Hoi ik ben Emma, 23 jaar, studeer pedagogiek en woon samen met mijn vriend en zijn dochter. Via dit bericht wil ik met jullie mijn verhaal delen en hierbij tips geven aan zowel kinderen als (stief) ouders. Ik heb mijn vriend 4 jaar geleden leren kennen, de 3 jaar erna zijn we super goede vrienden van elkaar geweest. Op zijn verjaardag in dat 1ste jaar vriendschap heb ik ook zijn dochter leren kennen die toen nog 6 jaar was. In de jaren erna heb ik altijd een goede band met zijn dochter gehad. Toen onze gevoelens na 3 jaar vriendschap verder gingen dan alleen vriendschap hebben we dit ook naar haar duidelijk toe verwoord. sinds vorig jaar wonen we samen. Zijn dochter vind het geweldig en komt ook vaak bij mij knuffelen en zegt dat ze me lief vindt. Soms vertoont ze echter opstandig gedrag, maar dit hoort bij de leeftijd. Ik maak haar dan ook duidelijk waarom bepaalde dingen die zij wilt niet gaan hierbij overleg ik wel altijd met haar vader. Ik vind het belangrijk dat een kind van gescheiden ouders een duidelijke structuur heeft. Samen met haar moeder worden er regels bepaald die ze in beide huishoudens na te leven heeft. Wij vinden het belangrijk dat ze weet wat van haar verwacht wordt en dat ze bij beide altijd welkom is. Als vriendin van vader heb ik de stiefmoeder rol er gratis bij gekregen. Toch lees ik vaak dat die negatief is. Bij mij is die echter positief omdat ik weet dat ik bij mijn vriend nooit op de eerste plaats zal staan daar staat namelijk zijn dochter en daar heb ik vrede mee, als ik dat niet had, had ik ook niet voor hem moeten kiezen klaar. Daarnaast weet ik dat ik niet de moeder van het kind ben. Ze heeft een moeder en ik wil haar moeder niet van haar afpakken en eisen dat ze mij als moeder moet gaan zien. Dat wil niet zeggen dat ik niet voor haar klaar sta als er iets is. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ze een mama heeft en dat ik die nooit wil en zal vervangen, maar dat ze bij mij altijd welkom is als ze een probleem heeft. ik hoop dat ik mezelf duidelijk heb kunnen maken mocht dat niet zo zijn stel gerust vragen.

Hey allemaal, Een paar weken geleden kondigde mijn ouders aan dat ze gaan scheiden. Mijn vader woonde al een tijdje niet meer thuis en ik had het al zien aankomen want ik praatte er veel over met mijn moeder. Een week nadat mijn moeder (mijn vader wilt het eigenlijk niet) het besluit had genomen te scheiden kwam ik achter dingen die mijn vader heeft gedaan in het verleden. Pijnlijke dingen die ik beter niet had kunnen weten omdat het allemaal al zwaar genoeg is. Door deze dingen ben ik verdrietig en erg boos op mijn vader en ons contact is nu erg slecht. Elke keer als ik hem zie klap ik zo ongeveer helemaal dicht en is het ongemakkelijk. Hij blijft maar herhalen hoe naar hij het vind en hoeveel hij van me houd. Het liefst zou ik hem niet meer zien maar...het blijft mijn vader. Iemand tips of hulp om hiermee om te gaan?

Hi! Ik ben Femke en mijn ouders zijn een half jaar gescheiden... Mijn ouders hebben zoals je dat noemt een vechtscheiding. Mijn vader heeft zelfs de politie gebeld toen mijn moeder weg ging! Ze hebben het met mij en mijn broertje en zus ook de hele tijd over elkaar. Vader: "ja en je moeder steelt spullen uit het huis" Moeder: "en je vader zegt wel dit maar hij doet eigenlijk dat!" Ik was het een keer HELEMAAL zat dus heb ik mijn oortjes in gedaan! Het is echt gewoon.. Erg! Zeg dat niet tegen je kinderen! Praat maar met je vrienden ofzo!

Hallo Mij ouders zijn 6 jaar geleden gescheiden. Ik merkte er toen nog niet zo veel van. Maar nu wel. Ik ben een keer in de twee weken bij mijn vader. Dat is wel jammer want ik heb ze nooit echt bij elkaar gezien. Ze hebben ook weinig contact met elkaar. Dus ze houden zich ook weinig aan de afspraken. Groetjes Caspar

Hey pap, Hoe is het? Wil je weten hoe het met mij gaat? Eigenlijk wel goed. Het is nu ongeveer een half jaar geleden dat ik voor het laatst naar jou toe ben gegaan. Ik woon nu bij mama en ik heb het best naar mijn zin. Maar toch. Jij hebt het echt verpest bij mij door bijvoorbeeld niet te accepteren dat ik soms bij mama moest blijven om naar de competitie te gaan. Of mij veel te laat een verjaardagscadeau geven. Of helemaal boos op mij te worden omdat ik school heb tot half 5, en jij mij dan later moet ophalen. Maar pap. Kan je iemand die zich niet als een vader gedraagt wel pap noemen? En kan je toch verlangen naar een vader die wel normaal doet als je iets hebt? Dat is toch normaal? Ik weet het niet meer. Ik ben heel erg boos. Maar ook toch een beetje verdrietig. Maar nu wil je het ineens goed mij maken. Moet ik dat dan accepteren of niet? Of moet ik eens alle tranen tellen die ik om jou heb gehuild. Of kijken hoeveel uren ik koppijn door jou heb gehad. Ik twijfel pap. En ik weet niet of ik het wel wil goed maken. Ik heb denk ik nog een beetje tijd nodig. Liefs, Je dochter.

Hoi, ik ben Sam, 12 jaartjes jong, en mijn ouders zijn al sinds ik 3 was gescheiden. Ik kan met mijn moeder goed overweg maar met mijn vader en zijn vrouw helemaal niet. Een klein voorbeeld: ik kwam laatst van school terug en dan fiets ik altijd langs mijn moeders huis. Maar ik was dus bij mijn vader. Het regende keihard en toen kwam ik mijn moeder tegen. Ze vroeg of ik even binnenkwam om wat thee te drinken en natuurlijk zei ik ja. Ik belde meteen mijn stiefmoeder op dat ik even bij mijn moeder was. Ze nam niet op dus had ik een SMS gestuurd. Ik zette daarin o.a. dat mijn vader mijn regenbroek niet had ingepakt en dat ik toen met mijn moeder was meegegaan. Toen ik thuiskwam was mijn stiefmoeder heel erg boos op mij omdat ze vond dat ik mijn vader de schuld gaf van mijn regenbroek. Maar dat was helemaal niet de bedoeling! Daarna was ik maar mijn huiswerk aan het maken. Maar toen kwam mijn vader ook thuis en hij was boos en zei dat ik weer eens een klotesfeer had veroorzaakt en dat ik hem dus de schuld gaf. Daarna schreeuwde hij ook naar me alle frustraties die hij met mijn moeder had opgelopen. Want mijn moeder had dus ook een bericht naar mijn stiefmoeder gestuurd. Hij schreeuwde dat het mijn schuld was dat mijn moeder dat bericht had gestuurd en nog VEEL meer. Ik heb toen teruggeschreeuwd dat hij dat tegen mijn moeder moet zeggen. Hij zei tegen mij dat ik moest dimmen. Alsjeblieft iemand met dezelfde situatie of iemand die me begrijpt. Dat zou al heel fijn zijn.

Hallo, Mijn ouders zijn 22 jaar bij elkaar, maar sinds ik mij kan herinneren maken zij altijd ruzie. Het is nu zelfs zo erg dat zij niet meer met elkaar praten, en als ze dan al praten is het gevolg ook weer ruzie. Ik werk zelf de hele week fulltime en als je dan thuis komt bij ruziënde ouders is dat niet prettig. Zelf heb ik ook een relatie en merk dat deze er erg onder lijdt omdat ik gewoon niet meer weet wat ik moet. Ik zou graag verhuizen en op mijzelf gaan wonen, alleen gaat dit helaas nog niet. Mijn moeder zegt vaak slechte dingen over mijn vader tegen mij en mijn vader dan weer over mijn moeder.... Ik blijf maar zeggen dat ze dit soort dingen niet met mij moeten bespreken en toch doen ze het. Het is zelfs zo erg geweest dat ik gewoon ben weggelopen van huis zonder iets te zeggen... Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen, ik word echt helemaal gek thuis... :(

hallo ouder!! Ohnee.... Er word gescheiden.... bah! wat vervelend, voor jullie, maar ook voor jullie zoon(en) of dochter(s). Mijn grootste tip, laat je eigen zooi lekker achterwege! Dan doe je maar schijnheilig naar je kind, dat maakt niet uit. Het kind, dat is het belangrijkste, en dat gaat boven alles!! Ook boven jullie! Let daar aub op! Voor mij is de scheiding geweldig, in welk opzicht, verlopen!! Dat gun ik iedereen!! succes, voor jullie allemaal!! Puck ;)

bah! is het nou zo moeilijk om normaal te doen?? dacht het niet! mijn vader en moeder zijn 7 jaar geleden gescheiden. het klikte niet echt tussen mijn vader en mij, en uiteindelijk heb ik het contact verbroken na een heftige ruzie, tussen zijn vriendin, inmiddels verloofde (waar wij niks van vermeld krijgen!!!!),hij, en mijn zusje en ik..... Hij blijft maar dreigen en verminderd zelfs nu de alimentatie!! bah bah bah! hij informeert ons nooit! en vervolgens elke keer maar op de ouderavonden komen! ik word daar zo enorm boos van!! zo moeilijk is het toch niet om te zeggen, ik kom niet op een ouder avond. en dan vervolgens tegen iedereen een ander verhaal gaan vertellen! val dood ofzo!! bah bah bah!! en dan al die kinderen dan alleen maar gaan van, 'maar hij komt teminste op een ouderavond, hij geeft dus nog om je!' of 'maar hij stuurt je nog brieven dus houd hij van je!' alsof dreigbrieven de nieuwe vorm van liefde zijn??? Dan heb ik iets gemist hoor!! Daarom vind ik het suppperrr fijn dat iedereen hier gewoon begrijpt hoe alles zit, en wat voor lullen ouders soms kunnen zijn! Dus Bedankt ;) dat ik mijn verhaal kwijt ben, en dat jullie het begrijpen :) haha eind goed al goed...... hoop ik.

Hallo iedereen, mijn ouders zijn ongeveer 4 jaar geleden gescheiden en ongeveer 3 jaar geleden heeft mijn moeder iemand anders gevonden. Mijn moeder ging in het huis van mn stiefvader wonen en de verdeling is week om week. Het probleem is onze stiefvader. Wij wonen in zijn huis en dus hebben wij zijn regels na te leven. De laatste tijd is dit echt te extreem.Ik moest in de zomervakantie helpen om het huis op te knappen. Na een tijdje kwam hij kijken en heb ik gezegd dat ik niet meer wilde helpen omdat hij slecht commetaar gaf. Hij werd helemaal gek en zei dat ik na het eten naar mn kamer moest en mn mobiel en alles wel in kan leveren. Ook heeft hij gezegd dat hij mn leven gaat verpesten en dat hij mij van het begin af aan al niet mocht. Na 2 weken was ik het zat en heb ik stiekem mn tablet mee naar boven genomen, na 2 weken kwam hij daar weer achter en is de straf alleen nog maar erger geworden,ook geen elektriciteit meer boven... Hij zegt me uit het huis te gooien als ik 18 ben. Mijn moeder vindt dat ik alles maar gewoon moet negeren... Wat vinden jullie?