Al acht jaar

Hoi, Bedankt voor je berichtje op ons forum. Heel dapper dat je dit heftige verhaal met ons wilt delen. Wat een ongelooflijk moeilijk tijd moet je hebben meegemaakt en nog steeds meemaken. Ik kan me goed voorstellen dat het voor je heel zwaar is. Ik denk ook niet dat je je ervoor hoeft te schamen dat je heel vaak moet huilen. Dat is heel normaal na wat jij hebt meegemaakt. Als je denkt aan zelfmoord, komt dat meestal omdat je ondraaglijke pijn hebt en geen uitweg meer ziet voor deze pijn. Daardoor kom je klem te zitten en de enige manier om te ontsnappen aan die pijn is dan om zelfmoord te plegen. Ik weet natuurlijk niet of dit bij jou ook het geval is, maar soms zijn er ook oplossingen voor je pijn waar je zelf nog niet aan hebt gedacht. Daarom denk ik dat het je heel erg kan helpen als je met mensen praat over de dingen die je hebt meegemaakt en de poging die je hebt gedaan. Uit je verhaal begrijp ik dat je dat ook al vaak hebt gedaan. Dat vind ik ook echt heel dapper van je! Ik denk alleen dat je zoveel dingen hebt meegemaakt, dat je daar ook misschien wel veel meer hulp bij nodig hebt gehad dan je tot nu toe hebt gekregen. Praten is echt een manier om ervoor te zorgen dat je je minder rot gaat voelen. Dit hoeft niet gelijk met een hulpverlener te zijn, maar kan ook met iemand die je goed kent. Bijvoorbeeld een vriendin, buurvrouw of tante. Als je je verhaal anoniem wilt doen, kan dat natuurlijk ook. Je kunt bellen/chatten met de Kindertelefoon of contact opnemen met 113online. Je schrijft ook dat je graag een normaal leven wilt leiden. Ik kan me voorstellen dat je dat heel graag wilt. Maar bedenk je ook; wat is normaal? Ik denk dat je ook bedoelde dat je een gelukkig leven wilt leiden. Dat snap ik heel goed en ik denk dat iedereen dat wilt. Bedenk dat er echt een moment kan komen in je leven dat je je beter gaat voelen! Ook al geloof je daar nu nog niet in. Er komt een dag dat je terugkijkt en denkt; ik voel me nu veel fijner dan toen. Ik wens je heel veel sterkte toe! Liefs, Lynn