Hallo allemaal, mijn ouders zijn al vanaf mijn 5e gescheiden. Dit was een heftige periode in mijn leven en voor mijn ontwikkeling. Mijn ouders hebben een kinderrekening waar ze voor ons kleding van kunnen kopen en meer. Elke maand wordt er een (vast) bedrag overgemaakt. Het inkomen van mijn moeder is prima. Maar mijn vader ( en stiefmoeder hebben samen een laag inkomen. Mijn vader doet soms deze betalingen niet. Hij slaat sommige maanden over. Mijn moeder daarentegen betaald het altijd netjes. Het probleem is dat mijn excursie voor school gefinancierd moet worden, maar er stond geen geld meer op de rekening want dat had mijn vader al uitgegeven aan "de boeken van mijn zus". Maar mijn moeder had al extra geld erop gezet zodat mijn zus haar boeken kon betalen. Mijn vader zei: "Je moeder doet haar betalingen niet netjes en daarom moest IK extra geld overmaken om jou excursie te betalen." dat is niet waar. Want mijn moeder heeft het tweede termijn van de betaling helemaal alleen betaald en toen vroeg ze of mijn vader een keer extra kon overmaken op de kinderrekening zodat er weer wat geld op stond voor het zakgeld. Mijn vader vertikt het gewoon om te betalen en hij zegt dat wij op nummer 1 staan maar hij haalt zelf geld van de kinderrekening om eigen spullen voor zichzelf te kopen. Het is mijn vader maar hij is eigenlijk wel egoïstisch. Ik weet niet wat ik moet doen, want mijn ouders kunnen het niet oplossen en als er een praatpersoon langs komt kan mijn vader gewoon liegen. Bovendien steunt mijn zus mij nauwelijks. Ze zegt dat ze al problemen zelf heeft met haar relatie. Ik snap dat het zo is, maar het gaat ook over haar. Ze doet alsof het mijn probleem is, maar dat is het niet. Overigens zit ik in 4 HAVO en heb ik een zwaar jaar voor de boeg, ik stelde aan mijn moeder voor dat als er een toetsweek kwam dat ik dan bij haar zou komen leren (zus woont bij me pa) omdat het daar rustiger is omdat ik bij me vader ook nog een stiefzusje heb. Mijn moeder snapte dat ik in de rust bij haar me beter kan concentreren op het werk. Maar ik weet niet hoe ik het naar mijn vader moet informeren, want zover ik hem ken vindt hij dat niet oké en kan hij ook uit de pan flippen.... Dit is in het kort waar ik moeite mee heb.

Mijn ouders zijn nu 5 jaar uit elkaar maar mijn moeder die heeft het zo erg verknalt dat ze er nu voor heeft gezorgt dat we haar niet meer mogen zien mijn twee broertjes dus ook. Maar ik ben voor afleiding gaan zoeken het is nu 4 jaar geleden dat ik contact had met mijn moeder ik kon er niet tegen ik ben verder voor afleiding gaan zoeken tot dat ik op een idee kwam ik begin een YouTube kanaal het was uiteindelijk opgelopen tot 9000 abonnees toen ben ik gestopt voor een tijdje ik miste het wel die aflijdin dus zo 5 maanden geleden ben ik weer begonnen met yt nu heb ik pas 32 maar dat is ook leuk zo kun je je zien op groeien met YouTube . Ik word volgens jaar januari 14 en nu moet ik zelfs soms huilen dat maakt niet uit vrienden komen je helpen in zulke momenten gooi het er maar gewoon er uit dat is het beste. En het belangrijkste: blijf jezelf dat is echt het beste.

hoi, ik ben een meisje van 12 jaar. Ik heb al eerder een bericht geplaatst op het moment dat mijn ouders gingen scheiden. Ik wil wat vertellen over dat moment en verder. Ik kwam op een dag thuis (ergens in februari) en ik zag mijn zus boven aan de trap huilen met mijn ouders ernaast. Ik vroeg wat er aan de hand was (ik dacht dat mijn oma was overleden, maar (gelukkig) was dat niet zo). Mijn ouders zeiden dat we even beneden gingen praten. Beneden vroeg ik (nogmaals) wat er was en mijn ouders vertelden dat ze hadden besloten om uit elkaar te gaan. Ik was heel verdrietig en boos op mijn ouders. Na een tijdje legde ik me er wel bij neer (ik bleef wel verdrietig), maar mijn zus bleef boos. Ik werd er best wel verdrietig van als mijn ouders en mijn zus weer ruzie hadden. Mijn ouders (vooral mijn vader) waren ook heel verdrietig. ik ben niet zo iemand die veel over zijn gevoelens praat, mijn moeder was dan ook vooral bang dat ik al mijn emoties opkropte. als ik erover praatte was dat vooral met mijn fysiotherapeute. ik uitte mijn woede vooral in het boksen en drummen, wat best wel opluchtte. op school probeerde ik er zo min mogelijk aan te denken, maar dat lukte niet altijd. als ik dan verdrietig was vroegen mijn vrienden wat er was. (niet iedereen wist het) Ik wist dan moeilijk wat ik moest zeggen, en probeerde me er zo snel mogelijk over heen te zetten... Mijn moeder ging opzoek naar een huis, in de buurt, en ik zat met het probleem dat ik niet wist hoelang ik bij mijn moeder moest zijn en hoelang bij mijn vader. Mijn moeder vond een huis en wilde het gaan kopen, maar uiteindelijk (gelukkig) ging het niet door. Ik vond het niet een heel bijzonder huis. Mijn moeder legde de huizenjacht een paar weken stil. In die paar weken hebben mijn ouders veel gepraat. ze begonnen elkaar beter te begrijpen en besloten om het toch nog te proberen!!!! ze vertelden het mij en ik was aan de ene kant blij, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze wisten niet voor hoelang het duurde, of het voor altijd is of voor maar een jaar ofzow. Ik voelde me daardoor heel onzeker (nu soms nog steeds). Ik had op een gegeven moment met mijn mentor een gesprek hierover, na dat gesprek merkte ik dat ik me best wel opgelucht voelde. de les (voorafgaand aan het gesprek) zat ik de hele tijd (45 minuten) naar mijn etui te staren. Hij vroeg of ik even wilde blijven zitten en hij vroeg wat er precies aan de hand was. Ik had hem al eerder een mail gestuurd dat mijn ouders het weer gingen proberen samen zeg maar... Aan het begin van het gesprek was ik best wel verdrietig, maar aan het eind van het gesprek voelde ik me al een stuk beter. We hadden het over smurfen! Ik bleef onzeker maar ik wist/weet niet wat ik moest/moet doen. (iemand tips?!) Ik ben bang dat ik (weer) te horen krijg dat ze TOCH uit elkaar gaan. Ik kan heel blij zijn, dat ze toch nog bij elkaar zijn (ben ik ook wel...) maar ik kan ook verdrietig blijven omdat ik niet weet hoe lang het duurt en als ze dan weer uit elkaar gaan is de opluchting niet zo groot. (ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, sorry) we zijn met z'n vieren op vakantie geweest en het was heel leuk! maar de laatste tijd hebben mijn ouders soms toch weer van die kleine ruzies, ik ben bang dat het straks toch weer fout gaat zeg maar! Ik weet ook niet wat ik moet doen! (tips?!) groetjes anoniempje

Hallo ik heb ook gescheiden ouders mijn ouders zijn goed gescheiden ze vonden elkaar niet meer leuk en ze hadden vaak ruzie

K heb een broer die een beetje raar opeens niet meer naar mijn vader is gegaan. Wat moet ik nu doen/zeggen

En wat nou als mijn vader geen moeite voor mij wil doen. Hij komt nooit op school en bij mijn sport kijken. In de vakanties mogen we ook bijna niet komen. Of alleen heel kort. Maar wel hebben daar toch niet zo veel te doen.

hallo ik heb gescheiden ouders en ik heb daar ook een verhaal over: mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden,of beter gezegd, mijn moeder wou drie maanden geleden scheiden.ik ben daar heel verdrietig over. mijn vader wil niet scheiden maar mijn moeder wel. dat vind ik heel zielig voor hem. daardoor doet hij nu ook bozer dan vroeger. dat vind ik heel erg. maar het verhaal begint pas nu: het begon allemaal toen mijn moeder en vader een (klein) ruzietje hadden.het werd steeds erger en op een moment liep mijn vader boos weg en hij ging half huilend half boos op zijn hurken in het processieparkje zitten. wij (ik en mijn zusjes) hadden het meegemaakt en kwamen naast mijn vader zitten. wat is er papa? vroegen we. nou ik weet het niet zei hij een soortvan. wij(ik bedoel ik) ging naar mama toe en vroeg of ze nu gaan scheiden. ze zij ja. ik schrok heel erg en werd vreselijk boos! ik ging naar de ouders van m'n beste vriend toe en zei met een brok in mijn keel ik...ik... mijn ouders gaan scheiden. zei schrokken heel erg en zeiden: zullen we er beneden over praten ? (we waren boven) oké zei ik toen huilend. ik haalde mijn kleinere zusje en samen gingen we erover praten. allemaal op zondag. mijn moeder had haar halve familie meegenomen en mijn tante die ging toen praten met mijn vader. zei was de enige die dat wou doen. de volgende dag ging ik het direct op school zeggen. nee,niet huilend voor de klas. mijn vrienden die ook gescheiden ouders hadden troosten en hielpen me. superaardig! en dat is het verhaal dus.het vervolg is ongeveer nu. het is nu de ene week papa ,andere week mama dan weer papa,mama,papa enz. ik ben nu iets minder verdrietig dan 3 maanden geleden. als papa en mama echt gaan scheiden, dan maak ik een verhaal hoe het dan gaat.

mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden.ik heb daar veel verdriet over ik ben bang dat mijn familie daardoor niet echt vaak meer met elkaar omgaat ik ben daar vreselijk verdrietig over ik weet gewoon dat ik er nooit meer aan ga wennen

Hoi allemaal, mijn ouders zijn 8 jaar gescheiden en ik ga om de twee weken een dagje naar mijn vader. Ik heb niet zo'n hele sterke band met mijn vader. De laatste tijden kan ik mijn moeder soms echt niet uitstaan en zou ik willen dat ik wat vaker naar mijn vader ging om gewoon even af te koelen en tijd doorbrengen met m'n vader. Ik weet bijna zeker dat ik mijn moeder daarmee kwets en boos maak, alleen ik weet niet of ik dat zomaar zelf mag beslissen? Hebben jullie enig advies? Groetjes.

mijn ouders hebben net voor de zomervakantie verteld dat ze uit elkaar gaan, alweer. Mijn ouders zijn namelijk ongeveer 2 jaar geleden ook al gescheiden. Mijn vader was vreemdgegaan en mn moeder was daar achter gekomen. Mijn vader ging hier een uur van daan wonen en zijn 'nieuwe' vriendin kwam regelmatig langs of we gingen ergens heen met hun. T was opeens heel erg wennen, Je ouders gaan scheiden, je vader gaat ergens anders wonen. Toen was ik nog 10, mijn zusje 8 en mijn broertje 4. Ik probeerde het voor mijn gevoel wel te begrijpen maar dat is moeilijk als je 10 bent. Na een tijdje zonder m'n vaders nieuwe vriendin zijn mn ouders t weer gaan proberen en zijn we weer samen gaan wonen. Voor ons was dat toen een hele fijne gebeurtenis want natuurlijk is het veel fijner als je ouders nog bij elkaar zijn en wonen... Ik heb nooit een hele goede band net mn vader gehad. Hij deed ook nooit leuke dingen met ons, alleen als mama erbij was. Ik was en soms ben vaak jaloers op mijn vriendinnen die met hun vader weg gingen of iets anders leuks gingen doen of gewoon samen koken. Ik heb dat nooit echt gehad. Hij werkt sinds 4 jaar ofzo ook in de plaats waar hij toen woonde dus elke dag was hij om 8 uur tegelijkertijd met mij weg en kwam hij om 9 uur ongeveer weer thuis. Maar sinds een half jaar geleden was dat niet meer. Hij ging om half 7-7 uur weg en kwam rond half 11 thuis. Ik wist dat het op zn werk niet heel gemakkelijk was en dag hij veel te doen had maar dit vond ik wel overdreven ondat dat nooit zo was geweest. Hij was daardoor nog minder thuis en doordat hij in de weekenden ook moest werken was hij er helemaal niet. Ik had 1 week voor de vakantie een afsluiting van het hockeyseizoen en ik heb een hele gezellige avond gehad. Toen ik thuis kwam zag in mama met een vriendin van haar op de bank zitten en papa was ook niet thuis. Dan schieten er al meteen een heleboel dingen door je hoofd heen. Als je moeder je dan verteld dat ze weer uit elkaar gaan stort je wereld in. Alles gaat door je hoofd heen. Gaan we verhuizen? Bij wie ga ik wonen? Wat is eigenlijk de reden?!? Die avond heeft mn moeder me veel verteld over wat er gebeurd is. Hij was weer vreemdgegaan. Ik was meteen superboos en kon het niet geloven. S' avonds kon ik niet slapen dus ging ik bij mama op de kamer liggen. Daar heeft ze me alles verteld waar ze achter is gekomen. Hij is niet 2 maar wel een stuk of 6 keer vreemdgegaan en is al 3 jaar daarover aan t liegen, al voordat ze voor de eerste keer uit elkaar gingen. Ik was gelijk zo boos op papa. Hoe kun je iemand zo in de steek laten. Ik praatte de eerste 4 weken helemaal niet tegen hem. Hij was hier in een ander pand van ons gaan wonen en was dus gelijk bij ons uit huis. Ik heb hem niet eens aangeken toen hij langsliep. De vorige keer had mama het 'echte verhaal' tegen iedereen verteld, maar daardoor gingen er niet normaal veel roddels door heel ons dorp. Zelfs bij de jumbo kwamen er mensen naar ons toe die we niet eens kenden met verhalen die helemaal nergens op sloegen. Daarom hebben we nu tegen bijna niemand de waarheid verteld. Dat voelt heel raar omdat je elke keer het geboel hebt dat je aan het liegen bent. nu ongeveer 1,5 maand later ben ik nog steeds boos op papa. Ik moet van veel mensen met hem praten maar dat wil ik echt niet. Ik heb hem een brief geschreven omdat ik het hen gewoon niet kon zeggen. Omdat ik het echte verhaal tegen niemand heb verteld is het voor hun ook moeilijk te begrijpen dat ik nog steeds zo boos ben. Maar ik weet dat als ik het ze zeg dat iedereen weer roddels gaat bedenken. We gaan ook verhuizen met mijn moeder wel in hetzelfde dorp. Ik zit op tweetalig vwo in de tweede klas nu en heb net mn eerste week school achter de rug. Papa was ook altijd chagrijnig als ie thuis was en ik deed het altijd fout. Dat is weer een van de redenen waarom ik hem niet wik spreken. Ik weet niet precies wat ik moet doen maar ik sta wel achter mn beslissing. Ik wil ook niet bij hem wonen of in het weekend daarheen. Mijn kleinere broertje en zusje doen dat wel. Iedereen zegt je kan niet altijd boos blijven maar dat is wel wat ik voorlopig ben. Mama zegt ook dat z ene te veel verteld heeft waardoor ik met mama meeloop door haar boosheid maar dat is niet. Hij is mij ook die 3 jaar vergeten. Dat is mijn verhaal