Mijn ouders zijn ongeveer 5 jaar gescheiden. Waar ik geen problemen mee heb hoor. Maar mijn moeder had 3 jaar een vriend die ik eerst haten. Mijn moeder heeft me gedwongen om hem leuk tw vinden. Dt was een moeilijke tijd. Toen wou ik eindelijk vrienden zijn. Er was een last van mijn moeders schouders. Het laatste jaar was het leukst ik hield van hem. Maar 1 maand geleden hoorde ik dat ze uitelkaar waren. Ik moest huilen. Het voelde of ik iets kreeg en dAt dan weer weg was. Ik heb door dat mijn vriendin inelkaar geslagen en naar de juf geschreeuwt. Het deed me zo veel pijn wn ik wist echt noet waarom ik dat deed. Het is weer goed tussen ons (juf en vriendin) Heeft iemand tips?

hoiii, Ik ben een meisje van 15. Mijn ouders zijn gescheiden sinds mijn 6e. Ik woon de ene week bij mijn vader en de andere week bij mij moeder. Mijn vader heeft een vriendin, de eerste 2 jaar ging het wel goed tussen ons. Maar nu begin ik haar steeds meer te haten, en sinds mijn zussen het huis uit zijn ben ik de enige thuis en heb ik niemand waartegen ik kan praten. Mijn vader gedraagt zich anders als ze in de buurt is, zonder haar is hij heel lief en aardig, maar als ze in de buurt is wordt hij ineens heel streng en mag ik niets meer. Ik durf mijn vader niet te zeggen hoe ik over haar denk omdat ik bang ben om hem te kwetsen. Ook denk ik zijn vriendin neurotisch-autistisch is, ze heeft allerlei kleine regeltjes en als iets niet klopt zoals het in haar hoofd zou moeten wordt ze boos en moet het op staande voet veranderen. Anders gaat ze boos in haar bed liggen wachten totdat ik mijn excuses aan kom bieden(ze is 40). Wat moet ik doen??? groetje en heel erg bedankt

Hallo, Ik ga deze vakantie vertellen tegen mijn vader dat ik niet langer naar hem toe wil. Dit ga ik vertellen met mijn oom en tante erbij. Nu weet ik alleen niet hoe ik mijn vader kan vertellen dat ik zijn nieuwe vriendin nooit aardig heb gevonden en dat ik niet meer naar hem toe wil. Maar dat wil ik zeggen zonder hem te kwetsen. Heeft er iemand tips? Groetjes Jellybean13.

hallo, Ik schrijf dit bericht omdat mijn ouders continu ruzie hebben, de dag erna is er dan niks aan de hand en dan gebeurd het weer. Ze schreeuwen tegen elkaar zeggen slechte dingen over elkaar. Ze ze zeggen dat alles prima is en dat ze niet willen scheiden. Maar wat moet ik doen? Groetjes anoniempje

Hallo, mijn ouders zijn nu al rond de 6 jaar gescheiden. Mijn moeder heeft al een nieuwe vriend voor 5 jaar. Daar heb ik geen problemen mee. Zij willen binnenkort gaan samenwonen dat lijkt me wel gezellig. Mijn vader is een ander verhaal, hij heeft een vriendin nu al voor een half jaar tot jaar. Bij hun ging het zo van na 2 maanden wilden ze al gaan samenwonen. Ik vond dat niet fijn maar ik had ook geen keus om te zeggen dat ik het niet wilde. Nu wonen ze nog steeds samen maar sinds ze samenwonen merk ik dat ik en mijn vader heel erg uit elkaar groeien. Ik moet ook dingen delen die ik niet wil delen alleen telkens als ik dat zeg wordt mijn vader boos. Ik mis de tijd die we hadden voor dat hij ging samenwonen. Ik durf dat niet te zeggen tegen mijn vader. Heeft iemand advies wat ik moet doen??? Groetjes en alvast bedankt, Mattheo

Ik was 16 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen, het is een heel lang verhaal wat er daarna allemaal gebeurde maar ik heb uiteindelijk met behulp van therapie het een plek kunnen geven. Toch loop ik de laatste tijd tegen een ' nieuw' probleem aan. De vriend van mijn moeder (5 jaar relatie met mijn moeder nu) was in het begin ontzettend lief voor mijn en mijn zusje (nu 18), hij deed enorm zijn best om een aanvullende rol te spelen in ons gezin en zich niet op te dringen. Dit heb ik altijd heel erg gewaardeerd en ben hem uiteindelijk ook als een echt volwaardig lid van het gezin gaan zien en ben ook van hem gaan houden. Hij heeft een hele ernstige auto-immuun ziekte en kan van de een op de andere dag heel ziek worden. Daarom zit hij werkloos thuis. Vroeger was dat geen probleem tot dat mijn moeder en haar vriend verhuisde naar een woning op het platteland en ik met mijn vriend ging samen wonen. Mijn moeder en ik hebben een hele hechte band (mijn vader en ik trouwens ook hoor). Het liefste ga ik minstens 1 keer in de week een nachtje logeren. Maar de laatste tijd zorgt deze behoefte voor veel problemen, zo was ik bijvoorbeeld een keer best wel ziek en kon ik vanwege de ziekte van de vriend van mijn moeder niet naar haar toe, ze is toen wel op bezoek gekomen maar dat is toch niet hetzelfde. Dat deed mij ontzettend veel verdriet maar na heel boos te zijn geworden kon ik het relativeren en ook begrijpen. Maar de vriend van mijn moeder gaat steeds verder, hij word ook steeds minder lief en bemoeit zich steeds meer met de dagen dat ik langs kom. Nu hebben ze een nieuwe puppy en ik ben echt gek op dieren. Dus het liefste had ik vakantie genomen van mijn werk en was ik daar een weekje komen logeren. Helaas kon ik geen vakantie nemen maar ik was van plan om elke vrije dag naar mijn moeder te gaan. Nu mag ik weer niet komen omdat de vriend van mijn moeder een ' rust' dag nodig heeft. Ik ben hier zo ontzettend verdrietig van en heb het gevoel dat ik niet meer deel ben van ' hun' gezin, dat het wij gevoel weg is. Ik weet dat het misschien raar over komt maar ik krijg het gevoel dat de vriend van mijn moeder mijn drang om ' naar huis' te gaan kinderachtig vind en dat ik maar op mezelf moet gaan leren leven. Ergens voel ik ook dat hij wellicht gelijk heeft maar het doet toch zo' n enorme pijn (waarschijnlijk ook omdat hij diegene is die dit van mij verlangd). Hoe ga ik hier in godsnaam mee om?

Hallo allemaal, Ik wil graag even mijn verhaal kwijt over mijn moeder. Ik ben 28, mijn ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden, toen mijn vader bij mijn moeder wegging omdat hij een andere vriendin had. Mijn moeder was uiteraard erg gekwetst en boos dat hij was vreemdgegaan. Dat snap ik heel goed en ik snap ook dat het tijd kost om dat te verwerken, maar ik heb het idee dat ze nu nog steeds heel verdrietig en wrokkig is. Ze denkt dat ze het verwerkt heeft en heeft haar leven ook wel weer op orde enzo, maar ze praat vaak negatief over hem en ik voel gewoon aan alles dat ze niet gelukkig is. Ze lijkt nergens echt van te genieten, ze is veel minder vrolijk dan vroeger, en als ze wel vrolijk is dan heb ik het idee dat ze dat speelt, om aan mij of aan de wereld niet te laten zien wat ze eigenlijk voelt. Ik word hier zelf heel verdrietig van, ik kan het niet aanzien dat ze zo doet. Maar als ik erover probeer te praten, ontkent ze het - ze zegt dat het goed met haar gaat en dat ze natuurlijk boos op m'n vader is om wat hij gedaan heeft, maar dat ze het achter zich heeft gelaten. Volgens mij gelooft ze dat ook echt. Ik denk dat ze depressief is, maar dat niet herkent/onderkent. Dus doet ze er ook niks aan. Ik wil me er niet verantwoordelijk voor maken en ik weet ook dat ik er niks aan kan doen, maar toch vreet het aan me. Ik zou haar zo graag weer eens gelukkig zien. Liefs

Hoii, mijn ouders zijn een jaar geleden gescheiden. Ik woon sins dien bij mijn vader zn vriendin zonder dat ik erin mee stemde... Het klikt sins een paar maand niet met haar alleen maar geruzie. Ik heb contact met jeugdzorg genomen maar tis inmiddels al 3 weken verder... ik zit van narigheid de hele dag na school boven en voel me er echt niet goed bij. Weet iemand nog tips om toch gewoon verder te kunnen leven?

Hallo! 6 jaar geleden zijn mijn ouders gescheiden, alles gaat goed, ik zie mijn ouder om de 2 weken. Maar sinds die gebeurtenis heeft mijn moeder heel vaak nodig om met een vriend te zijn, ik accepteer dat maar ik vind hem niet leuk, zeker zijn zoon. We zien hem heel vaak en we gaan zelf samen op vakantie! Ik heb met mijn moeder er al over gepraat, dat ik hem niet leuk vindt, maar het kan haar precies niets schelen, ik zei dat zij hem mocht zien, maar dat ik hem dan niet moest zien maar daar is ze niet akoord mee. Help a.u.b! groetjes, anoniem

Hallo, Momenteel dat ik dit schijf zit ik ondergedoken bij me vriendje. Mijn ouders liggen momenteel in scheiding en ik heb niet de makkelijkste ouders. Mijn moeder is voor de zomer vakantie vreemd gegaan met een andere man, ze hebben elkaar via Facebook ontmoet en tot nu toe alleen maar gechat en gepraat via telefoon. Mijn pa heeft der een kans gegeven en die is ze van Dit jaar oktober tot november (toen is me pa er achter gekomen) ons weer voor gelogen. Ik zit met veel bangheid en alles in me kop. Ik blijf bij me pa wonen want bij me ma zie ik momenteel echt niet zitten. Heb vorige week gehoord dat we toch niet in ons huis kunnen blijven wonen en alles moet nog in gang gezet worden. Maar de scheiding blijft vast staan, zowel voor me moeder als voor me pa. Ik zit er erg moeilijk mee, want me moeder doet wisselvallig en me pa precies zelfde, hij zegt eerst het ene dan het andere. Ik kwam op deze site terecht en ik wilde jullie vragen om tips om te doen en jongens (of meisjes) dit ook zo hebben mee gemaakt en hun verhaal en tips te luisteren enzo. Want veel vrienden heb ik niet en wilde ook omdat het voor mij nog allemaal nieuw is enzo beetje verhalen aanhoren hoe andere dit zo hebben mee gemaakt en er van gelopen is. En ook best een grote vraag wat er ook bij mij rond speelt, me ouders zeggen dat ik niks kan in brengen op hun besluiten, maar omdat ik 19 jaar ben weet ik dat niet want me moeder had dat gezegd en ze kan ook kwaad hebben omdat ze dat zegt. Ik wil graag weten of ik veel kan doen of erin mee spelen over hun besluiten.