Ban bang dat ik mijn huis ga missen en mijn beste vriend ik woon namelijk naast mijn beste vriend.

Hoi allemaal, Het gaat al een aantal maanden slecht tussen mij en mijn moeder + stiefvader. Ik heb al heel vroeg geleerd dat ik moet doen wat er van me verwacht wordt en ik geen fouten mag maken. Als ik dat wel doe wordt mijn stiefvader boos. Hij kan nooit op een normale manier reageren en we hebben daar al heel erg vaak over gepraat, dat heeft iedere keer 1 week gewerkt, daarna waren we weer terug bij af. Ik irriteer me de hele dag door aan ze, de ene irritatie kan nog niet zakken of de ander is er alweer. Ik sta continu onder spanning omdat fouten maken nou eenmaal menselijk is, alleen hier niet. Ik ben druk bezig met een eigen plekje krijgen, hebben jullie tips voor me om de tussentijd door te komen? Ik weet niet meer goed hoe ik rust kan vinden en merk dat het me echt hoog zit.

Mijn ouders zijn nu ongeveer anderhalf jaar gescheiden en ik kan er opzich prima mee omgaan behalve dat ik bizar veel stress krijg van het wisselen elke week, van vader naar moeder of andersom. Nu ik op het middelbaar zit heb ik ook steeds meer spullen en ik word er oprecht gek van dat elke week na de tennis tte moeten inpakken. Ik begin te denken dat ik graag op een plek wil wonen, bij voorkeur mijn moeder maar ik ben heel bang dat ik mijn vader hier heel erg mee zou kwetsen. Ook omdat ik het absoluut nog goed en leuk heb met hem, het is echt niet zo dat ik hem niet meer wil zien. Alleen omddat hij vaak negatief is en erg op zichzelf en mijn moeder ongeveer het tegenovergestelde heb ik voorkeur aan mijn moeder maar ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet doen : ( Heeft iemand raad ?..

Oke dus ik heb dit nog nooit eerder gedaan, maar ik had net een paniek aanval alleen al van het appen met mijn biologische vader (het ging over een koelkast maar ik was toch bang) . Mijn ouders zijn nu al een ruime 11 jaar gescheiden en het is altijd ruzie geweest. Ik woon bij mn moeder en ze is na 2 jaar hertrouwd. Ik mocht tot ong mijn 9e elke 2 weken een weekend naar mijn vader, maar hij zei wel eens af en nu is het 1 keer in de maand. Er is bijna om de 2 maanden wel een flinke ruzie en elke keer als ik naar hem toe ga is hij gemiddeld 3 uur aan het praten over hoe kut alles is en hoe boos hij is en wat ik wel niet allemaal fout doe. Elke stomme vakantie is er wel een situatie dat hij mij boos appt (want ik moet het fiksen niet mijn moeder) en daar krijg ik superveel stress van. En nu blijkt het dat ik ga verhuizen naar een ander land. Geweldig toch? (niet dus). Wat moet ik nu doen? Ik wil graag mee verhuizen, maar ik wil mijn vader niet kwijt... (sorry voor het lange bericht)

Ik heb een brief voor de rechter geschreven. Naar welk adres moet ik die sturen?

ik zit bij de hoogstraat en nu heb mijn ouders nu geen ruzie nu. ben heel blij nu... en nu. zit ik bij mijn vader het ik leu over de hoogstraat mijn moeder komt om zondag en donderdag en vader komt om woensdag en dinsdag en maandag ben ik alleen. doei

Lieve villa pinedo, Mijn ouders zijn nu al ongeveer 1,5 jaar uit elkaar. Mijn moeder heeft nu al 6 maanden een nieuwe vriend die ik echt niet kan uitstaan, hij smakt enorm, zit maar de hele dag achter de computer te werken, kookt, strijkt, stofzuigt niet en eet echt enorm veel! In de basis is hij wel erg lief en aardig...... maar het zijn de kleine dingen die me storen en hem niet willen accepteren. Het maakt mijn moeder verdrietig was ik vreselijk vind! Al de dingen die ik me aan hem stoor tegen haar zeggen is geen optie helaas, ze verdedigd hem en het maakt haar alleen maar nog verdrietiger.. ): mijn vraag is daarom: heeft iemand advies ove hoe ik hem kan accepteren? En hoe ik me niet meer aan die kleine dingen ga storen? Xxx Emma Ps: alvast bedankt <3

Beste leden van het team van villa pinedo, Mijn naam is Anouk en ik ben 21 jaar oud. Ik heb sinds mijn 15e geen contact meer met mijn moeder, waar ik op zich vrede mee heb. Wel vind ik het lastig dat mijn moeders gehele familie ‘haar kant’ kiest.. terwijl er voor mij geen kant hoeft te bestaan, toch doet het me wel pijn dat ze nooit naar mijn kant van het verhaal hebben gevraagd of geprobeerd hebben mij te begrijpen. Mijn contact met de familie is echt 0,0 dus het is ook niet zo dat ik een opening heb om dit aan te kunnen geven. De enige momenten waarop ik hen zie is met begrafenissen, dat is dan heel ongemakkelijk en ook niet de gelegenheid om een gesprek te beginnen. Ik vroeg mij eigenlijk af of iemand misschien een vergelijkbare situatie heeft meegemaakt? En hoe jullie daar dan mee omgaan? Hebben jullie tips of adviezen? Tips voor zowel een contactpoging als simpelweg ermee leren omgaan zijn beide welkom! Ik hoor het graag! Liefs, Anouk

hallo, Mijn ouders zijn zo'n 8/9 jaar geleden gescheiden en sinds dien is alles (wat logisch is) veranderd. Nu heb ik hier heel lang geen problemen mee gehad, maar de laatste tijd wel. Er spelen heel veel dingen mee waardoor ik me nu ongelukkig voel, maar mijn vraag gaat eigenlijk ergens anders over. Nu wonen mijn ouders nog dicht bij elkaar, want dat was afgesproken bij de scheiding (zwart op wit). Mijn vader heeft een tijdje terug een vriendin gevonden en die woont een half uur verder, samen wouden ze gaan samenwonen en zijn ze opzoek gegaan naar een perfect huis, maar omdat ze hadden afgesproken dicht bij elkaar te wonen totdat ik (de jongste van het gezin) 18 ben. Mijn vader en zijn vriendin hebben geen huis in de buurt gevonden en zijn dus samen in de woonplaats van zijn vriendin gaan samenwonen. Ik heb hier geen probleem mee, mijn zus (23) en broer (21) ook niet, en mijn moeder (nog) niet, omdat mijn vader het huis bij mijn moeder nog heeft aangehouden. Maar, vanwege allerlei zaken wordt het huis te duur en heeft hij besloten vanaf juni alleen nog maar bij het huis van zijn vriendin te wonen (wat ik en mijn broer en zus snappen). Helaas snapt mijn moeder dit niet, en dan is het probleem vooral dat zij het niet eens is met dat hij verder weg gaat wonen. Mijn vader zegt hierover dat er wel eens vaker zulke afspraken worden verbroken, klopt dit? en hoe moet ik hier mee om gaan? Er valt niet te praten over deze dingen.

Hoi mijn ouders zijn al 11 jaar geschieden en dat vind ik jammer.als ik bij mijn moeder ben zeg ik tegen mijn stiefvader papa en als ik bij mijn vader ben zeg ik zijn naam gewoon