Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

De liefde staat in verbinding
De liefde staat in verbinding

📖 De liefde staat in verbinding

Met de volumeknop op 30, zing ik zo hard ik kan mee. “Louise. For Louise, Loui-i-i-se, Louise, ooh, ooh, oo-oo-oo-ooh”. Zingend en springend sta ik in de woonkamer. Ik omhels mijn broertje. "Gefeliciteerd oom!", kan ik nog net uitbrengen met tranerige oogjes. Dat deze dunne muurtjes maar enkel uit één gipsplaat bestaan, neem ik maar even voor lief. Vandaag is het feest. Niet zozeer omdat Jett Rebel zingt over zijn liefde, maar omdat ik zonet het fantastische nieuws heb gekregen tante te zijn geworden! En 3 keer raden hoe mijn kleine nichtje heet.. ;-)

Eigenlijk is het heel bijzonder. Net op het moment dat mijn kleine broertje op bezoek is bij zijn grote zus, bevalt zijn andere grote zus van een kleine meid. Een gevoel van kippenvel bekruipt me. De liefde staat in verbinding. Wie had jaren geleden, na de vreselijke tijd van de echtscheiding gedacht dat alles nu om de liefde zou draaien. Dat ik tante zou worden en mijn kleine broertje oom. Wie had er gedacht dat mijn moeder oma zou worden en mijn vader opa. En wie had er gedacht dat dit allemaal in pure harmonie met elkaar zou gaan. Nu is het niet gek dat iemand tante wordt, of opa. Maar dan woon je zo ver weg en ben je toch zĂł dichtbij.

Met de telefoon in haar ene hand en de hand van de kersverse moeder in haar andere hand, staat mijn moeder ons te woord. Mijn broertje en ik luisteren aandachtig. Het kippenvel moment bekruipt me weer. Ik ben tante! Even pik ik een traantje weg. Daar waar ouders en kinderen toch zo ver weg van elkaar gescheiden zijn, hoeft er maar iets kleins te gebeuren om ze weer voor even harmonieus bij elkaar te brengen. Deze keer een kleine baby. Kleine Louise-Blue.

Kelsey (23)

Verhaal lezen
Wij zijn de trainers
Wij zijn de trainers

📖 Wij zijn de trainers

Wij zijn de trainers van Villa Pinedo. Wij hebben samen al meer dan 1000 scheidingsprofessionals getraind. Wij zijn ervaringsdeskundigen en trainen vanuit ons hart.

Bij Villa Pinedo zijn het jongeren tussen 15-23 jaar met gescheiden ouders die aan volwassenen vertellen wat zij hebben meegemaakt. Maar het is niet alleen maar ons verhaal: we vertegenwoordigen de verhalen van de 70.000 kinderen per jaar die te horen krijgen dat hun ouders uit elkaar gaan. Door onze ervaringen te delen halen we daar algemene lessen uit en leren we professionals hoe zij met ons - kinderen en jongeren - kunnen omgaan. We leggen advocaten, rechters, mediators en jeugdzorg uit hoeveel invloed hun werk heeft op hoe het bij ons thuis is. We vertellen waar we het meest verdriet van hadden, waar er nog steeds pijn zit en hoe dat voorkomen had kunnen worden en we vertellen wat er wél goed ging. Als we aan iets of iemand veel steun hebben gehad onderzoeken we wat daarvan de eigenschappen waren en hoe we dat voor andere jongeren ook kunnen vinden. Als we fijne stiefouders hebben leggen we uit wat ze zo goed doen, zodat professionals het aan de ouders kunnen doorgeven.

Binnen onze groep trainers hebben we een grote veelzijdigheid aan verhalen. Verhuizen, co-ouderschap, omgangsregelingen, leuke en gemene stiefouders, verdriet en opluchting, eenzaamheid en nieuwe broertjes en zusjes, ouders voor altijd uit elkaar en ouders die weer samen komen: het zit er allemaal. Ondanks die verschillende verhalen hebben we ergens in het proces - of nog steeds - toch allemaal hetzelfde gevoeld en hebben we daarom ook veel steun aan elkaar. Maar wat het mooiste is aan het geven van deze trainingen: we zien wat we hiermee bereiken. Dat we iets losmaken in professionals en dat zij iets concreets kunnen gaan betekenen voor andere jongeren. In onze training - de informatie, het ervaren en het ontwikkelen van vaardigheden van de professional - zorgen we met ons verhaal dat andere jongeren geen vervelende scheiding hoeven te hebben. Daar doen we het voor.

Meer weten over onze trainingen? Kijk dan hier.

Hopelijk zien we je op een training!

Warme groeten,

De trainers van Villa Pinedo

Verhaal lezen
De Meijertjes gaan scheiden
De Meijertjes gaan scheiden

📖 De Meijertjes gaan scheiden

(

Een opiniestuk over de smakeloze afvalcampagne van de gemeente Amsterdam

)

Beste burgemeester Van der Laan,

Ik kan mij zo voorstellen dat u kostelijk gelachen heeft, aan tafel met het stadsbestuur. Die PR-mevrouw, die marketing-meneer van Amsterdam, nou, die kunnen er absoluut wat van. Een apart gevoel voor humor, dat zeker, maar ach- tegenwoordig moet reclame je raken, en daar zijn twee methodes voor: De methode ‘humor-zo-slecht-dat-het-goed-wordt’ en de ‘je-bereikt-slechts-iets-met-shockeren’-methode.
Ik moet het u nageven, het is niet makkelijk om deze twee methodes te combineren, maar bravo. Het is gelukt.

Iedereen weet hoe slecht het met onze aarde is gesteld. Het verval is al jaren aan de gang en wordt met de dag dringender. De ernst van oceaanvervuiling en klimaatopwarming is mijns inziens niet te verwaarlozen- Al Gore’s An Inconvenient Truth hakte er bij mij als 12-jarige aardig in, en de met plastic en olie bedekte diertjes die dagelijks op tv langs komen raken elke keer weer een gevoelige snaar. Zelfs de Nederlandse overheid begint de ernst van de situatie in te zien en probeert nu ook in actie te komen. Met het ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’-principe in het achterhoofd, wordt op dit moment in Amsterdam de focus gelegd op het belang van het scheiden van plastic afval.

Scheiden. ‘Hee, wat grappig,’ dacht de marketing-meneer/mevrouw van Amsterdam, toen hij/zij weer eens de Telegraaf opensloeg en las over de zoveelste echtscheiding van die-en-die semi-BN’er, ‘dat woord is hetzelfde als wat je met afval doet! Ik voel een oplossing van het campagne-vraagstuk opkomen
’ En voilà. De nieuwe campagne ‘Amsterdam gaat scheiden’ was geboren.
Met grote posters, internetreclames en als ik het mij goed voor de geest haal ook tv-reclames, wordt alles op alles gezet om de mensen met teksten als “De Meijertjes gaan scheiden” lekker hun plastic afval in een ander bakkie te laten gooien.
Humor. Humor? Niet voor mij. Elke keer als ik zo’n poster zie schrik ik, en moet ik even slikken- om me daarna boos en gekwetst te voelen en hard de andere kant op te lopen. Proficiat, het shockeren is gelukt.

Even wat feitjes; bijna 1 op de 3 huwelijken loopt op de klippen. Alsof dat nog niet schrikbarend genoeg is, is het effect op kinderen ook niet te min. Naast alle onaangetoonde psychische problemen, is uit onderzoek gebleken dat kinderen van gescheiden ouders gemiddeld 5(!) jaar eerder sterven dan kinderen wiens ouders bij elkaar zijn gebleven.

Scheidingen zijn geen

laughing matter

. Scheidingen zijn serieus, scheidingen zijn een groot probleem en voor veel mensen een erg gevoelig probleem.
Ontelbaar veel kinderen hebben last van een scheiding, last die ze niet zouden mogen dragen. De gemeente lijkt met deze absurde ‘humor’ de ernst van scheidingen teniet te doen ten behoeve van een ander soort ernstige zaak. De ene zaak wegwuiven om de ander te promoten lijkt me niet helemaal wat een gemeente hoort uit te dragen.

Burgemeester van der Laan, ik wil u van harte uitnodigen om eens met ons, kinderen van gescheiden ouders, te komen praten. Wellicht samen met de marketing-meneer/mevrouw. Lacht u dan nog steeds zo kostelijk om deze hilarische campagne?

Met vriendelijke groet,

MylĂšne

Verhaal lezen
Vraag van de professional
Vraag van de professional

📖 Vraag van de professional

“Wanneer is het volgens jullie tijd om kennis te maken met een nieuwe partner van vader/moeder?”

 

‘Stiefouders’ is een veelbesproken onderwerp tijdens trainingen. Professionals zijn benieuwd naar de verhalen en tips van jongeren zodat zij deze informatie kunnen overbrengen aan ouders. Op deze manier kunnen professionals zorgen dat een scheidingsproces ook op het gebied van stiefouders soepeler verloopt voor de kinderen. Veel jongeren hebben hun portie stiefouders wel gehad en kunnen hierover dus aardig wat ervaringen delen. De één heeft hier negatieve ervaringen mee, de ander erg positieve en weer een ander een combinatie van beide. Uit deze persoonlijk ervaringen worden dan algemene lessen getrokken: wat zijn de do’s en dont’s voor een stiefouder, kun je net zoveel houden van een stiefouders als van je ouders, wat maakt een goede stiefouder, hoe moet deze persoon zich mengen in het nieuwe gezinsleven en de vraag die we in dit artikel zullen behandelen: “Wanneer is het volgens jullie tijd om kennis te maken met een nieuwe partner van vader/moeder?”

 

In de Open Brief van Villa Pinedo staat het verzoek om ons de tijd te geven “om te wennen aan de nieuwe situatie”. Deze periode van rustig wennen en aanpassen aan een nieuwe situatie is cruciaal. Op het moment dat je ouders gaan scheiden staat je wereld op z’n kop: alles wordt anders. Dat hoeft niet persĂ© negatief te zijn, maar wennen is het wel. En je vader of moeder die aan het daten is? Dat is helemaal wennen! Je moeder die op de bank zit te knuffelen met een vreemde man, je vader die als een puberende bakvis de hele dag aan het sms’en is
 Soms zeggen ouders: “Nu is het mijn tijd. Ik ben lang genoeg ongelukkig geweest. En mijn kinderen willen toch ook dat ik gelukkig ben?” Ouders: hartstikke leuk voor jullie! We gunnen het jullie echt. Maar laat ons eerst even wennen aan alles wat nieuw is en ondersteun ons daarbij. We hoeven dus niet elke nieuwe scharrel te ontmoeten en over elke date te horen direct na de scheiding. In het boek ‘Aan Alle Gescheiden Ouders’ staat nog een aantal tips:

 

-         Maak afspraken met je nieuwe partner, alleen de ouder corrigeert ‘echt’.

-         Houd als stiefouder gepaste afstand, zodat het kind in zijn eigen tempo kan wennen aan de nieuwe situatie.

-         Je kunt niet verwachten dat je kind erkenning geeft aan zijn stiefouder. Geef zelf die erkenning aan je nieuwe partner, want stiefouder zijn is vaak geen dankbare rol. Je komt een systeem binnen en een plaats creëren voor de stiefouder heeft tijd nodig.

 

Wat voor mij een van de belangrijkste

do’s

is: vertel eerst aan je ex – de andere ouder van jullie kinderen – dat je een nieuwe partner hebt, hoe moeilijk dit ook kan zijn. Ik moest zelf aan mijn moeder vertellen dat mijn vader weer zou trouwen. Je hebt geen idee hoeveel voorbereiding er in zo’n aankondiging gaat zitten. En dan het goede moment uitzoeken. Rustig gaan zitten, wijntje erbij, grapjes maken zodat de stemming goed is en dan het bommetje droppen. En wie vangt de reactie dan op en zit er tussenin?

 

Dit soort situaties zijn te voorkomen wanneer iemand aan ouders kan vertellen hoe het wél moet. Veel ouders hebben geen idee. Ik gok dat mijn vader er nooit bij heeft stilgestaan dat dit voor mij lastig zou worden. Als scheidingsprofessional sta je, samen met de ouders, middenin het proces en ben je de enige met een heldere blik op de situatie, niet vertroebeld door emoties. De scheidingsprofessional kan ouders uitleggen hoe ze om kunnen gaan met nieuwe partners en kan zo het verschil maken.

 

Ik raad alle scheidingsprofessionals aan uitgebreid aandacht te besteden aan het onderwerp ‘stiefouders’. Het brengt grote veranderingen met zich mee voor kinderen en het nieuwe gezinsleven. Daarom verdient dit onderwerp uitgebreid aandacht bij bijvoorbeeld het maken van een ouderschapsplan.

Verhaal lezen
Zijn
Zijn

📖 Zijn

Lieve Papa & Mama,

Allereerst wil ik even zeggen dat ik blij ben dat jullie mij op de wereld gezet hebben. Dat jullie elkaar speciaal hebben uitgekozen om mij tot leven te wekken. Ik ben blij, omdat de wereld zo mooi is. Zonder jullie had ik nooit liefde kunnen voelen, wijze woorden kunnen spreken en een regenboog hoog in de lucht kunnen bewonderen. Dan had ik nooit haat kunnen voelen, mensen kunnen pijnigen of duister kunnen zien. Zonder jullie had ik nooit gelukkig kunnen zijn. Zonder jullie was ik niet wie ik nu geworden ben.

En dan daarbij; ik ben zo trots op jullie. Dat jullie aan elkaar hebben laten zien wie jullie echt zijn. Dat jullie zelf stappen hebben gezet en hebben gedaan wat jullie zelf Ă©cht wilden doen. Het is moeilijk om je ware ik te laten zien aan de wereld. En soms ga je een periode door als iemand die je helemaal niet wilt zijn. Bij de meeste mensen is het niet eens ‘een periode’. Bij de meeste mensen duurt dit heel hun leven.

Ik vind het zo knap dat jullie op een bepaald moment het masker hebben afgezet. Gedaan wat jullie wilden doen. Het klinkt misschien heel stom, maar ik vind het goed dat jullie de uiteindelijke keuze hebben genomen om te gaan scheiden. Niet omdat het knap is om te scheiden, maar omdat jullie voelden dat het moest stoppen. Van de buitenwereld trokken jullie je niets aan. Ook niet van mij. Ik heb hier heel erg veel van geleerd.

Soms moeten mensen uit elkaar (ik weet dat jij het niet wilde mam). En het maakt helemaal niks uit of het wel op een goed moment is of niet. Of je kinderen er de dupe van zijn of niet. Of iemand er iets van weet of niet. Op dat moment, moet je gewoon uit elkaar. En wat er omheen gebeurt doet er niet toe. Als kind speel je hier eigenlijk niet eens een rol in. Het gaat om dié twee personen waar het op dat moment niet goed mee gaat. Dåt is het probleem. Hoe de kinderen daar mee omgaan is maar de vraag. Uiteindelijk leren ze hier ontzettend veel van op hun eigen manier. Het leven gaat nu eenmaal zoals het gaat. We kunnen niet meer terug. En fouten moet je soms maken.

Ik ben er zelf heilig van overtuigd dat je zo goed mogelijk moet proberen om te komen waar je wilt zijn, wie je wilt zijn en met WIE je wilt zijn. Wees eerlijk en open op de momenten dat dit nodig is. En dĂĄt heb ik van jullie geleerd. Misschien wel omdat jullie totaal het tegenoverstelde deden.. Ik ben jullie hier erg dankbaar voor. Ik hou van jullie.

Liefs,

Saar (19)

Verhaal lezen
Verslagen
Verslagen

📖 Verslagen

Het begon te schemeren toen we scrabble gingen spelen, zoals we vaker deden in de avond. Het waren vaak lange avonden, waarin ik genoot van zijn gezelschap. Ik had nog nooit van hem gewonnen, zijn woordenschat was immers veel groter dan die van mij. Juist het gevoel van onvermogen om te winnen, maakte dat ik het steeds weer probeerde. Ik wilde zijn wijsheid overwinnen.

We zaten tegenover elkaar, ik kon zijn adem voelen. Hij keek me kort diep in mijn ogen aan zei daarna: ‘We beginnen.’. De regel was dat de jongste mocht starten en dat was ik met mijn leeftijd van negen jaar.

In het midden van het spelbord legde ik ‘kind’ voor 7 punten, met de twee-keer-woordwaarde werden dit 14 punten. Hij legde ‘ouder’ voor in totaal 20 punten. ‘Rust’ was mijn volgende woord, voor 14 punten. Ik zag dat hij even twijfelde, maar toch legde hij de ‘on’ voor mijn ‘rust’ voor 18 punten. Nooit had ik het fijn gevonden als mensen met mijn woorden rommelden. Het spel ging door en ik kon alleen maar ‘chaos’ voor 21 punten leggen. Zijn reactie op mijn ‘chaos’ was het leggen van ‘afstand’ voor evenveel punten als mijn ‘chaos’ had gekregen. Vervolgens legde ik ‘pijn’, voor 16 punten. Volgens mij bleef dit woord aan hem onopgemerkt, dat gebeurde namelijk vaker met zulke korte woorden. Voor ‘ouder’ legde hij de letter ‘k’, dit leverde hem 26 punten op.  Ik paste. Hij legde ‘door’ voor 10 punten. Dit woord was niks voor hem, want zoals eerder gezegd, bleven korte woorden aan hem onopgemerkt. Ik reageerde met ‘tekort’ en kreeg hier 22 punten voor. Hij vervolgde met ‘vertrek’. Op het eerste gezicht leek dit woord niet heel krachtig, maar toen zag ik dat de waarde van de ‘R’ drie keer telde en dat ook het gehele woord drie keer telde, beseft ik me dat dit het krachtigste woord tot nu toe was. Dit woord leverde hem 57 punten op.

‘Ik kan niks meer leggen.’, zei ik zacht. ‘Ik ook niet, dan zijn we klaar. Jij hebt 87 punten behaald en ik 153. Ik heb je wederom verslagen. Dag JoĂ«lle.’

Hij gooide de overgebleven letters op het bord en haalde vervolgens alles door elkaar. Toen verdween hij uit mijn zicht. De regel was tenslotte dat de verliezer alles zou opruimen. Daar zat ik dan alleen, met een overhoop gehaald scrabble-spel op de eikenhouten tafel voor me
 Letter voor letter begon ik op te ruimen.

Joëlle (15)

Verhaal lezen
Een bewuster mens
Een bewuster mens

📖 Een bewuster mens

Het enige waar ik me na de scheiding (ik was toen dertien) zorgen om maakte was dat we verhuisden naar de andere kant van het dorp, waar ik mezelf totaal niet vond passen. In het oude huis had ik een hartstikke grote kamer, een zolder voor mezelf. Nu gingen we naar twee huizen waar het leek te tochten door alle kieren, tuinen vol met onkruid en kleine slaapkamertjes met tweedehands meubels. De scheiding in het algemeen vond ik nog minder erg dan de verhuizing.

Vervolgens kregen mijn ouders nieuwe liefdes. Als hooggevoelig meisje had ik al gauw door dat de energie van mijn ouders hele andere kanten op gingen dan ik gewend was. Waar waren ze met hun gedachten? Ik trok het niet. Waarom deden ze ineens zo raar? Waarom hadden ze iemand anders nodig? Ze hadden ons toch, de kinderen? Was dat niet genoeg?

Door de jaren heen is er veel veranderd. Gelukkig maar, moet ik zeggen. Dagboeken heb ik volgeschreven met verhalen vol vragen, onbegrip en zelfs agressie. Op mijn negentiende besloot ik uit mezelf om naar een psycholoog te gaan. Van alle kanten kreeg ik te horen dat dat een dappere keuze was. Dapper? Niet meer dan vanzelfsprekend, vond ik. Ik had het nodig, praten met iemand. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik eigenlijk 'gewoon' volwassen moest worden. Mezelf losmaken van mijn ouders.

Ik ging op kamers wonen en werd zelf verliefd. Ik kreeg een relatie en daardoor ben ik gaan beseffen dat mijn ouders ook maar mensen zijn die liefde nodig hebben. Dat ze dat bij elkaar niet meer konden vinden, wil niet zeggen dat ik ze als dochter moet tegenhouden om verder te gaan met hun leven. Ze zijn niet alleen ouders, ze zijn ook zoon, dochter, vriend, vriendin en collega.

Dit wil overigens niet zeggen dat ik het nu eens ben met de manier waarop alles is gegaan hoor, de boosheid zit er af en toe nog flink in en ik zal nooit vergeten hoe ik me heb gevoeld. Toch kan ik met trots zeggen dat ik door alle negativiteit in die tien jaar een bewuster mens ben geworden.

Dewi (23)

Verhaal lezen
Stomme liefde
Stomme liefde

📖 Stomme liefde

Ik wil niet trouwen. Ik ga niet trouwen. Nooit. Alle relaties gaan over, hoe fijn het ook soms voelt. Liefde is beangstigend en het kan alleen maar pijn doen. Je gaat je te veel aan iemand hechten en vervolgens kun je niet meer zonder hem of haar. Het is het beste om je helemaal niet te hechten aan iemand, want dan kan je ook niet gekwetst worden als het over gaat.

Bedankt pap, mam en alle andere ouders die gescheiden zijn. Ik geloof dat ik niet de enige ben die zo naar de liefde kijkt en ik geloof dat ik jullie de schuld ga geven. Ja, bij dezen. Als kind van dertien zag ik om me heen ouders massaal uit elkaar gaan, alsof het een trend was. In de familie gingen stellen uit elkaar en op televisie hoorde je ook niets anders. Na tien jaar is er niets veranderd.

Op mijn vijftiende kreeg ik mijn eerste vriendje, dat was twee jaar na de scheiding van mijn ouders. Zijn ouders waren ook gescheiden. Ik vond het spannend om voor het eerst zo verliefd te zijn, maar al gauw kreeg ik angsten. Kun je nagaan, ik was vijftien! Gedachten spookten door mijn hoofd: 'Waarom zou ik verkering hebben als ik toch niet oud met hem ga worden? Ten eerste ben ik pas vijftien, maar ten tweede... iedereen gaat uit elkaar.' Ik maakte het uit.

Zes jaar later werd ik weer verliefd, dit keer op een meisje. Het ging snel, ineens voelde ik me geweldig. Maar nog steeds had ik de overtuiging dat ik niet oud met haar zou worden. Nee, we gaan toch wel uit elkaar ooit. Net als papa en mama. Die zijn ten slotte twaalf jaar samen geweest en ze hadden in het begin ook vast niet gedacht dat ze uit elkaar zouden gaan.

Toch wist ik: ze is het waard om die angst over boord te gooien. Ik vertelde mezelf: 'Als ik nu niet ga geloven dat echte liefde bestaat, dan gebeurt het nooit. Dan word ik langzaam ouder en ouder, maar zal ik nooit liefde toelaten. Moet ik dat mezelf aandoen?' Samen lang en gelukkig leven, dat klinkt als een sprookje in mijn oren. Ik besloot te geloven in dat sprookje. Ik ging samenwonen en genoot van iedere dag (mocht het ooit voorbij gaan, ja...).

Die dag kwam echt sneller dan ik dacht. Ze verbrak de relatie na twee jaar. Ik geloofde het eerst niet, maar het gebeurde echt. Ik heb er maandenlang last van gehad. Ook al lag het niet aan mij of aan ons, ik wist het direct: ik ben erin getrapt. Ik ben in de liefde getrapt. Stomme liefde.

Vervolgens ging ik weer met nieuwe mensen afspreken. Hartstikke leuk, ik heb sindsdien zoveel lieve mensen ontmoet waar ik heel veel steun aan heb gehad en met wie ik goed kan praten en leuke dingen kan doen. Ik zou ze nooit meer willen missen in mijn leven. Toch blijft die ene gedachte altijd in mijn hoofd: 'Trap er niet meer in, Dewi. Trap er niet meer in. Het doet alleen maar pijn als het uitgaat'.

Die angst, daar moet ik doorheen bijten wil ik de liefde kunnen toelaten. Ik ben een heel open persoon, ik geef graag energie aan mensen en krijg daar veel energie voor terug. Maar me binden aan iemand? Ik wil het heel graag, maar ik vind het eng. Doodsbang ben ik ervoor.

Toch lokt het me... De liefde knipoogt naar me. Zal ik dan toch weer...?

Femke(23)

Verhaal lezen
De vraag
De vraag

📖 De vraag

'U kunt hier overstappen op de trein naar Nijmegen...' Langzaam dwalen mijn gedachten af en hoor ik niet meer de emotieloze en schelle stem die door de trein klinkt, maar de zachte en geruststellende stem van mijn psycholoog. 'Vind je je leven nog leuk?' vraagt hij. Het duurt een tijdje voordat ik me besef wat deze vraag eigenlijk inhoudt. Even wordt mijn lichaam overspoeld met misselijkheid, ik ben in de war. Gelukkig is deze warrigheid van korte duur, al snel weet ik een duidelijk antwoord op de door mijn psycholoog gestelde vraag te formuleren. 'Momenteel niet.'
Dit moment van besef werd voor mij de drijfveer voor de maanden die op het gesprek volgden. Deze maanden waren zwaar: de energie die ik had, kon ik niet steken in vrienden, school of het verbeteren van het contact met mijn vader. Ik moest de energie in mezelf steken.
'Waar moeten we overstappen, JoĂ«lle?' Ik hoor de lieve en vrolijke stem van één van mijn beste vrienden. 'In Utrecht,’ zeg ik net zo vastberaden als ik nu 'Ja' kan antwoorden op de door mijn psycholoog een jaar geleden gestelde vraag. Ik vind mijn leven weer leuk en besef me meer dan ooit wat gelukkig zijn inhoudt.

Joëlle (15)

Verhaal lezen