Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Volwassen worden

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Hannah

Geplaatst op: 02-02-2017

Ik heb jaren het gevoel gehad dat ik tussen mijn ouders in zat. Ik werd heen en weer geslingerd door gevoelens en spanningen. Door nieuwe partners en 'stief'broers en -zussen. Weer een nieuwe plek die ik thuis moest noemen. En daarbij had ik ook nog mijn eigen leven: relaties, vriendschappen, verhuizen, school. Langzaam heb ik het gevoel dat ik uit die slinger aan het komen ben. Ik word mijn eigen persoon en bepaal zelf wie of wat mijn emotionele staat beïnvloed.

Zo merk ik dat het nu anders is om mijn ouders te bezoeken. In elk nieuw huis van mijn vader heb ik nooit een eigen kamer gehad, dat voelde raar. Maar nu hij samen met zijn vrouw een eigen plek heeft, kom ik daar op visite. Ik kom er niet meer 'thuis' en dat is prima.

Ook bij mijn moeder is het anders. Zij woont nog in het huis waar ik ben opgegroeid, maar ik heb daar geen kamer meer. Op mijn oude kamer staat nu een logeerbed. Natuurlijk, het blijft het huis waar ik ben opgegroeid, maar toch kom ik daar nu op visite. En ook dat is prima.

Het is een ander perspectief van waaruit ik nu kijk. Een meer volwassen perspectief. De plek die ik had, tussen mijn ouders in, mijn 'kind-plek', die verlaat ik langzaam, terwijl ik volwassen word. Ik blijf natuurlijk altijd hun kind en zij blijven altijd mijn ouders. En ook al zullen hun keuzes mij op een bepaalde manier altijd blijven beïnvloeden, ik ga nu mijn eigen weg. Ik maak mijn eigen keuzes en fouten. Ik maak nieuwe herinneringen, op een plek die ik kies.

Ook kies ik ervoor me minder te laten beïnvloeden. Ik stel prioriteiten in mijn leven en ik heb geen zin meer om me druk te maken om de liefdeslevens van mijn ouders. Ik wil betrokken zijn en met ze praten, als volwassene en niet meer als een kind dat ergens tussenin zit. Ik ben blij dat ik er nu zo in sta.

Als tip wil ik meegeven dat als je nu in een situatie zit waar je misschien niet in wil zitten...er komt een tijd dat het anders wordt. Je wordt ouder, je mag uiteindelijk eigen keuzes gaan maken.
En voor nu: geniet van papa of mama als je bij ze bent en vooral: wees lekker jezelf!

Liefs,

Hannah, 23


Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Rechtszaak breekt mijn leven in twee
Mijn oudersRechtenRuzie

📖 Rechtszaak breekt mijn leven in twee

De grootste impact van de scheiding van mijn ouders kwam in ons gezin niet op het moment dat mijn ouders uit elkaar gingen. Er veranderde wel veel natuurlijk. Zo gingen we in twee huizen wonen en kwam er een omgangsregeling. Maar de heftigste periode volgde een paar jaar later, ik was 7 jaar oud. Mijn moeder had een nieuwe partner gevonden, en ze wilden samen gaan wonen als één groot samengesteld gezin. Dit betekende dat mijn moeder met ons zou gaan verhuizen, 60 kilometer verderop. Er kwam een rechtszaak tussen mijn ouders, die een grote rol heeft gespeeld in mijn jeugd.

Het gaat voor mij niet om wat er precies is besproken in de rechtszaak, of wie hem heeft gestart. Maar door de rechtszaak kwamen mijn ouders, voor mijn gevoel, recht tegenover elkaar te staan. Ineens was er een ‘team mama’ en een ‘team papa’. Terwijl ik helemaal niet wilde kiezen.

Er kwamen advocaten bij kijken, en beiden dachten dat zij gelijk hadden en dat wij aan hun kant stonden. Ze kwamen ineens niet meer bij elkaar over de vloer. Als het regende mocht de ander niet binnen wachten, maar moest die buiten op de stoep voor de deur blijven staan. Het contact verliep alleen nog maar via de mail of aan de deur en er leek niets meer mogelijk om daarvan af te wijken. 

Het contact verslechterde juist nog veel meer tussen mijn ouders. Ruzies aan de deur, geen flexibiliteit om afspraken (licht) te wijzigen, omdat dat voor ons, de kinderen beter uitkwam.Het voelde voor mij alsof mijn leven letterlijk in tweeën brak. Mijn leven bij mama, met het nieuwe samengestelde gezin, school, zwemmen en dansen. En mijn leven bij papa, met zijn familie, scouting en ons oude dorp. Ik voelde me in die tijd heel verdrietig en onbegrepen. Ik wilde vooral dat ze gewoon met elkaar op konden schieten, dat we samen mijn verjaardag konden vieren en dat ik met vriendinnen kon afspreken,  ook al was het toevallig ‘bij de ander’. Ik zag het verdriet ook bij familie en vrienden die ineens gedwongen waren een kant te kiezen, terwijl ze dat niet wilden. En ik zag de vermoeidheid bij mijn ouders, die dit allemaal met zich meebracht.

Dus ik deed mij aan beide kanten maar voor alsof ik het met die ouder eens was, alsof ik die kant had gekozen. Als ze aannames maakten, zoals ‘Jij had zeker nooit willen verhuizen’, of ‘Je hebt het hier toch heel erg naar je zin’, dan knikte ik maar mee. Ik durfde nergens meer tegenin te gaan en wilde vooral alles goed doen, zodat ze mij leuk zouden blijven vinden en ik geen last zou zijn. Een patroon dat bleef voor jaren. Ik raakte mijn eigen grenzen en wensen kwijt, wilde alleen maar zorgen dat niemand last van mij had en ik deed wat iedereen van mij verwachtte. En dat allemaal naar aanleiding van een rechtszaak tussen mijn ouders.

De rechtszaak is inmiddels zo’n 17 jaar geleden, en inmiddels hebben mijn ouders weer goed contact, en zijn ze er samen op belangrijke momenten voor mij. Ik heb door de jaren heen veel over mijzelf geleerd, en merk de laatste jaren (waarbij uit huis gaan ook erg heeft geholpen) dat ik écht weer voor mijzelf kan kiezen. Ik weet weer wat ik wil, en hoe. En als iemand mij niet leuk vindt, is dat ook helemaal oké. Het komt dus uiteindelijk goed, maar de rechtszaak (en daarmee de scheiding) heeft wel mijn leven gevormd en de sporen zijn nog steeds te vinden.

26-09-2024

Verhaal lezen
Gedichtje over families
Gedichtje over families
Mijn oudersFamilieGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over families

Nieuwjaar met mijn moeder. Een nieuw huis, vol met alleen haar spullen en toch voelt het leeg. We krijgen de zak oliebollen niet alleen op.

Ik wou dat mijn familie normaal was.

De kerstlichtjes verspreiden een warme gloed rondom de woonkamer van mijn schoonouders. Daar zit ik dan, tussen een gelukkig getrouwd ouderpaar, hun kinderen en aanhang. Dat beeld zal zich thuis niet meer herhalen.

Ik wou dat mijn familie ook normaal was.

Huilend belt een vriendin me op. Haar ouders zijn al jaren getrouwd en toch is het elk weekend raak: dichtgeslagen deuren en pijnlijke woorden.

Ik wou dat haar familie normaal was. 

Ik kijk een documentaire over een familie waar de vader veel te jong is overleden. Moeder en zoon omarmen elkaar. Ik zie veel liefde, maar ook veel gemis.

Is dit de normale familie waar ik naar verlang? Wat bedoel ik met normaal?

Een vriend haalt koffie en vertelt enthousiast hoe hij voor het eerst met zijn stiefzussen een weekend weg is geweest. Ik weet nog hoe hij me had toevertrouwd dat hij nooit een enig kind wilde zijn.

Ik ben blij dat zijn familie niet normaal hoeft te zijn. 

Een collega met wie ik altijd klets, vertelt waarom haar ouders een jaar geleden uit elkaar zijn gegaan. Het contact verloopt soms moeilijk. Met de verhalen over de sportwedstrijden die ze samen bezoeken, had ik dat nooit verwacht. Toch wenst ze zich geen andere ouders.

Normaal, wat betekent dat eigenlijk?

Gelukkig bestaat een normale familie helemaal niet.

Mijn nieuwsgierigheid naar de families van andere mensen wordt beloond door verhalen over ieders unieke relaties.

Ik ben niet alleen met mijn gevoelens.

Als ik aan een normale familie denk, zag ik eerst twee getrouwde ouders voor me. Maar families hebben verschillende vormen. Een wereld zonder fouten of bijzonderheden zou wel heel saai worden. Zonder mijn niet zo buitengewone familie had ik nooit bestaan.

Ik ben zo dankbaar voor mijn familie.

16-10-2024

Verhaal lezen
Gedichtje over de pijn van een scheiding
Gedichtje over de pijn van een scheiding
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 Gedichtje over de pijn van een scheiding

Dit gedichtje is geschreven door een kind met gescheiden ouders en gestuurd in de chat met zijn of haar Buddy.

Alweer 4 jaar terug
Dat de woorden 'we gaan scheiden' mijn hart brak..
Niks is nu meer hetzelfde als toen
Waar ik nu niks meer aan kan doen..


Soms denk ik dat ik het oude mis
Maar misschien is dat waar ik mij in vergis
Niet meer beide ouders in beeld
Alles is nu anders...


Geen compleet gezin meer..
Wanneer was de laatste keer?
Je anders voelen omdat je 1 ouder niet ziet


Soms doet het je nog pijn..
Vroeger was alles nog zo fijn..
Nooit meer met z'n allen..
De puzzel is niet meer heel
Net als brood zonder meel


Had ik dit kunnen voorkomen?
Is het mijn schuld?
Zijn dagelijkse vragen..
Die ik voor altijd zal dragen
Het is beter zo.. maar waarom doet het nog zoveel pijn??

15-10-2024

Verhaal lezen
Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren
Mijn oudersGedachten en gevoelensRuziecontactverlies contact verloren missen geen contact ouders niet zien aandacht kwijt

📖 Aan alle gescheiden ouders met wie wij het contact (even) zijn verloren

Een aantal jongeren van Villa Pinedo die het contact met één van hun ouders (even) zijn verloren schreven deze brief. Heb jij dit ook meegemaakt? Dan kun je deze brief aan (één van) je ouders geven.

Bekijk brief