Me ouders gingen uit elkaar. Allebei nieuwe relatie. Ik kon het niet met de nieuwe vriendjn van me pa vinden. Ze deed raar tegen ons enzo. We gingen naar jeugdzorg omdat onze ouders geen afspraken konden maken. Uit eindelijk wou die vriendin dat me pa geen contact met zijn familie had ogzo dus hij heeft niemand meer. Hij is zijn ouders en zus kwijt. Hij heeft nu alleen me broertje nog. Me pa moest een keer naar zijn werk dat doet die liever niet als wij er zijn omdat die leuke dingen met ons wil doen. Maar hij moest. Me broertje was bij een vriend. En ik was alleen met haar thuis. Ik hoorde gerommel bij me deur. Had ze me dus opgesloten in me kamer. Ik moest naar de wc. En bonkte op de deur. En schreeuwde heel hard. Deed de ramen open en riep om hulp maar niemand hoorde me. Na 3uur kwam me pa terug. Hoorde ik weer gerommel deed ze me deur weer open. En liep zij naar beneden en begroeten ze me pa. Ik rende naar de wc deed het bijna in me broek. En ging daarna iets met me pa doen. Zins dien ben ik bang voor haar. Ze verkochten dat huis is Utrecht. En gingen in Gouda wonen. Zins dien is me pa zijn geld en spullen krijt die heeft zr allemaal verkocht. Toen heeft ze me mishandeld. Toen moest ik naar de kinderbescherming. En heb ik enkele rechtszaken gehad. Ik heb al zo vaak met me pa proberen te praten. Maar hij geloofd me niet met alles wat ik zeg. Zegt hij: dat zou ze nooit doen ze is zo lief voor jullie Me pa heeft het tegen haar gezegd en toen heeft ze gezegd dat ik niet over haar moet rodeelllen anders heb ik een groot probleem Als ze de vaatwasser uitruimt en ze heeft een mes in haar handen kijk ze me heel eng aan of ze daar iets van plan mee is Ik heb gelukkig geen littekens aan over gehouden maar had een snee in me hand. En was helemaal verbrand op me rug Toen kreeg ik last van nachtmerries. En durfde ik helemaal niks meer. Als ik bij me pa sliep stond ze soms zo opeens in me kamer Ik heb therapie moeten volgen om het allemaal te verwerken. Toen zag ik het leven niet meer zitten. En ben ik naar het station gegaan. Ik had 20 gemiste oproepen van me ma en 5 gemiste oproepen van me therapie omdat ik veelste laat was. Ik belde terug en zei dat ik nog moest vegen op school. Ze geloofde het maar heb nooit gezegd dat ik op de trein stond te wachten. Uit eindelijk verteld dat ik het leven niet meer zie zitten. (Niet verteld dat ik al een poging had gedaan). Me ma geloofde me ook nirt helemaal. Heeft wel jeugdzorg gebeld. Die belde me pa en zeiden dat hij contact met me moest opnemen omdat ik zelfmoord wou plegen. Hij zei: dat doet ze toch niet en hing op. Toen heb ik nog veel meer therapie gevolgd. Ik heb tegen die vrouw gezegd: u zal vast voot mensen helpen maar u kunt mij niet van gedachten veranderen. Ik kom niet meer. En ben weg gegaan. Na een lange tijd ging het wel weer goed met me maar toen ben ik een dierbaar iemand verloren aan kanker. En toen werd het alleen maar kutter en kutter. En ik geloofde het namelijk niet toen ze dood was maar ik zag het overleden kaartje en toen was ik er echt helemaal klaar mee Ik heb al van kinds af aan een goede band met me pa. En die is nu verpest. Met me moeder kan ik het niet goed vinden. Ze stond een keer achter me broertje en ik was zo verdrietig en boos te gelijk dat ik huilt scheeuwde: jij heb nog allebei je ouders dus je moet nu echt ophouden Ik ga huilend slapen en word huilend wakker elke dag! Als ik uit huis ga verbreek ik het contact met heel me familie. Er is te veel gebeurd. Dit is nog niet eens alles! Dan heb ik hrt nog nirt eens over het te huis en het pleeggezin enzo. Me moeder is elke dag boos op me en schreeuwd alleen maar. Ik doe alles verkeerd volgens haar. Het is al 8 jaar kutt. Hoop dat ik ooit normaal kan leven maar ben bang van niet.

ik ben nu 14 en wil graag bij mijn vader wonen. Maar mijn moeder staat dat niet toe. Als ik het er over heb met mijn moeder gaat ze huilen. Ik heb op mijn 12e ook geen brief van de rechter gekregen om voort te stellen waar ik wil wonen. Ik durf het nu niet meer tegen me moeder te zeggen. Wat moet ik doen?

Als ik in de afgelopen jaren 1 ding geleerd heb, is dat dat het leven niet altijd even makkelijk is. Toen ik twaalf was gingen mijn ouders scheiden. Ik dacht altijd dat zoiets mij nooit zou overkomen. Ondanks alle ruzies, zei mijn moeder altijd dat het wel goed zou komen. Toen het wel gebeurde deed dat daarom extra veel pijn. Na de scheiding zij mijn moeder iets wat ik niet begreep. "We gaan scheiden, maar ik houd nog steeds heel veel van hem." Hoe kan je na zoveel ruzie nog steeds van iemand houden? en als je nog van iemand houd, dan ga je toch niet na twaalf en een half jaar scheiden. Door de jaren heen is er veel veranderd. Mijn ouders zijn in een vecht scheiding beland en het contact met mijn vader ging steeds moeizamer. Ik vond dat hij er niet voor mij was, hij had na een half jaar nog steeds geen tafel en we aten dus op een doos op de grond en allemaal van dat soort dingen, maar als ik er iets van zij dan werd hij alleen maar boos. Toen ik zij dat ik een tijdje niet bij hem wou komen werd hij heel boos (lees spande een rechtszaak aan tegen mijn moeder en toen hij die verloor stuurde hij een lichte drijgmail naar mij). Ik heb hem toen een jaar niet meer gesproken. Alles was heel verwarrend en ik wist niet of ik nog van hem hielt of niet. Ik miste hem heel erg, maar tegelijk ook helemaal niet. Ik wist niet meer wat ik moest doen. Na een jaar heb ik geprobeerd weer contact met hem te zoeken. Dat is mislukt. Toen we elkaar weer zagen gaf hij mij overal de schuld van. Ik kon dat niet van me af schudden. Het gaf een enorme boost aan zijn negatieve kant. Ik wou zijn foto niet meer zien en zijn naam niet meer horen. (een beetje lastig aangezien ik ook een broertje heb die hem nog we ziet) Het is nu weer ongeveer anderhalf jaar later en ik kan hem nog steeds niet vergeven. Ik bedoel, er zijn altijd twee mensen in een relatie. Hij had nooit alles op mij af mogen schuiven. Om het contact weer op te bouwen zal er echt veel gepraat moeten worden en hij zal moeten accepteren dat hij ook een rol heeft gespeelt in alles. Afgelopen half jaar heb ik wel geleerd weer van hem te houden. Zoals hij was. Als vader, die mij zo veel geleerd heeft en waarmee ik geweldige avonturen heb beleeft toen ik klein was. Het is moeilijk en soms verafschuw ik hem weer met heel mijn hart. Dan wou ik dat ik een andere vader gehad had die er wel voor me is. Maar steeds vaker zie ik dat het ook allebei kan. Van hem houden en toch ook niet. Net als mijn moeder, vlak na de scheiding.

Mijn ouders zijn gescheiden in 2012. Maar nu kan ik er niet meer tegen. Mijn moeder is depressief en heeft nu een vriend die ik niet mag. Mijn zus heeft een eetstoornis en mijn andere zus drinkt, rookt en gebruikt drugs terwijl te 15 is. Mijn broertje heeft ADHD en dat is ook heel vervelend. Ik heb geen contact meer met mijn vader omdat ik geen band meer met hem heb. Mijn verleden is ook best zwaar. Ik ben 8 jaar lang gepest op de basisschool. In 2010 overleed mijn opa aan longkanker en 2 jaar later scheidden mijn ouders. Ik kan er met niemand over praten en alle emoties zitten opgekropt. Ik probeer mijn emoties kwijt te raken door piano te spelen en dat helpt een beetje. Ik durf er niet met mijn docenten of mentor over te praten omdat ik bang ben dat de jeugdzorg erbij betrokken wordt. Iemand had 2 jaar terug mijn moeder aangeklaagd omdat ze mij, mijn zussen en mijn broertje zou verwaarlozen. De jeugdzorg is er toen bijgehaald en die is bij me op school gekomen om er over te praten. Het liefste ben ik de hele dag alleen en wil ik huilen. Maar als ik wil huilen komen er geen tranen maar die blijven in mijn keel hangen. Ik ben bang voor de toekomst. Hoe het verder gaat. Wat moet ik doen?!

mijn ouders zijn al een aantal jaren gescheiden ik was heel erg jong toen dat gebeurde en nu is het zo dat ik samen woon met mijn moeder en mijn vader woont in het buitenland. Het voelt net alsof het elk jaar steeds de waarheid harder aankomt dat mijn ouder zijn gescheiden. Ik zie mijn vader maar 1 keer per jaar in de zomervakantie. ik vind dit nogal lastig

misschien hebben jullie het mailtje van mijn zusje wel gelezen. maar het gaat erover dat mijn vader gaat samenwonen met een juf die bij mij is meegegaan op kamp. het gebeurde zo ik had een heel leuk kamp enzo maar er was iets hij had samen met haar een klik dat bleek later ook zo te zijn. maar m'n moeder is nu echt heel boos en ik mag voorlopig nog niet naar m'n vader toe heeft iemand tips?

Hallo, ik ben Ylana, Mijn ouders zijn al best lang gescheiden, ik weet niet precies hoelang maar, ik vind het niet leuk....helemaal niet leuk! vroeger, in ons oude huis, maakten mama en papa altijd ruzie, ik kon toen nooit slapen, toen ik hoorde dat papa en mama uit elkaar gingen, vond ik dat afschuwlijk! Nu woon ik met mama in een ander huis, papa woont alleen, en mama heeft een vriend in Gambia (Afrika) en papa is daar ook niet mee eens, ik kom om het weekend bij papa, altijd zegt hij dan verveeldende dingen over mama en de vriend van mama :(.... als ik naar school ga, is er altijd iemand die mij uit de klas komt ophalen, daar moet ik dan naartoe, en dan gaan we spelletjes doen over scheiding en ik mag dan ook vertellen wat mij dwars zit, maar toch helpt het niet, ik blijf nare gevoelens krijgen, en ik ben bang, papa zei, dat als de vriend van mama naar Nederland komt...dan zal hij mij meenemen..daar ben ik heel erg bang voor, waren mijn ouders maar niet gescheiden :'( ......

Een paar weken geleden kreeg ik het te horen: mijn ouders gingen scheiden

Hallo, mijn ouders zijn nu ongeveer 9 maanden gescheiden, het was een idee van me moeder. Ik had het al een beetje zien aankomen omdat ik telkens elke avond als ik in bed lag onder geschreeuw en ruzie hoorden. Ik kon daarvan echt niet slapen. Dus toen ging ik gewoon steeds als ze ruzie hadden, naar beneden om te kijken wat ze doen als ik er ben. En ja hoor, ze stopte direct. Ik dacht echt wtf als ik boven lig (een poging te doen om te slapen) hoor ik het ook gewoon dus...... Mijn moeder zei een tijdje daarvoor dat ze een weekend in een hotel ging zitten. Vanaf dat moment voelde ik het al aankomen. Uiteindelijk is mijn moeder in het huis van mijn oma gaan wonen en mijn oma zit in een bejaardenhuis. Meteen dat weekend heb ik op papier gezet wanneer ik bij wie wilde zijn. Ik ben nu op maandag, dinsdag en woensdag bij mijn moeder en donderdag en vrijdag bij mijn vader. En om het weekend bij de ander. Het is wel veel gedoe met spullen maar ja, mijn moeder wilde dit blijkbaar zo graag. Daarom wil ze dat we om de week bij de ander zijn maar ik vind gewoon dat je als kind elke dag je ouders "moet" zien. Dus daarom weet ik het niet.

Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden. De laatste paar jaar woonde ik bij mn vader maar sinds een half jaar woon ik bij een goede vriendin en haar familie, soort pleeggezin. Mijn vader verwacht noch steeds dat het de bedoeling is dat ik weer thuis kom wonen maar dat zie ik niet zitten. Hij verwacht nu veel dat ik regelmatig in de weekenden naar 'huis' kom. Het lukt me niet om nee tegen mn vader te zeggen. En ik ga dan maar wel omdat ik me zorgen maak om mn jongere broer. Hij is 14 jaar, hij is super vaak ziek. En is dit schooljaar nog maar een paar dagen naar school geweest. Ik weet niet wat ik voor hem kan doen?! Hij is bang voor mn oudere broer, maar dat wil mn vader niet toegeven omdat hij bang is mn oudere broer kwijt te raken. Ik weet niet of het duidelijk is maar ik vind het nogal ingewikkeld om uit te leggen. Oja en mn broertje zit regelmatig aan de alcohol met toestemming van mn vader. Heeft iemand een idee hoe ik mn broertje kan helpen?