Mijn oma schrijft dit voor mij. Mag ik al tijdens de scheiding kiezen bij wie ik wil wonen

Lieve ouders, ik zie hoe erg jullie je best doen, en hoe graag jullie dingen goed willen regelen voor jullie kinderen. Ik stel dit heel erg op prijs, en wil alle ouders hiervoor bedanken. Toch wil ik door het beschrijven van een situatie die ik zelf heb meegemaakt jullie een belangrijke boodschap meegeven. Ik heb zelf gemerkt dat ouders door het graag goed te willen doen voor het kind, zelf gaan invullen wat goed is voor hen. Zo ook in mijn gezin. Mijn broertje woont op zichzelf in Nijmegen en dat weekend kwam hij een avond naar huis. Het is voor hem dan lastig of hij naar onze vader of moeder moet gaan. Nu hebben onze ouders al een grote stap gemaakt in hun relatie. Na de scheiding hebben ze een lange tijd moeilijk contact gehad en was het contact vooral via e-mail. Nu de laatste jaren, 14 jaar later (zo zie je maar hoe lang dit proces bij ouders kan duren), komen ze voor het eerst in elkaars woning en kunnen ze face-to-face met elkaar praten. Ik ben persoonlijk teleurgesteld dat dit pas zo laat tot stand is gekomen, en dat ze niet eerder op een normale manier met elkaar konden communiceren, want ik heb er toen ik jong was meer behoefte aan gehad dan ik nu heb, nu ik meer zelfstandig ben. Desalniettemin ben ik erg blij dat het contact nu beter verloopt. Mijn vader kan nu op de koffie komen bij mijn moeder en andersom (als het om zaken gaat wat betreft ons, de kinderen). Nu David, mijn broertje, naar huis kwam vanuit Nijmegen stelde mijn vader direct: 'Ik kom dan wel koffie drinken bij mama, dan heeft David geen last van een loyaliteitsconflict, zo hoeft hij niet te kiezen.' Ik vind het erg lief dat hij er zo over na denkt, maar hij beslist hierdoor wel wat hij/wij 'prettig’ zouden vinden. Ik vind het namelijk heel onwennig om met mijn ouders samen om een tafel te zitten, en ook mijn broertje spreekt mijn ouders liever los van elkaar. Zo zijn wij dit na al die jaren gewend. Zonder hier met ons over te hebben beslist hij dus voor ons wat hij kan doen om ons te ondersteunen in de loyaliteit die wij ervaren naar beide ouders. Zoals ik al zei, het is heel lief bedoelt van hem maar pap, je kunt ook gewoon vrágen wat wij prettig vinden en hoe wíj dit het liefst voor ons zien.. Dit is daarbij ook meteen mijn advies naar ouders. Luister naar je kind, ga in gesprek met je kind en beslis niet voor hem/haar of hen wat zij prettig vinden. Geef je kind te ruimte zelf keuzes te maken en ga deze keuzes niet invullen.

Mijn Ouders zijn 1-5-15 gescheiden, dat komt doordat mijn vader, een depressie heeft! Toen het bekend was dat ze gingen scheiden durfde ik met geen van beide meer oogcontact te houden. Ik was bang dat de ander zou boos worden. Mijn moeder heeft mijn vader verlaten omdat ze vaak gekwetst is geworden door mijn vader. Nadat mijn moeder is verhuisd ging het beter met mijn vader. Helaas heeft mijn vader de laatste tijd veel ruzie met mij en mijn broer, en ik heb het gevoel dat dat komt doordat ik vaak bij mijn moeder ben. Dit weet ik niet precies maar het voelt wel zo! Als mn vader en broer ruzie hebben schelden ze elkaar uit en zegt mijn vader dat mijn broer het huis uit moet! Dit vind ik heftig dus ga ik zo snel mogelijk naar mijn kamer! Daar kan ik even rustig appen maar ik begin dan wel te hyperventileren en te huilen. {Mijn vader mag het niet horen} ik vind dit erg heftig en ben blij als ik naar mijn moeder kan! Maar daar moet ik steeds 1 week op wachten. Ik wil ook niet geen contact meer met mijn vader, maar ik weet ook niet wat ik moet doen!! HELP! X een onzeker meisje

Hallo, mijn ouders zijn al 3 jaar gescheiden en mijn vader heeft een nieuwe vriendin die ik eerst wel aardig vond maar na een tijdje werd ze steeds gemener en bleef ze maar chagrijnig. Op een gegeven moment was ik het zat en heb tegen mijn vader gezegt dat ik haar niet mocht, ik had een heel gesprek met mijn vader en hij had gezegt dat hij met haar zou gaan praten om een aantal dingen te veranderen en hij vertelde dat hij het ook irritant vond dat ze steeds chagrijnig is. Mijn vader en zijn vriendin hadden hele erge ruzie, en mijn vader vertelde aan mij dat het misschien wel uit zou kunnen gaan. Maar 2 weken later vertelde ze dat ze gaan trouwen. Ik heb hier veel moeite mee want ik mag de vriendin van mijn vader niet en zie het niet zitten om nog 10 jaar voordat ik het huis uitga met haar samen te wonen... Ik weet niet wat ik moet doen, het voor me houden of aan mijn vader vertellen dat ik het niet leuk vind dat hij gaat trouwen...

Hoi landgenoten, Mijn paps en mams zijn bezig met hun (v)echtscheiding. Vooral mijn vader speelt het hard. Hij heeft een hoog (lees: Echt heel hoog) inkomen, maar gunt mijn moeder geen cent. Hij chanteert haar en als het op respect aan komt is ook dit ver te zoeken. Doordat hij haar nauwelijks alimentatie gunt kan ze geen huis huren. Laatst confronteerde ik hem met het feit dat ik me zeer frustreer over zijn oneerlijke gedrag jegens mijn moeder, hij werd boos en beweerde dat het allemaal mijn moeders schuld was. Mijn gevoel over de situatie neemt hij niet serieus en ik word gek van zijn respectloze gedrag naar mijn moeder. Wat te doen?

Beste ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zo. Hier aangekomen? Mooi. Steek er wat van op .

Ik geef mijn naam liever niet door !Het was heel erg moeilijk om dit uit te luchten !! Ik hoop niet dat ik een fout heb gemaakt door dit hier te doen. Mijn ouders zijn sinds kleinsaf gescheiden ! Sedert dien woonde ik met mijn moeder. Mijn vader zag ik vaker genoeg per jaar. Hun relatie (van mama en papa) was best wel sterk , zij bleven vrienden en hij helpt haar bij financiele problemen en ook gewoon maandelijks . Het probleem ligt dus niet aan hun , maar aan mijn moeder haar huidige vriend . Hij is pas komen inwonen en ik zie nu gewoon al dat dingen gauw genoegg de verkeerde kant gaan opgaan. Ik heb sterk het gevoel dat hij voor mijn moeder gaat uitlopen en ik hou ook niet van de manier hoe hij soms naar me kijkt !! Ik wil mijn moeder iets zeggen maar weet niet hoe !! AUB Advies ! Overdrijf ik misschien ?

Mijn ouders zijn nu ong een half jaar gescheiden ik mis soms de andere ouder als ik bij de ander ben maar dit is meestal bij mijn vader dus ik mis mijn vader vaker. Wat moet ik doenn😪

hallo iedereen, het is ondertussen 2 jaar geleden dat mijn ouders zijn gescheiden, dat kwam doordat mijn moeder vreemd ging met een andere man. ik heb het sinds die 2 jaar erg moeilijk gehad met alle gebeurtenissen. ik raakte mijn moeder kwijt want ik was zo kwaad dat ik haar niet meer wilde zien. thuis werd de situatie er ook niet veel beter op, doordat ik steeds verdrietig was en mijn woede op mijn broertjes uitte en hun hun eigen woede ook op mij. na een half jaar kwam ik weer in contact met mijn moeder doordat ik met een psycholoog ben gaan praten. ik vond het toen erg fijn dat ik mijn moeder weer een beetje terug had, maar met haar man wilde ik niks te maken hebben, omdat het door mijn idee door hem is gekomen dat mijn ouders zijn gescheiden ook is mijn moeder vorig jaar december bevallen van een jongetje van die man sinds dien is ons contact ook weer minder omdat ik daar ook erg kwaad over was. een poosje terug kwam ik op de computer een whatsapp gesprek tegen van mijn moeder en haar man voordat mijn ouders gescheiden waren, in dat gesprek las ik dat ze al een trouwdatum hadden samen voordat wij nog maar iets over hem wisten of voordat mijn ouders nog maar scheidingspapieren getekend hadden. het is erg moeilijk om zoiets te verwerken en ik heb ook geen idee hoe ik dat zou moeten doen. maar 1 ding weet ik heel zeker ik wil mijn moeder voorlopig niet meer zien en misschien ook wel nooit meer omdat ze me steeds opnieuw weer teleur stelt. door dat gesprek te lezen heb ik wel veel respect gekregen voor mijn vader omdat hij dit ook allemaal heeft moeten meemaken. daarom ben ik ook heel blij dat hij een nieuwe, lieve en leuke vrouw heeft ontmoet waar hij heel gelukkig mee is. maar ik weet de laatste tijd gewoon echt niet meer wat ik met mijn moeder aanmoet en of het slim is geen contact meer te hebben omdat ik steeds opnieuw teleurgesteld ben en geen vertrouwen meer in haar heb.

Hoi allemaal Ik schrijf deze brief omdat ik het even niet mee weet mijn hoofd zit vol met allerlei gebeurtenissen Mij ouders zijn sinds ik 3 jaar was gescheiden nou woon ik bij me moeder en me broers maar die behandelen me gewoon als vuil mijn eigen broer vindt dat ik niet hoor te leven of dat ik nooit zijn broertje moest zijn en vaak slaat hij mij met een riem of met zijn vuisten of in het ergste gevallen hij kilt me of bedreigt me met de dood sinds groep 2 werd ik al gepest op de basisschool ik heb nooit vrienden gekent tot groep 8 niemand wou letterlijk met me spelen of praten omdat ik huilde vaak opschool doordat ik dat deed kreeg me moeder dat ook te horen opschool me moeder vondt dat ik me als een meisje gedraagde ze sloeg me of tufde in me gezicht nooit begreep ze dat ze me pijn deed bijvoorbeeld een keer was ik aan gereden door een scooter natuurlijk had ik verwondingen dus vroeg school mij of ik naar huis wilde ik maar ik wou dat niet maar alsnog toen ik thuis kwam kreeg ik klappen met een kabel van een tv ze vondt ziekenhuis niet noodzakelijk ik bleef gewoon 2 weken met pijn zonder medische hulp Ik wil dit niet meer ik wil gewoon liefde en vrijheid kennen en ouders die me liefde geven niet haten