Hallo iedereen. Mijn ouders zijn op mijn twaalfde gescheiden en alles verliep eigenlijk wel prima. Mijn moeder woont nu in Friesland en mijn vader in Twente. Door de jaren heen heb ik een erg zware depressie gekregen. Hier heb ik op mijn 15e hulp voor gekregen, nadat ik van huis ben weggelopen. Toen ben ik ook van mijn vader naar mijn moeder toe verhuisd en mijn broer woont nog steeds bij mijn vader. Ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker ruzie krijg met mijn moeder en ze reageert alleen nog maar heel ongeïnteresseerd op mij en op dingen die ik leuk vind, terwijl ze juist wel weer ontzettend enthousiast reageert op mijn stiefvader. Hierdoor krijg ik vaak ook een slecht gevoel en daar komen denk ik ook ruzies uit voort. Ik ben ook ontzettend boos op mijn moeder omdat mijn broer, door haar, eigenlijk niet meer hier wil komen en ik hem dus nauwelijks nog zie (alleen wanneer ik naar mijn vader ga.) Dit komt voornamelijk door mijn moeder en hoe zij op hem reageert. Volgens mij doet ze gewoon alsof ze het niet weet, maar ze weet het wel degelijk. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen... Deels wil ik weer terug naar mijn vader toe verhuizen, maar ik zit hier met mijn opleiding.

Haii Iedereen! Ik ben een meisje van 12 jaar. (Ik wil graag anoniem blijven) Sinds 4/5 maanden zijn mijn ouders uit elkaar gegaan. Elke maandag en woensdag avond ben ik bij mijn vader. En om de week in het weekend. De andere dagen ben ik bij mijn moeder. Het zit eigenlijk zo: ik ben een echt binnenvetter, dat houd in dat ik aan niemand durf te vertellen wat of hoe het met me gaat. Als ik bij mijn vader ben mis ik mijn moeder heel erg. Ik moet dan heel veel huilen. Ik vind het heel vervelend om zo vaak te huilen/verdrietig te zijn als ik bij mijn vader ben. Ik zie er ook altijd tegen op om naar mijn vader te gaan. En als hij mij wilt troosten vind ik dat niet fijn, ik krijg dan zo'n ''iel'' reactie! Kan iemand mij helpen? Dat ik me misschien minder verdrietig en meer op mijn gemak kan voelen bij mijn vader! Ik wacht op een reactie! xox Anoniem

Hoi ik ben 11 en sinds mijn 8e (OP Valentijnsdag!) zijn mn ouders gescheiden. Nou heb ik dus een probleem, mn stiefmoeder (nog niet getrouwd hoor!) heeft 2 kinderen. Stiefzus 16 waar ik op de kamer mee slaap, heeft smetvrees. En stiefbroer 14 slaapt bij tweelingbroer op de kamer. Is aan het puberen. Vorig weekend heeft mijn stiefbroer het te bont gemaakt bij een feestje: Drinken van alchehol, en pas om 3 uur thuis. Hij was zn telefoon dus kwijt. De volgende dag mijn stiefzus naar haar paard brengen. (ze heeft smetvrees hoe dan?) is stiefbroer weggelopen. Wij erachteraan hem in de auto gezet. Is mijn pa door het lint gegaan. Mijn stiefmoeder wou dus rijden want ze was bang dat hij verkeerd ging rijden qua regels Enzo. Dus zij pakt de sleutel hij rukt de sleutel uit haar hand en zij gaat bijna knock out van pijn (heeft veel last van schouder) dus mijn stiefbroer weg rennen en ik in schock (ik heb dit al heeel vaak meegemaakt want ze hebben veel ruzie) 4 kilometer verderop staat mijn stiefbroer. Wij naar huis en ik blijf er maar aan denken. Wat moet ik nou doen? (ik heb al een buddy) Groetjes

hoi, mijn ouders waren altijd heel close alleen sinds een paar maanden ben ik erachter gekomen dat er iets geks aan de hand is. Normaal is mijn vader heel vrolijk en blij maar nu is hij altijd moe, verdrietig en word hij heel snel boos. Mijn twee jongere broertjes hadden natuurlijk nog niks door maar ik had er heel erg veel last van. Ik slaap slecht en probeer mezelf steeds weer te overtreffen. Sinds een week of drie/vier vertelde mijn ouders ons dat ze een beetje moesten uitzoeken of ze nog wel echt genoeg van elkaar houden om samen te blijven en ik vond dat eerlijk gezegd heel raar, ook al wist ik wel dat er duidelijk iets aan de hand was. Ik wist ook niet zo goed hoe ik hier mee om moest gaan maar gelukkig konden mijn broertjes me nog een beetje 'helpen' door gewoon vrolijk te zijn en me daarin mee te slepen. Alles ging eingelijk weer een beetje beter tot mijn ouders echt vertelde dat ze uit elkaar gaan. Ik wist eerst echt niet hoe ik hierop moest reageren, dus werd ik maar gewoon kwaad omdat dat het makkelijkste leek. Na een tijdje zag ik in dat dat echt niet slim was dus probeerde ik weer een beetje normaal te doen, maar vanbinnen is er natuurlijk iets gebroken. Hadden jullie dat ook? Mijn ouders vertelde ook altijd dat ze altijd bij elkaar zouden blijven en daar heb ik ook veel over na gedacht. Natuurlijk ben je niet meer helemaal jezelf kort nadat je dit nieuws te horen hebt gekregen, maar hoe zijn jullie ermee omgegaan, want ik weet het echt niet. Soms ben ik verdrietig of word ik opeens heel boos. Ook heb ik het gevoel dat ik mijn verdriet op andere afreageer. Dit kan natuurlijk ook allemaal onzin zijn maar toch. Dus mijn vraag is eigenlijk: Hoe zijn jullie met de scheiding van jullie ouders omgegaan? Ik zou het heel graag willen weten. Groetjes Ilke.

mijn vader had een auto ongeluk gehad en lag daarna heel lang in het ziekenhuis. en daarna nog revalidatie. wij thuis als gezin van een moeder en vier kinderen. hij kreeg toen ook nog depressie.wij als gezin van een moeder en vier kinderen hadden het heel moeilijk om je eigen vader niet te herkennen en er niet nar toe mogen gaan.maar gelukkig had hij medicijnen voor de depressie. en toen hij eenmaal bij ons thuis was. was hij gestopt met die medicijnen. omdat hij dacht dat daar door de ruzies met mama kwamen. maar toen was het nog niet goed. dus ze besloten te scheiden. en nu is het inmiddels een week later dat ze de scheiding hebben besloten. en ik en mijn broertje, zus en zusje weten nog steeds niet echt hoe wij ermee om moeten gaan. want we durven ook niet over het ongeluk te praten. want we zijn bang dat we dan iets fout zeggen. dus wij hopen dat jullie weten hoe wij hier mee om moeten gaan.

Mag ik vanaf Nederland naar mn vader in Duitsland verhuizen? Ik voel me bij mn moeder altijd slecht een bij mn vader niet!

Mijn ouders zijn al sinds m’n 3e gescheiden, en praten eigenlijk niet met elkaar. Mama wil wel graag praten met papa, maar hij niet met mama , bijvoorbeeld als ik vraag aan papa of ik eerder naar mama kan omdat ik veel toetsen heb, zegt hij dat hij die dingen met mama moet regelen maar hij wil ook niet met haar praten dus gebeurt er helemaal niks en sta ik de hele tijd in het midden. En als ik dat dan tegen hem zeg wil hij er niet over praten met mij en ik weet eigenlijk wat ik hier nu mee moet en wil eigenlijk niet naar papa tot hij gaat praten met mama en een mediator. Daar zit ik een beetje mee. Hoop dat iemand me tips kan geven Groetjes eva

Hoi iedereen Ik heb een maand geleden gehoord dat mijn ouders gaan scheiden. Ik ben er nu over heen en ik zie nu zelfs heel veel voordelen. Mijn ouders gaan als normale vrienden uit elkaar. Maar ik heb een probleem, mijn moeder heeft een huis aangeboden gekregen en is nog wat verder aan het zoeken. Mijn vader kan bij mijn oma intrekken tot dat hij een huis heeft. Maar ze zitten constant te discussiëren en soms zelfs te ruziën. Ik word hier heel verdrietig van kan iemand mij survivaltips geven????? Liefs Danae 11 jaar

Hoi, ik heb een probleem. Afgelopen zomer hebben mijn ouders een grote ruzie gehad omdat mijn vader dacht dat mijn moeder vreemd ging. Hij heeft in het verleden erg veel meegemaakt en kon hier totaal niet mee om gaan. Daarom zijn er een paar dingen gebeurd toen. Nu ben ik er volgens mij achter gekomen dat mijn moeder toch vreemd gaat. Het ging net weer iets beter tussen mijn ouders, en mijn vader loopt bij een psycholoog. Maar ik wil echt niet dat hij dit te weten komt, dalijk valt hij weer terug. Alleen kan ik niet meer normaal met mijn moeder praten. Ik wordt zo boos en verdrietig als ik haar zie! Ik weet niet wat ik moet doen

papa wou mij niet meer zien nu heb ik contact met hem gehad via Facebook en het is uiteindelijk een heel gesprek geworden was het verstandig om contact op te zoeken? groetjes Damiën