Is het normaal om te horen van je vader dat je een rotkind/b*tch en ga zo maar door bent?

waarom moet ik van mijn stiefmoeder doodvallen.

Mijn ouders zijn al gescheiden sinds mijn 7e maar mijn vader vertrouwd mijn moeder gewoon echt niet. Voor hem is er alleen maar wit of zwart en niks anders, bijvoorbeeld: ik ga in de zomer een weekje op zomerkamp met een vriendin, dit was heel erg last minute geregeld maar het valt in de weken dat ik bij mijn moeder ben. Mijn moeder had dus mijn vader gevraagt of ze het dan gezamenlijk konden betalen omdat ik gewoon hun kind ben. Hij zei dat het in haar weken vielen en dat het dus niet zijn probleem is, alsof mijn moeder er dan ook van zou profiteren ofzo. Hij heeft me hier heel erg mee gekwetst en dit soort dingen komen ook vaker voor. Alsof hij alleen maar voor me zorgt omdat dat moet. Ik wil hem hier graag op aanspreken omdat mijn moeder geen invloed meer op hem heeft maar hij kan heel snel heel boos worden, dus ik weet niet hoe ik dit dan onder woorden moet gaan brengen zonder dat hij weer heel boos wordt. Xxx anoniem

hoi allemaal. ik heb het gevoel dat ik geen aandacht krijg van mijn ouders door de scheiding. hierdoor ben ik bezig met foute dingen. wat kan ik het beste doen?

Hoii allemaal! Ik zit soms ergens mee hoop dat iemand tips heeft. Nou mijn moeder woont in emmen en met mijn stiefvader maar ze hadden het slecht en hun auto is meegenomen en ik moet heel veel naar school en werken en trein kaart is best duur en in me eentje best eng ik woon met me twee broers (20) (17) en me vader maar soms mis ik me moeder en ik bel wel eens met der maar gaat niet altijd goed heeft iemand tips want soms heb ik een moeder figuur nodig! Groetjes anoniem

hi iedereen, soms voel ik meniet veilig bij mijn moeder en soms ook niet bij mijn vader

Drie weken terug heb ik te horen gekregen dat mijn ouders gaan scheiden.. hoe het ook went of keert, ik begreep mijn vader erg goed! Ze zijn namelijk uit elkaar gegroeid. Mijn ma was happy op de bank met iPad, en me pa ging sporten, naar feestjes etc. Ik heb de afgelopen jaren het e.e.a. meegemaakt qua gezondheid, en in die tijd wilde ik regelmatig met mijn ma praten. Maar zij had alleen oog voor iPad, en legde deze dan nooit weg. En antwoordde met: uhu, ja, nee. Super ongeïnteresseerd! Ik woon nu een jaar samen met mijn vriend, en in die tijd heeft zij nooit echt contact gezocht. In die tijd heb ik haar hooguit 2-3 keer gezien.. Tijdens de verbouwing en verhuizing is ze ook maar 3x geweest (1x slopen - 1x halve avond behangen - 1x 15min meubels brengen). Neem het haar zeer kwalijk.. Sinds wij hier wonen is ze 1x lang geweest op mijn uitnodiging om het e.e.a. los te krijgen over de scheiding, maar ze toonde geen enkele emotie (niet blij, verdrietig boos..) Wat ik totaal niet snap! En dat doet me pijn, verdriet, en onbegrip waardoor ik nu dus op het volgende stuit: Sinds scheiding bekend is, zoekt ze super veel contact. Ze belt een aantal x per week, en appt heel veel. Ik kan daar niet tegen, gaat niet samen in mijn hoofd. Eerst hoor ik niks, en dan heel veel.. door de jaren heen is de moeder-dochter relatie voor mij echt naar een vage kennis gegaan helaas! Mijn ouders zijn zaterdag nadat ze het bekend hadden gemaakt langs geweest, zodat mijn ma d'r verhaal kon doen. Maar ze zei niks, toonde geen emotie. Ze stemde ook eigenlijk gelijk in met scheiding, GEK TOCH?! Goed: ik heb heel goed en fijn contact met mijn vader hierover wat ik echt waardeer. Maar mijn moeder belt nu in ene veel.. En ik neem niet op want ik heb geen zin om te praten (de keren dat ik opgenomen had, ging het nergens over en als ik er dan over wilde praatte reageerde ze heel nuchter). Ook als ik d'r zie bellen, leg ik hem weg.. Idem voor appjes... Ik reageer er vrijwel niet op, of kort: ja-jep.. Afgelopen donderdag was mijn pa hier, en had niet gezegd tegen d'r waar hij heen ging. Ze belde om 23:00 waar hij bleef wrs, maar hij nam niet op, en appte dat hij van mij kwam. Volgende ochtend hoorde ik dat ze boos was (deuren gooien etc.). En eind die middag kreeg ik een appje van haar of ik kon uitleggen waarom ik niet wilde bellen met haar, en niet op appjes reageer. Waarop ik iets in de trant antwoordde dat de moeder-dochter band niet echt goed is.. geen emoties etc. Waarop zij zei dat ze me haar verdriet en wanhoop wilde besparen en dat ik het al zwaar genoeg had. Oh: en dat IK ook geen emoties toon.. (Huil regelmatig bij vriend, en bij pa aan telefoon). Ik blokkeer dat bij haar, omdat zij niks naar mij toe toont. Zij zegt tegen pa dat het ''zelfbescherming'' is.. BULLSHIT! Nu een dag later.. Hoorde ik dat ze heel verdrietig is, en me pa heeft haar nog nooit zo hard zien huilen. En dat doet me ook weer pijn van binnen! Maar wat moet ik dan?! Ik kan een band niet forceren, als het er niet meer in zit dan is dat het.. Ik kan niet luchtig doen en over koetjes en kalfjes praten.. Ik ben echt desperate in wat ik moet doen!! Ik zou willen praten, maar ergens weet ik ook dat het dan wordt: maar JIJ vroeg mij ook niet, maar JIJ toont ook geen emoties etc. etc. Iemand die in dezelfde situatie (of soortgelijke) heeft gezeten? Of iemand die tips heeft.. Ik weet niet of ik contact wil blijven hebben met haar, ik weet niet hoe en wat.. Zucht :(

hoi ik ben een jongen van 14 jaar oud mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden en mijn vader is in het huidige huis blijven wonen van mijn vader en mijn moeder. nu wilt mijn vader gaan verhuizen omdat het huis te duur wordt omdat hij me moeder moet uitbetalen. alleen in het ouderschapsplan staat dat hij niet verder dan 3 km van het huis waar me vader nu woont. hij heeft nu een huis gevonden van 4.2 maar ik vind dat te ver ivp met me vrieden en vriendinnen etc.. ik heb dit tegen hem gezegt en dan zegt die van ja dit dat. maar wat kan ik hier tegen doen want hij houd zich niet aan de regels van het ouderschapsplan moet ik dan naar de kinderrechter ? (ik wil geen rechttzaak etc tegen me vader aanspannen) groetjes<3

Hey, mijn ouders hebben pas een week of 4 geleden bekend gemaakt dat ze uit elkaar gaan. De wond is dus nog erg vers en ik weet nog helemaal niets van hoe ik met deze situatie om moet gaan. Ik voel me ook de laatste tijd al heel de tijd erg depressief en alleen. Dan zit ik op mijn kamer en denk ik alleen maar aan erg slechte dingen. Ik weet dat noet iedereen dit heeft maar is het nou echt zo abnormaal? En moet ik hiervoor naar een psychiater? Help mij alsjeblieft

Hoi iedereen, Ik zal proberen het kort te houden. Ik weet nu niet of het bericht dat ik net heb getypt en dat ellenlang is nou is opgeslagen of niet. Ik heb geen zin om dat hele verhaal opnieuw te typen. Ik was bang voor mijn vader, dat ben ik nu nog steeds en dat zal ik ook altijd blijven. Hij heeft mij bijna helemaal kapotgemaakt, zo veel pijn gedaan. Hij heeft een litteken op mij hart achtergelaten. Het doet nog steeds pijn. Altijd een schrijnende pijn. Misschien typ ik later wel hoe dat is gekomen. Nu niet. Die angst zit heel diep, echt heel diep. Ik ga hem binnenkort sinds 1 jaar/ anderhalf jaar weer zien. Ik voel al een groeiende paniek als ik eraan denk. Maar ik moet het doen, ik wil het doen! Anders zal er nooit een einde aan komen. Zal ik me voor eeuwig achter mijn moeder en mijn stiefvader blijven verschuilen. Ik woon nu bij hen. Mijn stiefvader is een toffe peer. Tigduizend keer beter dan mijn vader. Mijn moeder is echt geweldig. Zij is ontelbaar keer beter dan mijn vader, echt ontelbaar keer. Ik ben van plan om dan mijn angst in plaats van dat het mij tegenwerkt, in mijn voordeel te gebruiken. Door open kaart te spelen. Hem het te vertellen. Niet dat ik denk dat hij zal luisteren, hij luistert alleen maar naar zijn vriendin. Voor de rest naar niemand. Zelfs niet naar de kinderrechter. Ik had dat een beetje van hem overgenomen. Nu luister ik wel naar mensen, maar ik ben nog wel heel koppig en eigenzinnig. Zoals de uitdrukking: zo koppig als de pest. Alleen ik wil dus mijn angst in mijn voordeel gebruiken, hem gewoon vertellen wat hij me heeft aangedaan. Hij begrijpt er helemaal niets van, waarom ik zo opeens bij mama bleef. Ik had dan wel een brief gestuurd waarin duidelijk het waarom stond aangegeven, maar nog begrijpt hij er niks van. Hij denkt dat mama mij de hele tijd heeft opgestookt, die brief heeft gedicteerd. Nou, als ik recht in zijn gezicht de waarheid zeg, dat ik hem nooit meer wil zien, misschien dat dat de boel een beetje verheldert. Al denk ik niet dat dat het geval is. Mijn vader is écht zo koppig als de pest, luistert naar niemand, behalve naar zijn vriendin. Dus hij luistert ook niet naar mij. En al helemaal niet naar mama. Als zij iets met hem wilde bepreken toen ik nog de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader was, was hij er het gelijk al mee oneens. Stond hij te schreeuwen aan de deur tegen mijn moeder. Daarom wilde ik niet meer dat hij haar bracht. Al "verhief" (schreeuwde) hij ook regelmatig zijn stem tegen mij, dat is denk ik waar een deel van die angst vandaan komt. Maar daar draait het nu niet om. Het gaat er nu om of het een goed idee is mijn angst in mijn voordeel te gebruiken. open kaart te spelen. Ik denk niet dat hij gaat luisteren, ik heb het waarom al uitgelegd. Later leg ik misschien wat meer uit, maar dit is het voor nu. Ik moet nu wel eerlijk bekennen dat er nu een pak van mijn hart is. Het voelt alsof mijn hart 1 000 0000 kilo lichter is geworden. Er zit nog steeds heel veel in mijn hart opgekropt, maar dat komt er op een gegeven moment vast ook wel uit. Groetjes Anoniem.