Hoe vaak?

Het is heel begrijpelijk dat jij je zo voelt. Ik heb zelf de scheiding van mijn ouders niet meegemaakt (ik was 3), maar ik weet en snap dat je frustratie erg logisch is. Op de site hier staan ook meerdere artikelen met tips of verhalen hoe je hier mee om moet gaan. Dus kijk rustig even rond. En ik weet ook zeker dat anderen met soortgelijke ervaringen je hier wat gepaster advies kunnen geven. Verder lijkt me het beste dat iemand zoekt om mee te praten. Iemand die jij vertrouwt en die niet een kant kiest van je ouders, maar neutraal is in die situatie. Iemand die dus jouw kant kiest eigenlijk. Ik zou hier voorstellen dat je (ook) met een vertrouwenspersoon op school praat. Die zijn er namelijk specifiek voor dit soort dingen, en bovendien is het altijd fijn dat iemand op school weet wat er aan de hand is, voor als er een keertje iets mis gaat met schoolwerk hierdoor bijvoorbeeld. Zo geef je jezelf ook een vangnet, en heb je iets minder om je zorgen over te maken. Met deze persoon/personen kan je dan bespreken wat er allemaal aan de hand is, en zo ook een beetje graven naar wat verder voor jou het fijnst zou zijn, hoe jij zou willen dat dingen georganiseerd zouden worden. Als je hier een beetje een idee van heb zou ik het dan ook bespreken met je ouders. Ik weet niet welke leeftijd je bent, en kan je dus niet vertellen hoeveel je juridisch te zeggen hebt. Maar in elk geval kan het toch beter opgelost worden door dit soort dingen bespreekbaar te maken met je ouders. Zij willen namelijk uiteindelijk ook het beste voor je (ze hebben alleen soms niet door wat dit is, of ze zijn bang je kwijt te raken). En het is waarschijnlijk lastig voor hen om jouw situatie in te schatten, dus helpt het jullie allemaal als je dat aan hen duidelijk kan maken. Ik hoop dat dit een beetje helpt. Veel sterkte gewenst!

Dag anoniempje, Hoe gaat het met je op dit moment? Het is begrijpelijk dat je verdrietig en boos bent op je ouders. Dat zijn anderen ook altijd als hun ouders scheiden. Wanneer je 12 bent mag je een inspraak doen bij de rechter bij wie je wilt wonen en zaken rondom dat onderwerp. Hopelijk gaan je ouders op een goede manier uit elkaar en zullen ze je dat vragen en willen ze een eerlijk antwoord van je. Als ze co-ouderschap doen dan zul je de ene helft van de week bij je vader zijn en de andere helft bij je moeder. Mogelijk kan je ze nu al aangeven hoe vaak je bij iemand wil zijn en op welke dagen. Jullie kunnen dat met z'n drieën regelen als de communicatie nog wel goed is. Wat je kan doen is zelf bedenken bij wie je het meest wil zijn (tenzij je ze allebei evenveel wil zien) en daaruit je beslissing maken. Verder ligt het aan jou wanneer je ze dan kunt zien. Je kan die gevoelens omzetten naar iets creatiefs zoals een hobby. Ik weet niet welke hobby's je al hebt, maar hardlopen werkt goed voor de meeste emoties, omdat je dan bezig bent je te focussen op je looptempo en dergelijke. Dan vergeet je vaak de meeste negatieve emoties die je op dat moment voelt. Bij langdurig hardlopen wordt je vaak ook vrolijker door bepaalde stoffen die je lichaam aanmaakt. Daarom hebben mensen vaak veel plezier bij hardlopen. Misschien werkt dat ook bij jou. Je kan er ook met iemand over praten die je verhaal aanhoort net zoals wij hier bij Villa Pinedo. Zij kunnen je dan ook tips of emotionele steun geven en je het gevoel geven dat je niet alleen bent. Met je ouders erover praten helpt vaak ook, want dan weten ze wat er door je heen gaat. Ze gaan je dan willen helpen en het proces zo makkelijk mogelijk voor je maken. Ik hoop dat je door middel van deze tips snel minder boos en verdrietig wordt. Ik wens je veel succes en sterkte met de scheiding. Met vriendelijke groeten, Bob

Dank voor de reacties, Ik ben nog steeds wel verdrietig en boos. Ik heb geprobeerd om met iemand te praten op school, maar ik heb niet het gevoel dat het ook echt oplucht. Ik heb veel hobby's en dat lucht ook wel op. Even afleiding. Ik praat met m'n fysiotherapeut toch het meeste over de scheiding. Klinkt misschien raar, maar voor mij helpt het wel een beetje. Ik uit m'n woede vooral met drummen en boksen, wat wel oplucht. Op school probeer ik ze veel mogelijk me te richten op school en niet te denken aan de scheiding, maar dat lukt ook niet altijd. Een aantal van m'n vrienden weet het wel, maar ik wil niet dat iedereen het weet. Als ik dan verdrietig ben op school vraagt iedereen zich af wat er aan de hand is, ik weet dan niet zo goed wat ik moet doen... Iemand een idee? Ik weet ook niet zo goed hoe ik met m'n verdriet om moet gaan... tips altijd welkom! m'n ouders maken af en toe ruzie maar voor de rest communiceren we wel gewoon met elkaar. Wel is de sfeer heel anders als m'n ouders allebei thuis zijn... Ik weet niet echt hoe ik daar mee om moet gaan...