Je wordt in principe nooit mijn vader of moeder, maar we kunnen wel een andere mooie band krijgen.
Volgens ons kun je opvoeden beter aan mijn ouders overlaten. Natuurlijk, als ik te ver ga en er zijn geen ouders in de buurt, dan is het ook wel logisch dat je er iets van zegt. Maar als je zegt dat ik mijn bord leeg moet eten, voelt dat heel gek.
Het is fijn als je je niet bemoeit met kleine ruzies tussen mij en mijn vader of moeder. Ruzie hoort er soms bij. Mag ik wel je hulp vragen als ik dat nodig heb?
Zou je het duidelijk willen zeggen als je iets voor mij doet en je iets terugverwacht?
Doe alleen dingen met mij als je het zelf leuk vindt om te doen. Wil je daar eerlijk over zijn? Ik voel het namelijk als je er eigenlijk geen zin in hebt.
Kun je je soms proberen te verplaatsen in mijn positie? Misschien snap je dan beter waarom ik me gedraag zoals ik me gedraag.
Meng je niet in de omgangsregeling. Dat is iets tussen mij en mijn ouders.
Als je merkt dat mijn moeder of vader opeens strenger is omdat jij er bij bent, wil je hem of haar dan corrigeren? We snappen het echt niet als er ineens andere regels gelden. Misschien kunnen we ooit samen nieuwe regels verzinnen, maar niet op dag 1.
Praat niet slecht over de andere ouder. Dat doe ik liever zelf. En als ik dat doe, zie het dan als een compliment, want dan lucht ik mijn hart bij jou. Maar dan nog: wil je naar mij luisteren en niet meeklagen?
Wees duidelijk, open en eerlijk. Dan kan ik je gaan vertrouwen en het voorkomt een hoop misverstanden.
