Een hele poos geleden kwam Villa Pinedo op mijn pad. Ik was kind van gescheiden ouders, nieuwe relaties, twee huizen, en ik ging op mezelf wonen. De Villa was een plek waar ik niet alleen was, waar ik werd begrepen. Mijn onbegrip, verdriet, vragen en soms woede; het mocht hier zijn.
Ik belandde al snel op de redactie. Een groep van jonge mensen die allemaal hun eigen situatie met zich meedragen. Ik schreef artikelen uit frustratie, verdriet, blijdschap. Ik ben gegroeid door mijn schrijven. Langzaamaan ben ik de kleine dingen weer gaan waarderen. Ik zal niet zo snel meer boos zijn om iets wat met de scheiding te maken heeft, dat heb ik achter me gelaten. Natuurlijk zal het me altijd beïnvloeden, maar het verandert ook steeds. Ik woon nu op mezelf en de scheiding is dus verder weg. Er vallen dingen op zijn plek, vragen worden langzamerhand beantwoord, er wordt vergeven en ik ga de positieve kant van dingen steeds meer zien. Daar waar het nooit meer licht leek te worden, ontstaan lichtstralen die me helpen door te gaan. Nu is de Villa een plek waar ik anderen help met wat ik heb meegemaakt. Ik schrijf over de leuke dingen, zoals versterkte vriendschappen, twee keer cadeautjes, mijn ouders weer gelukkig zien worden, mezelf weer gelukkig zien worden.
Ik hoop dat wij als redactie kunnen helpen, ook al is het maar met iets heel kleins: een luisterend oor. Maar ook de mensen met vragen en diegene die zomaar langskomen: jullie zijn van zoveel waarde!
Ik hoop dat ook jij hier een plekje vindt, zoals ik dat hier heb gevonden al die jaren geleden. Misschien blijf je langer, misschien blijf je maar even. Voor wat je ook zoekt en wat je ook nodig hebt: welkom in de Villa.
Hannah, 22
