Hi allemaal, Ik heb er erg veel moeite mee dat mijn ouders zijn gescheiden, en dat ik nu een stiefvader heb. Hij zegt dat ik zijn (echte) dogter ben, maar dat ben ik helemaal niet. Ook geeft hij mij bijna elke dag straf. Doe ik iets goed, zegt hij dat het weer fout is. En ik heb het al zo vaak tegen hem gezecht! Hebben julie nog tips voor me? Xjes

Hi allemaal, Per toeval kwam ik op dit forum terecht en wilde ik toch ook mijn verhaal vertellen. Ik woon nog thuis bij mijn vader met mijn 2 broers. Ik zie dat het veel vaker voorkomt dat de vader uit beeld verdwijnt in plaats van de moeder ( wat bij mij dus het geval is). Mijn ouders zijn nu sinds augustus 2013 uit elkaar. Ze gingen uit elkaar omdat mijn moeder jarenlang vreemd ging en dit nog steeds deed. Toen mijn vader hier achter kwam wilde hij nog vechten voor wat er van over was.. maar toch is ze vertrokken naar een andere man diezelfde dag. Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Soms whatsappte ze mij dat ze me mistte en van me hield, en de dag daarna wilde ze me nooit meer zien en werd ze kotsmisselijk van mij. ( waarschijnlijk omdat ik heel erg veel op mijn vader lijk) Omdat ik het heel moeilijk had met de wisselende berichten van mijn moeder, heb ik haar geblokkeerd op whatsapp. Mijn moeder is heel egoistisch en denkt alleen maar aan haarzelf op dit moment. Ze eist enorm veel geld van mijn vader en gaat maar door en door hiermee. Ik vind het vreselijk dat het systeem hier in Nederland zo is ingesteld dat de persoon die het meeste verdiend de ander moet financieren tijdens en na de scheiding. Mijn moeder doet op dit moment helemaal niks en krijgt gewoon lekker geld binnen van mijn vader. Ook onderhoud mijn vader ons compleet want mijn moeder betaald helemaal niks voor ons maar eist wel een hoop geld. Het ergste vind ik vooral dat ik geen moeder meer heb en dat ik haar ook totaal niet meer herken. Ik denk dan aan mijn bevalling later of als ik ga trouwen.. waarschijnlijk zal mijn moeder daar niet bij zijn en dat maakt mij nog enorm verdrietig. Ik heb het op bepaalde dagen nog heel erg moeilijk mee. Dagelijks ben ik enorm down en heb ik nergens zin in, ik hoef ook maar even iets van haar te horen en ik ga weer huilen. Ze zegt namelijk van mij te houden maar doet hier helemaal niks voor om dit te laten merken. Merk ook dat de mensen om mij heen toch snel doorgaan met het leven en mij niet zo heel goed meer begrijpen als ik weer thuis wil blijven omdat ik geen zin heb iets te doen. Snap ook wel dat dit moeilijk te begrijpen is als je het niet zelf hebt meegemaakt. Iemand die zich hier in kan vinden ? . xxx

Hoi allemaal, Zelf zit ik nu nog midden in de scheiding. Mijn ouders hebben het ongeveer 1 1/2 jaar geleden verteld aan mij, me zus en me broertje. Ze gingen scheiden omdat me moeder vreemdging en niet meer van me vader hield. De eerste paar weken zat me vader der helemaal doorheen, maar later werd die wel weer normaal maar niet tegen me moeder. Ze wonen nu nog steeds in een huis, dit komt omdat allerlei problemen die te maken heben met geld erbij kwamen zetten. Het is namelijk dat me vader een paar jaar geleden een eigen bedrijf heeft opgezet en die na een jaar is failliet gegaan, toen me moeder ook zei dat ze gingen scheiden zei me vader ook pas dat er heel veel schulde nog erwas van het huis. Dus er kwam heel veel schulde bij zetten. Na een jaar is er niet zoveel problemen meer ij gekomen alleen dat ze nog steeds bij elkaar wonen en veel ruzie krijgen. Zelf prop ik al die problemen in een en kijk wel wat ik er mee doe, ik wil er namelijk niet echt iemand mee laten bemoeien wat ik er van vind en dy soort dingen. Maar sinds korte tijd zijn er wel weer problemen bij gekomen dat me pa een nieuw baan had gevoden nadat zijn eigen bedrijf fallier was gegaan en hij na een jaar is ontslagen.. Dit kwam ook best wel rot aan. Zelf heb ik er eigenlijk best veel moeite mee, want wat ik al zei ik prop het op. Ik merk zelf dat ik school daardoor heel erg laat liggen. Ik zit al 2jaar op havo en heb dat goed en met hoge cijfers gehaald. Maar sinds dot jaar school heel erg laat zitten en het waarshijnlijk nog geen eens haal.. Me sport lijd er ook onder want soms heb ik er gewoon geen zin in en kom ik moet moeite in slaap, waardoor ik tijdens de hockey helemaal niks meer lukt. Me moeder heeft sinds kort wel al een flat gevonden waar we gaan wonen. Gr

hallo ik heb dit jaar nog een moeilijke piriode had , ik heb adha en ik schaam me er supper erg voor ik heb dit een paarweken geleden aan mijn beste vriendin verteld ze begreep me goed . en ze helpt me heel goed , ik heb een hele tijd gehad dat alles goed ging maar ik kreeg weer verdriet om de scheiding van mijn ouders. maar ook dat is weer weg ik kan goed met mijn vader praten maar soms is het wel druk als ik bij mijn vader ben zijn we met zeven mensen . maar nu heb ik wel soms dat ik niet altijd lekker in mijn vel zit . kunnen jullie mij helpen ? liefs,'' Nicole

Hoi, mijn ouders zijn onderhand 5 jaar gescheiden. Ik was er onderhand wel aan gewend en dacht er niet zoveel over, maar de laatste tijd zitten al mijn vriendinnen te zeuren dat ze bang zijn dat hun ouders gaan scheiden alleen omdat ze een keer ruzie maken. Doordat mijn vriendinnen het er de laatste tijd zoveel over hebben voel ik me best verdrietig. De scheiding van mijn ouders was de verveldste periode ever en nu moet ik daar de hele tijd aan denken..... iemand tips???

Net weer Eem ruzie gehad met mijn gescheiden ouders, ik mag van ze niet naar de rechtbank, terwijl ik wel een uitnodiging van de rechtbank heb gehad. Ik heb nog nooit zo\'n gevoel gehad op het gebied van het gunnen en niet gunnen. Ik snap niet waarom ik er niet heen mag van ze, ga ik dan iets verkeerds zeggen wat in hun nadeel is of zo? Waarom doen ze zo moeilijk, ik moet wel bepalen waar ik wil leven en wat er met mij gaat gebeuren. Het is wel mijn toekomst. Het voelt alsof ze niks om mij geven!

Ik zit in flinke verdriet. En daarbij nog eens burenruzie. De buren hebben een Ultrasonic Animalchaser laten neerzetten. Ik kan nu niet meer slapen 's nachts en daarbij ook niet meer buiten zijn. Het is een verschrikkelijke herrie wat dat apparaat produceert. Het lijkt een zachte pieptoon maar het drukt heel hard op je oren en je krijgt er giga hoofdpijn van..... )-:

Mijn ouders hebben me kort geleden verteld dat ze gingen scheiden. Het was een enorme Schok voor me, ik zag het gewoon niet aankomen. Mijn ouders pasten met alles bij elkaar, gewoonweg met ALLES. Met mijn oma zit het ook niet echt mee, haar moeder is al een tijdje overleden en haar broer ligt in het ziekenhuis met K....r. En nu dit nog ze ging huilen en kreeg een soort paniekaanval, mijn ouders gedragen zich ook anders,........

hoi ik heet Emma. mijn moeder en vader zijn gescheiden toen ik 2 was en bijna 3. toen ze waren gescheiden was mijn vader heel boos op mama. hij heeft toen mijn zus en mij vertelt dat hij mijn moeder ging vermoorden. nu heb ik daar steeds nachtmeries over. hij schrijft mijn moeder ook mails en daar dooor mag ik niet meer naar mijn therapeut. daarom heeft mijn moeder me over deze website vertelt zodat ik hier mij kan uiten. en daar ben ik heel blij mee.

Het is een lang verhaal, maar het moet er gewoon even uit. Daarnaast kunnen er betere tips gegeven worden als mensen het hele verhaal kennen. Ik ben 16 jaar oud, mijn broertje is bijna 14 en mijn grote broer 20. Onze ouders zijn al zo'n 3,5 jaar gescheiden. Zo'n 5 jaar geleden begon het met ruzie tussen mijn ouders. Mijn vader had een drankprobleem, en kon plotseling agressief worden. In 2010 is mijn vader opgenomen in een kliniek nadat de ziekte borderline bij hem was vastgesteld. In dit zelfde jaar heeft mijn grote broer een niertransplantie ondergaan, omdat mijn broer chronisch ziek is aan zijn nieren. Mijn vader woonde daarvoor al een tijdje niet meer thuis. Ik kan en wil me niet te veel herinneren van wat er in die tijd gebeurd is, maar de meest traumatische ervaring zal me altijd bij blijven. Ik en mijn broer (die nu 20 is) vonden hem na een mislukte zelfmoordpoging. We wisten al wel langer dat het niet goed met hem ging, en waren al vaker bang geweest voor zulke acties. Omdat hij ook vele malen 'officieel' afscheid had genomen van ons. Ik heb het hier soms nog steeds wel moeilijk mee. Mijn vader heeft in de kliniek waar hij geweest is zijn huidige vriendin ontmoet, hier wisten wij (mijn moeder, ik en mijn broers) eerst niets van, tot de kliniek contact had opgenomen om te laten weten dat relaties tussen de patiënten niet toegestaan was. De laatste hoop die ik en mijn broers hadden werd op deze manier kapot gemaakt. Nog voordat mijn ouders officieel gescheiden waren woonden ze al samen. Mijn ouders hebben nog vaak ruzie gehad maar wij raakten er sindsdien verder niet meer bij betrokken. Toch is mijn en mijn grote broers relatie met mijn vader momenteel niet goed, eigenlijk slecht te noemen. Dit komt vooral omdat mijn vader nooit heeft willen praten over wat er allemaal gebeurd is, waar wij natuurlijk wel behoefte aan hadden. Mijn vader heeft dingen vaak juist ontkent of werd boos als het ter sprake kwam. In die tijd heb ik nog een keer een stoel naar mijn hoofd gekregen, en er werd vaak door hem en zijn vriendin naar mij geschreeuwd. De dochters van zijn vriendin kwamen nog niet eens een paar maanden na de scheiding van mijn ouders ook bij hem en zijn vriendin te wonen. (Wij woonden al deze tijd al bij onze moeder.) Dit vond ik persoonlijk denk ik het lastigste, omdat ik altijd het papa's kindje ben geweest. En dat was natuurlijk al compleet veranderd, maar nu had hij ook nog eens veel meer aandacht voor haar kinderen dan voor zijn eigen kinderen. Tijdens de scheiding is ook het oneindige gezeur over geld begonnen, dit oneindige gezeur was normaal altijd iets tussen mijn ouders. Tot mijn vader nu hij geen contact meer met mijn moeder had alles via ons moest laten weten. Zo liet hij ook eens weten dat mijn (Tweetalig Vwo) opleiding niet meer te betalen was omdat hij nu twee extra monden te voeden had (de kinderen van zijn vriendin) en zijn vriendin had schulden van het huis. Dus er was geen geld meer over voor mijn opleiding, terwijl hiervoor in het ouderschapsplan dus al geregeld was dat ik kon blijven doen wat ik graag wilde doen. Hier was ik natuurlijk best boos om. En dit is maar 1 van de tientallen voorvallen. Uiteindelijk kon ik mijn tweetalige onderwijs inderdaad doen omdat mijn vader de afspraken moest nakomen. Mijn moeder heeft mij en mijn grote broer door dit soort voorvallen vaak huilend op moeten halen bij onze vader, die natuurlijk even boos op ons was als wij op hem. Want volgens mijn vader ben ik een vervelend manipulatief kutkind (dit verzin ik niet, is letterlijk tegen mij gezegd). Het gezanik over geld en over 'onuitgesproken dingen' zoals mijn vader ze noemt ging vele jaren door en er leek geen eind aan te komen. In deze jaren heeft mijn grote broer ook veel gezondheidsproblemen gehad, zoals een afstoting van zijn donornier vervolgens het verwijderen van de donornier, en het moeten beginnen met intensieve dialyse 4 dagen in de week (dit ook allemaal niet vlekkeloos). Maar om terug te komen op de situatie met mijn vader (die mijn broer overigens bijna niet bezocht heeft in het ziekenhuis), het was voor ons een uitzichtloze situatie. De geldproblemen die hij had konden wij tenslotte toch niet oplossen, en de 'onuitgesproken dingen' hielden toch vaak verdraaide vormen van de werkelijkheid in waarover de meningen dus ook altijd zouden verschillen. En ik als vervelend manipulatief kutkind zal uiteindelijk ook niet ontkennen dat ik dingen heb gezegd waar ik niet trots op ben, ik probeer mezelf ook totaal niet voor te doen alsof ik altijd goed gehandeld heb. Maar het verschil zal altijd zijn dat ik een kind was, en mijn vader een volwassen man. Uiteindelijk heb ik het contact met mijn vader verbroken voor momenteel iets meer dan een half jaar, maar dit was vooral omdat ik heel ongelukkig van de eindeloze discussies en ruzies werd. Zonder contact gaat het nu dus ook heel goed, ik ben gelukkiger dan ik in de afgelopen 5 jaar geweest ben. Maar toch blijft het knagen dat ik geen contact heb met mijn vader, mijn broer zit in een zelfde soort situatie (Mijn broertje heeft nog wel regelmatig contact met hem). En ik weet dat mijn broer ook nog niet geheel tevreden is met de situatie, maar de situatie verbeteren is lastig omdat we niet terug willen vallen in het oude geruzie. Heeft er iemand tips over hoe ik en mijn broer weer een beetje contact op kunnen bouwen met mijn vader? Hij weet momenteel niet eens welke vakken ik leuk vind, eventuele studiekeuzes of zelfs hobby's (kortom alles wat een vader van zijn kind hoort te weten). Ik ken hem andersom eigenlijk ook niet meer wat ik ook lastig vind. En echt elke reactie is welkom.. Ik weet tenslotte ook niet meer wat ik moet doen.