Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun verhalen.

Doorzoek de verhalen

551 verhalen gevonden voor jou

Koffertje onder mijn bed
Koffertje onder mijn bed

📖 Koffertje onder mijn bed

Wat zal ik in mijn koffertje stoppen? Een broek, trui en schoenen. Misschien een fotolijstje?

Dat kleine roze koffertje paste precies onder mijn bed. Gekregen voor mijn veertiende verjaardag van mijn hele familie. Ik duwde het altijd net zover totdat niemand het kon zien. Vanavond pakte ik het in. Ik weet niet of het echt nodig was, maar ik voelde dat deze avond het moment was om weg te komen uit deze hel thuis.

Als er onrust was in huis duurde dit meestal een of twee dagen, met ruzies, geschreeuw en kille stiltes. Maar dit keer duurde het veel langer. Te lang. Al een paar avonden lag ik in bed met het idee dat ik bij het wakker worden te horen zou krijgen dat mijn ouders zouden gaan scheiden. Dat de winkel die ze hadden gesloten zou worden en ik en mijn zus zouden moeten verhuizen.

Maar in plaats daarvan was het iedere ochtend hetzelfde verhaal. Dezelfde kille stiltes gevolgd door luide ruzies wanneer ik ‘s avonds in bed lag. Ik kon er niet van slapen en probeerde te luisteren naar wat er gezegd werd. Wilde ik het eigenlijk wel horen? Nee, maar er was toch ergens die nieuwsgierigheid. Waar maken ouders eigenlijk ruzies over?

Ik wilde weg van de onrust. Weg van de angst en de nare nieuwsgierigheid. Naar wie zou ik toe gaan met het koffertje? Vriendinnetjes, opa en oma, naar die lieve oom en tante of toch naar de buren?

En als ik dan weg zou gaan, hoe zou ik dit dan aan mijn ouders uitleggen? Ik wilde wel thuis zijn, maar niet in deze situatie. Zouden zij dit begrijpen? Zouden ze mij tegenhouden of juist stimuleren de rust op te zoeken?

Al die gedachtes, al die vragen kwamen in mij op terwijl ik ’s avonds in bed lag. Zouden ouders zich beseffen dat kinderen al deze onzekerheid met zich meedragen? Dag in dag uit?

Na een paar dagen heb ik toch maar weer mijn roze koffertje uitgepakt. Teveel vragen waar ik geen antwoord op kon geven. Uiteindelijk wil je als kind toch het liefst thuis zijn. Bij je ouders in het huis waar je hoort. Met of zonder antwoorden. Het koffertje kon ik altijd nog inpakken. En de vragen? Die bleven onbeantwoord.

(Myrthe, 21)

Verhaal lezen
Warme douche: beste vriendin
Warme douche: beste vriendin

📖 Warme douche: beste vriendin

Lieve Marith,

Jij was die ene vriendin met gescheiden ouders. In een tijd dat iedereen hier nog geschokt op reageerden en het nog niet ‘normaal’ was, zoals nu. Ik kan me niet herinneren dat we het er echt over hadden die eerste jaren dat ik bij jou thuis kwam. Het was gewoon zo.. Er vielen mij wel dingen op; hoe je ouders met elkaar omgingen, hoe het was met de nieuwe vriend van je moeder. Later hebben we daar wel veel over gepraat. Ook omdat ik opeens wist wat het betekende voor jou. Hoe het was om het weekend naar je vader te gaan. Of om een relatie te krijgen, terwijl het voorbeeld er niet echt was. Hoe je hebt geleerd om afstand te nemen en van een andere kant naar dingen te kijken. Je legde dingen uit, over hoe het bij jouw thuis ging. We praatten veel over de relatie met onze ouders en die met de nieuwe vriend of vriendin daarvan. Over trouwen en onze ups en downs. Jij had al zoveel meegemaakt.

Tegenwoordig hebben we diepe gesprekken over wat het met ons doet nu we zelf volwassen worden en plannen maken voor de toekomst. En het is fijn te weten dat iemand snapt wat je doormaakt en je verder kan helpen als je het even niet meer weet. Je hebt me geholpen van alles te begrijpen. Misschien bewust soms, maar ik denk vaak ook onbewust. Vandaar dat je nu van mij een warme douche krijgt. Je verdient het.

Bedankt lieve vriendin. Voor het leren accepteren. Accepteren dat ik er niks aan kan doen of veranderen, accepteren dat het leven echt verder gaat en dat het geen nut heeft om te gaan zitten huilen in een hoekje. Je hebt me geholpen te blijven vechten, te blijven lachen, op te komen voor mijn eigen recht. Te blijven zoeken naar lichtpuntjes, ook al waren die soms nauwelijks te vinden. Je hebt me geleerd om door te zetten en te blijven liefhebben ondanks alles. Want juist in alles wat er om ons heen gebeurt, is liefde zo belangrijk. Boven alles heb je me geholpen sterk te zijn en me geleerd dat ik de ruimte moet nemen die ik nodig hebt.

Je hebt mij laten zien dat het belangrijk is jezelf te blijven zoeken. Lieve vriendin, ik ben trots op je en ik ben je heel erg dankbaar. Bedankt voor wie je bent. En bedankt voor alles wat je voor me heb gedaan en nog steeds doet.

Ik hou van je.

Liefs,

Hannah (22)

Verhaal lezen
Wij zijn één gezin
Wij zijn één gezin

📖 Wij zijn één gezin

Ik was altijd het enige meisje in ons gezin. Een meisje en twee jongens, zo was het. Toen gingen mijn ouders scheiden en kreeg mijn moeder een nieuwe vriend. Die had ook kinderen, drie jongens. Opeens had ik vijf broers. Help!

Als oudste meisje in het gezin kreeg ik er drie oudere broers bij. Ze kwamen niet bij ons wonen, maar ze waren er wel af en toe. De jongste twee best vaak eigenlijk. We gingen als groot gezin op vakantie met vijf kinderen en soms sloot de oudste broer nog een paar dagen aan. Ik moest eraan wennen in het begin, aan al die jongens. Die allemaal wilden gamen, wilden stoeien, voetbal wilden kijken, zelf wilden voetballen en stoer tegen elkaar deden. Maar gaandeweg leerde ik ermee omgaan. Ik vond het fijn dat ik op vakantie altijd mijn eigen kamertje kreeg omdat ik het enige meisje was. Ik voelde me trots met al mijn broers, de twee echte en de twee stiefbroers. Het begon ook steeds meer te voelen alsof we allemaal familie waren.

Soms waren en zijn er irritaties. Maar waar zijn die niet tussen broers en zussen? Ik merkte dat mijn broertjes (die weinig op elkaar lijken) het fijn vonden om nog meer broers te hebben om mee om te gaan. Wat ze in elkaar niet vonden, vinden ze in de ander. Hoewel we in het begin allemaal aan elkaar moesten wennen voelt het nu alsof we ons hele leven al bij elkaar zijn.

Ik grap wel eens dat ik op mijn bruiloft weggegeven wil worden door al mijn broers. Door vijf mannen, die allemaal heel erg bij mij horen. Die me allemaal trots ‘zus’ noemen en dan moeten lachen. Die me soms niet kunnen uitstaan en me vroeger stom vonden omdat ik niet mee wilde voetballen of omdat ik volgens hen een slechte scheidsrechter was.

Een paar weken terug gingen we nog een keer met z’n allen een weekendje weg. Alle vriendinnen en mijn vriendje mee. Wat een drukte. Twaalf man, zo groot is ons gezin inmiddels. Gisteren zag ik onze familiefoto. Ik was trots; dit is mijn familie. Die ‘stief’broers die erop staan voelen net zo echt als mijn echte broertjes. Dit nieuwe gezin heeft me zoveel extra opgeleverd, dat had ik nooit willen missen.

Louke (21)

 

Verhaal lezen
Oud en nieuw
Oud en nieuw

📖 Oud en nieuw

Een paar weken geleden is mijn vader verhuisd. Hij heeft bijna 30 jaar in dezelfde omgeving gewoond en nu de grote stap gemaakt om dichterbij zijn nieuwe vrouw te gaan wonen. Ik denk hieraan met in mijn achterhoofd aankomend Oud en Nieuw, want wat is een betere afspiegeling van Oud en Nieuw dan een verhuizing?

Voor mijn vader verandert alles. Zijn baan wordt anders. Hij verhuist van het zuiden naar het noorden. Hij gaat op een boot wonen in plaats van in een huis. Nieuwer kan bijna niet! Maar wat betekent dit voor mij? Op het eerste gezicht vrij weinig, want ik woon zelf inmiddels ver weg van mijn ouders. Maar nu komt mijn vader opeens weer dichtbij wonen dus misschien is dit indirect toch ook wel een ‘Oud en Nieuw’-situatie voor mij.

Mijn vader heeft bijna 30 jaar op dezelfde plek gewoond en alle keuzes die hij maakte, maakte hij voor mijn zussen en mij. Nu maakt hij een keuze voor zichzelf. Een nieuw begin. Ik weet dat hij dit heel lastig vindt, maar hij doet het wel. Hij laat zijn ‘Oud’ achter zich. En dat kan soms pijnlijk zijn, ook voor mij. Want als mijn moeder straks misschien verhuist dan is de plek waar ik ben op gegroeid, waar wij ooit een gezin waren, weg. Doordat mijn vader nu verhuist neem hij een stukje met zich mee. Hij neemt herinneringen, verdrietige maar ook blije, met zich mee. Ik vind dat best lastig, maar ik ben ook een voorstander van verandering, als je weet dat het goed voor je is. Ik denk dat het voor mijn vader eindelijk tijd is. Hij gaat nu naar zijn ‘Nieuw’ toe en ik ben ongelofelijk trots op hem.

Oude dingen achterlaten is soms moeilijk, maar soms ook verschrikkelijk nodig. Soms is het tijd om nieuwe dingen te ontdekken. Voor mijn vader is dit zo’n moment.

‘Pap, ik hoop dat je je geluk vindt op je nieuwe plek. En ik heb zin om nieuwe herinneringen te maken in je nieuwe huis! Ik hou van je.’

Hannah (22)

Verhaal lezen
Het leed dat kerstplanning heet
Het leed dat kerstplanning heet

📖 Het leed dat kerstplanning heet

‘Kom op, heeft iedereen zijn tas ingepakt? Dan gaan we!’ Mijn moeder staat gehaast bij de voordeur en dirigeert ons snel naar de auto, op weg naar papa. Het is eerste kerstdag en van het grootste belang dat we op tijd bij papa zijn. Het kerstdiner bij mama hebben we net achter de kiezen.

Plannen, het is voor normale gezinnen al moeilijk om in drie kerstdagen (kerstavond, eerste kerstdag en tweede kerstdag) bij alle opa’s en oma’s langs te gaan, voor kinderen met gescheiden ouders is het haast onmogelijk. Helemaal als je er op een gegeven moment ook een schoonfamilie bij krijgt.

Het vervelende is dat ouders soms het idee hebben dat je de ene ouder voortrekt, omdat je daar net iets langer bent met kerst. Soms vraag ik me af of ouders hier bewust over nadenken als ze dat tegen hun kinderen zeggen. Ik heb het van veel vrienden en vriendinnen gehoord die ook gescheiden ouders hebben. Waarom zou je dat zeggen? Als kind zijn de feestdagen al ingewikkeld genoeg, aangezien je jezelf nu eenmaal niet in zessen kunt knippen. Ik raak al helemaal gestrest als ik eraan denk.

Daarnaast snap ik het natuurlijk ook wel, dat elke ouder de kerstdagen graag met zijn kinderen viert. En dat het lastig is als je met kerst ‘alleen’ zit, terwijl je kinderen bij je ex (en wellicht zijn of haar nieuwe partner) kerst vieren. Maar neem dat je kinderen niet kwalijk. Vaak zijn het ook afspraken die ouders zelf hebben gemaakt. Wat kan een kind daar dan aan doen? Een kind wil ook met kerst niet kiezen tussen zijn ouders en gewoon bij beide een gezellige kerst hebben.

Louke (21)

Verhaal lezen
Kerst is voor mij een grote loyaliteitscrisis
Kerst is voor mij een grote loyaliteitscrisis

📖 Kerst is voor mij een grote loyaliteitscrisis

Iedereen kijkt ernaar uit. De decembermaand, sinterklaas, kerst, oud en nieuw. Maar ik niet. Voor mij, als kind van gescheiden ouders, brengt dit veel stress met zich mee. Naar wie ga ik dit jaar toe en hoe ga ik dat combineren?

Ik zit nu in een loyaliteitscrisis. Ik vind dat ik naar mijn moeder moet gaan, maar ik wil niet. Ik wil niet gezellig doen bij mensen die er het hele jaar niet voor mij zijn. Er zijn meer van dit soort momenten in een jaar, denk aan verjaardagen, moederdag, maar in de decembermaand wordt er veel nadruk gelegd op het samenzijn met familie. Ik heb familie. Genoeg. Maar mijn moeder valt hier gewoonweg niet onder voor mij.

Op stage heb ik geleerd voor mezelf te kiezen, waar word ik blij van? Wat wil ik? En ik wil niet naar mijn moeder met kerst. Niemand begrijpt dit. Ik word raar aangekeken en mensen vertellen meteen over hun eigen ouders. Ze snappen niet, hoe het is om van kinds af aan al tussen twee kampen te moeten kiezen. En hoe erg je jezelf daarin verliest. Wanneer je als kind vertelt dat je ouders gescheiden zijn stellen andere kinderen, en zelfs juffen, de vraag: “Bij wie van de twee ben je dan liever?”. Dat is een vraag die nooit gesteld mag worden aan kinderen. Kinderen zijn zó loyaal aan beide ouders dat ze geen keuzes willen maken. En nog steeds, na zestien jaar gescheiden ouders te hebben, heb ik last van een loyaliteitscrisis. En deze probeer ik los te laten door een keer voor mijzelf te kiezen. December moet ook voor mij een leuke maand zijn. Dus ben ik dit jaar bij de familie die er het hele jaar voor mij is en niet alleen wanneer het hen uitkomt.

Malou (21)

Verhaal lezen
Overheid luistert naar Villa Pinedo jongeren
Overheid luistert naar Villa Pinedo jongeren

📖 Overheid luistert naar Villa Pinedo jongeren

Villa Pinedo is heel erg blij dat er steeds meer aandacht komt voor de mening van jongeren. Vorige week was er weer een bijzondere meeting in de Villa. 6 jongeren van Villa Pinedo, in de leeftijd van 8 tot 20 jaar, gingen in gesprek met drie belangrijke mensen van de overheid. Zij zijn werkzaam bij het Ministerie van veiligheid en justitie, Ministerie van volksgezondheid en bij het Taskforce kindermishandeling en seksueel misbruik.

Zij wilden weten wat wij graag verbeterd zouden willen zien als het gaat om scheidingen. Ook wilden ze onze visie horen op de initiatiefnota van het CDA, dat inhoudt dat grootouders ook een omgangsregeling kunnen afdwingen bij de rechter.

De belangrijkste adviezen die wij gaven, zetten we even op een rijtje:

Neem kinderen altijd serieus. Ga niet voor hen beslissen, maar vraag aan kinderen wat zij willen.

Praat nooit negatief over de andere ouder waar het kind bij is. Dit is super kwetsend en de kinderen hebben er niets aan om op de hoogte te zijn van jou frustraties.

Er moet meer aandacht komen voor scheiden en de gevolgen voor de kinderen. Bijvoorbeeld een landelijke campagne, waarin mensen worden wakker geschut. Een ander idee is om het ouderschapsplan ‘naar voren’ te halen. Door het op te stellen als mensen een kinderwens hebben of een kind verwachten, kunnen ze afspraken maken als ze nog goed contact hebben en niet al midden in een vechtscheiding zitten.

Zet het belang van het kind altijd voorop. Zet de problemen die je hebt met je ex aan de kant en maak met een mediator goede afspraken over de kinderen. Werk ook samen aan een uitleg waarom jullie zijn gescheiden. Het is vervelend als dat vaag blijft of als de ouders apart van elkaar steeds een deel van de reden vertellen.

Er is een grote drempel voor kinderen om zelf naar de rechter te gaan. Dit moet benaderbaar worden voor kinderen.

Het is lastig voor kinderen om zelf om hulp te vragen. Het zou fijn zijn als er, bijvoorbeeld vanuit school, aandacht voor je is.

Over het voorstel van het CDA zijn wij niet positief. Als kinderen hun grootouders niet mogen zien, terwijl ze dat wel willen, is er echt al iets goed mis. Ouders moeten het belang van het kind vooropstellen, zodat dit soort situaties niet voor hoeven komen. Voor kinderen is het heel erg vervelend als er rechtszaken lopen tussen familieleden. Ook zijn wij bang dat er een omgangsregeling wordt vastgesteld, terwijl er niet is geluisterd naar het kind. Onze mening is dat volwassen dit zelf moeten oplossen.

Lees ook nog even de onderstaande tips van een 8-jarig meisje dat ook aanwezig was bij onze meeting:

Kiki (19)

Verhaal lezen
Heb lief
Heb lief

📖 Heb lief

Terreur, een oorzaak van gebroken gezinnen. Ze worden uit elkaar gedreven door het noodlot, verkeerde pek, verkeerde tijd. Afschuwelijk. We hebben het allemaal meegekregen, de terroristische aanslagen in Parijs. Meer dan honderd gezinnen stuk, incompleet en nooit meer samen.

In Utrecht volg ik mijn studie, daar waar ook een enorm druk centraal station is. Na de aanslagen merkte ik pas hoe bang ik opeens was, en hoe bang ik was geliefde personen uit mijn nabije omgeving te verliezen door dezelfde afschuw die plaats vond in Parijs. En terwijl ik met een vol hoofd vol angstige gedachten door het station liep speelde iemand John Lennon – Imagine op de piano in de stationshal. Angst werd vervangen door kippenvel en de gedachtes en fantasie hoe mooi het toch zou zijn, hoe mooi het zou zijn als wij allemaal in vrede zouden kunnen leven.

Terwijl ik mijn weg naar school volgde bleven de gedachtes omtrent de terreur door mijn hoofd spoken, hoe kan ik zelf verandering brengen in deze enigszins onzekere wereld waarbij geweld nog steeds een rol speelt. Ik dacht aan mijn situatie thuis, daar waar eerder papa en mama niet meer samen waren. Zoveel verdriet en ook haat. Zoveel onbegrip, afwijzend gedrag en gelijk steeds meer eilandjes waar ieder voor zich met zijn verdriet zat. Terreur, terreur op de veilige thuisbasis. Alles uit elkaar gedreven en vol met barsten. Terreur op de liefde en vrede, dat wat wij zelf in de hand kunnen hebben.

Nee, ik ben niet naïef. Ja, ik weet dat het soms kan voorkomen dat mensen elkaar minder liggen. Uit ervaring kan ik vertellen dat wanneer een gezin in scheiding ligt, hier meer kwaad wordt gesproken dan dat nodig is, helaas.

Alsjeblieft, wordt allemaal wakker, houdt het leuk met elkaar. We zijn allemaal mensen van vlees en bloed, ieder gevormd door gebeurtenissen. Allemaal zo kwetsbaar.

Dit stukje liefde voor elkaar hebben wij zelf in de hand, aanslagen of niet. Liefde voor elkaar, respect en medeleven. Kwaad en woeden brengt ons allemaal verder weg van ons zelf als persoon. Blijf dicht bij jezelf en relativeer in een vervelende situatie als een scheiding.

Annebel (21)

Verhaal lezen
Mijn dochtertje heeft heel veel opa’s en oma’s
Mijn dochtertje heeft heel veel opa’s en oma’s

📖 Mijn dochtertje heeft heel veel opa’s en oma’s

 

Sinds drieënhalf jaar ben ik moeder van een prachtig meisje, Indy. Niet gepland maar zeker niet ongewenst. Toen ik zwanger werd gingen mijn vriend en ik net drie maanden met elkaar. Samen besloten we ervoor te gaan, maar toen kwam meteen de vraag, hoe we dit aan onze ouders moesten vertellen. Vooral bij mijn vader en stiefmoeder vond ik dit moeilijk, aangezien mijn vader net zelf weer vader was geworden en nu zou hij dus ook opa worden. Dat leek met toch een beetje gek. Gelukkig reageerde iedereen erg positief. Er was wel een voorwaarde; we moesten een eigen huis zoeken. Zo gezegd zo gedaan en al snel woonden we samen.

Tijdens mijn zwangerschap vond ik sommige situaties best lastig. Ik ben bijvoorbeeld een echt papa’s kindje en wilde graag dat hij overal bij zou zijn, ook bij mijn bevalling. Dat zowel mijn vader als mijn moeder er uiteindelijk bij waren vond ik erg speciaal. Ook dacht ik na over wie we opa en oma zouden noemen en hoe dat soort dingen werken. Mijn vader en moeder zijn opa en oma, maar ik had nu ook een stiefmoeder en stiefvader.

Nu mijn dochter drie is noemt ze eigenlijk iedereen opa en oma. Ook mijn oma en de ouders van mijn stiefvader en stiefmoeder. Voor haar is dit het makkelijks, want hoe ga je een kind van drieënhalf uitleggen hoe het allemaal zit en wie wel en wie niet haar echte opa en oma zijn? Dat lijkt me niet te doen, en ik wil het haar ook niet aandoen, aangezien ze net zoveel houdt van haar ‘echte’ opa en oma als van mijn stiefvader en -moeder. Ik denk dat het beter is haar daar nu nog niet mee te belasten. Straks als ze groter is zullen er vast vragen komen en dan kunnen we alles alsnog netjes uitleggen.

Kelsey A (23)

Verhaal lezen