Lieve allemaal, Ik ben een stiefmoeder van twee ontzettend lieve kinderen; een jongen van 8 jaar en een meisje van 6 jaar. Sinds 5 jaar heb ik een relatie met mijn vriendin (de moeder) en sinds twee jaar ben ik bij haar en de kinderen ingetrokken. Mijn vriendin heeft de relatie met de vader van de kinderen verbroken omdat zij er achter kwam dat zij lesbisch is. Een jaar na hun breuk hebben wij elkaar ontmoet. De verstandhouding tussen de vader en de moeder, en de vader en mij was erg goed. De vader en ik raakten zelfs met elkaar bevriend en we kwamen vaak bij elkaar over de vloer, en ondernamen samen dingen met de kinderen zoals dagjes uit. De moeder en de vader hadden co-ouderschap. Toen de vader een vriendin kreeg, ging alles mis. Van de ene op de ander dag wilde hij niets meer van ons weten. Hij wilde geen vrienden meer met ons zijn, hij wilde niet meer met de moeder praten over de kinderen en samen met haar voor de kinderen zorgen. Hij wilde niets meer met ons te maken hebben. De situatie werd van kwaad tot erger en een co-ouderschap was niet meer mogelijk. Er is nu een omgangsregeling zodat de kinderen hun vader wel kunnen blijven zien. Hij betaalt geen alimentatie meer, maar daar maken wij geen punt van. We zijn bang dat hem dat alleen maar meer aanleiding geeft om ruzie te maken, en wij verdienen allebei een goed salaris waardoor de kinderen niets te kort komen. Wij begrepen niet waarom hij ineens zo veranderd is. Hij wil ook helemaal niet meer met ons praten, dus we hebben dit nooit aan hem kunnen vragen. In de loop van de tijd hebben we er wel een beetje een beeld van gekregen door wat de kinderen aan ons verteld hebben. Als de kinderen terug komen van hun vader, geven we ze geen kruisverhoor. Als ze er iets over willen vertellen is het goed, en als ze het niet willen is dat ook goed. Gelukkig voelen de kinderen zicht wel vrij om over hun vader en zijn vriendin te praten. Als ze bij een vriendje hebben gespeeld of bij opa en oma hebben gelogeerd vraag je hoe het was, en als ze bij hun vader zijn geweest natuurlijk ook. Als zij een leuk weekend bij hem hebben gehad, vertellen zij hier graag over. Maar ook de minder leuke dingen bespreken zij met ons. Zo hebben zij ons het volgende verteld: Hun vader en zijn vriendin zeggen tegen hen dat homoseksualiteit een ziekte is en vies is. Hun vader noemt ons "de zieken". Ze zeggen ook tegen de kinderen dat ze bij hen moeten komen wonen, want als de kinderen bij ons blijven wonen dan worden zij net zulke slechte en vieze mensen als ons. Een ander punt wat ik moeilijk vind voor de kinderen, is dat hun vader en zijn vriendin hen niet gelijk behandelen. Onze dochter is een jongensachtig meisje. Ze draagt graag jongenskleding, en speelt graag met jongens. Wij vinden dit niet erg, maar hun vader en zijn vriendin wel. Ze zeggen tegen de kinderen dat het de schuld is van hun moeder en mij dat zij jongensachtig is. Als de kinderen bij hun vader en zijn vriendin zijn, dan geeft de vader veel aandacht en liefde aan zijn zoon, maar aan zijn dochter niet. Het wordt niet tegen haar uitgesproken, maar zij heeft het gevoel dat haar vader niet meer van haar houdt omdat zij niet meisjesachtig is. Hun vader gaat bijvoorbeeld wel met zijn zoon buitenspelen en voetballen, maar met zijn dochter doet hij eigenlijk niks. Ze mag ook niet meedoen met voetballen. Dan wordt er tegen haar gezegd: "voetbal is niet voor meisjes". Ook wordt hun vader en zijn vriendin vaak boos op de dochter. Er wordt dan tegen haar geschreeuwd en ze wordt ook geslagen of geknepen. Ze is zelfs een keer met een blauwe plek thuis gekomen. De zoon is nooit geslagen, maar soms wordt er ook wel een beetje tegen hem geschreeuwd. Wel geeft hij aan dat hij niet alles tegen zijn vader kan zeggen en vaak zijn mond houdt als hij het ergens niet mee eens is, uit angst dat hem hetzelfde overkomt als zijn zusje. Ik vind het erg verdrietig voor onze dochter dat zij niet evenveel aandacht en liefde van haar vader krijgt als haar broer. Ze vindt het ook niet meer leuk om naar haar vader te gaan. Onze zoon vindt het wel leuk bij zijn vader en zijn vriendin, maar ziet hoe zijn zusje behandelt wordt en voelt zich schuldig dat hij het wel naar zijn zin heeft. Ik vind het moeilijk om dit met de kinderen te bespreken als zij met ons hier over willen praten. Ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. We kunnen dit probleem ook niet voor ze oplossen want de vader wil niet met de moeder praten. Als hij de kinderen komt ophalen groet hij haar niet eens en als hij de kinderen komt terug brengen dan parkeert hij zijn auto een eindje verder op en laat de kinderen zelf naar ons huis lopen. Ik ben bang dat beide kinderen geen goed vaderbeeld ontwikkelen. Onze zoon wordt door zijn vader en zijn vriendin voorgetrokken, en krijgt liefde en aandacht. Tegelijkertijd beseft hij wel dat het niet goed is dat zijn vader en zijn vriendin hem steeds voortrekken. Bij ons thuis worden de kinderen gelijk behandeld, en op school en op de naschoolse opvang gebeurt dit ook. Hij ziet de verschillen. Onze dochter ontwikkelt een beeld van een vader die haar afkeurt en haar het gevoel geeft dat hij niet van haar houdt, haar achterstelt en haar geen liefde en aandacht geeft. Ze heeft hier veel verdriet van en is ook boos op hem. Hebben jullie misschien tips over hoe wij het beste met de kinderen hier over kunnen praten? Ik wil niet kwaadspreken over hun vader, maar ik wil het ook niet goedpraten. Ik vindt het moeilijk om neutraal te blijven, want ik vindt dat hun vader en zijn vriendin eigenlijk met beide kinderen niet goed omgaat. Daarom zeg ik er maar niet zo veel over. Maar dat lijkt me ook niet goed. Het zit de kinderen dwars en ze hebben de behoefte hier over te praten. Ik hoop dat jullie kunnen helpen.

Hallo, Sinds mijn ouders zijn gescheiden heeft mijn moeder een beetje last van geldproblemen, niet heel extreem gelukkig. Maar we hebben een zware periode achter de rug en ik ben met mijn moeder broertje en broer al heel lang niet op vakantie geweest, en het is echt onze wens om in de zomervakantie, in eigen land is ook prima, met zijn vieren een weekje weg te gaan. Het probleem is dat het gewoon niet zo goed kan met het geld, terwijl we met mijn vader ieder jaar 2 weken weggaan.. En ik gun het mijn moeder ook zo erg. Weet iemand dus hoe we zo goedkoop mogelijk een paar dagen weg kunnen? Misschien een rare vraag maar ik wil me moeder er gewoon graag mee verrassen :)

hallo allemaal ik heb problemen met mijn stiefmoeder .De ene keer doet ze lief de andere keer is het oorlog .Wie heeft tips om me te helpen om een betere band te maken.

hey, ik heb bij mijn vader en stiefmoeder vaak last van dat ik niet eerlijk durf te zijn. bij mijn moeder durf ik juist alles te zeggen. als ik bij mijn moeder kom voelt dat als een soort uitlaatklep, ik vertel alles wat vervelend was terwijl ik dat bij mijn vader zou moeten doen. iemand tips?

hoi ik heb een probleem met mijn stiefmoeder. ik en mijn stiefmoeder lopen niet echt soepel met elkaar. mijn vader en stiefmoeder willen dat ik meer ga praten maar dat vin ik heel moeilijk want ik ben bang voor hun reactie die ik dan krijg. en het gaat nu wel wat beter ( behalve da praten dan ) en mijn ouders zien het wel maar me stiefmoeder niet , en dat is juist het belangrijkste. weet niet meer wat ik moet den om haar het te laten zien dat ik ben veranderd . HELP !!!!!

Hallo, mijn ouders zijn 9 jaar gescheiden ik was 3 en mijn broertje was 1. We gingen tot voor kort iedere zondag naar papa maar toen kreeg die een vriendin. Hij eiste van mama dat we om het weekend naar papa gingen en dan ook daar bleven slapen dat wilden we niet dus er is toen afgesproken dat we om het weekend 1 dag naar hem toe gingen. Papa heeft in al die jaren nog nooit interesse in ons getoond school niet sport niet niks niet, belt nooit als we niet bij hem zijn etc etc. Ik wil nu eigenlijk niet meer naar papa en heb dit ook aangegeven via een mail...hij is het er helemaal niet mee eens en zei ook: ik wil dat jullie over 2 weken komen......ik ben bang voor hem want hij wordt meteen kwaad en ik wil echt niet naar hem toe. Hij kan me toch niet dwingen...hij zegt dat mama hierachter zit maar dat is niet zo we willen zelf niet meer er wordt op die ene dag ook nooit iets met ons ondernomen....wat moet ik doen :-(

Hai, ik ben 21 jaar en mijn ouders zijn 4 jaar uit elkaar. hij gaat met de beste vriendin van mijn moeder. ze kennen elkaar van zwangerschapgym en ken haar dus al heel mijn leven. hier heb ik veel moeite mee gehad, al vanaf begin aan heeft mijn vader geroepen dat ik het maar moet accepteren. ik kon dit niet en 4 jaar lang gaat het contact stroef. zoveel gebeurd, gezegd. veel ruzies en problemen gehad. maar omdat ik altijd een vaderskindje was en dit als een verlies ziet maar toch dit weer heel graag terug wilt blijf ik het maar proberen. bij de psycholoog gezeten. maar dit heeft niet geholpen werd alleen maar emotioneler van. ik heb heel vaak gezegd dat ik goede contact met mijn vader belangrijker vind dan met zijn vriendin. maar toch na 4 jaar na al dat gedoe blijft hij het proberen. net als vandaag ook: we gaan naar puppy cursus. hij had mij hiervoor uitgenodigd en op punt dat ik naar huis gaat zegt hij: dit kan niet elke keer want mijn vriendin vond dit niet leuk want wij voeden hem samen op... ik heb net alsof gedaan dat ik het niet hoorde. maar was hier pissig op want gaat eindelijk weer beetje beter... ik heb zoveel gezegd dat ik er zelf mee kom om haar te zien wanneer ik er klaaar voor ben.. maar kan niet zeggen of het morgen is of pas over 10 jaar. maar hij verpest het elke weer.. en weet het echt niet meer. is echt niet goed meer voor mij,, boosheid, verdriet, teleurstelling al 4 jaar lang... mensen in me omgeving worden het ook natuurlijk zat.. zoals mijn vriendje en mijn moeder en mijn zusje... heeft iemand tips, advies of wat dan ook voor mij? alvast bedankt voor het lezen en dat ik mijn verhaal kwijt kan en voor eventueel reactie :)

Hoi, ik wil graag alleen bij mijn vader en stiefmoeder (die trouwens erg aardig is en mij helpt om de regeling rustig te krijgen)(de regeling is nu 8 dagen bij mijn moeder en 5 bij mijn vader) wonen. Bij mijn moeder kom ik bijna nooit goed inslaap vaak ga ik bij mijn moeder slapen tussen 22:00 en 00:00, ook ben ik op dit moment erg boos op mijn moeder (gelukkig ben ik nu bij mijn vader) omdat mijn moeder en ik vorige vakantie naar Marokko geweest zijn het was daar erg leuk maar toen we terug kwamen zat mijn moeder veel te appen met de Marokkaanse reis leider nu is mijn moeder al drie keer in Marokko geweest en ze is verliefd op die Marokkaanse reisleider :o en die reisleider ook op haar maar ik wil echt niet met hem in één huis wonen en ik wil ook NIET in Marokko gaan wonen. Als iemand mij ergens mee kan helpen zou dat heel fijn zijn groetjes anoniempje

Hallo mijn ouders zijn gescheiden maar de vriendin van mijn vader knijpt mij (heel hard en dat doet echt veel pijn) als ik niet luister is dat kinder mishandeling? Want ze is niet eens mijn moeder dus heeft ze niks over mij te zegen vind ik. En het is echt niet dat ik een vervelend kind ben ofzo Kunnen jullie antwoord geven op die vraag Al vast bedankt

Hoi, ik ben een meisje van 11 jaar. Mijn ouders hebben besloten om te gaan scheiden, wat ik een paar maanden geleden gehoren heb gekregen. Ik vind het ontzettend erg en ben erg verdrietig en boos op mijn ouders. Mijn moeder is op zoek gegaan naar een huis en heeft die uiteindelijk gevonden. Nu is de vraag: hoe vaak ga ik naar mijn moeder en hoe vaak ga ik naar mijn vader. Ik wil ze wel allebei even veel zien, maar ik weet niet om de hoe veel tijd ik ze wil zien. Weet iemand een oplossing? Ook ben ik nog steeds erg verdrietig (en boos) maar ik weet niet precies hoe ik daar mee om moet gaan heeft iemand tips?