Hoi ik ben ..... En mijn ouders zijn al 2 ,5 jaar gescheiden en mijn moeder heeft een nieuwen vriend en ik heb het er moeilijk mee hebben jullie tips voor mij?

Ik ben nu op vakantie met mijn moeder en mij stiefvader het is wel leuk. Alleen ik krijg steeds meer het idee dat mijn stiefvader een vader figuur probeert te zijn. Want hij zegt dan: ... telefoon weg (ik ben even doei aan het typen) zegt hij weer: ... telefoon weg! Maar ik heb het al tegen mijn moeder gezegd dat ik dat denk maar zij zegt: nee joh dat doet ie helemaal niet zo hij bij mij ook doen. Maar ik weet niet of ik dat moet geloven (want ze probeert voor iedereen op te komen). Ik durf het niet tegen hem te zeggen. Ik weet niet wat ik moet doen.

Hallo, Mijn ouders zijn al meer dan 9 jaar gescheiden. En ik heb er vrede mee. De verdeling is dat ik week om week doe dus een week bij me moeder en dan een week bij me vader. Bij me moeder voel ik me fijn en kan ik mijn eigen plekje hebben en ik kan altijd goed praten met mijn moeder. Alleen bij me vader totaal niet. Ik heb altijd ruzie met hem en kan heel moeilijk met hem praten altijd loopt het uit op ruzie. Ook is hij kortaf en ik mag niet mijn eigen plekje hebben als ik dan bijvoorbeeld op mijn kamer zit zegt hij ‘kom je nog een keer naar beneden’. En dan niet bijvoorbeeld ik zou het leuk vinden als je nog een keer beneden zou komen. Ook is er nu een vrouw bij me in huis die ik niet eens ken ze was er opeens en ik weet bijvoorbeeld niet eens haar achternaam. Als me vader bijvoorbeeld aan het werk is is zei er ook de hele dag (ze slaapt ook bij ons). Ik voel me njet ‘veilig bij me in huis’. Ik heb al vaak met me vader er over gepraat alleen het werkt niet want we hebben altijd ruzie uiteindelijk. Heeft iemand tips?

Ik ben een meisje van 16 jaar. Mijn ouders zijn eind groep 8 gescheiden. Sindsdien heb ik in co-ouderschap gewoond bij mijn ouders. Mijn ouders hebben vaak ruzie en kunnen samen niet door een deur. Ik heb altijd grotendeels van de week bij mijn moeder gewoond. Tussen mijn moeder en mij klikt het alleen niet goed, we zijn beide heel anders en vroeger was ze er nooit voor me waardoor we een slechte band hebben. Hiervoor zijn wij naar de psycholoog gegaan maar dit heeft maar van korte duur geholpen. Eigenlijk wil ik al sinds mijn 14de bij mijn vader wonen, maar mijn moeder wilt dat niet. Ik heb bij de psycholoog verteld dat ik bij mijn vader wou wonen met mijn moeder om de week 2 nachten blijven slapen/ zien. Bij de psycholoog vond ze het geen probleem maar nu we daar wegzijn wilt ze het niet meer. Ik zal en moet 3 nachten per week bij haar zijn. Ze wilt nog even deel uitmaken van mijn opvoeding, maar vroeger was ze daar ook nooit voor. Ze trekt heel erg aan me en dwingt heel erg haar eigen wil. Als ik er een gesprek over begin met haar word ze boos, gaat ze zielig doen en zeggen dat papa dit zeker heeft gezegd. Ze zegt ook dat ik eigenlijk bij haar moet wonen want dat doen eigenlijk meeste kinderen. Ik weet niet goed wat ik moet doen. Ik heb het er al met mijn vader over gehad maar aangezien ze niet goed samen kunnen in een kamer kan hij er weinig aandoen. Dat ik naar een plek wil is omdat ik moe wordt van het heen en weer verhuizen van kleding en boeken enz. en ik dit niet kan hebben als ik naar 5 vwo ga. Ik weet niet goed wat ik moet doen want mijn moeder wilt het niet accepteren.

Waarom is het allemaal zo lastig . Mijn ouders willen niks meer met elkaar doen maar wonen toch nog in het zelfde huis.

Mijn ouders zijn alle bijna 5 jaar uit elkaar en heb er vrede mee. Ze bebben gelukkig nooit ruzie gehad ofzo maar ze zijn nou niet echt bepaald vrienden ofzo. Maar nou ik heb ik volgende week mijn diploma uitreiking en ik wil heel graag dat mijn beide ouders er bij zijn is het raar om dat van ze te vragen??

Ik woon al 9 jaar bij mijn moeder en stiefvader nadat mijn pa vertrok naar het buitenland, nu heb ik van begin af aan al ruzie gehad met mijn stiefpa. Toen hij zelf een dochter kreeg, hadden we wel minder ruzie, maar naarmate ik ouder werd nam het toe. Hij (en mijn moeder trouwens ook) vindt dat ik niks te zeggen heb, geen eigen inbreng, ondanks dat ik zestien (bijna zeventien) ben. Vooral mijn stiefvader vindt dat hij het altijd bij het rechte eind heeft en omdat ik kind ben krijg ik nooit gelijk, hoe onredelijk het ook is. De situatie is al meerdere keren zo uit de hand gelopen dat ik het huis uit ben gezet en ergens anders overnacht heb. Nu heb ik sinds 4 maanden een hele leuke vriend die ik heel graag veel wil zien. Hij is zelf de jongste van drie (ik de oudste van drie) en heeft een stabiele opvoeding zonder ruzie gehad. Hij vindt de opvoeding van mijn ouders ook niet redelijk en heeft het niet zo op mijn stiefvader vanwege zijn karakter. Nu het zomervakantie is brengen we het liefst al onze vrije tijd met elkaar door (wat niet altijd kan vanwege mijn onregelmatige werk) en zijn we voornamelijk bij hem omdat het daar rustig is. Nu werd ik gister, toen ik weer thuiskwam van hem, door mijn moeder aangesproken op het feit dat we zoveel bij elkaar willen zijn (, ongeveer vier dagen per week). Ze zei dat het niet normaal is voor een meisje van zestien en ik de aankomende vier dagen hem niet mag zien en thuis moet blijven. Dat vind ik heel moeilijk te bekroppen omdat ik bij hem mijn geluk in het leven vind. Aankomend schooljaar gaat hij studeren ver weg en kan ik hem hooguit nog in het weekend zien, daarom willen we nu profiteren van elk moment dat we samen kunnen doorbrengen. Ik heb al zo vaak gepraat met mijn ouders wat ik onredelijk vind en hoe we het kunnen oplossen maar er komt niks uit. Met mijn stiefvader is de band helemaal verpest, door de jaren heen heeft hij zo'n wrokgevoel naar mij ontwikkeld dat het met geen mogelijkheid meer te herstellen is. Ook hebben mijn moeder en stiefvader zoveel ruzie over mij dat mijn moeder overweegt om ergens anders te wonen. Over twee jaar kan ik pas het huis uit, maar op deze manier houd ik die twee jaar met geen mogelijkheid vol. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen, mijn ouders proberen me heel strak in de hand te houden maar ik ben het gewoon niet met hun eens. Ze kunnen me niet dwingen en dat gevoel hebben ze wel. Wat is de beste oplossing

hoi mijn rechten verminderen beetje bij beetje dan mag ik niet meer zelf weten wat ik eet dan doen ze alsof ik en klein kind ben die nog niet alles mag hier enz........ ik heb steeds minder rechten ik ben bang dat ik later tot mijn 18de niks meer zelf mag weten...... HELP groetjes Sem

hoi mijn stiefmoeder is leuk en aardig en ze past bij mijn vader ze zijn getrouwd enzo daar gaat het gwn leuk maar bij mijn moeder niet ze is nu verloofd met een irritante schreeuwende man hij is wel aardig maar hij doet alsof ik een hondje ben hij schreeuwt en praat dus niet normaal als hij probeert tefluisteren is het bijna gwn praten het is niet leuk meer zohij heeft al 3 kinderen die zijn wel hardstikke aardig en een tekel die ook leuk is maar hij dus niet en als ik een keer boos reageer is het ook niet goed nou weetje ik ben er klaar mee plzzzzzz helb me groetjes Sem

Ik ben misschien een rare vraag maar ik denk dat mijn moeder verliefd ofzo is op een andere man. Het is al 27 jaar haar “beste vriend” maar ze worden steeds kleffer lijk wel! Ze lijkt een verliefde puber, ze appt alleenmaar met hem en alle gesprekken gaan over hem en zijn gezin. Hij is zelf ook gewoon getrouwd maar dat staat ook op stuk lopen... ik ben zo bang dat er meer achter zit dan alleen vriendschap. Wat moet ik doen?