Mijn ouders zijn al zo'n 11 à 12 jaar gescheiden nu. Mijn vader heeft sinds een aantal jaar een nieuwe vrouw die heel aardig is en echt top en ze hebben samen 2 kinderen, mijn halfbrertje en -zusje. Alleen dat is het probleem. Sinds zij geboren zijn is het alsof mijn vader een heel nieuw gezin erbij heeft en hen altijd eerst zet. Hij heeft bij hem geen foto's van mij en mijn broer en zus staan maar wel overal van zijn nieuwe gezin. Hij gaat altijd naar hun hockeywedstrijden/schooldingen/etc. Het doet gewoon heel veel pijn om te zien dat het lijkt alsof mijn vader me vergeet, en -hoe leuk mijn stiefvader ook is- te zien dat mijn stiefvader in veel opzichten meer een vader voor me is geweest dan mijn eigen vader.

Mijn ouders zijn gescheiden van toen ik 3 maanden oud was. Ik woon nu bij mijn mama en ik ga om de 2 weken naar mijn papa. dat vindt ik niet zo leuk.:-( In de vakantie zie ik hem gelukkig wel nog veel. Mijn mama en papa maken soms nog ruzie en dat vindt ik niet zo leuk. Het voordeel is dan weer dat als je jarig bent of het een andere feestdag is je een dubbel feest krijgt en dubbel cadeautjes!

probeer de ruzie te ontstaan door even weg tegaan uit de situatie dan kan je even relaxen

Lieve allemaal, Mijn ouders zijn nu bijna anderhalf jaar gescheiden. Al is het nog steeds niet officieel, de uitspraak van de rechter is nog altijd niet geweest om dat mijn moeder alsmaar tijd blijft rekken zodat mijn vader alles blijft betalen voor haar. In het begin ben ik veel bij mijn moeder geweest. Waar mijn vader woonde voelde ik me niet prettig. Sinds een half jaar trek ik meer naar mijn vader toe. Veel ruzie met mijn moeder. En een broer die ergens andees studeert en woont en af en toe de weekenden naar huis komt en alleen maar commentaar heeft op mij. Vorige week heeft mijn moeder mij na een hevige ruzie vertel dat ik wonen maar bij mijn vader doe en bij haar alleen nog op bezoek mag komen. Ook kampt mijn moeder met borderline (persoonlijkheidsstoornis). Mijn broer en vader hebben alleen ruzieënd contact. Lastig vind ik het wel, als ik contact heb met mijn moeder praten we en 5 minuten later komt er weer zo'n nutteloze discussie. En met mn broer, tsjahij praat over mama en ik over papa. Allebei het geen dat we niet willen horen. Hebben jullie tips voor me? Ik hoor ze graag! Bedankt voor het lezen, en ik raad aan: schrijf de verhalen van je af! Het helpt echt. Liefs Marloes xxx

Hallo allemaal! Mijn ouders zijn al 6 jaar gescheiden. Mijn vader was vroeger nooit thuis, dus ik had geen band met mijn vader. Mijn vader heeft nu een nieuwe (veel jongere) vriendin en ze hebben samen een kindje. De vriendin van papa heeft papa helemaal in de hand. Zij mag mij niet, dus papa moet het contact met mij verbreken. Hij zit zo onder de plak, dat die dat ook doet. Hij wilde geen contact meer en ik mocht mijn broertje niet meer zien. Mijn vader heeft nog goed contact met mijn zusjes, alleen ik val buiten de boot. Ik mag niet mee met uitstapjes en op vakantie maken ze mij het leven zuur. Ik heb het hier soms best wel moeilijk mee en ik weet niet wat ik nog kan doen om het goed te maken.. Misschien moet ik dat ook niet willen. Wat kan ik nog doen?

Mijn ouders hebben m'n zusje en ik een week geleden verteld dat ze uit elkaar gaan. Het kwam echt heel onverwachts en we waren er op dat moment ook echt kapot van. Het blijkt dus dat mijn vader al een tijdje een nieuwe vriendin had ( waar m'n moeder overigens van af wist). En dit kwam echt als een klap in mijn gezicht. Zij heeft twee kinderen en nu heeft mijn vader een armbandje van haar dochter gekregen. Hij loopt er blijkbaar al een week lang mee en heeft er een foto van gemaakt. Dit doet mij zoveel pijn. Het voelt heel fout. Gelukkig maken mijn ouders helemaal geen ruzie en ze zijn gewoon goed bevriend. Ze blijven ook nog een jaar lang samen wonen om de stappen niet te groot te maken, maar gaan wel apart slapen. Soms wordt ik er zelfs gek van als iedereen er zo normaal over doet en het lijkt alsof er niks is veranderd. Alsof het een poppenkast is. Is dat raar? Het lucht wel op dit te kunnen vertellen, misschien herkent iemand zich in mijn verhaal? groetjes N

Zelfs wanneer ik huil kijk je niet naar me, zelfs als ik schreeuwen ben je te druk met je eigen problemen .... Ik kan hier niet mee omgaan Ik kan geen glimlach blijven faken Ik kan het niet papa ben blij dat je besloot om te scheiden, maar papa kijk naar me en wees niet zo dom wij zijn gelukkig maar ik voel alleen omdat je niet kijkt naar mij en mijn problemen die ik huil niet van de scheiding alleen omdat ik zoveel meer weet nu, ik weet niet wat te doen .. Ik had het niet eens willen weten, mama ik wil niet horen dat het mijn fout is dat je kanker hebt! Papa ik wil niet om een ​​stuk speelgoed te zijn, als je niet wilt dat ik hier woon zeg het en ik vertrek, mama wil ook niet dat we naar haar komen maar ik overleef ! Het is nu 4 weken geleden dat we zijn vertrokken maar alles is enkel moeilijker geworden in die 4 weken ... Ik weet niet wat te doen met mijn gevoelens het enige wat ik kan is verdrietig zijn en hopen dat ik snel 18 ben en het huis uit kan ! Was dat bij jullie ook zo dat beide ouders je eiig niet wouden hebben ? Pff :( het kwets me echt enorm ....

Hoi mijn ouders zijn al 10 jaar gescheiden. Ik heb me biologische vader nooit gezien. daarom gaf ik me op voor de programma het is wel je kind. ze zijden dat ik naar deze website moest gaan omdat ze me niet konden helpen. mijn probleem is dat ik men vader wil leren kennen en kan zien maar dat gaat helaas niet. ik zoek iemand die mij kan helpen of die me vader kent. De naam is Bart Agema hij heeft een zoontje en een vriendin. Help mij plss

Hoi, mijn ouders zijn al bijna 4 jaar gescheiden. Mijn moeder wilde scheiden van mijn vader. Mijn vader was er niet mee eens en sindsdien zijn er altijd veel ruzies geweest. Vooral vanaf het moment dat mijn moeder een nieuwe vriend had. Ik ken hem nu 2 jaar en kan goed met hem omgaan, net zoals mijn broertje en zusje. Afgelopen meivakantie ging hij 1 week mee op vakantie. Dit konden en durfden we niet te zeggen tegen onze vader. We waren bang voor zijn reactie, hij scheldt vaak de vriend van mijn moeder uit (soms ook mijn moeder). We zeggen er vaak wat van maar het dringt niet tot hem door. We hebben hem ook een keer de brief aan geschieden ouders laten lezen (die op de site stond). Aankomende zomervakantie gaan we met de vriend van mijn moeder op vakantie. Hoe zou ik dit op een goede manier over kunnen brengen bij mijn vader? heeft iemand tips..?

Mijn ouders gingen scheiden op mijn 13de, ik zat toen in het eerste jaar van de middelbare. Ik ben toen erg gepest op school, en thuis. Mijn broer pestte mij en sloeg me eens in de zoveel tijd, waardoor ook de nodige stoeipartijen van te pas kwamen. Dus ik zat toen al op een donkere plek. Toen hoorde ik op een avond aan de keukentafel samen met mijn jongere broertje ( mijn oudere broer wist het al ) dat mijn ouders uit elkaar gingen, ik was altijd zo trots dat mijn ouders nog bij elkaar waren. Mijn wereld stortte in, mijn moeder ging gelijk bij een andere man wonen ( nu mijn stiefvader ). Ik zag hoe moeilijk mijn vader het hiermee had. Ik heb haar dat altijd kwalijk genomen nu nog steeds. Zeker toen ik een keer met mijn stief familie op vakantie was en ze vertelde dat ze al langer naar mijn stiefvader ging door de hond uit te laten ( hij woonde een paar straten verderop ) alsof het de normaalste zaak van de wereld was. ( niet denkende dat dit mij heel veel zou doen ) Er kwam een omgangsregeling dat ik samen met mijn broertje de helft van de week bij mijn vader was en de andere helft bij mijn moeder. Mijn stiefvader had er altijd nogal moeite mee en zag mij en mijn broertje nooit als zijn kinderen. Telkens als er ruzie was kwamen er argumenten dat zijn kinderen nooit dat zouden doen etc. Als mijn vader dat hoorde werd hij altijd ontzettend boos dat mijn moeder dat toeliet. Sinds de scheiding is mijn moeder niet echt een moeder voor mij geweest, ze lachte als ik huilde. En nu zie ik haar misschien eens in de drie maanden omdat ik het haar altijd kwalijk neem dat ze er nooit voor me is geweest. Kijk ze bezorgde wel eten op de tafel en ze verzorgde me wel maar verder niet. Daardoor ben ik echt een papa's kindje. Maar nu is mijn kwestie dat ik niet weet of ik nog verder contact met mijn moeder wil hebben. Ik mis haar niet.