Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

Wij zijn de kinderen
Wij zijn de kinderen

📖 Wij zijn de kinderen

Wij zijn de kinderen die er net zo uit zien als elk ander kind, maar bij ons is er een belangrijk deel uit ons leven in de war geschopt. Onze ouders hebben de keuze gemaakt te scheiden.
Wij zijn de kinderen, waarbij de vakantie niet altijd iets was om naar uit te kijken. Het betekende vaak veel geregel en geruzie. En als het dan wel leuk was, durfden we die blijheid niet aan de andere ouder te laten zien. Laat ons gewoon blij zijn! Het is geen wedstrijd bij wie we de leukste dingen doen. We houden van jullie allebei en hoeven niet omgekocht te worden.


Wij zijn de kinderen die sneller zelfstandig zijn geworden. Dit komt omdat wij ineens niet meer de vastigheid hadden van één gezin, één thuis. Sommigen van ons moesten andere, vreemde kinderen in hun kamer laten slapen, speelgoed delen. Ineens waren wij niet meer de enige kinderen waar onze ouders voor zorgden.
Wij zijn de kinderen die het lastig vinden om lief te hebben. Wij hebben gezien en gevoeld dat liefde niet altijd blijvend is. Wij hebben onze ouders verdrietig, boos en teleurgesteld gezien. Wij hebben geprobeerd te helpen, maar dit werkte niet of juist tegen ons.

Wij zijn de kinderen die een eigen mening hebben. Wij willen gehoord worden. Wij zijn volwassener dan jullie misschien denken. Laat ons meedenken en meebeslissen bij de kleinere zaken, maar maak ons niet verantwoordelijk voor hoe jullie met elkaar de belangrijke zaken regelen. Dat is jullie taak en we hopen dat jullie die taak serieus nemen.

Malou, 22

Verhaal lezen
"Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"
"Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"

📖 "Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"

Een op de drie volwassenen slaapt met een knuffel en daar ben ik er een van. Met een lichte vorm van gêne wil ik het nu gewoon en public toegeven en jullie vertellen dat slapen met een knuffelbeer genegenheid en warmte geeft.

Mijn knuffelbeer, Beer heet ‘ie, is mijn allergrootste vriend. Hij heeft geen oordeel, stelt geen moeilijke vragen, troost me als ik verdrietig ben en denkt nooit aan zichzelf. Hij deelt al zeker tien jaar met mij het bed. Heeft heel veel tranen, make-up en kwijl moeten opvangen. Af en toe gaat ‘ie in de wasmachine, maar hij is het fijnst als ‘ie naar mij ruikt, vind ik althans. Beer is fijn, vertrouwd en troostend. Ik weet niet of hij gevoel heeft, maar ik behandel hem in ieder geval wel op die manier.

Hij heeft geen eigen stoel aan tafel en ik praat ook niet tegen hem, maar als je hem in een hoek gooit of niet aardig doet tegen beer, dan zwaait er wat! Ik verdedig hem namelijk met mijn eigen leven. Beer voelt een beetje alsof het mijn broertje is, denk ik. Toen mijn ouders gingen scheiden, was hij degene die thuis hetzelfde meemaakte als ik. Hij wist exact hoe de vork in de steel zat, hoe mijn ouders waren en waarom ze uit elkaar gingen. Hij kende immers mijn thuissituatie als geen ander!

Voel je je soms alleen en niet begrepen? Dan kan een knuffel helpen. Ik heb heel veel ‘steun’ aan beer gehad. Het is wetenschappelijk bewezen dat het slapen met een knuffel je stress verlaagt. Je slaapt rustiger en het geeft je een geborgen gevoel. Knuffels zijn een uitlaatklep voor zorgen en geheimen als je die niet aan een persoon durft te vertellen. Heb jij ook de behoefte om je verhaal aan iemand te vertellen, maar het gevoel dat niemand luistert? Misschien kan je overwegen om het eens aan je knuffel te vertellen, wie weet helpt het jou ook!

En voor alle knuffelliefhebbers: schaam je niet! Je bent niet alleen…

Roswitha, 25

Verhaal lezen
Steken onder water
Steken onder water

📖 Steken onder water

´Je vader is onwijs veranderd door haar. Zij heeft ervoor gezorgd dat je vader van mij wilde scheiden. Papa is echt wel vreemdgegaan met haar hoor´. Dit zijn uitspraken die ik van mijn moeder hoorde toen mijn ouders net gescheiden waren. Ik herinner me het nog zo goed. Ik zat aan de keukentafel en mijn moeder hield weer een van haar gefrustreerde redevoeringen over mijn vader. De nieuwe vriendin van mijn vader werd aangeduid met ´zij´, want haar naam mocht niet genoemd worden. Mijn moeder maakte mijn vader zwart. En dat deed ze heel subtiel. Ze schreeuwde het niet uit in een boze bui, maar verweefde haar beschuldigingen altijd in een gesprek. Al ging het dan niet eens over mijn vader, ze wist er altijd wel een uitspraak over mijn vader in te verwerken.

Elke zin voelde als een steek onder water. Ik zat klem tussen twee waarheden die lijnrecht tegenover elkaar stonden en ik beschermde mijn vader als een waakzame buldog. Ik wist dat mijn vader door meerdere mensen werd beschuldigd door wat hij wel of juist niet had gedaan, maar ik vond dat niet eerlijk. Ik nam het dan ook vaak voor hem op. Iets wat mijn vader liever niet wilde, want het was niet mijn taak als kind, maar ik had toch het gevoel dat ik dat moest doen. Die verdediging frustreerde mijn moeder dan nog meer waardoor ze maar negatieve dingen over mijn vader bleef zeggen. Ik wist op een gegeven moment niet meer wat ik moest zeggen of wat ik nou moest geloven. Hierdoor ontstonden ruzies, frustraties en verdriet voor zowel mijn moeder, mijn vader als voor mij. Het leek bijna onmogelijk om bij beide ouders te zijn zonder de gebruikelijke spanning te voelen. Het zorgde ervoor dat ik een lange tijd het gevoel had dat ik op eieren liep en altijd moest nadenken over het meest gepaste antwoord.

Misschien voel je hem al aankomen: Ik hield dit niet vol. Met mijn moeder ben ik toen het gesprek aangegaan. ‘Zij’ had ook een naam en ik zou erg graag willen dat deze naam voortaan gebruikt werd. Verder wilde ik het niet langer hebben over papa. Dat wat ze te bespreken had over hem deed ze maar met hem of met haar omgeving, maar niet met mij. Met mijn vader sprak ik af dat we alleen over mama of de scheiding praten als ik daar behoefte aan had. Ik had duidelijk mijn grenzen aangegeven en dat voelde goed! Het was met dit gesprek niet meteen opgelost, maar wel was nu iedereen ervan op de hoogte hoe moeilijk en pijnlijk de situatie voor mij was. Dat hielp en naarmate de tijd vorderde ging het elke dag iets beter. We hadden eindelijk de ruimte om ontspannen te zijn en adem te halen.

Zo heel af te toe loop ik er nog wel eens tegenaan dat er negatief gepraat wordt over de andere ouder. Gelukkig voel ik dit inmiddels heel goed aan en zeg ik dan direct: ‘Ho, dit hoor je niet aan mij te vertellen, ik ben een kind van jullie beiden.’ Mijn ouders weten hier nu heel goed rekening mee te houden!

Rosalie, 21

Verhaal lezen
Verantwoordelijkheids gevoel
Verantwoordelijkheids gevoel

📖 Verantwoordelijkheids gevoel

Een paar jaar geleden heb ik een artikel schreven dat gaat over verantwoordelijkheidsgevoel dragen voor het geluk van je ouders. Nu zijn we drie jaar verder.

Toen ik het artikel laatst teruglas was ik verwonderd. Ik voelde me in die tijd echt zo, ik kan het me nog goed herinneren. Inmiddels zijn er alweer wat Kerst en Oud&Nieuw's geweest en is het langzaamaan veranderd.

Als ik terugkijk zie ik dat ik met de jaren meer zelfwaarde heb gekregen (of gekweekt, het is maar net hoe je het bekijkt) en hierdoor mijzelf meer ben gaan waarderen. Ik realiseerde me dat het niet erg is als ik gelukkig ben en me dan even niet bezig houd met het geluk van mijn ouders. Ook leer ik steeds opnieuw dat mijn ouders gelukkig voor mij zijn, als ik gelukkig ben. Mijn ouders zijn super trots op me en houden van me wat ik ook doe. Als ik ervoor kies met Oud&Nieuw bij mijn vriend te zijn, dan zijn ze blij voor me.

Ook heb ik geleerd dat volwassenen het soms niet erg vinden om alleen te zijn. Nu hebben mijn ouders allebei een relatie dus zullen ze op feestdagen niet alleen zijn, maar ze kunnen dat prima. Ergens in mijn achterhoofd weet ik misschien dat ze het moeilijk vinden om mij en mijn zussen er niet bij te hebben, maar dat hoort bij het leven. Ik en mijn zussen beginnen aan de levensfase waar het normaal is om een eigen plekje te creëren. Trouwen, samenwonen en studeren in een andere stad. Dus het is niet meer dan normaal dat we op dat soort dagen niet altijd meer bij pap of mam zijn.

Afgelopen kerst en Oud&Nieuw was een goede tijd. Ik en mijn vriend hebben de dagen klassiek opgedeeld tussen onze ouders. En elke keer als iemand vroeg hoe mijn vakantie was, kon ik de grap maken dat het nogal een gedoetje is met gescheiden ouders. Gelukkig kan ik daar oprecht om lachen nu.

Ik maak me geen zorgen meer over of mijn ouders tijdens feestdagen. Ik weet dat het goed met ze gaat, dat ze zichzelf redden en dat ze blij voor mij zijn, wat ik ook kies.

Hannah, 23

Verhaal lezen
Wat als je ouders echt niet meer samenkomen?
Wat als je ouders echt niet meer samenkomen?

📖 Wat als je ouders echt niet meer samenkomen?

Toen mijn ouders vertelden dat ze gingen scheiden, dacht ik dat het mijn leven niet zo heel erg zou veranderen. Toch deed de scheiding me meer dan ik vooraf wilde geloven. Toen ik daadwerkelijk het besef kreeg dat mijn ouders écht niet meer bij elkaar zouden komen en dat mijn ‘thuis’ voorgoed zou veranderen, stortte mijn leven in. De twee mensen die voor mijn gevoel samen hoorden te zijn, gingen vanaf dat moment gescheiden door het leven.

Liefde en haat liggen dicht bij elkaar, dat komt bij een (v)echtscheiding duidelijk naar voren. Mijn ouders hebben meer dan 25 jaar lief en leed gedeeld en ik kan me niet voorstellen dat die ‘liefde’ ineens over is. Toch zijn het echt je ouders die elkaar kapot proberen te vechten. Soms hoor je dat (andere) ouders weer bij elkaar komen. Bij mij was het vanzelfsprekend dat dat niet meer zou gebeuren, maar toch kreeg ik ook veel vragen in mijn omgeving of mijn ouders weer bij elkaar zouden komen. Elke keer als ik daar ‘nee’ op moest antwoorden, brak er weer een stukje van me af. Het deed pijn om zo’n antwoord te moeten geven.

Achteraf, nu de gemoederen zijn bedaard en emoties niet meer de overhand nemen, zie ik in dat de echtscheiding van mijn ouders ook rust heeft gebracht. Thuis zijn er geen spanningen meer, geen ouders die continu ruzie maken of lelijke dingen tegen elkaar zeggen. Mijn moeder heeft haar eigen leven, met haar eigen vrienden en vriendinnen en mijn vader doet ook dingen waar hij gelukkig van wordt. Als je samen niet meer gelukkig bent en dat ook niet meer gaat worden, misschien lukt dat alleen dan wel.

Voor je gevoel verandert je hele leven als je ouders gaan scheiden en zelf verander je ook. Toch blijven heel veel dingen gewoon hetzelfde, de liefde van je ouders voor jou verandert niet door een scheiding. Soms wordt het er zelfs beter op. Mijn vader had in het begin heel erg het gevoel dat ik partij koos voor mijn moeder en kon daar absoluut niet mee omgaan. Nu, een aantal jaren later, weet hij dat ik net zoveel van hem houd als van mijn moeder en ik weet dat hij, op zijn eigen manier, van mij houdt.

Hoe ik ben omgegaan met de scheiding van mijn ouders? Ik besefte dat ik het niet allemaal alleen hoefde te dragen. Ik heb heel veel gepraat en gehuild, met vrienden, kennissen maar ook met een professional. Je leven verandert en het heeft tijd nodig om aan die verandering te wennen. Ik had die tijd ook echt nodig, maar ben er sterker uitgekomen! En zoals James TW zingt, ‘Sometimes moms and dads fall out of love. Sometimes two homes are better than one’.

https://www.youtube.com/watch?v=0Bf3CJZ4hvg

Roswitha (25)

Verhaal lezen
Wat ik geleerd heb van de scheiding
Wat ik geleerd heb van de scheiding

📖 Wat ik geleerd heb van de scheiding

Natuurlijk had ik de scheiding van mijn ouders nooit willen meemaken. Ik had liever niet ondervonden hoe het is om midden in een oorlogsgebied te wonen en deel uit te maken van de conflicten. Maar ik heb er veel van geleerd. Zien hoe het niet moet, kan je ook laten inzien hoe het wel moet. Ik heb nu heel duidelijk voor mezelf wat er belangrijk is in een relatie.

Een echt leermoment was toen ik besefte dat communicatie een belangrijk punt is waarop het fout kan gaan in een relatie. Het belangrijkste is denk ik dat je als partners bij elkaar past en het beste in elkaar naar boven brengt, maar daarnaast moet je dus ook op een respectvolle manier met elkaar kunnen communiceren. Mijn ouders communiceerden zo min mogelijk of gewoon niet. Dat bracht enorm veel spanning en onzekerheid. In mijn eigen relatie vind ik ruzie vreselijk, maar het is wel nodig soms en altijd beter dan zwijgen. Doordat ik zag hoe het bij mijn ouders ging heb ik geleerd dat je moet praten over wat je dwarszit. Een ander kan niet raden wat er aan de hand is. Mijn vader dacht altijd dat mijn moeder het kon ruiken als hij ergens kwaad over was. Ik probeer mijn gevoelens uit te spreken en zo eerlijk mogelijk te zijn over wat ik wil en verwacht van mijn vriend. Mijn ouders hadden emoties en herinneringen die 25 jaar lang nooit uitgesproken waren. Er was op een gegeven moment zoveel gebeurd dat praten haast onmogelijk werd.

Iets anders wat ik heb geleerd, is dat als je de eerste jaren van je relatie al merkt dat er iets niet goed zit je daar serieus over moet praten en nadenken. Mijn moeder noemde een aantal dingen die aan het begin van de relatie al helemaal fout zaten. Eigenlijk wist ze toen al dat het niet goed zat. En mijn vader wilde eigenlijk helemaal niet settelen of echt een serieuze relatie hebben. Ik merk dat veel mensen blijven hopen dat bepaalde moeilijkheden in een relatie vanzelf oplossen. Maar zonder actie te ondernemen, zoals erover praten, lukt dat niet. Luister vanaf het begin van je relatie naar je gevoel en neem dat serieus.

De foto van mijn ouders samen staat nog altijd op mijn nachtkastje en soms kijk ik er weer even naar. Toen twee gelukkige mensen, denk ik. Aan de ene kant pasten ze heel goed bij elkaar, precies wat ik had met mijn ex-vriendje, maar het was geen goede match. Gedeelde interesses hebben is niet genoeg. Er moet een diep gevoel van liefde en wederzijds respect zijn. Als je elkaar daarbij ook de vrijheid geeft om de dingen te doen waarvan je gelukkig wordt, dan komt het helemaal goed.

Pascalle, 23

Verhaal lezen
Brieven, brieven, brieven
Brieven, brieven, brieven

📖 Brieven, brieven, brieven

Toen ik van de basisschool naar de middelbare school ging vond ik het enorm vervelend dat ik bij elke leraar of lerares weer moest vertellen dat mijn ouders waren gescheiden. En omdat mijn ouders niet goed waren in het communiceren met elkaar had ik altijd kopieën nodig van brieven, rapporten en dat soort dingen. Vaak moest ik tegen mijn zin aan een leraar vragen of ze een extra exemplaar hadden die ik dan aan de andere ouder kon geven.

Ik had mijn mentrix aan het begin van het jaar verteld dat ik graag van alle belangrijke brieven kopieën zou willen krijgen om zo min mogelijk gedoe tussen mijn ouders te hebben. Zij deed gelukkig haar best om dit te regelenen zonder al teveel aandacht te trekken. Want als er iets is wat je in de brugklas echt niet wil, is het anders zijn dan de rest van de klas en een speciale behandeling krijgen. De overgang van basisschool naar middelbare school was immers al moeilijk genoeg. En dan had ik ook nog eens het geluk dat ik de eerste drie jaar van de middelbare school dezelfde mentrix had en dus niet elk jaar het ‘mentorpraatje’ hoefde te houden.

Wanneer er een brief kwam over het betalen van een schoolreisje wist ik nooit aan wie ik die moest geven en aan wie ik geld moest vragen voor bijvoorbeeld de borg van de kluissleutels. Ik wist dat er ooit in een rechtszaak besloten was dat mijn moeder schoolkosten betaalde, maar als ik de brief aan haar gaf kreeg ik vaak te horen dat zij de helft betaalde en dat ik de andere helft bij papa moest halen. Die dan weer een mail naar mama stuurde dat zij die moest betalen, hij deed immers de beugels en zorgkosten. Een stomme regeling, want hij was gemaakt toen we nog op de basisschool zaten en de schoolkosten een stuk lager waren. En de beugels en ziektekosten voor mij en mijn zusje zouden heel duur uit kunnen vallen, maar het zou ook zo kunnen dat we een jaar niet zo veel zouden kosten. Ze hadden vanaf het begin af aan gewoon alle kosten door de helft moeten doen.

Anyway, altijd een lastig punt die brieven. Wat ik graag aan de mentoren wil meegeven is dat het hebben van gescheiden ouders lastig is, maar dat we er niet blij van worden als we daardoor een speciale behandeling krijgen. Het beste wat je kan doen is proberen te onthouden of een leerling kopieën nodig heeft en deze dan zo discreet mogelijk uitdelen. En dit soort afspraken ook overdragen aan een nieuwe mentor, zodat er geen ongemakkelijke situaties ontstaan voor de leerling.

Aan de ouders: stuur ons niet van de ene ouder naar de ander met een brief, maar communiceer met elkaar over wie wat betaalt of regelt.

En natuurlijk aan de brugpiepers: laat je mentor weten wat je fijn zou vinden met betrekking tot de brieven en andere afspraken die met je ouders te maken hebben.

Malou, 22

Bekijk hier ons docentenpakket

Verhaal lezen
Welke rechten heb je? #3
Welke rechten heb je? #3
Rechten

📖 Welke rechten heb je? #3

In deel drie van deze ‘rechten-serie’ wil ik graag het onderwerp ‘gezag’ behandelen. In Nederland staan minderjarigen (jonger dan achttien) onder gezag. Dit houdt in dat zij bepaalde officiële handelingen, zoals een auto kopen, niet zelfstandig mogen verrichten. Ouderlijk gezag betekent dat de ouders verantwoordelijk zijn voor de veiligheid, gezondheid en ontwikkeling van het kind.

Als je ouders zijn getrouwd (of een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan), krijgen zij van rechtswege (zonder dat ze er iets voor hoeven te doen) gezag over de kinderen. Je vader hoeft de kinderen dan ook niet te erkennen, hij wordt automatisch (juridisch) vader. Juridisch vader betekent dat hij voor de wet wordt gezien als de vader van het kind. Het kan dus voorkomen dat een man de juridisch vader van een kind is, terwijl hij niet de ‘echte’ vader is. Een juridisch vader en biologisch vader kunnen twee verschillende personen zijn.

Gezag in andere situaties

Als de ouders trouwen terwijl het kind al is geboren, krijgen zij ook allebei gezag. Een voorwaarde is dan wel dat het kind is erkend door de vader. Erkennen betekent dat de vader het juridisch ouderschap op zich neemt. Hij aanvaardt dat hij de vader is van het kind.

Als de ouders niet zijn getrouwd en ook geen geregistreerd partnerschap zijn aangegaan, dan heeft de moeder alleen het gezag over het kind. Uiteraard kunnen allebei de ouders wel samen het gezag uitoefenen, maar dan moet dit eerst worden aangevraagd bij de rechtbank. Ook hier geldt weer de voorwaarde dat de vader het kind heeft erkend.

Als de moeder minderjarig is op het moment dat het kind wordt geboren, dan krijgt zij niet het gezag. Er moet dan een voogd worden benoemd door de rechter. Als de moeder de leeftijd van achttien jaar bereikt, krijgt zij zelf het gezag over het kind. Als iemand anders het gezag over het kind heeft, dus niet een van beide ouders, dan heet het ‘voogdij’.

Gezag na een scheiding

Maar wat als de ouders gaan scheiden? Wie krijgt dan het gezag? Het gezag, dat beide ouders krijgen als ze zijn getrouwd of een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan, verandert niet door een echtscheiding. Dus als de ouders gaan scheiden, behouden zij allebei het gezag over de kinderen.

Het kan voorkomen dat de rechter besluit om het gezag toe te kennen aan één ouder, dan spreken we van eenhoofdig gezag. Dit is niet gebruikelijk en gebeurt slechts in uitzonderlijke gevallen. Het gezag wordt aan één ouder toegekend, als er onaanvaardbare risico’s voor het kind zijn en niet wordt verwacht dat hier binnen korte tijd verbetering in komt. Bijvoorbeeld als een van beide ouders gaat emigreren, of ernstige drugsproblemen heeft waardoor hij of zij niet meer in staat is om voor het kind te zorgen. In de jurisprudentie (uitspraken van rechters) wordt gesproken over dat het kind ‘klem of verloren’ zal gaan tussen beide ouders. Het belang van het kind staat dus altijd voorop!

Het ouderlijk gezag beëindigen is een hele zware maatregel en wordt alleen toegepast als daar ernstige aanleiding toe is. Vaak gaat het dan om gevallen waarin het kind wordt mishandeld, verwaarloosd of misbruikt. Voordat de rechter zo’n belangrijke beslissing neemt, zal hij kinderen van twaalf jaar of ouder oproepen om gehoord te worden. Hij wil dan graag weten wat het kind ervan vindt. Meer hierover in mijn vorige artikel over het hoorrecht.

Wat houdt ouderlijk gezag in?

Wanneer ouders het gezag hebben, zijn zij verantwoordelijk voor de verzorging en opvoeding van het kind. Zij beheren het vermogen voor het kind en zijn de wettelijke vertegenwoordiger. Ook zijn ze onderhoudsplichtig, dit betekent dat er alimentatie betaald moet worden. Ouderlijk gezag hebben de ouders niet voor altijd. Dit eindigt als het kind achttien jaar wordt.

Ouders die allebei het gezag uitvoeren na een echtscheiding mogen niet zomaar verhuizen naar de andere kant van het land zonder dit met de andere ouder te overleggen. Ook moeten ze samen afspraken maken over de schoolkeuze van het kind, of een verblijf in het buitenland. Bij medische ingrepen moeten de ouders ook met elkaar overleggen. Datzelfde geldt voor het beheer van de financiën.

Vragen naar aanleiding van dit artikel? Stel ze gerust in de comments!

Verhaal lezen
Volwassen worden
Volwassen worden

📖 Volwassen worden

Ik heb jaren het gevoel gehad dat ik tussen mijn ouders in zat. Ik werd heen en weer geslingerd door gevoelens en spanningen. Door nieuwe partners en 'stief'broers en -zussen. Weer een nieuwe plek die ik thuis moest noemen. En daarbij had ik ook nog mijn eigen leven: relaties, vriendschappen, verhuizen, school. Langzaam heb ik het gevoel dat ik uit die slinger aan het komen ben. Ik word mijn eigen persoon en bepaal zelf wie of wat mijn emotionele staat beïnvloed.

Zo merk ik dat het nu anders is om mijn ouders te bezoeken. In elk nieuw huis van mijn vader heb ik nooit een eigen kamer gehad, dat voelde raar. Maar nu hij samen met zijn vrouw een eigen plek heeft, kom ik daar op visite. Ik kom er niet meer 'thuis' en dat is prima.

Ook bij mijn moeder is het anders. Zij woont nog in het huis waar ik ben opgegroeid, maar ik heb daar geen kamer meer. Op mijn oude kamer staat nu een logeerbed. Natuurlijk, het blijft het huis waar ik ben opgegroeid, maar toch kom ik daar nu op visite. En ook dat is prima.

Het is een ander perspectief van waaruit ik nu kijk. Een meer volwassen perspectief. De plek die ik had, tussen mijn ouders in, mijn 'kind-plek', die verlaat ik langzaam, terwijl ik volwassen word. Ik blijf natuurlijk altijd hun kind en zij blijven altijd mijn ouders. En ook al zullen hun keuzes mij op een bepaalde manier altijd blijven beïnvloeden, ik ga nu mijn eigen weg. Ik maak mijn eigen keuzes en fouten. Ik maak nieuwe herinneringen, op een plek die ik kies.

Ook kies ik ervoor me minder te laten beïnvloeden. Ik stel prioriteiten in mijn leven en ik heb geen zin meer om me druk te maken om de liefdeslevens van mijn ouders. Ik wil betrokken zijn en met ze praten, als volwassene en niet meer als een kind dat ergens tussenin zit. Ik ben blij dat ik er nu zo in sta.

Als tip wil ik meegeven dat als je nu in een situatie zit waar je misschien niet in wil zitten...er komt een tijd dat het anders wordt. Je wordt ouder, je mag uiteindelijk eigen keuzes gaan maken.
En voor nu: geniet van papa of mama als je bij ze bent en vooral: wees lekker jezelf!

Liefs,

Hannah, 23


Verhaal lezen