hoi allemaal mijn ouders zijn ook gescheiden sinds 1april en ik vind het kut wat er gebeurt is en wil een nirnaal leven hebben maar dat lukt niet meer.

hallo allemaal, Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen maar ik heb er wel veel moeite mee. Toen ik twee jaar was zijn mijn ouders gescheiden. Ze bleven allebei in dezelfde woonplaats wonen zodat het makkelijker was om ons op te halen en te komen brengen. In die tijd gingen wij om het weekend naar mijn vader toe en voor de rest waren wij (mijn zus 3 jaar ouder en ik) bij onze moeder. Mijn ouders zijn gescheiden omdat mijn moeder verliefd was geworden op iemand anders dus die man en zijn kinderen ( 2jongens een tweeling met dezelfde leeftijd als ik) kwamen bij ons in wonen. Dat was heel gezellig en we maakten ook plezier. Bij mijn vader was het ook leuk bij hem kwam er weleens een vrouw en zij was heel aardig tegen ons. Maar het bleek dat zij dus vreemd ging met mijn vader en toen ging ze weer naar haar eigen man. Wij vonden dat heel jammer want mijn zus en ik verheugden op elk weekend dat we naar onze vader mochten. Toen ik 4 jaar was vond mijn vader een nieuwe vrouw, zij had ook een dochter die dezelfde leeftijd als mijn zus had, zij was wel aardig maar onze stiefmoeder was niet zo aardig... Ze keek mij altijd aan alsof ik niks waard was, irritant was en ze had van die ''als blikken konden doden'' blikken. Bij mijn zus deed ze ook precies hetzelfde. We gingen niet meer met plezier naar onze vader toe en elk weekend dat we bij hem vandaan kwamen moesten we ook huilen. Ik was altijd zo verdrietig, ik huilde elke nacht. Ik zag mijn vader veranderen in iemand die werd meegesleurd in het gedrag van mijn stiefmoeder. Mijn moeder vertelde elk weekend maar weer van: ''Het komt wel goed, maak je geen zorgen en richt je op de leuke dingen! '' Wij hadden ook allang door dat mijn moeder en mijn stiefmoeder elkaar niet mochten. Toen ik een jaar of 5 was ging het uit tussen mijn moeder en haar vriend. In het begin miste ik hun wel dus heb ik twee keer bij hun geslapen. Bij mijn vader ging het nog steeds niet zo goed, ik wou graag op ballet en vertelde dat aan hun. Mijn stiefmoeder zei: '' met dat figuur?'' Ik was niet eens dik ik was altijd het dunne meisje geweest alleen werd ik snel groot waardoor ik van dun naar normaal ging qua figuur. Mijn stiefmoeder en haar dochter waren heel dun en alles draaide bij hun om de perfecte lichaam en sport. Haar opmerking heeft mij toen veel pijn gedaan maar mijn vader zei er veder ook niks over. Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend. Ik mocht hem gelijk hoewel mijn zus het nog wel moeilijk vond. Mijn ouders hebben allebei een regel, die van mijn moeder is: als ik een nieuwe vriend heb en jullie vinden hem niet leuk? Dan gaat hij weg maar we moeten er wel moeite voor doen om hem te leren kennen. Mijn vader zijn regel is: als ik een nieuwe vriendin heb passen jullie je maar aan. Mijn moeder stond altijd voor ons klaar en we kunnen altijd op haar vertrouwen. Toen ik een jaar of 8 was ging het ook uit tussen mijn moeder en haar vriend. Ik miste hem heel erg. Toen ik 9 jaar was zat ik in groep 5 en mijn zus in groep 8. zij was helemaal klaar om naar papa toe te gaan en besloot om niet meer naar hem toe te gaan. Sinds toen ging het eigenlijk alleen maar slechter. Mijn vader ging trouwen met mijn stiefmoeder maar ja omdat mijn zus daar niet meer kwam werd haar naam ook niet genoemd op de bruiloft. Die bruiloft was een van de meest verschrikkelijkste dagen in mijn leven. Elk weekend dat ik bij mijn vader was waren mijn stiefmoeder en haar dochter aan het trainen elke zaterdag morgen. Dat was ook het enige moment dat ik mezelf kon zijn en papa ook zichzelf was. Als ik bij hem was en we kwamen mijn zus tegen of mijn moeder werd er niks tegen hun gezegd en ik voelde me zo meegesleurd daarin dat ik ook niks durfde te zeggen omdat ik bang was. Het liefst kwam ik ook niet meer bij papa (eigenlijk al zolang ik haar ken) maar ik vond dat zielig voor papa en was bang voor de reactie. En nog steeds huilde ik elk weekend als ik bij hem vandaan kwam. Bij papa mocht er niet over thuis bij mama gepraat worden. Dan werd dat onderwerp gelijk afgekapt. Mijn stiefmoeder wou niks over mijn moeder weten en als mijn stiefzus vertelde over haar vader werd dat wel toegelaten. Op school wist ook niemand over de situatie dus ik kon er ook met niemand van school over praten. Daarnaast vind ik het sowieso al moeilijk om mensen te vertrouwen. De vrijdag voor ik naar papa ging was ik altijd het liefst thuis want mama was elke vrijdagmiddag vrij en dan kon ik nog wat leuks met haar doen. Toen het zomervakantie was ging ik op vakantie met mijn vader, stiefmoeder, stiefzus, oom en tante. Dat was niet zo leuk als ik verwacht had. Ik werd compleet genegeerd, als ik wat zei reageerde er niemand op en soms leek het alsof ik helemaal niet bestond. Een paar weken later in december vlak na mijn verjaardag besloot mijn moeder voor me dat ik niet meer naar papa mocht gaan. Ik vond dat heel moeilijk maar het was wel de beste keuze omdat ik het zelf niet durfde. Toen liet papa 3 maanden niks van zich horen en met mij ging het toen heel slecht. Ik had zelfmoordneigingen, ik heb heel vaak in de keuken gestaan met een mes in mijn hand om mijn polsen door te snijden maar ik kon het niet. Alleen mijn beste vriendin weet dat ik dat had willen doen en mijn moeder en zus dus niet. Vorig jaar in mei is mijn opa overleden. Mijn opa was als een vader voor me. Ik kwam daar elke dag tussen de middag sinds groep van de basisschool (toen hij overleed zat ik in groep 8) Met opa en oma kon ik over alles praten en dat wij zo fijn. Opa was echt een vaderfiguur voor me en ik mis hem heel erg, maar niet alleen hem ook mijn oma want zij is niet meer zichzelf sinds zijn dood. Ik ga nu naar de tweede van de middelbare school en het gaat nog steeds niet heel goed met me. Het eerste jaar heb ik echt verknald. Ik deed havo en ik kon het prima doen alleen had ik daar geen zin in. Ik maakte nooit mijn huiswerk schreef het over, leerde nooit en stak er geen moeite in. Ik stond gemiddeld een 6,3 zonder te leren dus ik was wel trots op mezelf. Maar de docenten vonden dat ik niet goed mijn best deed en ik ga nu naar mavo. Op school praatte ik ook met een vertrouwenspersoon omdat het niet goed met me ging en dat gaat het nog steeds niet. Ik voel me heel erg ongelukkig maar daar kom ik ook wel weer doorheen. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend en we gaan samenwonen met hem over 2 weken! Mijn vader is begin dit jaar gescheiden met mijn stiefmoeder en ik kom soms wel eens bij hem langs en we doen veel leuke uitjes met ons drieën! Groetjes Larissa

Niet elk kind is het zelfde. Dus als de een er geen last van heeft en jij denkt dat het dus niets ergs is.. Kan het voor de ander hard verscheurend zijn.

Ik heb al heel veel geprobeert, om niet meer bij mijn vader te hoeve wonen. Hij is geen leuke man. Hij geeft niet om me, kijkt niet naar me om, houdt niet van me en dit doet mij vreselijk veel pijn. Ik heb met een psycholoog gepraat dat ik niet meer bij hem wil wonen..denk ik. Ook vaak verteld aan mijn moeder. Maar iedereen probeert me op andere gedachtes te brengen, terwijl ik stuk ga van binnen, waardoor het niet gebeurt. Ik haat mijn vader, maar op somige momenten kan het oke zijn en gun ik het hem niet dat ik weg wil..? Ook wil ik niet deheele tijd bij mijn moeder wonen door mijn stieffamillie. En is het huis van mijn vader fijn. Maar dit wil ik ook niet!!!!! Wat moet ik doen en wat kan ik doen?

Hou van je kinderen. Luister naar je kinderen. Laat ze op hun tempo wennen aan een nieuwe (stief)famillie. Niet elk kind praat voor zichzelf, geef ze tijd en help ze hier mee. Jij hoort te zien hoe het met jou kind gaat.

Hey, Mijn ouders zijn gecheiden toen ik nog jong was.. Ondanks dat heb ik veel ervan mee gekregen. Ze zijn uit elkaar gegaan omdat mijn vader vreemd ging. Mijn moeder heeft een heele zware tijd gehad. Ze hadden ruzie maar mijn vader bleef haar maar hoop geven dat t goed zou komen. Toen ging mijn moeder paar dagen weg naar Friesland met mij en mn zusje. Op dat moment is mijn vader vreemd gegaan in het bed van hem en mijn moeder. Toen mijn moeder terug kwam is ze naar het huis van die vrouw gefiets. En zag ze de auto van mijn vader voor de deur staan die beweerde dat hij een paar dagen bij zn moeder zou slapen wat hij nooit gedaan heeft! Mijn moeder heeft die vrouw heel erg uitgescholden. Toen gingen ze scheiden en werd die vrouw mijn stief moeder! Dit was een vreselijke tijd. Zij heeft mij nooit gemogen waardoor mijn vadewr mij ook niet mocht. ze heeft mij het leven heel moeilijk gemaakt en deed alles achter mijn vaders rug om. Haar zoontje werd door zowel haar als mijn vader voor getrokken. Ik ben een paar keer weggelopen en heb veel gehuild. Paar jaren later kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Hij is best oke en heeft twee zonen. De eene zoon is daad werkelijk vreselijk, hij is geen leuk persoon en maakt het leven voor ons erg lastig en ook voor zichzelf. Ik vind het niet fijn om een stief familie te hebben ik mis een echt gezin zo erg. Ik zou zograag een leuk gezin willen hebben zoals andere waar je alles mee samen doet. Onlangs is het uit met de vriendin van mn vader en hij heeft nu een nieuwe vriendin met drie kinderen. Ze zijn aardig maar omdat mijn vader niet om ons geeft, is het zwaar. wij moeten zo ons best doen. Hij wil dat we het perfecte plaatje zijn, in iedergeval dat zij dat denken. Dit zijn we absoluut niet. helaas weet mijn vader hier niets van want hij weet niets van me, kijkt niet naar me om.. het intreseert hem eigenblijk ook gewoon helemaal niks. Op de dag van vandaag hoop ik nogsteeds dat ik in een ander gezin met andere omstandigheden was geboren.....

Hallo, Dit is mijn verhaal; Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog best jong was. Alsnog voelt het alsof het pas gebeurt is. Terwijl in de tussen tijd veel gebeurt is.. Ik ga om de 2 dagen ongeveer van mijn moeder naar mijn vader. Dit is niet leuk! Dit is onhandig de heele tijd heen en weer en heen en weer. Ook vind ik het helemaal niet leuk bij mijn vader. Door alles wat er is gebeurt, hoe hij mijn moeder behandelde, wat hij heeft gedaan en omdat hij niet om mij geeft. Nooit aandacht, nul intresse en het ergste geen liefde. Mijn kleine zusje heeft van dit alles bijna helemaal geen last.. Zij weet niet wat er allemaal gebeurt is en mijn vader houd van haar. Ik niet, ik mag die vent niet. Al een keer in therap[ie gezeten wat totaal niet geholpen heeft omdat ik niet meer hier wil wonen. Ik ga stuk van binnen. Altijd als ik lag is er iets in mij wat me herrinnerd aan alle nare dingen die zijn gebeurt, waardoor ik niet blij kan zijn vw mezelf. Ik kan dit alles gewoon niet achter me laten, alles wat gebeurt is. Meerdere keren met meerdere mensen gesproken, nu eindelijk tegen mn moeder verteld dat ik weer naar een psycholoog moet. Omdat ik depressief ben. Ik mis een echte familie gewoon zo erg. Heb meerdere stieffamillies gehad en het klikt gewoon niet. vooral als je gedwongen word leuk gevonden te worden, normaal zijn, alles doen en moeten komen op afspraken blabla. Ik huil elke dag en heb zovaak gedacht dat ik het niet meer aan kan en ik het leven dan nu echt wil opgeven. Omdat dit al heel mijn leven zo gaat. Ik ben nu erg verdrietig.. Maar dit is de eerste x in mijn geheele leven dat ik een piep klein beetje licht zie. Want ik wil het niet meer. Ik ga vechten zodat het eindelijk stopt dat ik eindelijk echt blij kan zijn niet elke dag hoef te huilen en niets durfen zeggen tegen mijn vader. Ik hoop dat een nieuwe psycholoog kan helpen en dat ik weer mag genieten van mijn jeugd. Ik ben er nog lang niet maar ik ben nu zelfs verbaast met mezelf dat ik hoop heb. Ik geloof er in.

Mijn ouders zijn gescheiden en ze hebben een co-ouderschap. Ik ben de helft van de week bij mijn vader en de andere helft van de week bij mijn moeder. Nu gaan we in de zomervakantie (6 weken ) meestal twee weken met mijn vader weg en zien we mijn moeder dus twee weken niet en soms 2 en halve week Mijn buurmeisje + beste vriendin mag vanaf nu elk jaar een vriendin meenemen op vakantie omdat ze enigskind is. En ze heeft mij gevraagd voor volgend jaar om 2 weken naar Kroatië te gaan, natuurlijk hartstikke leuk! Maar ik weet niet wat ik moet doen.. Dan ziet mijn moeder me 4 en halve week niet en de rest van vakantie (1,5 week ongeveer) is het weer om en om naar mijn ouders gaan dus ziet mijn moeder me ook niet zoveel..

Ik vind dit forum prachtig: Eindelijk kunnen de jongeren hun visie geven over de scheiding van hun ouders. Ik wil hen even steunen vanuit mijn praktijkervaring met deze opsomming: 1. Twee mensen worden verliefd en starten een relatie 2. Ze maken een kindje in de volste liefde 3. Nadien verandert één of beiden van gedacht, en vinden ze de relatie niet meer echt de moeite waard, die ouder denkt of die ouders denken daarbij eigenlijk niet aan hun kind(eren), echt niet, ook al pogen ze dit wel te doen om zichzelf goed te praten 4. Er komen verwijten, pesterijen. Maar ze vergeten dat ze op die manier de liefde van hun kinderen verraden, dat ze hun kinderen in hun diepste zijn (de liefdevolle schepping) verraden, dumpen, tergen, opzettelijk verdriet aan doen 5. Deze kinderen komen van een of van beide ouders los op een versnelde manier, soms afwisselend. 6. Enkel de kinderen hebben gelijk: Zij zijn immers het slachtoffer nog voor ze volwassen waren! Een advies aan kinderen van gescheiden ouders: Bijt op je tanden en zeg tegen jezelf: "Wacht maar tot ik groot ben, ik zal het beter doen met... mijn latere kinderen!" Zo plande ik het zelf trouwens ook en ik kan je zeggen, dat werkt als ik naar mijn eigen zoon van 23 nu al kijk. Sterkte en vooral veel geduld! Laat van jullie horen. Ouder(s) horen te luisteren, want ZIJ zijn de enige schuldige(n) immers. VAN BELLE Jean Marc, Bellegem, Belgium

Beste ouders ,als je gaat scheiden doe het dan rustig aan . Dat is dan fijner voor uw zelf en voor het kind En ga niet zo als mijn ouders een aapje over de familie aap Maar ga zelf langs. Tip : niet met kinderen . Dit was het maar als jullie meer adviezen nodig hebben Sta ik voor jullie open