Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

139 verhalen gevonden voor jou

5 tips om te praten over de scheiding van je ouders
5 tips om te praten over de scheiding van je ouders
Gedachten en gevoelensSteun

📖 5 tips om te praten over de scheiding van je ouders

Praten over de scheiding van je ouders kan mega lastig zijn. En toch is het heel fijn om je gevoelens met iemand te delen. Het lucht echt op! 

Ten eerste: jouw gevoelens mogen er zijn. Je hoeft je niet te schamen voor wat je voelt. Accepteer dat je gevoelens er zijn en stop ze niet weg. Vroeg of laat komen ze er toch wel uit en dan barst de bom. 💣

Schrijf je gevoelens en gedachten op als je het moeilijk vindt om te vertellen. Hierdoor blijven de gedachten niet door je hoofd gaan. Wanneer je er behoefte aan hebt kan je ook een bepaalde bladzijde laten lezen door iemand die je vertrouwt, zoals een vriend of een familielid. 

Misschien weet je ook even niet zo goed wat je voelt. Of vind je het moeilijk om er woorden aan te geven. Dat is heel logisch! Soms kan het helpen om je gedachten te tekenen. 

Zoek iemand in je omgeving die je helemaal vertrouwt en waar jij jezelf kan zijn. Denk aan een familielid, goede kennis, vriend of vriendin. Misschien is er op school een docent of mentor waar jij je fijn bij voelt.

Een Online-Buddy van Villa Pinedo is een jongere met gescheiden ouders. Een Buddy luistert naar jou en is er voor je. Hij of zij kan je tips geven om te praten over de scheiding van je ouders met iemand in je omgeving!

Wat helpt jou om te praten over leven met gescheiden ouders? Laat het weten in de comments! #jehoefthetnietalleentedoen

Verhaal lezen
Back to school: wat heeft een leerling nodig?
Back to school: wat heeft een leerling nodig?
Gedachten en gevoelensOp school

📖 Back to school: wat heeft een leerling nodig?

Ik was 9 jaar oud en ik zat in groep 5. Mijn ouders hadden mijn broers en mij onlangs verteld dat zij uit elkaar gingen en dat nieuws was nog lang niet verwerkt in mijn koppie. Ik probeerde mee te doen met de les. Maar zodra we voor onszelf mochten gaan werken en ik me niet meer kon vasthouden aan de afleiding van de lesstof, werd de chaos in mijn hoofd me te veel. Ik moest huilen. Een klasgenootje zag me huilen en vroeg me of ik wilde dat de juf even naar me toe kwam. Samen met de juf liep ik naar de gang, om daar even mijn verdriet te kunnen delen. Ik liet haar weten dat ik zo in de war was en verdriet had, omdat mijn ouders uit elkaar gingen. De juf probeerde me te troosten. “In ieder geval is er nu niet meer telkens ruzie thuis”, zei ze. Maar er was helemaal geen ruzie thuis, of in ieder geval niet voor zover ik wist. Dat vertelde ik haar. “Maar waarom gaan ze dan uit elkaar?” Ik wist het ook niet.

Niet begrepen worden én zelf dingen niet begrijpen, hebben me altijd al gefrustreerd. In deze situatie kwamen beide vormen van onbegrip samen, hoewel ik dat als 9-jarige waarschijnlijk niet zo bewust had geweten. Het gebrek aan controle over wat er stond te gebeuren en hoe mijn leven ging veranderen, maakte me angstig. Niet begrijpen wat er aan de hand was, maar wel doorhebben dat het nieuws een verscheurende impact zou hebben, maakte dit nog erger. Ieder kind is anders, net als iedere scheiding. Maar het gebrek aan controle over de situatie en niet begrijpen waarom papa en mama nou eigenlijk uit elkaar gaan, lijkt voor veel kinderen met gescheiden ouders erg lastig te zijn. Wat had mijn juf kunnen doen om mij hierin te kunnen steunen?

Tips voor leraren om leerlingen te troosten/steunen/helpen:

Luister naar de leerling. Laat de leerling praten en bied vooral een luisterend oor. Probeer te luisteren, zonder dingen zelf in te vullen.

Iedere scheiding is anders. Niet alle scheidende ouders maken ruzie en niet alle kinderen zijn er getuige van als er wél ruzies zijn. De complexe zaken die tussen ouders plaatsvinden, worden (gelukkig!) niet altijd door kinderen bewust ervaren.

Ieder kind is anders. Wat de ene leerling nodig heeft, kan voor een andere leerling minder helpend zijn. Onthoud daarom goed de eerste tip hierboven en luister vooral.

Vraag de leerling wat hij/zij/hen nodig heeft. Voor de ene leerling kan dat een knuffel zijn, voor de andere een dieper gesprek. Of misschien even een rondje rennen, of een frisse neus halen. Weet de leerling het zelf ook niet? Stel dan iets laagdrempeligs voor.

Laat de leerling weten dat je er als leraar en als school voor de leerling bent. Zoals: “Hoe je thuissituatie ook zal veranderen, op school proberen we het zo fijn en veilig mogelijk voor je te houden.”

Villa Pinedo heeft samen met jongeren verschillende open brieven geschreven, de open brief ‘Aan alle leraren en leraressen' vind je hier.

Verhaal lezen
Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige
Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige
Gedachten en gevoelensSteun

📖 Column #2: Sascha's rol als maatschappelijk deskundige

Vorige maand kwam de eerste column over mijn eigen ervaring met gescheiden ouders online. Ik vind het mooi om te zien dat mijn column goed is ontvangen en dat mensen mijn verhaal als helpend ervaren. In deze column vertel ik jullie over mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding als maatschappelijk deskundige. Bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding kun je terecht voor verschillende vormen van ondersteuning. Denk aan een laagdrempelig telefonisch advies, het bezoeken van een gratis spreekuur of het volgen van een training.

Iets doen met de scheiding

Tijdens mijn opleiding Sociaal Juridische Dienstverlening, merkte ik al dat ik iets wilde doen op het gebied van scheidingen, mede door mijn eigen ervaringen. Na wat research op internet kwam ik terecht bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Wat was ik blij dat ik hier mijn afstudeerstage- en onderzoek mocht doen. Ik heb onderzoek gedaan naar de wijze waarop ouders gemotiveerd kunnen worden in het naleven van de omgangsregeling, zodat het belang van het kind centraal staat. Na het positief afronden van mijn studie kon mijn carrière beginnen en inmiddels werk ik alweer drie jaar bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding.

In deze column neem ik jullie mee in mijn week bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en de werkzaamheden die daarbij komen kijken. Op de maandagochtenden en vrijdagochtenden begin ik de dag vaak met het verzorgen van een spreekuur, op wisselende plekken in en rond Den Haag. Bij deze spreekuren is er ook een mediator, advocaat, kinderpsycholoog, Kindbehartiger of emotietherapeut aanwezig. Ouders, het netwerk van het gezin en/of de professionals kunnen tijdens dit half uur durende spreekuur vrijblijvend advies vragen rondom hun situatie. Dit kunnen vragen zijn als: hoe vertel ik de kinderen dat we gaan scheiden? Welke juridische stappen kan ik nog ondernemen? Welke tips zijn er om mijn kinderen te ondersteunen? Is mediation passend voor ons?

Trainingen geven

Naast het spreekuur geef ik meerdere keren per week de kindtrainingen: de Stoere Schildpadden en de Dappere Dino’s. De trainingen Stoere Schildpadden (4-6 jaar) en Dappere Dino’s (6-8 jaar) creëren een ondersteunende groepsomgeving waarin kinderen - onder begeleiding van speciaal opgeleide trainers -leren omgaan met problemen en emoties rond de scheiding van hun ouders. Als ik kijk naar hoe de kinderen de training starten en na 12 bijeenkomsten eindigen, zie en hoor ik echt een verschil. Veel kinderen zitten beter in hun vel en durven meer te praten over hun gevoel. Als dit er vroeger ook was geweest, weet ik zeker dat ik hier ook veel baat bij zou hebben gehad. Je wordt erkend en je hoort van andere kinderen dat je niet de enige bent met gescheiden ouders.

Verder geef ik ook regelmatig ScheidingsATLAS aan ouders. Dit is een preventieve training van twee bijeenkomsten van drie uur, die ik samen met een collega geef. Deze training is vooral gericht op het ondersteunen van ouders na een scheiding, maar we geven de ouders ook tips over hoe zij hun kinderen kunnen ondersteunen. Ouders krijgen daarnaast ook handvatten over de communicatie met de andere ouder en we nemen ze mee in het rouw- en verliesproces dat bij een scheiding komt kijken.

Het is ontzettend mooi en dankbaar werk, waarbij ik hoop nog lang ouders en kinderen te mogen helpen in hun proces. Elk zaadje dat kan worden geplant, is er een. Scheidingen kunnen we niet voorkomen, maar door preventief hulp in te zetten, kunnen veel problemen worden voorkomen. Het volgen van deze trainingen gun ik elke ouder en elk kind, zodat ze zich gehoord voelen en handvatten meekrijgen, waardoor hun draagkracht weer groter mag worden dan hun draaglast.

Ben je benieuwd naar wat we nog meer doen? Neem dan vooral een kijkje op de website van het Kenniscentrum Kind en Scheiding!

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Schrijf je eigen brief
Schrijf je eigen brief
Gedachten en gevoelens

📖 Schrijf je eigen brief

Hey jij! Wat stoer dat jij een brief wil gaan schrijven. Een brief kan je helpen om jouw gevoelens of gedachten op een andere manier met iemand te delen. Want soms zou je graag iets tegen iemand zeggen, maar vind je het spannend om dit te doen. Dan kan het opschrijven van wat je wil zeggen heel fijn zijn. Je hebt dan namelijk alle tijd om daar rustig over na te denken.

En heb je een brief geschreven? Dan kan je daarna helemaal zelf beslissen wat je met de brief doet. Je kan de brief gelijk versturen. Maar misschien vind je het alleen al heel fijn om je gedachten op papier te zetten. Het kan ook fijn zijn om de brief erbij te pakken tijdens een gesprek. Je kan de brief ook bewaren voor een ander moment, weggooien of in stukjes scheuren. Wat je ook kiest, dat is helemaal aan jou.

Om je op weg te helpen met het schrijven, geven wij je wat tips. Wij hebben zelf ook weleens een brief aan iemand geschreven, bijvoorbeeld aan één van onze ouders, en weten dat dit soms best lastig kan zijn. Want hoe begin je de brief? En wat schrijf je precies op? Onze 10 tips helpen je vast een beetje op weg!

Tips voor het schrijven van jouw brief:

Ten eerste, dit is JOUW brief. Er is dus geen goed of fout.

Vertel waarom je deze brief schrijft: wat wil je delen of bespreken? Dit kunnen angsten, zorgen of andere emoties zijn die je met de ander wilt delen.

Schrijf de brief vanuit jouw eigen gevoel, een voorbeeld is: “Ik voel me verdrietig als je weinig tijd met mij doorbrengt” of “Ik voel me eenzaam als jullie ruzie maken”. Soms helpt het om de zin met ‘ik’ te beginnen.

Geef voorbeelden! Beschrijf op welke momenten jij je zo voelt.

Alles wat je voelt is oké. Het is normaal om je een beetje zenuwachtig te voelen bij het delen van moeilijke gevoelens. Wees niet streng voor jezelf en als het even niet lukt, kan je er ook op een ander moment mee verdergaan.

Herschrijf de brief zo vaak als je wilt. De meeste dingen gaan niet in één keer goed. Neem de tijd om de brief een aantal keer door te lezen en aan te passen als je dat wil.

Verstuur de brief alleen als je er klaar voor bent en je dit zelf wil. Het is oké als je de brief toch niet deelt of als je er wat tijd voor neemt voordat je de brief met de ander deelt.

Inspiratie nodig? Je kan onze brieven hier lezen.

Wat wij hebben gemerkt tijdens het schrijven van een brief, is dat we soms al bezig kunnen zijn met hoe de ander gaat reageren op de brief. Probeer dat helemaal los te laten. Dit is namelijk jouw moment om te zeggen wat je écht voelt.

Je kan de brief afsluiten met een vraag aan de ander. Dit kan een vraag om steun zijn, maar je kan ook om hulp of een luisterend oor vragen. Soms kan alleen een beetje begrip van de ander ook al genoeg zijn. Geef je wensen hierin aan, dan weet de ander wat hij terug kan doen.

Wij wensen je heel veel succes met het schrijven van je brief. Wil je er nog even met iemand over kletsen of nog meer tips? Vraag dan hier een Online-Buddy aan.

Liefs van alle jongeren van Villa Pinedo -X-

Verhaal lezen
Samengesteld gezin & de zomervakantie
Samengesteld gezin & de zomervakantie
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Samengesteld gezin & de zomervakantie

“Heb jij gescheiden ouders? Bofkont, dan mag je zeker twee keer op vakantie!” Deze opmerking zullen veel kinderen van gescheiden ouders wel herkennen. Twee keer op vakantie, met je verschillende (samengestelde) gezinnen… Is dat wel zo leuk?

Want hoe ongemakkelijk een samengesteld gezin ooit samengaat, kan extra duidelijk worden op vakantie. Hele dagen samen, terwijl je eigenlijk nog niet zo goed aan elkaar gewend bent. En ineens je eigen ouder moeten delen met een nieuwe partner, dat kan best lastig zijn. In 2011 gingen mijn moeder en haar vriend op vakantie naar Spanje. Alle kinderen mochten mee. Dat zijn er in totaal 6, als ik mee zou zijn gegaan. Ik was toen 15, en ik koos ervoor om niet mee te gaan. In plaats daarvan ging ik met mijn vriendje en zijn gezin mee op binnenlandse vakantie op een camping. In plaats van in een mooi appartement in Spanje, sliep ik op de camping in een tentje.

Toch ben ik nog steeds blij met deze keuze. Ik werd er flink mee getreiterd door de rest van het ‘gezin’, maar ik had er heel goed over nagedacht. Ik wist zeker dat ik liever met mijn vriendje op een camping was dan in Spanje met het samengestelde gezin vol spanningen en ongemakkelijkheden. Ik bedoel hiermee niet dat ik mijn familie niet leuk vind. Helemaal niet zelfs! Maar als puber van 15, die op eerdere vakanties al had ervaren hoe stroef onze nieuwe gezinssituatie kon verlopen, was het voor mij beter om hierin mijn eigen grenzen te respecteren.

Vind jij het ook lastig om met spanningen en ongemakkelijke situaties om te gaan? Luister goed naar jezelf. Probeer jezelf niet in situaties te forceren die je eigenlijk niet goed doen. Je mag er ook voor kiezen om even niet mee te doen. En onthoud dat je er niet alleen voor staat. De vrijwilligers van Villa Pinedo staan met open armen voor je klaar.

Heb jij behoefte aan extra steun tijdens de zomervakantie? Wil je met iemand appen die ook gescheiden ouders heeft? Misschien is een Online-Buddy van Villa Pinedo iets voor jou!

Verhaal lezen
5 tips van kinderen over de zomervakantie
5 tips van kinderen over de zomervakantie
Mijn oudersStiefoudersGedachten en gevoelens

📖 5 tips van kinderen over de zomervakantie

DIT HEBBEN MIJN OUDERS ÉCHT GOED GEDAAN IN DE ZOMERVAKANTIE!

“Als ik papa of mama miste, mocht ik altijd even bellen of appen als ik dat fijn vond.”

“Ze vroegen mij allebei hoe ik de zomervakantie het liefst voor me zag. En als het kon, dan hielden ze daar gewoon rekening mee.”

“Toen ik met vakantie was met mama mocht ik gewoon aan haar vertellen dat ik papa miste. Ze luisterde dan naar me en vond me niet vervelend. We hebben samen een kaartje van mij naar papa gestuurd.”

“Ik deed op vakantie ook altijd wat leuks met mama. Gewoon even met z’n tweetjes, zonder haar nieuwe vriend. Dat vond ik wel heel fijn.”

“Op vakantie met het nieuwe gezin van papa was het soms gewoon helemaal niet leuk. Maar papa zei altijd dat dat niet erg is. Dat het erbij hoort, omdat we allemaal aan elkaar moeten wennen. Daardoor werd het veel minder erg.”

Wil je weten wat er in het hoofd en hart van kinderen omgaat? Check eens het Forum van Villa Pinedo. Kinderen met gescheiden ouders stellen hier al hun vragen, waar onze Online-Buddy’s vanuit hun eigen ervaring op reageren met hun tips en adviezen.

Verhaal lezen
Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie
Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuzie

📖 Wisselen op de camping in Kroatië #scheidvakantie

Drie weken op vakantie met allebei mijn gescheiden ouders. “Super tof!” zeiden mijn vriendinnen. “Jij zit gewoon 6 weken in Kroatië”. En dat klopte. Natuurlijk was dat tof. Wie kon dat nou zeggen?

Wisselen in Kroatië

Toen mijn ouders naar hetzelfde land op vakantie wilden, werd er gelukkig aan ons gedacht. Want om nou van Nederland naar Kroatië te rijden, weer terug naar Nederland om vervolgens weer naar Kroatië te rijden, vonden ze toch een beetje gekkenwerk. We wisselden in Kroatië zelf. Voordat we met mama op vakantie konden, moest ik eerst mijn tas inpakken voor de laatste 3 weken van de vakantie. Die spullen namen papa en mijn stiefmoeder mee. Dat is nog eens ver vooruit denken en plannen. Maar daar was ik inmiddels wel goed in geworden. Toen de spullen bij mama ingepakt waren konden de eerste 3 weken van de vakantie beginnen. We hadden vaste belmomenten met de andere ouder, (erg stressvol met van die muntjes steeds tijd bijkopen) en als er WiFi was konden we een mailtje sturen.

Op de wisseldag hadden mijn zusje en ik onze spullen ingepakt. We hadden wat dingetjes verzameld die we mee wilden nemen naar de vakantie met papa. Er was een tijd afgesproken dat papa op de parkeerplaats van de camping (waar we met mama waren) zou staan om ons mee te nemen naar de volgende camping. Het was zo rond etenstijd en mijn moeder wilde de vakantie feestelijk afsluiten met een pizza bij het restaurantje. Je raadt het misschien al: tijd tekort. Papa stond op de parkeerplaats. Hij had uren rijden achter de rug en wilde gewoon snel naar de camping. Ik kreeg een sms’je dat ze er waren. Ik probeerde natuurlijk haast te maken, maar ja, als je in een restaurantje zit met het hele gezin gaat dat niet zo makkelijk. Ik voelde overal spanning. Wetende dat mijn vader stond te wachten, maar ik ook de afsluiting met mijn moeder niet te gehaast wilde doen. Die zou ik hierna ook 3 weken niet zien.

Niet jouw verantwoordelijkheid

Ik was opgelucht toen ik eindelijk in de auto zat. Gemopper van mijn vader. Verdriet bij mijn moeder, ook omdat ze ons natuurlijk 3 weken moest missen. Maar ik was opgelucht. Dit moment had natuurlijk voorkomen kunnen worden. Duidelijke afspraken en ouders die elkaar op de hoogte hielden van de verwachte aankomsttijd. Ik voelde me verantwoordelijk dat dit soepel zou lopen. Ik kreeg tenslotte de sms’jes. Maar dit was helemaal niet aan mij. Dit was slechte communicatie tussen mijn ouders. En nu ik eraan terugdenk heb ik dit soort momenten heel vaak gehad. Dat ik ervoor wilde zorgen dat het soepel liep. En daarom heb ik mezelf in een situatie gezet waar ik helemaal niet tussen hoorde te staan. Nu doe ik dat niet meer. Ik ben geen boodschapper of doorgeefluik. Ik wil geen spanning voor iets waar ik niets aan kan doen. Regel het zelf onderling maar, is mijn nieuwe motto.

Wisselen in een ander land is overigens niet meer voorgekomen. Terug naar Nederland, en dan gewoon opnieuw in een auto naar het volgende land. Stuk rustiger!

Verhaal lezen
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Column #1: Sascha over leven met gescheiden ouders

Mijn naam is Sascha van der Burg en ik ben 25 jaar oud. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf jaar oud was.

Waar ik in 2020 begon als stagiaire, werk ik inmiddels alweer drie jaar als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding. Daarnaast ben ik ook twee jaar, als vrijwilliger, Online-Buddy geweest bij Villa Pinedo. Dit wil zeggen dat je als ervaringsdeskundige via een app contact hebt met kinderen/jongeren van gescheiden ouders, die behoefte hebben aan een luisterend oor. In de aankomende maanden vertel ik in drie columns over mijn eigen ervaring, mijn rol als maatschappelijk deskundige bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en mijn rol als Online-Buddy bij Villa Pinedo. In deze column deel ik mijn eigen ervaringen rondom de scheiding van mijn ouders.

Mijn verhaal

De ambitie om mijn ervaringen om te zetten in kracht voelde ik al tijdens mijn hbo-studie. Ik wilde heel graag andere ouders en kinderen helpen in een scheidingssituatie. Mijn ouders zijn zelf gescheiden toen ik vijf jaar oud was. Samen met mijn twaalf jaar oudere broer bleef ik bij mijn moeder wonen. Ik ben ontzettend dankbaar voor mijn moeder die er altijd voor ons is geweest en heel hard heeft gewerkt om ons het beste te kunnen geven. Mijn vader zag ik de eerste jaren om de week een weekend en tijdens de pauzes van school om samen te eten. In mijn herinnering had ik best veel verdriet en vond ik de weekenden bij mijn vader moeilijk. Naast het feit dat mijn ouders uit elkaar gingen, had mijn vader een nieuwe relatie. Dit maakte dat ik aan zowel de scheiding als de nieuwe partner van mijn vader moest wennen. Ik zag en voelde het verdriet bij ons allemaal. Ik ervaarde hierbij ook veel onduidelijkheid en heb mij lang schuldig gevoeld. Komt het door mij? Had ik het kunnen voorkomen door bijvoorbeeld minder te huilen of liever te zijn? Nu weet ik natuurlijk dat het niet zo was.

Toen mijn ouders merkten dat de omgangsregeling van om het weekend niet fijn verliep, hebben ze dit uiteindelijk gestopt. Hoe dit precies is verlopen, kan ik mij niet meer zo goed herinneren. Wel weet ik dat het mij rust gaf en dat dit toen de juiste keuze is geweest. Vanaf dat moment zie ik mijn vader eens in de zoveel tijd, zo’n vijf keer per jaar. Dit zijn vooral de verjaardagen en sommige feestdagen. Voor mij is dat nu goed zo. Ik heb een lange weg moeten afleggen om hier vrede mee te hebben. Ik heb namelijk altijd de hoop gehad dat mijn ouders meer met elkaar zouden gaan communiceren als ouders van mijn broer en mij. En de hoop dat mijn vader een actievere rol in mijn leven zou hebben. Het is gelopen zoals het is gelopen en ik kan nu inzien dat alle ouders doen wat ze kunnen doen en geven wat zij kunnen geven.

Dankbaar

Met de kennis van nu heb ik veel meer begrip gekregen voor de situatie zoals deze gelopen is. Dat komt onder andere door mijn werk bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding, maar ook door mijn rol als vrijwilliger bij Villa Pinedo, verschillende coaches (binnen mijn organisatie en vanuit Villa Pinedo), psychologen en familieopstellingen. Ik vond het zelf heel prettig om te kunnen praten met een professional, zodat er vanuit een objectieve blik meegedacht kon worden. Zelf voelde het altijd beladen om te spreken over dit thema in mijn leven, maar door er met een derde over te praten, kon ik leren het een plek te geven. Ook mijn ouders hebben hun eigen rugzak met hun eigen verleden, waarbij zij op hun manier alles hebben geprobeerd om het zo goed mogelijk voor ons te regelen.

Ik ben tot slot ontzettend dankbaar voor het netwerk om mij heen. Ik heb altijd veel liefde gevoeld en gekregen. Familie was en is er altijd voor ons. Dit zal ik altijd als warm en fijn ervaren. In de volgende column zal ik meer ingaan op mijn rol bij het Kenniscentrum Kind en Scheiding en wat ik daar doe voor ouders en kinderen in een scheidingssituatie.

Ben je benieuwd naar de website van Villa Pinedo of het Kenniscentrum Kind en Scheiding of herken jij je in mijn verhaal? Neem dan vooral een kijkje op de websites: https://www.kenniscentrumkindenscheiding.nl/ en https://www.villapinedo.nl/

Deze blog is geschreven in samenwerking met Kenniscentrum Kind en Scheiding.
Verhaal lezen
Kaja over haar verjaardagen #samentrots
Kaja over haar verjaardagen #samentrots
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Kaja over haar verjaardagen #samentrots

Het voelt voor mij gek om hierover te schrijven. Verjaardagen waarbij beide ouders werden uitgenodigd, waren er niet. Dat was uitgesloten. In elkaars huis komen was echt een ‘no go’ namelijk. Er werd ook nooit gevraagd aan mij of aan mijn zus of we graag zouden willen dat de andere ouder zou komen.

Vroeger vond ik dat niet zo erg. Het scheelde namelijk een hoop spanningen en gedoe. Ik wilde gewoon jarig zijn en niet omgaan met de stress van mijn ouders. Als ik er nu op terugkijk, merk ik dat het mij toch wel dwars zit. Ik was bezig met mijn ouders en ‘hun’ gedoe namelijk. Het ging helemaal niet om mij in zo’n situatie. Ik had graag gewild dat ik beide ouders kon uitnodigen zonder daar gespannen over te zijn. Ik had gehoopt dat ze op z’n minst zouden vragen of ik het leuk zou vinden als de andere ouder erbij is. Het frustreert mij dat mijn ouders zo koppig waren. Het voelt alsof ze alleen aan zichzelf dachten.

Mijn ouders waren er destijds niet klaar voor om hun gedoe aan de kant te zetten voor mij en mijn zus. Wel begint er een positieve verandering in te komen. Ik had laatst het 21-diner van mijn zus bij mijn vader thuis. En wie werd er uitgenodigd? Mijn moeder! Dat was heel onverwachts voor mij. Het maakte me emotioneel om te zien dat mijn ouders naast elkaar stonden met een drankje in hun handen. Ik werd er heel gelukkig van en voelde een soort last van mijn schouders vallen. Het had wat tijd nodig om dit punt te bereiken, maar ik heb gezien dat het wel kan. De volgende keer zal ik daarom ook beide ouders uitnodigen op mijn 21-diner en zal ik genieten van dit soort fijne momenten.

Bij Stichting Villa Pinedo hebben wij, jongeren met gescheiden ouders, open brieven geschreven aan twee belangrijke momenten in ons leven. Help je ons mee de boodschap te verspreiden?

Open brief ‘Aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8’

Open Brief ‘Aan alle gescheiden ouders met een eindexamenkandidaat’

Verhaal lezen