Een nieuw leven beginnen

Lieve anoniem, Wat een heftig berichtje om te lezen. Ik begrijp absoluut dat je het moeilijk hebt, er is zoveel gebeurd in jouw geval. Dat is lastig en kun je niet zomaar even verwerken natuurlijk! Maar wat ik wel heel mooi vind om te lezen, is dat je beseft dat je zelf verkeerd bezig was op school. Dat is knap van je, niet iedereen kan zo eerlijk in de spiegel kijken. Het is goed dat je je bent gaan realiseren dat pesten geen oplossing is;-) Toch vertel je dat het niet zo goed gaat op dit moment. Dat is erg vervelend voor je. Ik heb me ook eens enorm bekneld gevoeld, alsof niets meer lukte en alles verkeerd ging. Het is heel belangrijk om jezelf geen pijn te doen. Snijden is nooit de oplossing. Je voelt de pijn van binnen misschien even niet, maar daarna wordt die pijn erger. Je doet jezelf dubbel zoveel pijn; van binnen én van buiten. Het helpt vaak enorm om er eerst even goed over te praten. Je vertelt dat je niet meer goed kunt omgaan met je ouders. Dat is heel verdrietig, maar gelukkig zijn er altijd mensen die jou echt willen en kunnen helpen. Zij kunnen je in ieder geval advies geven. Ken jij iemand in je omgeving die je altijd vertrouwt, iemand waar je je fijn bij voelt? Een leraar/lerares, opa of oma, vriendin, buren of iemand anders in de buurt; als je iemand weet, kun je diegene eens aanspreken en vragen of je wil praten over de situatie en over de dingen waarmee je in je hoofd zit. Als je niemand weet of dit moeilijk vindt, is het slim om de kindertelefoon te bellen. Het is goed om je verhaal te doen, om alles even eerlijk te vertellen zoals je dat nu ook zo knap en moedig doet op ons forum. Het kan juist fijn zijn om iemand te spreken die je helemaal niet kent, dat heb ik zelf na de scheiding ook lange tijd gedaan (psychologe). Een fijne stem die jou verder kan helpen, iemand die écht luistert. Op www.kindertelefoon.nl staan altijd mensen klaar die hier verstand van hebben en hun tijd heel graag willen besteden aan jouw vragen en situatie. Zeker als geweld of fysieke ruzie een rol speelt, is het absoluut verstandig om te bellen. Ook zijn wij bereid om jou te spreken over de telefoon, als je er echt niet uitkomt en vastloopt. Ons nummer is 020-7520513, maar als je het fijner vindt om eerst even een mail te sturen, kan dat ook: info@villapinedo.nl. Nogmaals, lieve anoniem: snijden neemt misschien de innerlijke pijn weg, maar die komt daarna nog veel harder terug. Jij hebt niets verkeerd gedaan, je bent een sterk persoon in alle opzichten. Je mag juist trots zijn op jezelf voor wat je tot nu toe hebt bereik, zoals de periode dat je veranderd bent op school en ineens hele toffe vrienden en vriendinnen ontmoette;-) Ik wens je veel sterkte, en geloof me: er zijn altijd mensen die bereid zijn om je verder te helpen. Uiteindelijk leer je om bepaalde ervaringen en gebeurtenissen een plekje te geven, om ze voor een groot deel te verwerken. Deze mensen, van de kindertelefoon of ons team, staan daarvoor open. Bellen of mailen kan nooit kwaad, toch? Liefs, Yannick La Gordt Dillié

Hallo anoniem, Wat dapper dat je hier je verhaal hebt verteld! Echt diep respect voor je, zoals je dat allemaal zo opschrijft en deelt. Ik vind het wel heel erg om te horen wat je allemaal al hebt meegemaakt. Ik kan me echt heel goed voorstellen dat je het liefste een nieuw leven zou beginnen met mensen die je niet kent. Zelf heb ik geen ervaring met op zo'n jonge leeftijd in een onhoudbare situatie te leven, maar ik heb wel op zo'n punt gestaan toen ik ongeveer 17 was. Wat bij mij natuurlijk goed uitkwam, is dat ik een goede leeftijd had om uit huis te gaan. Op kamers, lekker mijn eigen rustige plekje. Natuurlijk had ik daar eerder aan gedacht, want zolang ik me kan herinneren wilde ik al mijn eigen onafhankelijke leven leiden. Het lag gelukkig niet aan mijn ouders, maar ik voelde wel die super sterke drang, die ik in jouw verhaal zo herken. Ik voelde me niet op mijn plek thuis, wilde gewoon mijn eigen omgeving creëren waar ik helemaal mezelf kon en mocht zijn. Geen gezeur. Ik heb heel veel geduld moeten hebben tot ik echt op kamers kon, maar het was de moeite waard om te wachten! Dat wil ik graag aan je meegeven: als je het nog twee of drie jaar trekt, dan kun je het beste nog even doorzetten. Als het niet meer gaat, heb je dan misschien familie waarbij je tijdelijk kunt wonen? Wat ik nog meer herkende is de zelfbeschadiging. Zelf heb ik me niet gesneden, maar ik heb mezelf gekrabt en sla mezelf tegen mijn hoofd en dat soort dingen (nog regelmatig, eerlijk gezegd). Ik weet niet hoe het voor jou voelt, maar bij mij gaat het een soort vanzelf. Dan zit er spanning in mijn lijf en dat wil eruit via mijn handen. Tegenwoordig was ik dan mijn handen en hoop daarmee dat die gespannen energie uit mijn handen verdwijnt . Vaak werkt dat wel. Douchen en schrijven werken ook 'rustgevend' (voor zover je op zo'n moment rustig kan zijn). Schrijven is heerlijk, omdat je dan ongegeneerd over jezelf en je eigen emoties en gevoelens mag schrijven en je mag alles denken en opschrijven wat je maar wilt. Kan een opluchting zijn... ;-). Ik hoop dat je snel wat meer rust vindt! En nog een laatste ding: jij bent het centrum van jouw wereld, zorg goed voor jezelf. Liefs, Femke

heehallo , wat heftig wat je allemaal hebt mee gemaakt ,ik zelf ben liever bij mijn moeder met mijn vader kan ik het ook niet zo goed vinden ,ik heb als tip ga naar de persoon/en waar je graat mee praat en die jij vertrouwd ,ik heb niet heel veel ervaring met wat jij allemaal hebt mee gemaakt ,dus is mijn tip ga praten met mensen die jij vertrouwd en misschien dat die je kunnen helpen of ga misschien een half jaartje bij een familielid of iemand waar je het fijn vind om bij te zijn wonen misschien is kan je daarna een goed gesprek met je moeder houden en is het een stuk makkelijker voor jullie voor jou maar ook voor je moeder ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen en dat je iets aan mijn tips hebt veel liefs nicole