Hoi iedereen, Mijn ouders hebben een paar weken terug vertelt dat ze gaan scheiden. Mijn moeder is afgelopen zaterdag verhuist en aan staande zaterdag verhuizen wij met ze allen haar spullen. Mijn ouders hebben nooit ruzie maar is de liefde gewoon overgegaan in vriendschap. Maar nu komt het probleem: ik kan er met niemand goed over praten waardoor ik het erg opkrop en nu ook lichamelijke stres klachten krijg. Ik ben zelfs laatst weg gegaan van mijn scouting kamp omdat ik het geestelijk niet meer aan kon. Wat zouden jullie aanraden en waar kan ik terecht om er met iemand over te praten? Xxx mij

Oke mijn ouders waren 16 jaar getrouwd. Maar 10 jaar was er ruzie en huiselijk geweld.. meestal van mijn vaders kant. Hij rookt maar drinkt ook onwijs veel.. Nu sinds ongeveer 2 a 3 maanden zijn ze uit elkaar. Op een avond was hij ladderzat en sloeg hij.. Ik belde 112 en heb aangifte gedaan tegen mn eigen pa... 10 daags huisverbod. Die avond heeft mn moeder een scheiding ingediend.. logisch na tien jaar ellende met opgroeiende kids. O a ikzelf. Er is nog altijd gezeik over geld en financien. Ook is het zo dat wat er thuis door de kamer geroepen werd.. dat dat nu via Whatsapp naar mijn moeder en mij verstuurd wordt. Nu is het zo dat wij ieder weekend bij pap zijn. En door de weeks in het ouderlijk huis. Daardoor kan mam ieder weekend weg. En ze heeft al een nieuwe vriend waar ze al mee zoent en seks mee heeft gehad. Zij respecteerd niet dat wij daar moeite mee hebben.... Naar verhaal Dazza

hallo, mijn ouders zijn gescheiden omdat het allemaal niet meer zo makkelijk tussen hun liep, ook ging mijn vader vreemd tegenover mijn moeder. ik was pas 6 toen dit gebeurde en ik was nog niet van alles bewust, ik snapte niet waarom mijn vader weg ging en nooit meer terug zou komen wonen, ook snapte ik niet waarom hij bij iemand anders woonde ineens. die andere vrouw was de vrouw waar hij nee vreemd was gegaan, en tot vandaag zijn ze nog altijd samen. maar er is meer aan de hand, toen ik een jaar of 7 was kreeg mijn moeder een nieuwe vriend ik mocht hem graag en hij begon ook langzaam steeds meer bij ons te komen wonen, maar steeds als mijn zus en ik alleen thuis waren met hem moesten we naar de badkamer onze kleren uit doen en met hem gaan praten, omdat onze moeder ons wel vaker had gewassen besefte ik niet dat wat hij deed fout was. toen ik een jaar of 8 was waren ze overal achter gekomen en hadden ze mij uitgelegd dat wat hij deed een misdrijf was en daardoor ook de cel in moest. ik was verbaasd maar het deed me niet veel, ik was té jong om te beseffen wat er echt was gebeurt. met mijn vader en mij ging het alleen maar slechter, ik begon tot het besef te komen dat mijn vader niks om mij en mijn zus gaf. vorig jaar rond deze tijd aan het eind van het school jaar heeft mijn zus toch de beslissing genomen om naar mijn vader te gaan en daar te gaan wonen sinds dien stortte voor mij alles in, bij me vader werd ik niet meer gezien en of gehoord, thuis bij me moeder was alles wat ik deed en doe fout en ik kreeg dingen naar me hoofd geslingerd die wat mij pijn deden. met mijn stiefmoeder en mij gaat helemaal niks goed, vanaf de dag dat ik haar ontmoete tot vandaag voel ik me niet prettig bij haar, ik heb zelfs extreme ruzies met haar gehad. ik begon met verkeerde mensen op school om te gaan en ik werd een bitch die vond dat ze alles was, ik heb zelfs even gepest omdat ik altijd bang was dat mensen mij zouden lesten omdat mijn ouders gescheiden zijn. toen ik naar de 1e ging besefte ik dat het geen nut had, ik kreeg goede vrienden en ik pestte niet meer ik ging ook niet snel over mensen oordelen. maar nog altijd na 2 jaar gaat thuis niks goed, ik ben mezelf gaan snijden door zulke keuzes te maken en in deze situaties te recht te komen en ik wil de hele tijd weg lopen van huis. ik weet dat het allemaal geen zin heeft maar ik weet niet wat ik anders moet doen. ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik niet meer thuis wil wonen maar ik wil ook niet naar me vader. ik heb haar ook uitgelegd dat ik zal proberen hun ouderschap van mij af te pakken, maar het probleem is dat mijn moeder bij jeugdzorg werkt en ik daarom niet zomaar iets kan doen. ik wil weg een nieuw leven beginnen met mensen die ik niet ken. ben ik de enige of zijn meer mensen die dit willen?

In 2013 schreef ik voor het eerste mijn verhaal over mijn jeugd. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was, ik ging niet meer met plezier naar mijn vader, hij stopte met alimentatie betalen en er kwamen verschillende rechtszaken. Misschien voor sommige heel herkenbaar. Sinds 2009 heb ik geen contact meer met mijn vader. Nu, zes jaar later probeert hij weer contact met me te zoeken en ik vind het erg lastig hoe ik hierop moet reageren. In mijn ogen heeft hij me kei hard laten vallen en in zijn berichten die hij stuurde schrijft hij dat hij me enorm mist. Aan de ene kant zou ik graag weer het contact op willen pakken zodat hopelijk al mijn vragen eindelijk beantwoord worden. Aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik hier nog helemaal niet klaar voor ben. Ik vind dat mijn vader verantwoordlijk is voor de depressies waar ik op jonge leeftijd mee te maken kreeg en waarvoor ik psychische hulp nodig had. Kan iemand mij advies geven over hoe ik dit aan kan pakken? Moet ik hem negeren omdat hij mij een soort van 'genegeerd' heeft vroeger? Moet ik mijn woede opzij zetten en de confrontatie aangaan? Lees hier mijn verhaal uit 2013: http://www.villapinedo.nl//ik-ben-3-keer-verhuisd-in-een-jaar/

Hallo allemaal, Mijn ouders zijn 2.5 jaar geleden gescheiden, dit is lastig maar gelukkig wel te doen. Mijn vader is denk ik een jaar of misschien iets eerder begonnen met daten. Als hij dan een relatie met iemand had, vertelde hij het mij omdat hij vond dat ik er het recht op had om het te weten en het niet van iemand anders zou horen. Op het begin was dit lastig om aan te horen en daarom was (is) mijn moeder er ook boos om als hij zoiets zegt. Maar goed nu zat ik dus even voor de vakantie (morgen vroeg) op mijn moeders oude iPad, toen ik een email melding zag. Deze heb ik toen bekeken (wat fout is, dat weet ik) en toen zag ik drie berichtjes van een man waar zij (neem ik aan, aangezien de berichtjes nogal eh intiem waren) een relatie mee heeft. Maar moet ik nu zeggen dat ik dit weet, meer proberen te weten te komen of gewoon niets zeggen? Ik voel me echt een beetje veraden met hoe boos zij op mn vader was, ze doet het zelf ook! Eigenlijk vind ik mn vaders wijze ook gewoon beter, dan weet je het meteen en is er geen stiekem gedoe. Iemand advies hoe ik hiermee moet handelen? Had nooit gedacht dit te moeten doen 3 jaar geleden.

Lieve mensen, Ik ben een jonge vrouw van bijna 25, heb een prachtige dochter van 9 maanden en een geweldige man aan mijn zijde. Gisteren heb ik het contact verbroken met mijn vader en iedereen die dezelfde achternaam heeft, ben er helemaal klaar mee. Ik wil mijn verhaal graag delen, hoop te horen dat ik er wel goed aan heb gedaan, hoe kan ik hiermee omgaan, alle pijn die hij mij gedaan heeft. Waar zal ik eens beginnen.. Op mijn 9e, wonend in Amsterdam, kwamen mijn ouders ineens met het nieuws dat ze gingen scheiden, dafuq?!, ik wist helemaal niet dat het zo slecht ging.. Ja ik was me er al van bewust dat me vader zoveel dronk en voor janlul op de bank lag na zijn werk maar ach, dat weet je helemaal niet op die leeftijd.. Binnen twee weken woonde ik met mijn moeder in Rotterdam bij mijn moeders nieuwe vriend, mijn zus die 4 jaar ouder is bleef bij mijn vader. Ik kan mij ook maar bepaalde stukjes herinneren of denk te herinneren, ik weet niet of ik dat op die leeftijd heb verzonnen of dat het echt zo is. Wat ik wel zeker weet, 5 jaar later, ik was toen 15, meerdere mishandelingen en een tweeling (mijn geweldige zusjes van nu 14 jaar) hebben mijn moeder en ik een contactverbod gekregen voor mijn toen stiefvader, wat een opluchting, vrijheid! Niet kort daarna leerde mijn moeder haar huidige partner kennen, de meeste lieve, zorgzame, geweldigste persoon die je ooit kan voorstellen. Zijn hart is echt van goud! Wat ben ik blij dat ook ik hem in mijn leven heb ^^ op mijn 16e mee verhuisd naar Dronten, waar we nu allemaal nog wonen, super gelukkig. Maar ja.. Dan komen we op het stukje biologische vader.. Waar was hij? Heb 23 operaties ondergaan sinds mijn 7e, bij geen enkele is hij langsgeweest, een belletje was genoeg. Diploma uitreiking? Hij was er niet.. Verjaardagen werden niet meer gevierd.. Mijn moeder stuurde ons wel altijd daarheen wegens de bezoeksregeling, het is en blijft je vader zei ze. Weekenden waarin in het begin nog wel leuk hoor! Naar Walibi met hem en zijn nieuwe vrouw (top wijf hoor, nu niet meer), of we mochten alle lekkere dingen kopen in de supermarkt en lekker smikkelen, naar de film enz. Maar dat was de grootste poppenkast, al die keren dat hij daarbij dronken was.. Met je 15 jarige dochter in de kroeg zitten.. Uithuilen op je puberdochters schouder omdat je het zo zwaar hebt, ja ja dronken.. Weet je nog? Die ene keer dat je mij ophaalde uit Rotterdam om daarna met 200km per uur op een stilstaande file te rijden, net gemist gelukkig.. Krijg nog een cadeautje van je. Ow Ow, weet je nog die keer dat je mij en mijn zus ophaalde van opa en oma, stomdronken, uiteindelijk opgepakt werd op de snelweg en dat wij met de politieauto weer naar opa en oma werden gebracht zodat mama ons kon ophalen terwijl jij in de cel zat.. Zo kan ik nog wel uren doorpraten.. Mijn vaders kant van de familie neemt hij mij sinds de scheiding kwalijk dat ik niet zoveel van me heb laten horen, dat is mijn eigen verantwoording vinden ze, ook al ben je een kind.. Ik heb vanaf van 16 tot 18e het contact toen al verbroken omdat mijn vader in een dronken bui mij hardhandig aanpakte en eiste dat ik op zijn schoot moest zitten.. Na me 18e ging het weer redelijk, hadden goed gepraat, maar bellen deed hij om de 2-3 maanden... Hij is heel vergeetachtig zegt hij.. Prima, als jij zo bent dan is dat maar zo.. Op mijn 22e leerde ik mijn man kennen, hij heeft zijn vader verloren in zijn jeugd, hij kon heel moeilijk begrijpen hoe mijn vader en zijn familie is.. Ik raakte heeeel onverwacht zwanger (kon geeneens kinderen krijgen), dus ja, heb de leeftijd, een goede hardwerkende vent, mijn opleiding verpleegkunde heb ik niet afgemaakt door ziekte.. Dus ze is welkom! :) (btw, even opscheppen natuurlijk, ze is prachtig!) tegen die tijd was ik 24, mijn vriend vond dat we ons best maar moesten doen voor mijn vader en het contact, hij word tenminste opa.. Dus wie weet. Ik:' is goed, maar, wacht maar..' 1.5 na de geboorte besloot mijn vader dat hij langs zou komen, strike 1, daarna zijn wij daar 3 keer geweest, hij niet meer hier.. Nu was het laatst vaderdag, hebben deze dag echt heerlijk gevierd met de kersverse papa :-) ik was vergeten mijn vader op te bellen.. Oops.. Nou.. Shit hit the ventilator.. Mijn stiefmoeder besloot op mijn status op Facebook te reageren:' leuk he...? Vaderdag! Had je niet even kunnen bellen?? Was dat teveel gevraagd?? Waarop ik pedagogisch verantwoord had gereageerd: Dus mij publiekelijk voor schut te zetten vind je dan een prima oplossing? Het was ook teveel gevraagd ja, ik heb met mijn kersverse gezin er niet meer aan gedacht, na de geweldige dag die wij gehad hebben. Mijn moeder zeikt niet eens dat ik haar was vergeten op Moederdag, she know me.. Mijn vader meteen opgebeld en mijn excuus naar hem gemaakt, hij reageerde heel nonchalant. Dagen erna belde hij, om te vertellen dat ik zijn vrouw had moeten negeren en haar had moeten opbellen, ze is erg boos. Waarop ik aangaf dat dat misschien ook wel verstandig was, maar ja, wie de bal kaatst krijgt hem terug, ik blijf mezelf in een hoekje verstoppen. Hij vond dat ik het maar haar moest uitpraten, ook na alles wat ik geflikt heb vroeger?!!!!! Whut.. Ik heb niks gedaan.. Maar ok.. Als jullie daar gelukkig van worden dan ben ik als volwassen persoon wel bereid met haar te praten.. Ik ben nog nooit zo kinderachtig dood genegeerd, ik belde maar er werd wel opgenomen en toen weer opgehangen.. Had mijn vader een berichtje gedaan dat wanneer ze wilt praten dat je dat maar moet laten weten.. Hij vond het heel vervelend maar ze wil echt niet praten, hou heel veel van je, sorry schat.. Afgelopen maandag, had in het ziekenhuis een onderzoek voor baarmoederhalskanker, ze hebben 1/4 van mijn baarmoederhals weggehaald, er waren veel afwijkende cellen.. Pff wat een dag. Schrikken natuurlijk.. Maar mijn vader belde in de avond om mij te vertellen dat ze het enorm gezellig hadden gehad met zijn stiefzoon, ze waren uit eten geweest voor vaderdag, en ze hadden nog even gepraat en zijn vrouw heeft echt tijd nodig om alles te laten bezinken want ja, jullie hebben niks laten weten vroeger, en je was er ook niet op mijn 50e verjaardag enz. Enz. (50e verjaardag van mijn vader, ik had geen werk, geen school, geen huis, woonde bij mijn zus met gelukkig nog een studielening, had geen geld om daarheen te gaan, vroeg geld voor het treinkaartje welk ze 2 dagen met de zorgtoeslag terug zouden krijgen, kreeg ik een nee op.. Tja, dan houd het op) o ja, het telefoongesprek afgelopen maandag, hij vertelde dat dus, ik reageerde er een beetje laconiek op, gaf hem aan van mijn dag, Ow ja, dat is vervelend. Hij hing op met; maak je maar niet druk over Marlies, komt wel goed.. Komt wel goed?! Komt wel goed??! Waarom maak je mij nu zo kapot? Wat heb ik jullie ooit misdaan?? Ik was kwaad.. Laaiend.. Mijn vriend en dochter hebben dat moeten ontgelden, dag erna was ik het zat toen ik boos werd op het kapsel van mijn man, die was verkeerd geknipt.. Mijn moeder en mijn man zeiden dat ik het hele vader gebeuren moest laten liggen, maar dat kon ik niet.. Ik was laaiend.. Heb de telefoon opgepakt en heb hem opgebeld om hem uit te leggen waar hij ooit voor mij geweest is, wanneer ik hem nodig had, school kapot, werk kapot, operaties, mishandeling, Wajong enz enz. Waar was jij?! Ik heb gezegd dat ik het niet eerlijk vind van hem dat hij mij zo behandeld en dat zijn vrouw mij negeert als klein kind. Ik ben potverdikkeme een volwassen vrouw, een moeder, een vrouw van iemand.. Hij wou niet met mij in discussie gaan, waarop ik antwoorde dat hij dat juist wel moest doen, ik ben je dochter!! Hij wou er niet over praten.. Dus uitgelegd dat het tussen mij en mijn relatie in begint te staan en dat het dan hierbij ophoud.. Vond hij prima.. Ik heb altijd in relaties, als ik iemand dicht bij mij heb, dat ik cold feet krijg als het slecht gaat, pak me spullen en ben weg.. Heel veel relaties zijn daardoor kapot gegaan en dat verdiend mijn man echt niet, en mijn dochter niet, ik moet sterk blijven voor hun. Dus dan maar geen vader. Had mijn man toen al gewaarschuwd dat dit zou gebeuren, hij ziet het nu ook wel in. Maarja, zoals hij zei, ik heb geen vader meer, jij wel.. Maar eigenlijk heb jij er ook geen.. Klopt.. Ik heb er geen, alleen iemand die mij doelbewust probeert kapot te maken, keer op keer op keer.. Dan nog stukje opa en oma vaders-kant.. Opa heeft al 20 jaar een affaire naast zijn huwelijk, alcoholmisbruik, oma is geestelijk labiel, die laat het toe en ze spoort ook gewoon echt niet.. Zij had mij verwijder van Facebook want se hoorde niks van me en ze wilde als overgrootmoeder een foto van mijn dochter en die kreeg ze niet, onzin, dat heb ik u ook verteld, overgrootmoeder ben je als je je achterkleinkind ziet, en dat heb je sinds dat mijn dochter er is nog niet.. Geen 1 keer gezien, maar u kunt wel 6x per jaar op vakantie naar Spanje, Turkije, Griekenland, enz. Dus dat half uurtje rijden hierheen is een kleine moeite :) ook zij vond het toen prima dat ik er klaar mee was.. Ben erg boos geweest, al dat gelieg, bedrog, rondgeneuk, alcoholmisbruik, ik heb plaatselijke schaamte die achternaam te hebben en ben blij dat mijn dochter jullie nooit zal leren kennen.. Andere mensen kapot maken omdat ze niet bij jullie passen, familie ben je voor het leven niet voor even. Alles en iedereen die mijn achternaam heeft verwijderd en geblokkeerd, ook mijn vader en stiefmoeder.. Gisterenavond had ik een momentje van spijt, want hij heeft ook leuke dingen met mij gedaan, maar nu ik alles weer opschrijf (typ) word het me weer duidelijk... Ik kan niet met dit volk in zee, ze zijn gemeen.. Tuurlijk, ik ben ook niet altijd even leuk en lief geweest en heb ook echt wel wat steekjes laten vallen.. Maar hoe oud was ik?? Een kind.. Als volwassenen hadden hun beter moeten weten, niet ik...Vroeg mijn vader nog of hij überhaupt wel doorheeft hoeveel impact een scheiding heeft op kinderen... Geen antwoord, kreeg nog een berichtje dat hij weigert als zwarte piet bestempeld te worden... Zucht.. Kan nog wel uren door typen.. Maar mijn eigen gezin en gezondheid gaat voor. Maar,.. HELP!!

Hallo allemaal, Mijn naam is Debby, 18 jaar en zit midden in een echtscheiding. Mijn ouders zijn al 21 jaar getrouwd maar sinds een jaar loopt het al niet lekker. Mijn moeder is verliefd op een ander en ziet hem 3 keer in de week. Mijn vader gaat hier erg aan onder door. De band tussen mij en mijn moeder is erg beschadigd hierdoor. Vroeger deden we veel samen en nu groeten we elkaar alleen maar gedag. Ik sta aan mijn vaderskant. Door dat ze verliefd is wil ze scheiden en op haar zelf wonen. Ik ben erg boos en verdrietig. Mijn vader verdiend zoiets niet. Momenteel ben ik druk bezig met het inrichten van mijn nieuwe kamer, het voelt heel dubbel.. Heb namelijk het gevoel dat ik mijn vader in de steek laat.. Heeft iemand hetzelfde / tips? Debby

hoi ik ken mijn ouders niet en ben in een pleeggezin opgegroeid maar daar op mijn 16e weggegaan te veel ruzies. naar een groep gegaan en toen ben ik wiet gaan roken en toen ben ik verslaafd geraakt en ben ik paar maanden na een afkick kliniek gegaan en nu gaat het weer goed alleen rook ik heel soms nog en ik word daardoor ook ziek

hey allemaal, mijn ouders zijn 3 weken geleden gescheiden. het is zooooo onwijs moeilijk, zelfs is er meer bij komen kijken. ik vind het vooral moeilijk om verder te kunnen want het heeft mijn toekomst vernagelt ( en ik hou het nog netjes ) maar er is geen moment of gebeurtenis wat meer pijn doet dan de ander. zoals dat je eigen ouders allebei uit ellende zelfmoord willen plegen of dat je vader zo snel al een andere vriendin heeft of dat je vader zijn vriendin stiekem mee neemt op vakantie waar je haar dan echt onder ogen moet komen en je haar niet eens kent. zelf heb ik 2 verschillende hulpen gekregen. jeugdzorg en kies maar voor mij werkte praten niet. dat vind ik er juist zo moeilijk aan want zo kan ik het dus niet kwijt. ik ben onwijs blij dat je al je wanhoop en frustratie hier eruit kan gooien. ps: als een ouder dit leest hoop ik dat je voelt wat voor pijn je kinderen doet met die pijnlijke scheiding.

Mijn ouders zitten nu midden in een (v)echtscheiding. Mijn ouders maken al ruzie sinds ik in groep 7 zit. In groep acht werd het erger, en nu ik in de eerste zit blijft het niet meer alleen bij praten......ik heb sinds dit jaar ook hevige ruzie met mijn ouders.... het enige waar zij het wel over eens kunnen zijn is hoe vervelend (netjes uitgedrukt ) ik ben..... ik lig savonds in mijn bed te huilen. Als ik thuis kom van school ren ik direct naar mijn kamer toe en blijf daar tot ik moet slapen. Ik vermijd dus al het contact met mijn familie. Ik ben sinds ik op de middelbare ben zwaar depressief en denk vaak aan zelfmoord.... de enige reden waarom ik nog geen zelfmoord heb gepleegd is omdat ik een hele leuke klas heb en hele leuke vriendinnen heb...... hierbovenop word er ook nog van me verwacht dat ik naar 2vwo ga. Maar ik kan me niet meer concentreren, en ik haal alleen maar onvoldoendes..... ik weet echt niet meer wat ik met mijn leven aanmoet, hebben jullie tips?