Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

Je eigen mening
Je eigen mening

📖 Je eigen mening

Stel je voor: Je bent twaalf jaar en je krijgt op een dag een brief van de rechtbank dat je in de gelegenheid wordt gesteld om je mening te geven over de scheiding van je ouders. Wat doe je dan?

In het echtscheidingsconvenant van mijn ouders stond inderdaad dat ik mijn mening mocht geven, want ik was toen 13 jaar, maar een brief heb ik nooit ontvangen. Later hoorde ik van mijn ouders dat ze mij niet alleen naar een rechter wilde laten gaan. Ze wilden mij niet belasten en daarom hebben ze mij die brief niet laten lezen. Er was wel een ouderschapsplan met goede afspraken dus misschien hebben mijn ouders voor mij het juiste besloten. Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn. In sommige scheidingen is het wel belangrijk voor een tiener om haar of zijn mening te geven.

Achteraf denk ik: Als ik wel mijn mening had gegeven dan had ik als puberende, onzekere tiener alleen, via de detectiepoortjes, naar de rechtbank gemoeten om vervolgens met een rechter te praten over ‘bij wie ik had willen wonen’. Maar weet je wel waar je wilt wonen als je ouders net gescheiden zijn? Is het niet veel beter om na de scheiding een kind in de gelegenheid te stellen om met een professional te praten? Iemand die getraind is in het praten met kinderen. Of misschien een vertrouwenspersoon van de familie? En dan op een neutrale plek en niet in zo'n enge rechtbank. Volgens mij is dat veel minder belastend voor kinderen. Dan kunnen ze op een veilige manier toch hun mening geven, waardoor ze gezien en erkend worden.

Want uiteindelijk is dat wat ik wel heb gemist tijdens en na de scheiding van mijn ouders. Gewoon iemand die vraagt hoe het met mij gaat.

Lisa (18)

Kijktip! Filmpje over het kinderverhoor.

Verhaal lezen
Buikpijn - Deel 2
Buikpijn - Deel 2

📖 Buikpijn - Deel 2

Vorige week vond mijn diploma-uitreiking plaats. Een dag waar ik ruim vier jaar lang naartoe heb geleefd. Het papiertje waar ik zo lang voor heb geleerd, hoefde ik alleen nog maar te ondertekenen. En dan mag ik me eindelijk ‘journalist’ noemen. Een geweldige dag, maar zo voelde het niet, zoals ik al schreef in het eerste deel. Ik zag er flink tegenop, want mijn ouders gingen elkaar (en hun partner) voor het eerst gezamenlijk zien. Misselijkheid, buikpijn, spanning. Bah.

De vorige keer vertelde ik dat ik mijn ouders en hun partner (en natuurlijk oma) plaats zag nemen, vlak bij elkaar. Drie rijen verschil. Ik voelde de zenuwen sneller toenemen. Ik miste inmiddels de helft van wat de hoofddocent aan het vertellen. Op een gegeven moment keek mijn moeder naar achteren, waar ze mijn vader zag zitten. Ze heeft hem nog zeer lange tijd gemist, en het contact tussen beiden is matig. Mijn ouders komen er vaak niet uit als het om belangrijke (geld)zaken omtrent de scheiding gaat. Ongetwijfeld heel herkenbaar voor jullie.

Na het praatje van de hoofddocent was het tijd om de studenten te verdelen in ongeveer vijf groepjes. Anders werd het een hĂ©le lange avond voor iedereen, aangezien we met zo’n 35 afgestudeerden in de zaal zaten. Mijn ouders moesten, samen met hun partners en natuurlijk mijn oma, mij volgen richting het juiste lokaal. Links van me mijn moeder en haar vriend, rechts mijn pa met zijn vriendin. Ik voelde me gespannen en totaal niet op m’n gemak. Op een gegeven moment realiseerde ik me ineens weer dat dit alles om mijn hbo-diploma gaat. Gewoon met mijn hoofd ergens anders..

Al snel arriveerden we in het lokaal waar het ging gebeuren, waar ik me handtekening mocht gaan zetten. Daar werden vijf medestudenten en ik toegesproken door een oud-docent van me, zelfs met een persoonlijke PowerPoint, voorzien van foto’s en typerende kenmerken van iedere student. Dat ging goed, dacht ik bij mezelf, maar het spannendste gedeelte moest nog komen. Het gedeelte waar ik eigenlijk al de hele dag tegenop zag: de borrel. Daar zouden mijn ouders immers samenkomen om mijn diploma samen met hun zoon te vieren. Om te proosten. Weer voelde ik die buikpijn, die spanning.

Maar het mooie aan die dag was dat mijn vriendin precies in dezelfde situatie zat. Allebei afgestudeerd, allebei op Journalistiek en allebei hebben we gescheiden ouders die naar de diploma-uitreiking kwamen. Vier ouders, maar acht mensen. Ik stond het ene moment bij mijn vader te lachen, het andere moment proostte ik samen met m’n moeder. Ik liep heen en weer, voelde me net een krantenjongen. Totdat mijn vriendin naar me toe kwam, nadat ik even een nieuwe Heineken had gehaald, en zij aan me vroeg: ‘Zag je dat net?’ ‘Nee?’ antwoorde ik lichtelijk angstig. ‘De vriend van je moeder stelde zich voor aan je pa en Jannetta, en dat ging super. Ook je moeder liep even naar je vader toe.’

Iets wat zij nooit snel zou doen, na alles wat er is gebeurd. Ik voelde me verbaasd, maar eigenlijk snapte ik het wel. Ik heb gewoon fantastische ouders. Ze zetten alle problemen en onenigheden even opzij, speciaal voor mij. Om gezamenlijk op mijn prestatie te proosten. Om lachend en trots naar mij te kijken en het glas te heffen. Ik voelde me geweldig, en de buikpijn begon langzaam te zakken. Vanaf dat moment kon ik eindelijk vrijuit genieten. IK HEB MIJN DIPLOMA!

Yannick La Gordt Dillié  (23)| @yannicklgd |

Lieve gescheiden ouders, willen jullie deze Open Brief 'Aan alle ouders met een eindexamenkandidaat' lezen?

Verhaal lezen
‘Zelf kiezen?'
‘Zelf kiezen?'

📖 ‘Zelf kiezen?'

Als ouders gaan scheiden verandert er natuurlijk een heleboel. Een van de belangrijkste veranderingen is wel de hoofdverblijfplaats. Ga je bij moeder of toch bij vader wonen?

Je hoort het steeds vaker: ‘als je 12 jaar oud bent mag je als kind zelf bepalen waar en bij wie je gaat wonen’. Maar is dit wel zo?

In de wereld van het recht is het zo dat er bij zaken die het kind treffen (zoals een echtscheiding van de ouders) een leeftijdgrens opgenomen is. Op dit moment is deze leeftijdgrens op 12 jaar gesteld. Eigenlijk houdt dit in dat in het geval van een echtscheiding, kinderen van 12 jaar en ouder door de rechter uitgenodigd worden om hun mening kenbaar te maken. De rechter zal de mening van de kinderen meenemen in zijn oordeel.
Dat wil niet zeggen dat zaken altijd op de manier gaan zoals het kind dat zou willen. De rechter kijkt namelijk ook naar andere zaken en zal oordelen wat het beste is voor het kind. Soms is dit een andere uitslag dan dat het kind graag gezien had.

Dus nee, je mag niet per se zelf kiezen bij wie je gaat wonen als je 12 jaar of ouder bent en je ouders gaan scheiden. Je mag wel aangegeven wat jij het liefste zou willen.
Ik raad kinderen dan ook aan dit te doen. Aangeven dat je liever bij een ouder wilt wonen dan bij de ander, wil niet zeggen dat je minder van de ander houdt. Wees duidelijk en eerlijk. Daar help je je ouders mee, maar vooral ook jezelf!

Nadine (26) Afgestudeerd Rechtsgeleerdheid

Verhaal lezen
Inge beantwoordt [VIDEO]
Inge beantwoordt [VIDEO]

📖 Inge beantwoordt [VIDEO]

Op ons forum komen er dagelijks berichten binnen van kinderen en jongeren die advies nodig hebben (op dit moment zijn er in totaal al bijna 1000 berichten geplaatst!). Onze crew is dagelijks bezig om deze berichtjes te beantwoorden. In dit filmpje beantwoordt Inge een aantal van deze berichten en geeft ze een passend advies.

Verhaal lezen
Buikpijn – deel 1
Buikpijn – deel 1

📖 Buikpijn – deel 1

Vorige week vond mijn diploma-uitreiking plaats. Een dag waar ik ruim vier jaar lang naartoe heb geleefd. Het papiertje waar ik zo lang voor heb geleerd, hoefde ik alleen nog maar te ondertekenen. En dan mag ik me eindelijk ‘journalist’ noemen. Een geweldige dag, maar zo voelde het niet. Ik zag er tegenop, want mijn ouders gingen elkaar (en hun partner) voor het eerst gezamenlijk zien.

Het is een heel vervelend gevoel wanneer je eigenlijk blij moet zijn en je nergens druk om hoeft te maken, maar dat je dit toch doet. Je kunt er niets aan doen. Ook al is het ‘jouw dag’ en zegt iedereen dat telkens, zo voelt het toch niet. Zo had ik dat tijdens mijn diploma-uitreiking op Windesheim in Zwolle. Mijn vader en moeder zijn ongeveer vijf jaar geleden gaan scheiden. Ze hebben alleen contact over geldzaken en komen daar vaak niet samen uit, waardoor er een onafhankelijke partij aan te pas moet komen. Jammer, maar goed, het is niet anders. Ik ben eraan gewend.

Maar nu, op die grote dag dat ik mijn hbo-diploma in ontvangst mag nemen, gaan ze elkaar eindelijk weer eens zien. En voor het eerst met hun beide partners. Ondanks dat ik ook met mijn hoofd al bij de drankjes en de gezelligheid zat, zou ik liegen wanneer ik zeg dat ik niet vooral aan mijn ouders dacht. Ik zie er enorm tegenop. Hoe gaan ze reageren, kunnen ze elkaar ĂŒberhaupt wel luchten? Hoe kijken ze naar elkaars partner? Mogen die elkaar eigenlijk wel straks, en wat als één van hen iets verkeerds zegt?

De mensen stromen langzaam binnen. Medestudenten, afgestudeerden, oud-studenten, vrienden, vriendinnen, familie, broers en zussen; iedereen komt voor het diploma van één van ons. Ik kijk naar links en zie mijn vader, zijn vriendin en mijn oma (wat fantastisch dat zij er ook is) naar me kijken. Met een lach op ons gezicht begroeten we elkaar, zoals altijd. Een warme groet. Maar de eerste vraag die meteen door m’n hoofd schiet, is: waar is mijn moeder en haar vriend?

Ook hen begroet ik uiteraard met een lach. Gezellig, iedereen is er. (Of het ‘gezellig’ wordt moet nog maar blijken natuurlijk. Dat is eigenlijk ook het laatste woord waar ik nu aan denk.) Ik zie dat mijn vader drie rijtjes achter ons gaat zitten, samen met zijn vriendin en mijn toffe, lieve oma. Mijn moeder kijkt rond en ziet inmiddels haar ex-man zitten. Ik voel me misselijk, heb buikpijn en mis de helft van wat de hoofddocent aan het vertellen is. Op mijn grote dag nog wel.

Wordt vervolgd


Yannick La Gordt Dillié (22) | @yannicklgd |

Verhaal lezen
Train de trainer
Train de trainer

📖 Train de trainer

Deze week heb ik samen met een aantal anderen jongeren met gescheiden ouders deelgenomen aan de ‘train de trainer’-dag van Villa Pinedo. Van te voren was ik ontzettend benieuwd naar wat ons te wachten stond en ik keek er naar uit om aan de slag te gaan!

De ‘train de trainer’-dag vond plaats in Amsterdam bij de coach die de training verzorgt. En het begon meteen goed met de kennismaking, want ik kan wel zeggen dat dit niet zomaar een voorstelrondje was! Omdat we allemaal de training volgden doordat we gescheiden ouders hebben, gingen we al vrij snel de diepte in. Het was indrukwekkend om te horen hoe zo’n situatie per persoon zoveel kan verschillen ondanks dat het over het zelfde onderwerp gaat. Bijzonder vond ik om te zien hoe iedereen zichzelf zo snel open stelde voor de rest van de groep. We kenden elkaar nog niet en toch waren we allemaal bereid om ons verhaal te vertellen en bijbehorende emoties te laten zien. Op het moment dat je aan de beurt was om je verhaal te vertellen, stelde Julia onder andere vragen over hoe we onszelf als persoon zagen. Ben je een voeler, denker of zit je meer in de controle? Met behulp van de groep hebben we daar allemaal inzicht in gekregen. Tijdens dit moment was het bizar om te ervaren dat vrijwel iedereen een soort van kou om zich heen voelde terwijl het in de ruimte gewoon aangenaam warm was. Julia heeft ons uitgelegd dat dit waarschijnlijk kwam door alle emoties die in de ruimte gedeeld werden.

Het tweede gedeelte van de dag zijn we gestart met een lekkere kop koffie. We hadden ’t nodig, want iedereen moest even uit de dip van de (overigens heel gezellige en ontspannen) lunch getrokken worden. Met onze koffie in de aanslag waren we er weer klaar voor en zijn we begonnen met het zorgvuldig doornemen van de training ‘’Hoor en zie mij’’. Waar we vooral op in zijn gegaan is de achterliggende gedachte van de opdrachten. Wat is het doel en wat werkt om het doel zo goed mogelijk te behalen. Voor mij persoonlijk heeft dit gedeelte ervoor gezorgd dat ik goed zicht heb gekregen op wat de training inhoudt en hoe we de deelnemers kunnen motiveren om actief mee te doen. Julia heeft uitgebreid de tijd genomen om al onze vragen te beantwoorden, daarnaast hebben we veel goede tips gekregen voor het moment dat wij zelf de training gaan geven.

Na een gezamenlijke evaluatie hebben we de dag afgerond. Volgens mij verliet iedereen de ‘train de trainer’-dag met een enorm voldaan gevoel. Het was een intensieve, maar super leerzame dag!

Romy Thomas (21)

Verhaal lezen
Toen en Nu
Toen en Nu

📖 Toen en Nu

In mijn familie komen generaties van scheidingen voor. Behalve mijn ouders zijn ook mijn opa en oma (van beide kanten) gescheiden toen mijn ouders nog jong waren. Scheidingen bestaan dus al langer, maar hoe daar vroeger tegenaan werd gekeken en hoe dat tegenwoordig is, dat is een groot verschil!

Als ik nu vertel dat mijn ouders gescheiden zijn dan is daar eigenlijk helemaal niets geks aan. Dat komt wel vaker voor (1 op de 3 geloof ik). Het is rot maar niet ongebruikelijk. Op het moment dat mijn ouders gingen scheiden waren mensen geschokt, vonden het rot voor ons (de kinderen) en er zal vast ook wel flink over mijn ouders zijn geroddeld.

Veertig jaar geleden toen mijn opa en oma gingen scheiden was dat een heel ander verhaal. Mijn opa had een affaire met zijn secretaresse die hij vervolgens ook zwanger maakte. Mijn oma kwam erachter en heeft hem de deur uit gezet. Ze bleef alleen achter met drie kleine kinderen. Wat de grootste schande was? Dat mijn oma mijn opa de deur uit had gezet. Tegenwoordig zouden mensen waarschijnlijk tegen mijn oma zeggen dat zij groot gelijk had. Zoiets accepteer je niet, zelfs niet als vrouw. Maar toen
. Het feit dat mijn oma een alleenstaande vrouw met kinderen werd, dat zij haar man eruit had gezet, een grotere schande was er niet. Ze werd genegeerd door familie, mensen uit de buurt en in de kerk. En vrienden lieten haar als een baksteen vallen.

Wat is veel veranderd in de afgelopen 40 jaar! Gelukkig hebben vrouwen een meer gelijkwaardige positie gekregen en wordt er niet van je verwacht dat je bij je man blijft als hij zijn heil buiten de deur zoekt. Je wordt als vrouw niet meer uitgestoten omdat je besluit te willen scheiden. Gelukkig maar


Ondanks dat ik een kind ben van gescheiden ouders vind ik niet dat je bij elkaar moet blijven als het echt niet meer gaat. Ik vind bijvoorbeeld niet dat je als man of vrouw hoeft te accepteren als de ander vreemd gaat. Elk huwelijk kent wel eens dieptepunten, daar moet je samen aan werken, want een huwelijk is geven en nemen. Maar niet tegen elke prijs, want voor iedereen is er een grens!

Michelle (24)

Verhaal lezen
Uit huis gaan
Uit huis gaan

📖 Uit huis gaan

Op onszelf gaan wonen is iets wat we uiteindelijk allemaal gaan doen. Sommigen eerder dan anderen. De gemiddelde leeftijd waarop we uit huis gaat is 21,7 jaar. Ik was 18.

Ik ging op kamers wonen omdat ik zelfstandiger wilde worden en ging studeren. Maar ook omdat ik de ruzies thuis zat was. Nadat ik mijn HAVO diploma binnen had, ben ik direct op zoek gegaan naar een kamer en binnen drie maanden kon ik al mijn nieuwe kamer inrichten. Inmiddels woon ik bijna vijf jaar op kamers en ben ik na mijn eerste kamer nog vier keer verhuisd.

Als je van plan bent om uit huis te gaan zijn er een aantal dingen die je van tevoren al kunt regelen. Zoals het verzamelen van spullen (van wc borstel tot eettafel) voor in je nieuwe huis. Via marktplaats, gratisaftehalen.nl, facebook koop/ruil groepen of kringloopwinkels kun je goedkope dingen vinden. Maar ook bij familie en vrienden kun je vragen of je voor een klein prijsje of voor noppes iets bruikbaars kunt ophalen.

Verhuizen is een dure bedoening. Dus vooraf sparen is ook zeker verstandig. Zo kom je niet in problemen als je een huis hebt gevonden en in één keer borg, huur en bemiddelingskosten moet betalen. Daarnaast wil je misschien je nieuwe kamer een lik verf geven of er een nieuwe vloer in leggen. Dit soort dingen kunnen vaak behoorlijk wat geld kosten.

Wat je niet moet vergeten is je in te schrijven bij jouw (nieuwe) gemeente. Dit moet binnen vijf dagen na het verhuizen. Pas als je dit hebt gedaan kun je je inschrijven bij DUO als uitwonend en eventueel ook huurtoeslag aanvragen. De voorwaarden voor het aanvragen van huurtoeslag staan op belastingdienst.nl.

Denk ook aan het regelen van je verzekering. Vanaf je 18e ben je niet meer gratis meeverzekerd bij je ouders en kun je zelf bepalen welke zorgverzekering je wilt hebben. Er zijn zorgverzekeringen voor studenten en soms krijg je ook korting als je student bent. Andere verzekeringen waar je aan moet denken zijn je inboedelverzekering (voor je spullen in huis) en je aansprakelijkheidsverzekering (voor schade die je veroorzaakt aan spullen van anderen).

Ook slim is het maken van een overzicht van je inkomsten en uitgaven. Een handige website om een inschatting te maken van je maandelijkse lasten is het Nibud. Je kunt gemakkelijk zelf een tabel in Word maken of Excel gebruiken, maar ook op het internet vind je programma’s die je kunnen helpen om orde te brengen in je financiĂ«n.

Zorg ook voor een goede administratie. Het is niet leuk om te doen, maar wel heel handig. Wanneer je al je loonstroken, brieven van de belastingdienst, school en verzekeringen, garantiebewijzen, rekeningen en andere post allemaal bij elkaar in een map hebt, kun je deze veel makkelijker terug vinden. Op het Nibud kun je een tabbladenset kopen waardoor je heel makkelijk je papieren kunt ordenen, maar je kan natuurlijk zelf creatief zijn met gekleurde tabbladen.

Vergeet tot slot niet je adreswijzing door te geven aan instanties (huisarts, werkgever, verzekering, sportschool etc.) en vrienden en familie.

Hopelijk hebben jullie iets aan mijn tips.

Alvast succes met de verhuizing!

Florine (21)

 

 

Handige sites:

http://www.uithuisgaan.nl/wp-content/uploads/Inboedellijst-uithuisgaan.pdf

http://huis-en-tuin.infonu.nl/diversen/138-handig-als-je-uit-huis-gaat-een-uitzetlijst.html

http://www.huishoudplaza.nl/Tips/art/713/uitzetlijst-checklist-uitzet-student

http://www.nibud.nl/omgaan-met-geld/studeren/wat-kost-studeren.html

http://www.nibud.nl/scholieren/18-jaar-en-dan/op-jezelf-wonen.html

https://winkel.nibud.nl/consumenten/tabbladenset

http://www.uithuisgaan.nl/wp-content/uploads/Checklist-verhuizen-uithuisgaan.pdf

Verhaal lezen
Met de trein....
Met de trein....

📖 Met de trein....

Vorige week reisde ik met de trein. De gele rakker bracht me van het Oosten des lands naar het Westen. Met enige vertraging, dat dan weer wel.


Met mijn weekendtas en laptop op mijn schouders ging ik het land door. Van prachtige mistige weilanden tot diepe bouwputten, ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Van ontbrekende machinisten tot werkzaamheden aan het spoor; ik vond het allemaal vanzelfsprekend. Bijna net zo vanzelfsprekend als een huwelijk, bedacht ik me.


Het huwelijk is als de treinreis. Hoge pieken en diepe dalen, zoals de prachtige weilanden en de modderige bouwputten. Wij -kinderen van gescheiden ouders- hebben ze met beide ogen gezien. Wij hebben de ontspoorde treinen gezien en de vertragingen. De hobbels en de bobbels, de ontevreden mensen en de lange reizen. Wij waren als de treinen. Wij waren als de treinen die elk station bereikten en passeerden. De treinen die met veel vertraging altijd vooruit keken naar een volgend station.


We reisden het land door. Prachtige weilanden maakten plaats voor dicht bevolkte steden. Bouwputten werden nieuwbouwhuizen en zo veranderde de scheiding van onze ouders met ons mee. Elk bereikte station leerde ons iets nieuws, elke vertraging leerde ons leven met tegenslagen.


We hebben veel stations gezien. De een mooier dan de ander, de ander sneller dan de een. Maar ondanks alle vertragingen en ongelukken hielden we ons einddoel altijd voor ogen. We zeggen toch ook niet voor niets: Oost, West, thuis best!


Kelsey (23)

Verhaal lezen