Hoihoi, Laatst ben ik erachter gekomen dat mijn vader is vreemd gegaan. Ik vind dit moeilijk, omdat dit bij mij veel vragen heeft opgeroepen. Een tijdje lang wil ik al het gesprek met hem aangaan over van alles en nu ik dit weet alleen nog maar meer, maar ik weet niet goed hoe ik dit aan kan pakken zonder dat hij boos wordt of het als een verwijt ziet. Heeft iemand tips hoe ik dit het beste kan doen? Evelien

Hoi allemaal! Ik had een vraagje over mijn huidige situatie... Mijn ouders zijn al 2 jaar gescheiden. Ik woon bij mijn vader en mijn moeder, ze hebben een co-ouderschap. Het gaat al een jaar heel slecht tussen mijn vader en ik, en nu wil ik dus graag meer bij mijn moeder wonen en minder bij mijn vader. Nu is dan ook mijn vraag, wat zijn mijn rechten en waar kan ik het beste beginnen? Ik heb mijn moeder al verteld wat ik wil, zij vind het goed maar wil eerst meer weten over vooral financieel aspect. Mijn vader weet ik nog niet hoe en wanneer ik hem dat wil vertellen, ik ben namelijk bang dat hij HEEL erg boos word. Wie kan mij helpen? Alvast bedankt

Hey, Al een aantal jaar zijn mijn ouders gescheiden en mijn woonsituatie is al een aantal jaar hetzelfde. Ik woon bij mijn moeder en zie mijn vader wel regelmatig, maar slaap nooit bij hem. Dit hebben we gedaan omdat het voor mij rustiger is om op één plek al mijn spullen te hebben, etc. Dit is altijd al goed gegaan, maar de laatste tijd voel ik me een beetje schuldig dat ik mijn vader minder zie en nooit een langere tijd bij hem ben. Heeft iemand hier ervaring mee en misschien advies? Alvast bedankt!!

Hoi, Ik heb om diverse redenen al jaren geen contact meer met mijn vader. Mijn broertje neigt nu ook naar dit besluit, zonder dat ik daar (direct) invloed op heb gehad. Ik wil hem niet het gevoel geven alsof dit een "goede" beslissing is, alleen omdat ik zelf achter dit besluit sta. Hebben jullie hier ervaring mee?

hoi Tussen mijn moeder en mijn stiefvader is het nu heel raar :( ze gaan niet verder met elkaar wat ik persoonlijk fijn vindt maar ze zitten wel steeds samen zoenend op de bank....... helaas is dit veel vaker zo....... mijn moeder kan gewoon niet goed alleen zijn ofzo....... kan alsjeblieft iemand me helpen? Liefs Sem

Hoi! Ik voel me soms ongemakkelijk, omdat mijn zusje een hele slechte relatie heeft met onze vader en ik een iets betere relatie met hem heb. Soms voelt het alsof ik een beetje tussen ze in zit. Hoe zou jij erover praten/het aanpakken?

Wij, twee broers van 8 en 10 willen graag bij onze oom en tante spelen en logeren. We mogen hun wel zien, maar daar niet binnenshuis zijn. We willen dit wel heel graag. Wat kunnen we doen?

Hoi ik ben Eva! Ik weet sinds een paar weken dat mijn ouders uit elkaar gaan. Nu ben ik heel emotioneel en best wel chagrijnig en daardoor heb ik vaak ruzie. Ik kan het er niet bij hebben. Ik weet niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan. Weten jullie hoe ik het het best aan kan pakken?

Mijn ouders zijn nu al 1.5 jaar gescheiden en in het begin had ik er nog niet zoveel moeite mee. Maar nu wel. De vriendin komt (samen met haar kids van 10 en 9) bij ons in wonen in de zomervakantie . Ze komen nu ook veel vaker hier en ik vind het echt ROT ECHT ROT!!! Ik kan me ook nergens terugtrekken en heb het er op school ook erg lastig mee. Ik heb altijd en overal stress. Ik durf ook gewoon niet met m'n vader in gesprek te gaan want dan ben ik bang dat ik hem pijn doe. Ik heb zelf wel eens bedacht om een heftige vraag te stellen. Maar k durf het niet. De vraag is: Of je gaat verder met je vriendin en haar Kids zonder mij. Of je gaat met mij (en m'n zus en broertje) verder. En laat je vriendin en de rest weg. Maar ik weet niet hoe ik verder moet. Ook ben ik bang dat ik altijd zo ongelukkig blijf als nu. Help mij pleaseeee!!

Mijn ouders zijn nu bijna 5 jaar gescheiden. Mijn moeder zorgde er voor de scheiding altijd voor dat mijn vader op de hoogte was van alles wat er binnen het gezin gebeurt maar sinds de scheiding moet hij dit zelf doen. Hier is hij echter niet zo goed in en hoe trots hij ook is op zijn dochters, hij heeft geen idee waar hij eigenlijk trots op is. Hij kan heel goed vertellen over zijn eigen dingen maar luisteren naar verhalen van anderen zit er niet echt in. Ik heb hem gevraagd om meer naar mij te luisteren en ik heb brieven geschreven en op zo veel manieren geprobeerd kenbaar te maken wat ik van hem nodig heb als vader en dat gaat dan even goed maar daarna vervalt hij weer in zijn oude patronen. Ik vind dat ik mij gelukkig mag prijzen met een vader die, op zijn manier, erg zijn best doet voor zijn kinderen maar toch is het soms niet goed genoeg. Ik weet ondertussen dat ik hem niet kan veranderen dus ik probeer bij mijzelf te accepteren dat hij zijn best doet maar dit lukt niet altijd. Hoe accepteren jullie niet perse de scheiding van jullie ouders maar vooral de bijkomstige gevolgen? Misschien is de vraag die ik heb meer, hoe gaan jullie om met een ouder die jullie niet 'ziet'?