Hoi iedereen! Mijn ouders zijn al 7 jaar gescheiden, maar het blijft moeilijk. Eerst zal ik even zo kort mogelijk uit te leggen hoe mijn situatie in elkaar zit. Het is best ingewikkeld. Mijn vader is met een nieuwe vrouw getrouwd. Binnen een halfjaar na de scheiding kwam ze al bij ons wonen, in heb nu ook twee stiefbroertjes erbij. Ik krijg van mijn stiefmoeder altijd het idee dat ze me niet mag. Mijn moeder heeft nu een nieuwe vriend waar ik verder geen problemen ofzo mee heb. Mijn vader heeft mijn broertje een aantal keer geslagen. Sinds bijna anderhalf jaar woon ik meer bij mijn moeder. Eigenlijk zou ik liever helemaal niet meer naar mijn vader gaan, maar dat gaat nou eenmaal niet. Mijn vader heeft hier al heel moeilijk over gedaan. Sowieso doet hij over heel veel moeilijk. Eigenlijk kan je nauwelijks 'nee' zeggen, maar als je iets van hem aanneemt krijg je nog jaren te horen hoe dankbaar je ervoor moet zijn. Mijn moeder heeft ooit de deur voor hem dichtgeslagen omdat hij echt heel gemeen was en daar heeft hij het na zes jaar nog steeds over. Mijn vader beschuldigt mijn moeder ervan dat ze mij en mijn zusje en broertje manipuleert terwijl dat niet zo is. Hij praat sowieso altijd kwaad over mijn moeder. Nu wil hij voor mijn zestiende verjaardag een weekend weg geven. Ik moet dan met hem naar een stad in Europa voor een weekend, maar ik wil niet. Ik weet alleen niet hoe ik dit moet zeggen zonder dat ik er problemen mee krijg of dat hij dit nog heel lang zal zeggen.

last hebben van het missen hoi ik heb veel last van het missen. ik huil vaak en vind het niet leuk om te logeren. ik wil dan graag naar huis. ik ben ook vaak naar huis gegaan. bij mijn vriendinnen . maar ook bij familie. ik vind het niet fijn om mama en papa te missen. als ik bij mama ben mis ik papa en andersom. mama zegt dat het helpt om te schrijven in mijn dagboek. dat heb ik geprobeert maar dat werkt bij mij niet zo goed. ik mis mama en papa vaak in de avond. dan vind ik het moeilijk om in slaap te komen. Papa en mama zijn al meer dan 5 jaar gescheiden. heeft iemand misschien een tip. groetjes frank.

Hoi ik ben Sophie en ik wil tegen iedereen zeggen die gescheiden ouders heeft. Dat het allemaal uiteindelijk goed komt of dat nou vroeg of laat ik maar verlies jezelf niet en sta sterk en praat met mensen. Ik heb hetzelfde ook gehad en ben depressief geweest op mijn 13e het is een zware tijd alleen geloof in jezelf❤️

Kan ik ervoor zorgen dat mijn ouders minder ruzie maken en is het erg als mijn ouders ruzie maken ?

hoi, mijn ouders zijn nu inmiddels 5,6 jaar gescheiden.Maar mijn moeder wil mischien opnieuw trouwen met haar nieuwe vriend. Maar ik kijk er erg tegenop.En als ik iets zeg luisterde hij er niet naar.En hij doet dingen wat ik heel irritant vind maar dat weet hij wel.Maar hij doet het echt expres.We wonen nu ook met hem samen daar keek ik ook al tegenop...WAT MOET IK NUUU😮😬😥

Hoi, Op jonge leeftijd, 5 a 6 jaar oud, zijn mijn ouders gescheiden. Hoe dat allemaal verlopen is kan ik me niet goed meer herinneren. Wat mij bij staat is dat ik en mijn broers de helft van de week bij de ene en de andere helft bij de andere ouder woonde. Ik trok me voornamelijk altijd van mijn vaders mening heel veel aan en dacht daarom dat ik een hele speciale band had omdat het voor mij heel diep voelde. Dit leidde regelmatig tot flinke schuldgevoelens, als ik dingen deed of dacht die niet overeenstemde met wat mijn vader vond of wilde. Nu, meer dan 20 jaar na de scheiding, begin ik op te merken dat die speciale band voornamelijk gebaseerd was op het tevreden willen stellen van mijn vader, koste wat kost. Een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van mijn vader. Dit heeft ertoe geleid dat ik mijn leven tot nu toe heb ingericht op basis van een beeld dat ik heb over hoe mijn vader het graag zou zien. Dit inzien alleen al werkt als een heuse verlichting, een last van mijn schouders omdat ik nu geen rekening meer hoef te houden met dat wat mijn vader en in principe ieder ander ervan vindt. Overigens is dit niet iets wat ik iemand kwalijk neem, noch mijn ouders, noch mezelf. Het is immers een samenspel van omstandigheden waarin dit tot stand is gekomen en niemand heeft dat bewust op deze manier vormgegeven. Wilde dit bericht ten minste delen om het van me af te schrijven en mogelijk helpt het andere bij herkenning van vergelijkbare gevoelens. Groetjes,

hee ik ben 19 jaar mijn ouders zijn op mijn 12e officieel gescheiden. mijn vader is vreemd gegaan met een Filipijns vrouw ( wat achteraf een echtte vrouw voor geld was alleen) kort daarna is die snel getrouwd met een Filipijns vrouw veel jonger al binnen 3 maanden ik kreeg het te horen net 4 dagen ervoor. ze is nu in Nederland gekomen sinds september. ik en mijn vader waren 2 handen op 1 buik maar nu is dat helemaal weg mijn vader scheld, schreeuwt en wordt snel boos op me ik zit met vele vragen alleen als we dan praatte is het het is MIJN VROUW zoals had ze een keer mijn jas aan en maakte ze er fotos mee en zag het dat beviel me niet dat iemand mijn spullen pak die ik eigenlijk niet ken toen werd die boos op mij ook heeft ze alle fotos in het huis van mij weggehaalt en mijn kamer helemaal leeg gemaakt geen 1 foto meer of mijn spullen die liggen in vuilniszakken of dozen al mijn baby fotos heeft ze ook weggehaald. mijn vader doet heel anders wat ik dus niet begrijp en als ik wil praten ik uitbarst in tranen ik heb hier een slecht gevoel over omdat ze veel jonger is en de 1e vriendin al een hoer was en deze al alles weg haalt van mij en het liefst mij uit zijn leven haalt het zit mij zo dwars dat mijn gezondheid achteruit is gegaan ik er klaar mee ben er kapot van ben ik rot tegen mijn moeder doe terwel mijn moeder alles het beste voor me doet en wilt maar het voor mij erg moeilijk is kan iemands mij helpen

wat moet je doen als je steeds stemmen hoort van de ruzies op je kamer ik slaap slecht erdoor en dan hoor ik de vaatwasser en dan denk ik dat ze ruzie hebben maar dat is dan niet zo

Mijn ouders zijn ongeveer een jaar en half gescheiden. Dit alles is gebeurd (het gehele proces van verhuizen enz...) toen ik in het buitenland op stage was. Wanneer ik terugkwam was alles anders en heb ik het er nog steeds moeilijk mee. Mijn moeder praat soms slecht over mijn vader en kan het niet verkroppen als hij nog sms'jes verstuurt zoals 'gelukkige verjaardag', 'gelukkig kerstmis'. Als oudste dochter krijg ik dan ook alles te horen van mijn moeder. Ik heb het haar als een verteld dat ik het niet apprecieer dat ze over mijn vader praat tegenover mij. Momenteel zit ik constant in het dilemma van wanneer ik moet kiezen voor mijn eigen keuzes (ben al 22 jaar) of in welke mate ik nog rekening moet houden met ouders die niet communiceren en voor de scheiding onbeschaamd stonden te schreeuwen op elkaar waar ik bij stond. Ik wil op bezoek bij mijn moeder (want woon nu bij mijn vader) maar heb ook zelf een eigen leven die ik wil vullen naar wat ik leuk vind. Ik moet constant rekening houden precies met mijn moeder haar gevoelens en de laatste kan ik de combinatie niet aan. Ik huil heel veel door situaties waarin ik moet tussenspringen als dochter omdat bijvoorbeeld mijn moeder niet wil dat mijn vader het doet om een voorbeeld te geven: mijn moeder zit in het gips maar er moest een pakketje afgehaald worden. Omdat ik in de blok zit wil ik liever studeren dan een pakketje ophalen dus vroeg ik dat mijn vader dat zou doen. Maar dat weiger mijn moeder resoluut...

Mijn moeder heeft een nieuwe man en hun hebben samen weer een kindje gekregen ze is inmiddels al 6 jaar en ik woon door omstandigheden bij mijn vader. Mijn stiefvader probeert mijn half zusje bij me achter te houden en zie haar nauwelijks. Ik heb toch ook gewoon het recht om mijn zusje dan te zien??