb gesteld en dat ik gewoon een vies spelletje aan het spelen was. bv dat als pap eens alleen was dat ik dan meteen naar hem toe ging om maar wat tijd met hem door te brengen ( dit is me nog nooit opgevallen maar oke) pap stemde hier totaal mee in.. ik weet van de ene kant wel dat ik veel tijd met pap door bracht maar dat is wat ik mijn hele leven gewend ben geweest. ik weet dat ik jaloers was en dat heb ik dan ook toegegeven. ik vindt niet dat ze het recht heeft om mij zo te beschuldigen over dat klemen maar van de andere kant, als ik er iets van zeg wil pap niks meer met me te maken hebben. in alle andere gesprekken heb ik me hiertegen verzet, en gaf ik tegenwoorden maar dit keer niet.. van de ene kant goed, want ik heb pap nog bij me. maar van de andere kant, hebben ze ontzettend over mee heengelopen. ik wil pap niet kwijt en heb er alles voor over om ze bij me te houden maar ik wil wel kunnen zeggen wat ik voel. ik heb geleerd dat je alles kunt accepteren. als ik pap 5 maanden amper spreek kan ik dat accepteren. ik kan paps vriendin accepteren, maar ik denk niet dat ik het kan accepteren dat iemand alles over me kan/mag zeggen. dat is een geen gezonde manier om met iemand om te gaan.. maar als dat de enige manier is waarop ik pap bij me kan houden, is dat het waarschijnlijk waard. ik wil niet alleen maar met mijn vinger naar andere wijzen. ik heb ontzettend veel dingen gedaan/gezegd waar ik niet trots op ben. ik heb ze allemaal opgebiecht en mijn excuses ervoor aangeboden. pap vertelde mij dat hij niemand meer in zijn weg van geluk laat staan. oftewel dat ik niet tussen hem en zijn vriendin moet staan. ik heb eigenlijk hetzelfde naar hem nu.. ik wil niet dat hij nog voor mij kan bepalen of ik me goed of slecht voel. ik ben deze vakantie 3 keer flauwgevallen van de stress. ik ben er klaar mee. het boeit hem niet dat ik me slecht voel. ik als dochter van pap moet me aanpassen aan de keuzes die hij maakt in zijn leven, zo niet dan mag ik vertrekken. nu is mijn vraag aan ouders, staan bij jullie kinderen en partner op dezelfde lijn? of is de een belangrijker voor je dan de ander? belangrijker is misschien een fout woord maar als je zou merken dat je kinderen het niet goed kunnen vinden met de partner zou je dan de partner aanspreken, de kinderen, of beide? hopelijk kunnen jullie me wat advies geven.

Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden Maar mijn zus en ik hebben nog nooit van onze vader alimentatie gekregen omdat hij al het geld gebruikt om drugs en sigaretten etc te kunnen kopen mijn vader woont in het buitenland en mijn zus is inmiddels 18+ maar heeft ze ng steeds recht om de alimentatie vergoed te krijgen vanaf de dag waar in ze waren gescheiden tot de dag wanneer ze 18 werd

Hey.. Mijn ouders zijn sinds Januari gescheiden en sinds het begin van de zomervakantie woont mijn moeder ergens anders. Er is een verdeling gemaakt over wanneer ik waar ben. Op maandag ga ik naar mijn moeder, daar blijf ik tot woensdag, dan ga ik weer naar mijn vader waar ik tot vrijdag blijf of het weekend. Maar dat is dus om en om. Dus het is altijd 5 bij mn moeder, 5 bij mn vader, 2 bij mn moeder, 2 bij mn vader. Toen mijn ouders net uit elkaar waren heb ik een brief van de kinderrechter gehad met de vraag of ik het hier mee eens was. Ik heb toen ja gezegd, maar dacht er toen niet zo over na. Ondertussen houden we al een paar weken deze verdeling aan, en ik vind hem vreselijk... En al helemaal als ik volgende week naar school ga. Dit wordt een heel gedoe met boeken, dat weet ik nu al. Mijn ouders wonen maar een kwartier uit elkaar, maar ik heb alsnog geen zin om steeds heen en weer te gaan fietsen om boeken te halen die ik dan weer nodig heb... En buiten dat is het gewoon rot als je ergens maar 2 dagen bent en dan al weer weg moet. Ik vind deze hele verdeling gewoon super slecht. Ik wil er dus week-week van maken. En dan gewoon elke zondag over gaan van mn vader naar mn moeder. Dit zou mij persoonlijk veel meer rust geven. Maar het probleem is dus dat mijn moeder dit totaal niet wil. Waarom weet ik ook niet. Ik heb gevraagd, maar ze geeft geen goede reden, "daarom niet," is wat ze vooral zegt.. Mijn vader daarentegen vindt het prima Maar ik ben 15 jaar. Dus zou ik dit zelf kunnen beslissen, of moeten mijn beiden ouders het hier mee eens zijn..?