Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

86 verhalen gevonden voor jou

Lieve pap - een brief van Stanja
Lieve pap - een brief van Stanja
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Lieve pap - een brief van Stanja

Lieve pap,

Vandaag is het Vaderdag. Het voelt wel grappig om een brief te schrijven aan een man van weinig woorden. Bij jou is ‘schijn bedriegt’ meer dan waar; achter het stoere biker uiterlijk met tatoeages, lange baard en kaal hoofd zit eigenlijk een Grote Vriendelijke Reus. Ik ken geen enkele andere man die zoveel liefde in zich heeft als jij. En dat is te voelen, niet alleen door mij.

Je trekt beesten aan als een soort bebaarde Sneeuwwitje en krijgt huilende baby’s stil met alleen je aanwezigheid. Je straalt een rustige, vriendelijke energie uit die prettig is om je in te begeven. Je kent al je buren, kan schaamteloos hard lachen om slechte dad jokes video’s die je vindt op Facebook en bent altijd trots op mij en Lenne, wat we ook doen. Je geeft een 21-diner speech die het hele gezelschap laat snotteren en hebt mij en Lenne samen met onze moeder door de scheiding geloodst op een goede manier, met onze belangen voorop.

Ik weet dat achter het rustige front ook een hoop piekergedachten en zorgen schuilen. Ik ben blij dat je deze wat meer met mij bent gaan delen. Het is grappig dat wanneer een kind opgroeit, je eigenlijk je ouders opnieuw leert kennen en de verhoudingen verschuiven. Van een soort alwetende Ouder God naar ook gewoon een gevoelig mens met eigen zorgen en imperfectheden. Ik vind dit een mooie ontwikkeling om te observeren. Ik ben blij je te leren kennen. Ondanks dat ik ondertussen alweer naar de midden twintig kruip, blijf ik altijd je kind die graag in jouw armen kruipt voor een dikke knuffel zonder woorden.

Ik ben trots jouw dochter te zijn. Fijne vaderdag.

Stanja

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Nikki
Lieve pap - een brief van Nikki
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Lieve pap - een brief van Nikki

Lieve pap,

Nog maar 1 jaar oud was ik, toen mama ineens met Jes en mij alleen kwam te staan. Ik weet daar niets meer van, maar ik denk dat het voor mama best even zwaar was. Twee jonge kinderen en ook wel een heleboel gedoe. En toen ineens kwam jij op haar pad. Als een soort superheld kwam je al snel in ons leven gevlogen. En voor mij was het eigenlijk meteen helemaal goed.

Volgens mij waren wij direct dikke maatjes. Zo voelde het tenminste voor mij. Ik weet nog dat toen ik heel jong was, jij tijdens het gourmetten gesmolten kaas op mijn teen liet vallen. En dat je walnotenijs meenam wat wij maar ‘vies!!’ vonden. Ik weet niet beter dan dat jij er bent. Jij bent er gewoon altijd al geweest. Van jou heb ik zoveel mogen leren. Jij hebt mij leren fietsen en vissen. Leren ‘klussen’, waardoor ik nu best handig ben. Jij leerde mij in bomen klimmen en zwemmen in open water. Door jou weet ik hoe ik mijn banden plak (al heb ik nog steeds liever dat jij het doet).

Je leerde mij stiekem scooter rijden in de polder. Je liet mij muziek horen waardoor ik geraakt werd. Van jou leerde ik dat je op avontuur kan gaan. Je fantasie mag hebben. Dat hard werken ook leuk kan zijn. Maar ook leerde jij mij om te luisteren naar een ander. Om zoveel mogelijk in kalmte te reageren en ook je eigen zachtheid te omarmen. Om niet te oordelen als je de situatie niet kent. En je leerde mij voluit te leven en te genieten.

Het is niet gemakkelijk geweest denk ik, om ineens een stiefvader te zijn. Ik denk dat Jes en ik ook best vervelend waren. En soms nog steeds vervelend zijn. Maar jij doet het zo goed. Jij hebt een warm en veilig thuis voor ons allemaal gecreëerd. Een plek waar we fijn mochten opgroeien en waar fouten maken oké is.

We zijn dan misschien niet via bloed verbonden, maar dat maakt voor mij geen verschil. Bij het kiezen voor mama koos jij ook voor Jes en mij. Jij hebt er gewoon voor gekozen om ons erbij te krijgen. Hoe bijzonder is dat? Je hebt ons hetzelfde als je eigen kinderen opgevoed. En ons zoveel liefde gegeven, dat we dat nooit tekort gekomen zijn. Bij jou heb ik onvoorwaardelijke liefde en steun gevoeld. En nog steeds. Daar ben ik je zo dankbaar voor.

Lieve pap, mede dankzij jou ben ik geworden wie ik ben. Ik wens dat ik voor altijd bij me mag dragen wat jij mij allemaal hebt geleerd. Dat ik toch een beetje op jou mag lijken, ondanks dat ik niet jouw genen heb. Dat ik ook zulke dappere keuzes zal maken als jij altijd doet. Dat ik altijd lief zal zijn voor een ander en écht blijf luisteren. En dat ik onvoorwaardelijke liefde mag geven, net zoals jij ons hebt gegeven.

Jij bent echt mijn superheld. Dankjewel dat jij er altijd bent. Fijne vaderdag.

Nikki

Verhaal lezen
Lieve pap - een brief van Romy
Lieve pap - een brief van Romy
Mijn oudersGedachten en gevoelensBelangrijke momenten

📖 Lieve pap - een brief van Romy

Lieve pap,

Zondag is het Vaderdag. Een dag waar ik eigenlijk weinig bij stil sta, omdat het leven soms druk is. Toch probeer ik altijd iets kleins te doen. Omdat je zelf niet zo van de cadeaus bent, blijft het vaak bij een belletje of bezoekje als ik in de buurt ben.

Zondag is ook een dag om stil te staan bij onze band, want wat is er al veel veranderd in die 25 jaar tijd dat ik besta. Je bent niet meer samen met mama, je hebt een ander huis, je hebt andere vrienden en je hebt ander werk. Na de scheiding met mama ben je eigenlijk een andere papa geworden. Maar een hele bijzondere papa. Een met wie ik goed kan praten, kan lachen en ook kan huilen.

We hebben ook andere tijden gekend. Want er was ook een periode dat ik boos op jou was. Ik begreep niet waarom mama zoveel pijn had en jij leek de schuldige. Daardoor heb ik jou een paar weken niet willen zien. Ik weet nog goed hoe mama mij bij jou op de stoep afzette en hoe ik als jong meisje aan mijn eigen vader vertelde dat ik hem niet meer wilde zien. Dat voelde best eng. Het duurde een paar weken tot ik weer wilde komen. Ik denk dat ik even afstand nodig had, om daarna weer dichterbij te kunnen komen.

Des te ouder ik werd, des te bewuster ik zag hoe jij groeide. Je werd rustiger, kreeg andere mensen om je heen en koos soms een ‘alternatieve’ weg. Soms schaamde ik mij, maar steeds vaker voelde ik een soort trots als ik zag hoe je sommige dingen juist anders deed. Ik zag een blije papa die veel meer van het leven genoot. Een papa die rust had gevonden. Een papa die zijn gevoel kon volgen. Een papa die de liefde volgde. En een papa die een bijzondere band heeft gekregen met zijn dochter.

Ik wil je bedanken voor de liefde die je bent blijven geven en de ruimte die ik kreeg om de keuzes te maken die ik wilde. Het was soms moeilijk voor jou, maar je hebt gelukkig altijd geaccepteerd wat ik wilde. Dank je wel daarvoor.

Fijne Vaderdag Papa. <3

Liefs Romy

Verhaal lezen
"Ik zie papa al een tijd niet"
"Ik zie papa al een tijd niet"
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 "Ik zie papa al een tijd niet"

Wist jij dat er best veel kinderen zijn die door de scheiding (even) het contact met een van hun ouders verliezen? Dat kan heel veel verschillende redenen hebben. En het brengt ook heel veel verschillende gevoelens met zich mee. Sommige kinderen voelen zich boos of verdrietig. Anderen voelen zich juist opgelucht en hebben voor hun gevoel eindelijk even rust! Dat is allemaal heel normaal.

In dit verhaal lees je hoe het voor Lune was om het contact met haar vader te verbreken toen ze 15 was. Nu is Lune 20 en kijkt ze daarop terug.

Ik ben 15 jaar

Ik zie papa al een tijd niet. Het is mijn eigen keuze. Mijn ouders zitten in een rotscheiding en hebben de hele tijd ruzie. Mijn moeder zegt dat mijn vader is vreemdgegaan, mijn vader zegt van niet. Mijn moeder zegt dat mijn vader ons spaargeld heeft opgemaakt, mijn vader zegt van niet. Mijn vader zegt dat de scheiding de juiste keuze is, mijn moeder zegt van niet.

Ik voel de hele dag spanning, of ik nou bij papa of bij mama ben. Ik houd van allebei evenveel, juist daarom vind ik het zo lastig. Is mijn vader echt zo slecht als mijn moeder zegt? Of stelt mijn moeder zich aan, zoals mijn vader zegt? En als ik zeg dat ik het leuk heb bij papa, maak ik mama verdrietig. Als ik zeg dat ik het leuk heb bij mama, reageert papa amper op mij. Hoe kan ik papa en mama tegelijkertijd blij maken? En wie moet ik nou geloven?

Ik wil geen spanningen meer voelen tussen papa en mama. Ik wil gewoon geen gezeik meer. Gewoon dat ik even niet tussen hen in sta. Ik kies voor rust. Papa kan ons niet gelukkig maken. Ik stuur een brief naar papa dat ik bij mama wil wonen en hem even niet meer wil zien. En echt, het voelt nu best chill! Heel diep van binnen mis ik papa wel, maar dat gevoel stop ik snel weg. Ik heb buikpijn.

Ik ben 20 jaar

Ik lees mijn dagboek terug en ik snap gelijk waar de buikpijn vandaan komt. Ik miste papa zo erg, en wist diep van binnen dat ik eigenlijk allebei mijn ouders in mijn leven wilde. Maar dat gevoel negeerde ik. Ik koos helemaal de kant van mama. Het was veel te ingewikkeld om papa er ook bij te hebben. Het gevoel dat ik papa miste moest toch ergens heen, dus kreeg ik buikpijn. Door papa helemaal weg te duwen, duwde ik ook een stukje van mezelf weg.

Want papa zit in mij, net zoals mama. Ik besta voor de helft uit papa en voor de helft uit mama. Hoe zou ik de scheiding hebben beleefd als ik niet zoveel had meegekregen van het verdriet en de boosheid van mijn moeder? Had ik dan een andere keuze gemaakt? Die boosheid over dat papa ons heeft verlaten, is dat mijn gevoel of die van mijn moeder? Wilde ik papa een half jaar niet zien omdat ik boos op hem was? Of was ik boos omdat mama dat was?

Ik wil eigenlijk helemaal niet weten of hij wel of niet is vreemdgegaan en wie er gelijk had. En als m’n vader al is vreemdgegaan, dan ging hij niet vreemd op mij. Hij is mijn vader. Gelukkig zie ik papa weer. Ik hou van allebei.

Het verhaal van Lune en van heel veel andere kinderen lees je in het boek ‘Je hoeft ’t niet alleen te doen’: een buddy in boekvorm voor alle kinderen met gescheiden ouders. Je wordt aan de hand genomen door jongeren die al eerder in deze achtbaan gezeten hebben en er sterker uit zijn gekomen. Het staat vol verhalen en ervaringen, tips en opdrachten waar je uit kan halen wat voor jou waardevol en belangrijk is.

Verhaal lezen
"Altijd het gevoel dat ik moest kiezen"
"Altijd het gevoel dat ik moest kiezen"
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 "Altijd het gevoel dat ik moest kiezen"

Hoi! Ik ben Jet en ik kom uit Gaanderen. Ik woon sinds kort op mezelf. Ik studeer Pedagogiek in Nijmegen. Buiten school vind ik het leuk om te paardrijden, yoga te doen, te sporten en lekker in de natuur te wandelen. Ook ben ik buddy bij Villa Pinedo. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik acht jaar oud was. Ook is mijn moeder onlangs gescheiden van haar tweede partner, die ik ook al 13 jaar ken. Dit was dus een tweede scheiding.

Gevoel te moeten kiezen

Bij beide scheidingen vond ik het vooral lastig dat ik het gevoel had dat ik een kant moest kiezen. In het geval van de tweede scheiding, dus tussen mijn moeder en mijn stiefvader. Ik merkte dat ik het lastig vond als mijn moeder iets over mijn vader vertelde en mijn vader over mijn moeder. Ik had altijd het gevoel dat ik dan moest kiezen met wie ik het eens ben. Ook vond ik het lastig om een ouder alleen te laten. Zodra ik bij mama was, maakte ik mij zorgen om papa en zodra ik bij papa was, maakte ik mij zorgen om mama. Daarnaast voelde ik mij soms schuldig en wilde ik daarom ook niet mijn ouders in de steek laten. Ik maakte mij dus veel zorgen en wilde absoluut geen kant kiezen.

Niet mijn schuld

Uiteindelijk zag ik dat het niet mijn schuld is dat mijn ouders uit elkaar zijn. Het is in de relatie tussen hen, waardoor het niet lekker liep. Ook ben ik niet verantwoordelijk voor het geluk van mijn ouders. Ze zijn volwassen en mogen voor zichzelf zorgen. Daarnaast hoef ik als kind geen kant te kiezen, want ik mag van beide ouders houden. Ook is er nooit een waarheid, want iedereen ziet het op zijn/haar eigen manier.

Voor mij hielp het erg om in mijn gedachten te houden, dat ik naar beide ouders mag luisteren, zonder dat ik een kant hoef te kiezen. Ook werkte het voor mij om aan te geven wat dingen met mij doen en welke dingen ik liever niet wil horen. Heel belangrijk is het om te praten over je gevoel, zodat je het kwijt kan. Hierbij helpt sporten en de natuur ingaan voor mij ook heel erg. Wat mij ook goed helpt is opschrijven wat mij dwars zit. Niemand hoeft dit te lezen, dit is puur voor jezelf. Zo kun je je hoofd leegmaken, wat erg prettig is!

Een belangrijke les

Het belangrijkste is dat je duidelijk communiceert wat je wel of niet fijn vindt en hierin je grens aangeeft. Blijf praten over hoe je je voelt en weet dat jij niet verantwoordelijk bent voor je ouders en ook geen kant hoeft te kiezen. Een belangrijke les voor mij hierin is om te kijken naar wat ik zelf belangrijk vind en dit te communiceren. Ook haal ik veel steun uit het praten met lotgenoten, zodat ik het niet alleen hoef te doen. En uiteindelijk is iedere ouder verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en kun je hier als kind niets mee. Buiten alleen maar heel goed voor jezelf te zorgen en lief voor jezelf te zijn!

Het lief leren zijn voor jezelf en het aangeven van grenzen, is een hele mooie les die ik uit deze situatie heb geleerd en welke ik ook heel goed kan gebruiken bij andere dingen in het leven. Ik vind het mooi dat zoiets ingewikkelds, dan toch iets heel krachtigs wordt! Onthoud dat je veel sterker bent, dan je denkt! Probeer niet alles alleen te doen en verbindt met anderen. Hier zijn de Buddy’s van Villa Pinedo ook voor!

Dus mijn tip aan jullie: verbindt met anderen, praat en lucht je hart! Doe vooral wat goed voelt voor jou!

Verhaal lezen
"Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"
"Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"
Mijn oudersGedachten en gevoelens(Geen) contact

📖 "Mijn moeder praatte negatief over mijn vader"

Mijn moeder kondigde aan dat ze bij mijn vader wegging op mijn 12e. Dit gebeurde pas op mijn 18e. In de zes jaar die daar tussen zat begon mijn moeder al slecht te praten over mijn vader, terwijl we nog wel met elkaar in een huis leefden. Voor mij was dat lastig en verwarrend.

Mijn vader is de man waarmee zij dacht oud te worden en een gezin mee stichtte, hoe kun je dan zo negatief over diegene praten? Het slecht praten over mijn vader leverde veel spanningen op bij ons in huis.

Het stopte niet…

Op mijn 18e gingen mijn ouders eindelijk uit elkaar. Voor mij was het een opluchting dat ze uit elkaar gingen, want ik bleef bij mijn vader wonen. Zonder mijn moeder werd het eindelijk weer rustig en gezellig thuis. Ik hoopte dat het slecht praten over mijn vader ook minder zou worden zodra ze eenmaal verhuisd zou zijn, maar dit was niet zo. Als ik bij mijn moeder was en ik vertelde iets positiefs over thuis, zag ik aan haar dat ze niet wilde horen hoe leuk het bij mijn vader was. Vertelde ik iets minder leuks, wilde ze dat wel horen natuurlijk. Tijdens discussies of soms zelfs ruzies met mijn moeder begon het slecht praten over mijn vader weer. Niet alleen tegen mij, maar ook tegen mijn broer en zus. Ik vond het nog steeds vreselijk om aan te horen en ik probeerde het op te lossen door maar nooit meer iets over mijn vader of over thuis te vertellen. Zelfs niet over mijn hobby paardrijden, omdat ik dat samen met mijn vader doe.

"Ik kreeg het idee dat ik geen leuke dingen mocht doen met mijn vader, omdat dit mijn moeder kwetste."

Ik voelde mij niet meer welkom

Doordat ik niks meer vertelde voelde ik mij onzichtbaar en dit zorgde ervoor dat bijna alle gesprekken over haar gingen. Ik voelde mij helemaal niet meer welkom bij haar. Deze oplossing is dus niet de beste oplossing. Achteraf denk ik dat ik beter tegen haar had kunnen zeggen hoe ik me voelde en wat ik ervan vond dat ze zo over mijn vader praatte.

Op het moment kom ik niet meer bij mijn moeder over de vloer en spreken we elkaar alleen via Whatsapp rondom de feestdagen en elkaars verjaardag. Deze oplossing zorgt ervoor dat ik nooit meer de slechte praat over mijn vader hoef aan te horen, maar ook dat ik mijn moeder niet zie. Er zijn natuurlijk ook andere redenen dat ik haar liever niet zie, maar deze oplossing zorgt er nog steeds niet voor dat mijn moeder gaat begrijpen hoe ik mij voel, want dat is waar ik tijdens de scheiding het meest behoefte aan had. Mijn moeder was erg emotioneel tijdens de scheiding en had daardoor geen oog voor wat de scheiding met mij deed.

Mijn gevoelens hield ik voor mezelf

Dat mijn moeder al jaren slecht over mijn vader praatte en dat het thuis altijd gespannen was, heb ik destijds nooit iemand verteld. Mijn gevoelens hield ik voor mijzelf. Toen mijn ouders uiteindelijk gingen scheiden werden de gevoelens erger en heb ik het mijn mentor en mijn vriendinnen verteld. Ik merkte dat over mijn gevoelens praten mij enorm heeft geholpen bij de scheiding. Dit was een belangrijke les voor mij die ik nu ook anderen mee wil geven.

Nu ik terugkijk op mijn oplossing van het probleem dat mijn moeder negatief praat over mijn vader, vind ik dat ik te weinig over mijn gevoel gepraat heb en dat ik weer in mijn oude valkuil ben beland. Ook vind ik dat ik de gevoelens die mij toen zo dwars zaten, alsnog moet delen met mijn moeder. Dit moment zal vast een keer komen, ik weet alleen nog niet wanneer.

Praat erover!

Aan alle kinderen die meemaken dat hun ene ouder slecht praat over de andere ouder; deel je gevoelens met anderen! Houd het niet voor jezelf, want je bent niet alleen. Spreek je ouders erop aan als ze slecht over elkaar praten en vertel wat het met jou doet. Het in een brief schrijven kan ook prettig zijn. Je ouders hebben dan meer tijd om het te begrijpen. Als je het niet met je ouders kunt delen, bedenk dan bij wie je het wel kwijt kunt. Misschien je beste vriend of vriendin, een leraar op school of je broer of zus.

Mocht je niemand kunnen bedenken waarmee je kunt of wil praten zijn er altijd nog genoeg Buddy’s van Villa Pinedo, die begrijpen je altijd!

Verhaal lezen
"Ik had het totaal niet zien aankomen"
"Ik had het totaal niet zien aankomen"
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 "Ik had het totaal niet zien aankomen"

Mijn ouders gingen scheiden toen ik 15 was. Ik had het totaal niet zien aankomen. Het gesprek dat ze vertelden dat ze uit elkaar gingen weet ik dan ook nog goed.

Het zou nooit meer hetzelfde zijn

In mei 2015 hadden ze ons al verteld dat het niet zo goed tussen hen ging, maar dat ze wel hun best deden om weer uit hun dip te komen. Vanaf dat moment was er ook vaak spanning thuis. Maar toch ging het allemaal wel rustig verder en we zijn in de zomervakantie zelfs nog als gezin op vakantie geweest. Ik dacht toen nog dat het wel gewoon goed zou komen, ondanks de gespannen sfeer thuis. Mijn vader werkte altijd door de week. Op een donderdagmiddag fietste ik uit school naar huis en ik zag dat mijn vaders auto bij ons huis stond. Toen wist ik al: dit is niet goed.

Heel lang heb ik wel de hoop gehouden dat het allemaal nog wel goed zou komen. En toen zag ik de auto van mijn vader staan en wist ik het meteen. Ik ging naar binnen en mijn zusje kwam ook thuis. Mijn ouders vertelden ons toen dat ze toch wel echt uit elkaar gingen en dat mijn vader ergens anders ging wonen. Het voelde echt alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakte, want ik wist dat mijn leven heel erg zou veranderen. We waren een heel hecht gezin, nu zou dat nooit meer zo zijn. Dit vond ik heel moeilijk.

Afleiding

Ik weet nog dat ik in de avond moest trainen en ik toch gewoon ging, want ik wilde even wat afleiding van thuis. Ik wilde het eigenlijk meteen aan iedereen vertellen omdat ik me zo rot voelde. Mijn ouders wilden dit eerst nog niet, ze wilden het nog aan de familie vertellen. Maar omdat ik me toch zo rot voelde, vroegen teamgenoten het en vertelde ik het ook gewoon. Iedereen was heel begripvol en steunde me heel erg.

Praat erover

Dit is eigenlijk meteen mijn tip, om er toch over te praten. Vrienden of mensen die dicht bij je staan, zien vaak aan je dat je niet goed in je vel zit. Door erover te praten, begrijpen zij ook wat er met je aan de hand is en het lucht tegelijkertijd heel erg op om over je situatie te praten. Wanneer mensen weten wat er aan de hand is, hoef je ook niet te doen alsof het goed met je gaat. Je hoeft geen masker op te zetten wanneer je je even niet zo goed voelt.

"

Iedereen gaat natuurlijk anders om met gevoelens, maar het is wel belangrijk dat je je gevoelens niet opkropt."

Ik vertelde het mijn beste vriendinnen op school ook en ik herinner me dit nog goed. Ook zij herinneren zich dit nog. Laatst vertelden ze mij dat ze nog precies wisten wanneer en waar ik het aan hen vertelde, in het natuurkundelokaal. Ook op hen had het een diepe indruk gemaakt. Wij waren altijd een hecht gezin, wat iedereen ook zag. Vrienden reageerden soms ook met ‘nou als jouw ouders gaan scheiden, gaan mijn ouders ook uit elkaar’. Dit was heel lief bedoeld en het troostte me ook wel. Maar tegelijkertijd voelde het ook rot, want iedereen zag dus dat wij het heel lang leuk hadden thuis. Het voelde daarom extra rot dat juist mijn ouders dan gingen scheiden.

Elk huisje heeft zijn kruisje

Hier heb ik wel meteen een grote les uitgehaald. Ik besef me hierdoor namelijk dat niet alles zo perfect altijd is zoals het lijkt. Bijvoorbeeld op social media. Het is echt zo: elk huisje heeft zijn kruisje. De scheiding van mijn ouders heeft me dit echt geleerd. Je bent echt niet de enige die het thuis niet altijd leuk heeft, ook al voelt dit soms wel zo. Weet dat je er echt niet alleen voor staat en er altijd iemand is waar je mee kan praten als je wilt! Wil jij een Buddy? Lees hier dan snel verder!

Verhaal lezen
Co-huisdierschap? In Spanje wel!
Co-huisdierschap? In Spanje wel!
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Co-huisdierschap? In Spanje wel!

In Spanje is er sinds oktober een wet veranderd: na een scheiding wordt een huisdier als volwaardig gezinslid gezien. Net als een kind. Dat betekent dat ze allebei de baasjes kunnen blijven zien. Wij spraken twee Buddy’s van Villa Pinedo: Cas en Nina. De hond van Cas bleef na de scheiding van zijn ouders bij de moeder van Cas. Nina en haar stiefmoeder kozen voor ‘co-huisdierschap’.

Cas:

“Toen ik 12 was besloten mijn ouders uit elkaar te gaan. Mijn ouders doen aan co-ouderschap waarbij een keuze gemaakt is voor week op week af met wisseldag op vrijdag. Dit was alleen niet het geval voor de hond. Ik en mijn broer gingen iedere vrijdag naar de andere ouder, maar de hond bleef bij mijn moeder. Mijn moeder wilde haar leven lang een hond en mijn vader niet. Tijdens de scheiding was er dus ook geen sprake van discussie.

In het begin was dit voor mij en mijn oudere broer af en toe best lastig. Als we onze spullen hadden voor de week, gaven we de hond een laatste knuffel en zagen we de hond een week niet. Zowel ik als mijn broer hadden een hechte band met de hond. Na verloop van tijd werd het makkelijker: we werden ouder en konden gewoon even langs fietsen bij onze moeder. De hond een week niet zien wende. Uiteindelijk was het extra leuk om de hond weer te zien tijdens het thuiskomen bij onze moeder. Zodra mijn vader de woonkamer in liep begon de hond van geluk in de rondte te springen: de roedel was compleet. Maar mijn vader was er altijd voor even. Voor de hond moet dit ook niet makkelijk zijn geweest.

Achteraf is het voor mij goed geweest zoals het is gegaan. Hoewel ik toch denk dat het voor mij en mijn broer zeker aan het begin fijner was geweest als de hond net als wij iedere vrijdag mee verhuisde naar het andere huis. Maar voor de hond zal de roedel in dat geval nog steeds incompleet blijven.”

Nina:

“Al mijn hele leven ben ik een enorme dierenvriend. In het speciaal heb ik een grote liefde voor honden. Daar ben ik ook echt mee opgegroeid. Mijn moeder had tot mijn 10e een hondje, die toen helaas is overleden. Niet lang daarna kocht mijn vader samen met mijn stiefmoeder twee hondjes. Met deze hondjes werd ik weer net zo hecht. Misschien ken je het wel, die band die je met een dier kunt opbouwen. Ze zijn er onvoorwaardelijk, begroeten je enthousiast wanneer je thuis komt, komen je opzoeken wanneer je je verdrietig voelt en je kunt ze alles vertellen wat er op je hart ligt.

Toen mijn vader en stiefmoeder een paar jaar later gingen scheiden, bleven de hondjes bij mijn stiefmoeder. De scheiding was al verdrietig, maar dit werd voor mij erger doordat ik de hondjes moest missen. Ik besefte toen extra hoe erg ik aan ze gehecht was en dat je een dier net zo erg kunt missen als een gezinslid. Ik heb ervoor gekozen om dit met mijn vader te delen. Hij begreep mij volledig en hoewel hij zelf ook nog geen oplossing had, ging hij zijn best doen om er een te vinden. Ik voelde me gehoord, wat erg fijn was.

We maakten met mijn stiefmoeder de afspraak om samen nog eens de hondjes op te komen zoeken in het oude huis. Hierna zijn ze een keer een middag bij ons thuis geweest en daarna hebben we ze ook met een overnachting gehad. We kwamen er met elkaar achter dat het best goed ging zo. Uiteindelijk zijn we tot de afspraak “co-huisdierschap” gekomen. Dit betekent dat de hondjes een deel bij mijn stiefmoeder wonen en een deel bij mij.

Inmiddels zijn we al bijna 10 jaar(!) verder en gaat het co-huisdierschap nog steeds goed! Iedere maandagavond hebben we een wisselmoment. We zien aan de hondjes dat ze altijd enthousiast zijn als ze weer mee mogen in de auto en thuis komen in ieder huis. Ik ben ontzettend blij dat ik er destijds voor heb gekozen mijn verdriet over de situatie te delen en hiermee ook voor mezelf op te komen. Dankzij dat én dat er naar mij geluisterd werd, heb ik nu al 10 extra jaren mogen meemaken met deze leuke viervoeters.

Daarom zou ik jou ook willen zeggen: wat je ook voelt, het lucht altijd op om het te delen met iemand waarbij het vertrouwd voelt. Ook al zie je zelf op dat moment geen oplossing, er zijn altijd mensen om je heen die met je willen meedenken en naar je willen luisteren.”

Verhaal lezen
"Ik kan de reden beter begrijpen"
"Ik kan de reden beter begrijpen"
Mijn oudersGedachten en gevoelens

📖 "Ik kan de reden beter begrijpen"

Ik had het niet zien aankomen, dat mijn ouders gingen scheiden. Alhoewel ik enorm vergeetachtig en verstrooid ben, herinner ik het me nog als de dag van gister. Toen het gebeurde was ik 15 jaar. Tot mijn 17e heb ik het heel moeilijk gehad met de scheiding. Ik was eerst heel verdrietig, toen vooral heel boos en kon slecht omgaan met al deze emoties. Nu, meer dan 5 jaar later, kijk ik positief terug op de manier waarop de scheiding is verlopen. Dat komt denk ik ook omdat ik de reden van de scheiding en de keuzes die ze hebben gemaakt beter kan begrijpen.

Tijdelijk ergens anders wonen

Mijn vader en ik gingen er samen op uit voor een high tea. Daar vertelde hij me dat hij tijdelijk ergens anders ging wonen. Eenmaal thuis bleek dat het niet zo tijdelijk was als hij deed lijken; mijn ouders gingen scheiden. Ik begreep er helemaal niks van, mijn ouders hadden nooit ruzie. In die 15 jaar had ik nooit iets gemerkt dat erop kon wijzen dat het niet goed ging tussen hen. Ik kon het de eerste tijd dan ook bijna niet geloven. De weken daarna waren super verwarrend. Mijn vader was op dat moment ziek. Hij zou een open-hart operatie ondergaan. Niet de beste timing voor een scheiding dus. Maar ik heb heel veel geluk gehad met de manier waarop mijn ouders dit hebben aangepakt. Mijn moeder is in de periode na de operatie voor mijn vader blijven zorgen. Daarom hebben we ook nog een tijdje met z’n drieën in ons huis gewoond. Toen het beter ging met mijn vader is hij verhuisd, naar een plek op ongeveer een half uur fietsafstand van waar ik en mijn moeder bleven wonen. Mijn ouders hadden dat afgesproken, omdat ze beiden wilden dat ik hen allebei kon blijven zien.

Niet zo lang missen

Vanaf dat moment hebben mijn ouders mij altijd zelf de keuze laten maken waar ik wilde wonen, wanneer en hoe lang. In het begin heb ik bijvoorbeeld geprobeerd om om de twee/drie dagen te wisselen. Ik was dan de ene helft van de week bij mijn moeder, de andere helft bij mijn vader en het weekend om-en-om. Al snel merkte ik dat dit heel chaotisch voor me werd, omdat ik heel vaak mijn spullen moest verslepen en ik uit school vergeten was naar wie ik ook alweer toe moest. Toen heb ik het gelijk verdeeld: de ene week bij mijn moeder en de andere week bij mijn vader. Maar ook hier heb ik nog meerdere keren in geswitcht. Mijn ouders stonden hier altijd achter en hebben me in mijn tienerjaren (soms meerdere keren per dag) op en neer gebracht.

Positieve kanten inzien

Ik kan het verdriet beter verwerken, maar ook de positieve kanten beter inzien. Ik vind het bijvoorbeeld super mooi dat mijn moeder voor mijn vader heeft gezorgd toen hij ziek was, ook al lagen ze midden in een scheiding. En dat mijn ouders vanaf dat moment tot op de dag van vandaag nog steeds samen naar voor mij belangrijke evenementen zijn gekomen. Of het feit dat mijn ouders altijd achter mijn keuze hebben gestaan als ik ergens anders wilde wonen. Als ik mijn moeder daarmee confronteer, zegt ze altijd “ik kon niet anders,” maar ik weet beter. Ik weet dat het soms wel anders gaat en daarom ben ik des te meer dankbaar dat zij het met oog voor mij op een zo goed mogelijke manier samen hebben geregeld. Ik wil niet zeggen dat een scheiding die goed verloopt niet moeilijk kan zijn. Zoals ik eerder al schreef, ook ik heb het heel moeilijk gehad met de scheiding van mijn ouders. Maar dat is ook juist de boodschap die ik mee wil geven aan jou. Ook als je ouders geen knallende ruzie maken of het niet goed hebben geregeld, mag je best verdrietig zijn. Dat is heel normaal en zelfs heel goed. Zo verwerk je wat er is gebeurd. Een scheiding blijft immers altijd een nare situatie. Maar door je verdriet te omarmen en jezelf de ruimte te geven om je emoties te voelen, geef je jezelf ook de kans om later de mooie dingen ervan in te zien.

Vind je het fijn om met een Buddy te praten over scheiding van jouw ouders, omdat je het bijvoorbeeld moeilijk vindt om met deze emoties om te gaan? Lees hier meer informatie over het Buddyprogramma.

Verhaal lezen