Begin januari dit jaar kreeg ik vreselijk nieuws te horen, mijn ouders gingen uit elkaar. Ik raakte in paniek en wist niet precies wat ik kon verwachten. Nu, 8 maanden later, weet ik nog steeds mijn draai niet te vinden. Ik lach al mijn gevoelens weg, praat er weinig over en moet vaak huilen als ik alleen ben. Mijn ouders hebben geen ruzie met elkaar, maar voelen gewoon niks meer. Mijn vader heeft een nieuwe vriendin, wat de pijn niet verzacht. Ik heb geen idee wat ik moet doen, kan iemand mij helpen?

Hey, mijn ouders zijn 7 jaar geleden gescheiden. De periode die daarna volgde was één groot drama. Ik heb in die periode bij mijn vader, moeder, opa & oma en schoonouders gewoond, waardoor ik nu, 7 jaar daarna nog steeds veel problemen ondervind. Inmiddels woon ik een half jaar samen met mijn vriend. Ik heb gemerkt dat mijn vriend vind dat ik te weinig eet. Dat klopt, ik eet niet veel maar dat was voor mij geen probleem. Nu loop ik bij een psycholoog en die is tot de conclusie gekomen dat ik anorexia nervosa heb. Zelf vind ik dit echt veel te overdreven, ik wil er echt niet zo'n naam aan hangen! Maar ik moet en zal beter worden van haar. Terwijl ik dat zelf helemaal niet wil. Ik zou niet weten waarom ik het verdien beter te worden van mijn anorexia wanneer mijn ouders niet eens gelukkig zijn. Ik spreek mijn vader amper, mijn moeder af en toe maar ze zien me heel weinig. Het zal ze toch niet boeien dat ik dit heb. Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik moet doen.. Jullie tips?

Hoi, wat ik nu schrijf is misschien een lang verhaal maar het moet er echt even uit, ik weet niet zo goed wat ik moet doen... Vrijdagmiddag hadden mijn broertje en ik een gesprek met mijn vader (mijn moeder zat er ook bij), over de situatie bij hem thuis. 4 jaar geleden heeft hij een nieuwe vriendin gekregen (een half jaar na de scheiding) eerst was ze nog wel aardig maar toen ze steeds vaker bij ons kwam werd ze steeds chagrijniger en bozer naar mij en mijn broertje toe. Anderhalf jaar geleden heeft mijn vader zijn (prachtige) huis verkocht om samen met zijn vriendin in een ander huis samen te gaan wonen, mijn vaders vriendin wou niet in het huis wonen waar mijn moeder ook had gewoond. De verhuizing was natuurlijk niet leuk voor mij en mijn broertje (van nu 13). Mijn vaders vriendin weet steeds chagrijniger naar mijn broertje en mijn broertje steeds bozer naar haar, op een gegeven moment heeft hij maar besloten zich tijdens het weekend (als wij daar zijn) terug te trekken op zijn kamer. Mijn vader en zijn vriendin besloten ook om mijn moeder overal de schuld van te geven, ze kreeg volgens hun te veel allimentatie en moest zelf maar gaan werken en dat ze zich aanstelt (wat ze niet kan aangezien ze vroeger twee keer een ongeluk heeft gehad en nu daar nog steeds heel veel klachten van heeft, en ik weet dat aangezien ik de hele week bij haar woon en zie hoe ziek zij soms is). mijn vader heeft dit meerdere malen tegen mijn broertje gezegd, waar dan natuurlijk ruzie uit kwam. Nu hebben mijn vader en zijn vriendin sinds een jaar een baby en is de situatie bij hun thuis, als wij daar zijn, alleen maar slechter, ik voel me daar niet meer welkom en al helemaal niet 'thuis' nu hadden we daar vrijdag een gesprek over met mijn vader bij mijn moeder thuis, wij legden uit wat wij voelden en dat we merkten dat we het nu niet zo leuk vonden met zijn vriendin, mijn vader voelde zich aangevallen en zij dat hij dat niet kon oplossen dat hij niet altijd de 'buffer' kon zijn. Hij deed alsof hij het grote slachtoffer was. Mijn broertje heeft tijdens dat gesprek verschillende voorbeelden genoemd waarin hij benoemde wat mijn vaders vriendin had gedaan, mijn broertje moest huilen en toen gaf mijn vader wel toe dat zijn vriendin misschien een wat ander karakter had. Vervolgens vertelde mijn broertje aan mijn vader hoe hij een half jaar had gedacht dat hij zijn vader haatte, om de dingen die hij en zijn vriendin hadden gezegd, mijn broertje moest toen weer huilen en zijn 'maar ik hou wel van jou papa'. op dat punt moest ik ook wel een beetje huilen maar mijn vader leunde naar achter, ging met zijn benen over elkaar zitten en deed zijn handen over elkaar. Ik had zoiets van zeg nou dat je ook van hem houd maar in plaats daarvan zij hij 'ik zit het allemaal even te bekijken' na nog vijf keer te herhalen over dat wij het willen oplossen en wel een gesprek met zijn vriendin en hem erbij willen hebben leek het eindelijk bij mijn vader binnen zijn gedrongen. Mijn broertje gaf nog een voorbeeld (wat hij achteraf beter niet had kunnen doen), mijn vader had weer een emotieloze uitdrukking op zijn gezicht en toen zij mijn moeder 'als het zo doorgaat willen ze niet meer naar jou toe, luister nou' toen werd mijn vader boos hij ving het op als een dreigement en snauwde naar mijn moeder ' en met jou heb ik ook nog wat te bespreken.' het gesprek liep tot zijn einde, en ik zij nog, heel nadrukkelijk, tegen mijn vader en moeder 'en ik wil niet dat jullie ruzie maken, dat is voor ons helemaal niet fijn, en ook als jullie het verbergen merk ik het heus wel en daar wordt ik echt verdrietig van' mijn vader zij ja en ik zij nog een keer 'echt niet doen hè.' mijn moeder liep naar de voordeur om mijn vader uit te laten, ze deed de kamer deur dicht, en vroeg aan mijn vader wat er nou nog was (ze dacht dat wij het niet zouden kunnen horen) mijn vader werd toen heel boos en zij dat hij mijn moeder geen alimentatie meer zou betalen dat wij maar bij hem moesten komen wonen, waar we in een groot huis konden wonen en dat zij het maar uit moest zoeken. Hij bleef maar door gaan en mijn moeder werd weggeblazen bij haar eigen voordeur totdat mijn broertje besloot om er heen te lopen zodat ze zouden stoppen. Mijn moeder rende toen hard huilend de trap op. Ik had mijn vader nog nooit zo gezien als dat hij vrijdag was, tijdens dat gesprek kwam ik erachter dat hij dingen niet zo voelt als dat ik en mijn broertje doen. Dat de dingen niet tot hem doordringen, dat hij eigenlijk gewoon een soort stenen muur om zich heen heeft. Ik was geschrokt om een totaal andere vader te zien, ik voel me een soort van verraden. En toen hij zo te keer ging aan de deur schaamde ik me dat hij mijn vader is, ik had nog zo gezegd 'geen ruzie maken.' ik zit er echt ontzettend mee dat dit allemaal gebeurd is en dat mijn vader niet is wie ik dacht dat het was. Ik heb er al het hele weekend hoofdpijn van en voel me gestrest en verdrietig. Ik weet echt niet wat ik moet doen, ik moet vrijdag weer naar hem toe... iemand tips?

hallo ik ben javi en ik heb een hele lieve stiefmoeder. en als zij vervelend is moet je naar buiten gaan

Mijn ouders zitten nu midden in een scheiding en dat loopt niet makkelijk, ze maken erg vaak ruzie , ook wanneer ik en mijn zus erbij zijn dat is het ergste en dan hebben ze t er allebei over hoe goed ze het gaan krijgen, terwijl je bij allebei pijn ziet. doet dit nooit ouders !!!

Ik was vijf toen mijn ouders gingen scheiden. Nu elf jaar later en ik heb er nog steeds last van. Het was ook niet moeilijk voor mijn vader een andere vrouw te vinden. Na drie maanden waren ze al helemaal blij en niet kort daarna waren ze getrouwd. Er werd altijd gezegd;'Jullie zijn de reden dat we getrouwd zijn'. Maar niemand heeft ooit aan ons gevraagd wat wij wilden. Ik heb nooit gevraagd of mijn ouders gingen scheiden. Ik heb ook nooit gevraagd of er iemand in de plaats kwam voor mijn moeder. Nu elf jaar later heb ik een verschrikkelijke hekel aan mijn stiefmoeder. Ze zegt dan ook altijd; 'Jullie zijn mijn kinderen alleen komen jullie niet uit mijn buik'. Gelukkig maar, dacht ik want zo'n moeder als jij wilt niemand. zo doet ze bijvoorbeeld alsof ze nog 25 is maar ze is eigenlijk 42. Ze is ook heel goed in mensen manipuleren en liegen. Alles komt ook altijd goed in haar straatje terecht. Knap eigenlijk hoe ze dat voor elkaar krijgt. Helaas is mijn stiefmoeder niet alleen. Ze heeft ook nog een dochter.. Ook niet het liefste meisje die ik ooit heb leren kennen. Eigenlijk is ze helemaal niet lief en kan je wel zeggen dat het een kreng is. Mijn vader weet ervan hoe ik me in zijn huis en omgeving voel. Dat heeft me negen jaar gekost om dat eerlijk te vertellen. Omdat ik hem niet wilde kwetsen. Ken je dat? Jezelf rot laten voelen omdat je niet wilt dat je ouders er verdriet van kunnen krijgen. Het hele probleem hier is dat mijn vader er niks aan doet. Het gaat gewoon allemaal door. Ik voel me onveilig wegens huiselijk geweld en ik ben totaal niet mezelf in dat huis. Mijn moeder heeft onder tussen ook iemand gevonden, een leuke man met wie ik goed op kan schieten. Ik ben blij en dankbaar dat ik een fijne leefomgeving heb bij mijn moeder. Ken je dat gevoel dat je niet weet wat je voelt? Je voelt je leeg en je kan huilen en lachen tegelijk. Zo voel ik me. Alleen omdat er niet word gevraagd aan mij wat ik wil.

mijn beste vrindin zijn ouders zijn gescheiden en ze mag haar vader niet zien en spreken ze word mishandelt door haar moeder wat moet ik doen ze wil dat ik niks zeg en ik heb het haar belooft

ik ben weinig bij mijn vader en veel bij mijn moeder mijn oma komt vaak langs ik heb twee stief broers en een stief zus een broertje en een half zusje en ik heb het vaak heel moeilijk ik mis mijn vader vaak daarom heb ik een Ipod Toch gekregen om berichten mee te sturen ik heb zo'n grote familie dat ik ze niet allemaal kan op noemen en ze wonen overweg en dichtbij ik mis ze vaak maar op school heb ik kies (kinderen in echts scheiding situatie) en dat brengt mij tot rust net zoals tekenen mijn hobby's zijn geworden over mijn gevoel praten en mijn gevoel tekenen zingen maakt mij blij tenzij als ik zielige liedjes zing

Ik vind dat kinderen zelf mogen bepalen wanneer ze naar hun vader of moeder willen!!! Ik wil dus graag naar mijn vader toe maar dat mag niet van mijn moeder!!!!!! Mijn vader is veel aardiger!!!!!! Hij weet hoe je moet koken!!!!! Hij kan mij helpen met mijn Huiswerk enz.... mijn moeder daarin tegen:ze maakt altijd combinaties van het eten Ze slaat ons enz..... dus ik wil liever bij mijn vader wonen!!!!!!!

hoi, ik wil dit even met jullie delen weten jullie wat ik moet doen,mijn vader en moeder zijn gescheiden alleen mijn ouders wonen nog wel bij elkaar mijn moeder is aan het zoeken naar een ander huis maar ja, mijn vader en moeder vhadden het er met ons over dat ze misschien wel een vriend of vriendin kregen verder hadden ze nog niets daarover gezegd ik was op mijn vaders computer bezig en toen kreeg mijn vader een berichtje op facebook via de chat en dat was een mevrouw ik ken haar niet en ik ontdekte dus dat mijn vader al lang met haar aan het chatten was volgens mij is dat mijn vaders nieuwe vriendin ik zit er echt mee ik heb het niet tegen mijn moeder verteld mijn broertje weet het niet en mijn vader weet niet dat ik dat weet wat moet ik nu doen ik zit er echt mee en durf het niet aan mijn moeder te vertellen